மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.27
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.27.1
ज्ञातिशोकाभितप्तस्य प्राणानिष्टांस्त्यजिष्यतः ।
ज्येष्ठस्य पाण्डुपुत्रस्य व्यासः शोकमपानुदत् ॥ १२.२७.१ ॥
உறவினர் துயரால் வருந்தி, உயிரைத் துறக்கத் துணிந்த பாண்டுவின் மூத்த மகனின் துயரை வியாசர் போக்கினார்.
12.27.2
अत्राप्युदाहरन्तीमभितिहासं पुरातनम् ।
अश्मगीतं नरव्याघ्र तन्निबोध युधिष्ठिर ॥ १२.२७.२ ॥
இங்கும் மக்கள் இந்தப் பழங்கால இதிகாசத்தை — 'கல்லின் பாடல்' — எடுத்துரைக்கின்றனர். மனிதர்களில் புலியான யுதிஷ்டிரா, அதைக் கேள்.
12.27.3
अश्मानं ब्राह्मणं प्राज्ञं वैदेहो जनको नृपः ।
संशयं परिपप्रच्छ दुःखशोकसमन्वितः ॥ १२.२७.३ ॥
துயரும் துக்கமும் நிறைந்த விதேக மன்னன் ஜனகன், அறிவுள்ள பிராமணர் அஸ்மரிடம் தன் ஐயத்தைக் கேட்டான்.
12.27.4
आगमे यदि वाऽपाये ज्ञातीनां द्रविणस्य च ।
नरेण प्रतिपत्तव्यं कल्याणं कथमिच्छता ॥ १२.२७.४ ॥
உறவினர்களும் செல்வமும் வருவதிலோ அழிவதிலோ, நன்மையை விரும்பும் மனிதன் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும்?
12.27.5
उत्पन्नमिममात्मानं नरस्यानन्तरं ततः ।
तानितान्यनुवर्तन्ते दुःखानि च सुखानि च ॥ १२.२७.५ ॥
மனிதன் பிறந்தவுடனே இந்த ஆன்மா உடனடியாக அவனைப் பின்தொடர்ந்து துன்பங்களையும் இன்பங்களையும் தொடர்கிறது.
12.27.6
तेषामन्यतरापत्तौ यद्यदेवोपसेवते ।
तदस्य चेतनामाशु हरत्यभ्रमिवानिलः ॥ १२.२७.६ ॥
அவற்றுள் ஒன்று வரும்போது மனிதன் எதைப் பற்றுகிறானோ, அதுவே அவனுடைய உணர்வை விரைவில் காற்று மேகத்தை அடித்துச் செல்வது போலக் கவர்ந்துவிடுகிறது.
12.27.7
अभिजातोऽस्मि सिद्धोऽस्मि नास्मि केवलमानुषः ।
इत्येभिर्हेतुभिस्तस्य त्रिभिश्चित्तं प्रसिच्यते ॥ १२.२७.७ ॥
நான் உயர்குலத்தில் பிறந்தவன், நான் சித்தன், நான் வெறும் மனிதன் அல்ல என்ற இந்த மூன்று காரணங்களால் அவனுடைய மனம் வழிதவறிச் செல்கிறது.
12.27.8
संप्रसक्तमना भोगान्विसृज्य पितृसंचितान् ।
परिक्षीणः परस्वानामादानं साधु मन्यते ॥ १२.२७.८ ॥
ஆசையில் மனம் பற்றிக்கொண்டவன், முன்னோர் சேர்த்த இன்பங்களைக் கைவிட்டு, முற்றிலும் குன்றி, பிறர் சொத்தைக் கவர்வதே நல்லது என்று கருதுகிறான்.
12.27.9
तमतिक्रान्तमर्यादमाददानमसांप्रतम् ।
प्रतिषेधन्ति राजानो लुब्धा मृगमिवेषुभिः ॥ १२.२७.९ ॥
எல்லை கடந்து தகாத முறையில் கவர்பவனை, பேராசை கொண்ட அரசர்கள் அம்புகளால் மானைப் போலத் தடுக்கிறார்கள்.
12.27.10
ये च विंशतिवर्षा वा त्रिंशद्वर्षाश्च मानवाः ।
परेण ते वर्षशतान्न भविष्यन्ति पार्थिव ॥ १२.२७.१० ॥
அரசே! இருபது அல்லது முப்பது வயதுள்ள மனிதர்கள், நூறு ஆண்டுகளுக்கு மேல் இருக்க மாட்டார்கள்.
12.27.11
तेषां परमदुःखानां बुद्ध्या भैषज्यमाचरेत् ।
सर्वप्राणभृतां वृत्तं प्रेक्षमाणस्ततस्ततः ॥ १२.२७.११ ॥
அவர்களின் பெரும் துன்பத்திற்கு அறிவால் மருந்தைக் கையாள வேண்டும்; எல்லா உயிர்களின் நடத்தையையும் எல்லா இடங்களிலும் கவனித்தவாறு.
12.27.12
मानसानां पुनर्योनिर्दुःखानां चित्तविभ्रमः ।
अनिष्टोपनिपातो वा तृतीयं नोपपद्यते ॥ १२.२७.१२ ॥
மனத் துன்பங்களின் மூலம் மீண்டும் மனக்குழப்பமே; தீங்கு வந்து விழுவது, அல்லது மூன்றாவது (காரணம்) தோன்றுவதில்லை.
12.27.13
एवमेतानि दुःखानि तानि तानीह मानवम् ।
विविधान्युपवर्तन्ते तथा संस्पर्शजान्यपि ॥ १२.२७.१३ ॥
இவ்வாறு இங்கே மனிதனை வருத்தும் இந்த துன்பங்கள், பலவகையான அவை, தொடுதலால் உண்டாகுபவையும்கூட.
12.27.14
जरामृत्यू हि भूतानां खादितारौ वृकाविव ।
बलिनां दुर्बलानां च ह्रस्वानां महतामपि ॥ १२.२७.१४ ॥
முதுமையும் சாவும் உயிர்களுக்கு இரண்டு ஓநாய்கள் போல் உண்பவை — வலியவர்களையும் எளியவர்களையும், குட்டையானவர்களையும் பெரியவர்களையும்.
12.27.15
न कश्चिज्जात्वतिक्रामेज्जरामृत्यू हि मानवः ।
अपि सागरपर्यन्तां विजित्येमां वसुंधराम् ॥ १२.२७.१५ ॥
எந்த மனிதனும் எப்போதும் முதுமையையும் சாவையும் கடக்க முடியாது — கடல்வரை பரந்த இந்தப் பூமியை வென்றாலும்.
12.27.16
सुखं वा यदि वा दुःखं भूतानां पर्युपस्थितम् ।
प्राप्तव्यमवशैः सर्वं परिहारो न विद्यते ॥ १२.२७.१६ ॥
இன்பமோ துன்பமோ, உயிர்களுக்கு முன் நிற்பது எதுவோ — அனைத்தையும் வசமின்றி அனுபவித்தே ஆக வேண்டும்; தப்பிக்க வழியில்லை.
12.27.17
पूर्वे वयसि मध्ये वाऽप्युत्तरे वा नराधिप ।
अवर्जनीयास्तेऽर्था वै काङ्क्षिता ये ततोऽन्यथा ॥ १२.२७.१७ ॥
மன்னனே, இளமையிலோ நடுவயதிலோ அல்லது முதுமையிலோ — விரும்பப்படும் பொருள்கள் தவிர்க்க முடியாதவை; அவற்றுக்கு மாறாக இருப்பதில்லை.
12.27.18
अप्रियैः सह संयोगो विप्रयोगश्च सुप्रियैः ।
अर्थानर्थौ सुखं दुःखं विधानमनुवर्तते ॥ १२.२७.१८ ॥
விருப்பமில்லாதவருடன் சேர்க்கையும், மிகவும் விரும்பியவரிடமிருந்து பிரிவும், லாபமும் நஷ்டமும், இன்பமும் துன்பமும் — இதுவே விதியின் ஒழுங்கு பின்தொடர்கிறது.
12.27.19
प्रादुर्भावश्च भूतानां देहत्यागस्तथैव च ।
प्राप्तिव्यायामयोगश्च सर्वमेतत्प्रतिष्ठितम् ॥ १२.२७.१९ ॥
உயிர்கள் தோன்றுதலும், உடலை விடுதலும், அவ்வாறே அடைதலும் முயற்சியுடன் இணைதலும் — இவை அனைத்தும் நிலைபெற்றவை.
12.27.20
गन्धवर्णरसस्पर्शा निवर्तन्ते स्वभावतः ।
तथैव सुखदुःखानि विधानमनुवर्तते ॥ १२.२७.२० ॥
வாசனை, நிறம், சுவை, தொடு உணர்வு ஆகியவை தங்கள் இயல்பால் விலகுகின்றன; அவ்வாறே இன்பமும் துன்பமும் — விதி பின்தொடர்கிறது.
12.27.21
आसनं शयनं यानमुत्थानं पानभोजनम् ।
नियतं सर्वभूतानां कालेनैव भवत्युत ॥ १२.२७.२१ ॥
இருக்கை, படுக்கை, வாகனம், எழுதல், குடித்தல், உண்ணுதல் — இவை எல்லா உயிர்களுக்கும் நியதியாக, காலத்தாலேயே நிகழ்கின்றன.
12.27.22
वैद्याश्चाप्यातुराः सन्ति बलवन्तश्च दुर्बलाः ।
स्त्रीमन्तश्चापरे षण्ढा विचित्रः कालपर्ययः ॥ १२.२७.२२ ॥
மருத்துவர்களும் நோயுற்றவர்களாக இருக்கின்றனர்; வலியவர்களும் பலவீனர்களாகின்றனர்; மனைவியுடையவர்களும், வேறு அலிகளும் உள்ளனர் — காலத்தின் சுழற்சி விசித்திரமானது.
12.27.23
कुले जन्म तथा वीर्यमारोग्यं रूपमेव च ।
सौभाग्यमुपभोगश्च भवितव्येन लभ्यते ॥ १२.२७.२३ ॥
குலத்தில் பிறப்பு, வீரியம், ஆரோக்கியம், அழகு, நற்பாக்கியம், அனுபவம் — இவை விதியினாலேயே பெறப்படுகின்றன.
12.27.24
सन्ति पुत्राः सुबहवो दरिद्राणामनिच्छताम् ।
नास्ति पुत्रः समृद्धानां विचित्रं विधिचेष्टितम् ॥ १२.२७.२४ ॥
வறியவர்களுக்கு, விரும்பாதவர்களுக்கு பல மகன்கள் இருக்கின்றனர்; செல்வர்களுக்கு மகன் இல்லை — விதியின் செயல் விசித்திரமானது.
12.27.25
व्याधिरग्निर्जलं शस्त्रं बुभुक्षाश्चापदो विषम ।
ज्वरश्च मरणं जन्तोरुच्चाच्च पतनं तथा ॥ १२.२७.२५ ॥
நோய், நெருப்பு, நீர், ஆயுதம், பசி, ஆபத்து, விஷம், காய்ச்சல், உயிரினத்தின் மரணம், உயரத்திலிருந்து விழுதல் ஆகியவையும் (அவ்வாறே).
12.27.26
निर्याणे यस्य यद्दिष्टं तेन गच्छति सेतुना ।
दृश्यते नाप्यतिक्रामन्न निष्क्रान्तोऽथवा पुनः।
दृश्यते चाप्यतिक्रामन्न निग्राह्योऽथवा पुनः ॥ १२.२७.२६ ॥
யாருக்கு எது விதிக்கப்பட்டதோ, அதன் வழியாகவே அவன் செல்கிறான். கடந்து செல்வதோ, வெளியேறுவதோ, மீண்டும் திரும்புவதோ காணப்படுவதில்லை; கடந்து செல்வதாகக் காணப்பட்டாலும் தடுக்க முடியாதவன், அல்லது மீண்டும் (அப்படியே).
12.27.27
दृश्यते हि युवैवेह विनश्यन्वसुमान्नरः ।
दरिद्रश्च परिक्लिष्टः शतवर्षो जरान्वितः ॥ १२.२७.२७ ॥
இங்கு செல்வமுள்ள மனிதன் இளமையிலேயே அழிவதைக் காண்கிறோம்; ஏழையும் துன்புறுபவனும் நூறு வயதுவரை முதுமையுடன் வாழ்வதும் காணப்படுகிறது.
12.27.28
अकिञ्चनाश्च दृश्यन्ते पुरुषाश्चिरजीविनः ।
समृद्धे च कुले जाता विनश्यन्ति पतङ्गवत् ॥ १२.२७.२८ ॥
ஏதுமில்லாதவர்களும் நீண்ட ஆயுளுடன் இருப்பதைக் காண்கிறோம்; வளமான குலத்தில் பிறந்தவர்கள் விட்டில்பூச்சிகளைப் போல அழிகின்றனர்.
12.27.29
प्रायेण श्रीमतां लोके भोक्तुं शक्तिर्न विद्यते ।
दरिद्राणां तु भूयिष्ठं काष्ठमश्मा हि जीर्यते ॥ १२.२७.२९ ॥
உலகில் பெரும்பாலும் செல்வந்தர்களுக்கு அனுபவிக்கும் திறன் இருப்பதில்லை; ஏழைகளோ பெரும்பாலும் மரமும் கல்லும் போல் தேய்ந்து போகின்றனர்.
12.27.30
अहमेतत्करोमीति मन्यते कालनोदितः ।
यद्यदिष्टमसंतोषाहुरात्मा पापमाचरेत् ॥ १२.२७.३० ॥
காலத்தால் தூண்டப்பட்ட மனிதன் "நான் இதைச் செய்கிறேன்" என்று நினைக்கிறான்; அதிருப்தியினால் விரும்பியதை, எதுவாக இருந்தாலும், பாவச் செயலாக நடத்துகிறான்.
12.27.31
मृगयाक्षाः स्त्रियः पानं प्रसङ्गा निन्दिता बुधैः ।
दृश्यन्ते पुरुषाश्चात्र संप्रयुक्ता बहुश्रुताः ॥ १२.२७.३१ ॥
வேட்டை, சூதாட்டம், பெண்கள், மதுபானம் ஆகிய பற்றுகள் அறிஞர்களால் இகழப்பட்டவை; ஆயினும் இங்கு பல நூல்கள் கற்ற மனிதர்களும் அவற்றில் ஈடுபட்டிருப்பதைக் காண்கிறோம்.
12.27.32
इति कालेन सर्वार्थानीप्सितानीप्सितानिह ।
स्पृशन्ति सर्वभूतानि निमित्तं नोपलभ्यते ॥ १२.२७.३२ ॥
இவ்வாறு காலத்தால் இங்கு விரும்பியவையும் விரும்பாதவையுமான எல்லாப் பொருள்களும் எல்லா உயிர்களையும் தொடுகின்றன; அதற்கான காரணம் காணப்படுவதில்லை.
12.27.33
वायुमाकाशमग्निं च चन्द्रादित्यावहः क्षपे ।
ज्योतींषि सरितः शैलान्कः करोति बिभतिं च ॥ १२.२७.३३ ॥
காற்று, ஆகாயம், அக்னி, சந்திரன் மற்றும் சூரியன்—இரவில் ஒளி தருபவர்கள், ஆறுகள், மலைகள்—இவற்றை யார் படைக்கிறார்? யார் தாங்குகிறார்?
12.27.34
शीतमुष्णं तथा वर्षं कालेन परिवर्तते ।
एवमेव मनुष्याणां सुखदुःखे नरर्षभ ॥ १२.२७.३४ ॥
குளிரும் வெப்பமும், அவ்வாறே மழையும் காலத்தால் சுழல்கின்றன; அதுபோலவே, நரர்களில் சிறந்தவனே, மனிதர்களின் இன்பமும் துன்பமும் சுழல்கின்றன.
12.27.35
नौषधानि न शस्त्राणि न होमा न पुनर्जपाः ।
त्रायन्ते मृत्युनोपेतं जरया चापि मानवम् ॥ १२.२७.३५ ॥
மருந்துகளும் இல்லை, ஆயுதங்களும் இல்லை, ஹோமங்களும் இல்லை, மீண்டும் ஜபங்களும் இல்லை; மரணத்தை அடைந்த மனிதனையும், முதுமையால் சூழப்பட்ட மனிதனையும் அவை காப்பதில்லை.
12.27.36
यथा काष्ठं च काष्ठं च समेयातां महोदधौ ।
समेत्य च व्यपेयातां तद्वद्भूतसमागमः ॥ १२.२७.३६ ॥
பெரும் கடலில் ஒரு மரத்துண்டும் மற்றொரு மரத்துண்டும் சந்தித்து, சந்தித்த பின் பிரிந்து போவதுபோல, உயிர்களின் சேர்க்கையும் அவ்வாறே.
12.27.37
ये च निष्परुषैरुक्तगीतवाद्यैरुपस्थिताः ।
ये चानाथाः परान्नादाः कालस्तेषु समक्रियः ॥ १२.२७.३७ ॥
இனிய சொற்கள், பாடல்கள், இசையால் உபசரிக்கப்படுபவர்களும், ஆதரவற்றவர்களும், பிறர் உணவை உண்பவர்களும் — காலம் அவர்கள் அனைவரிடமும் சமமாகவே நடந்துகொள்கிறது.
12.27.38
मातापितृसहस्राणि पुत्रदारशतानि च ।
संसारेष्वनुभूतानि कस्य ते कस्य वा वयम् ॥ १२.२७.३८ ॥
சம்சாரத்தில் ஆயிரக்கணக்கான தாய்தந்தையரும், நூற்றுக்கணக்கான மக்களும் மனைவியரும் அனுபவிக்கப்படுகின்றனர்; அவர்கள் யாருடையவர்கள், நாம் யாருடையவர்கள்?
12.27.39
नैवास्य कश्चिद्भविता नायं भवति कस्यचित् ।
पथि संगतमेवेदं दारबन्धुसुहृज्जनैः ॥ १२.२७.३९ ॥
இவனுக்கு எவரும் உரியவர் ஆக மாட்டார்; இவனும் எவருக்கும் உரியவன் ஆக மாட்டான்; மனைவி, உறவினர், நண்பர்களுடன் கொள்ளும் இச்சேர்க்கை வழியில் நடக்கும் சந்திப்பே.
12.27.40
क्वासे क्व च गमिष्यामि कोऽन्वहं किमिहास्थितः ।
कस्मात्किमनुशोचेयमित्येवं स्थापयेन्मनः ॥ १२.२७.४० ॥
அவன் எங்கே, நான் எங்கே செல்வேன்? நான் யார், இங்கே எந்நிலையில் இருக்கிறேன்? எதற்காக வருந்த வேண்டும்? இவ்வாறு மனதை நிலைநிறுத்த வேண்டும்.
12.27.41
अनित्ये प्रियसंवासे संसारे चक्रवद्गतौ ।
पथि संगतमेवैतद्धाता माता पिता सखा ॥ १२.२७.४१ ॥
நிலையற்ற, அன்பானோருடன் வாழ்தலில், சக்கரம் போல் சுழலும் சம்சாரத்தில், இவை அனைத்தும் வழியில் நிகழ்ந்த சேர்க்கையே — ஊட்டுபவர், தாய், தந்தை, நண்பன்.
12.27.42
न दृष्टपूर्वं प्रत्यक्षं परलोकं विदुर्बुधाः ।
आगमांस्त्वनतिक्रम्य श्रद्धातव्यं बुभूषता ॥ १२.२७.४२ ॥
மறுவுலகு முன்பு நேரில் கண்டறியப்படவில்லை; ஞானிகள் அதை அறிவர். ஆனால் நலம் விரும்புபவர் ஆகமங்களை மீறாமல் நம்பிக்கை கொள்ள வேண்டும்.
12.27.43
कुर्वीत पितृदैवत्यं धर्म्याणि च समाचरेत् ।
यजेच्च विद्वान्विधिवत्रिवर्गं चाप्युपाचरेत् ॥ १२.२७.४३ ॥
முன்னோர் மற்றும் தேவர்கள் தொடர்பான சடங்குகளைச் செய்ய வேண்டும்; தர்மத்திற்கேற்ற கடமைகளை முறையாகப் பின்பற்ற வேண்டும். அறிஞன் விதிப்படி யாகம் செய்து, மும்மைப் புருஷார்த்தங்களையும் பேண வேண்டும்.
12.27.44
सन्निमज्जेज्जगदिदं गम्भीरे कालसागरे ।
जरामृत्युमहाग्राहे न कश्चिदवबुध्यते ॥ १२.२७.४४ ॥
இவ்வுலகம் ஆழமான காலக் கடலில் மூழ்கிக்கொண்டிருக்கிறது; அங்கே முதுமையும் மரணமும் பெரிய முதலைகள். ஆனாலும் எவரும் இதை உணர்வதில்லை.
12.27.45
आयुर्वेदमधीयानाः केवलं सपरिग्रहाः ।
दृश्यन्ते बहवो वैद्या व्याधिभिः समबिप्लुताः ॥ १२.२७.४५ ॥
ஆயுர்வேதம் கற்ற பல வைத்தியர்களும், தம் குடும்பத்துடன் இருந்தாலும், நோய்களால் முழுவதும் வீழ்த்தப்பட்டிருப்பதைக் காண்கிறோம்.
12.27.46
ते पिबन्तः कषायांश्च सर्पीषि विविधानि च ।
न मृत्युमतिवर्तन्ते वेलामिव महोदधिः ॥ १२.२७.४६ ॥
கஷாயங்களையும் பலவகையான நெய்களையும் அருந்தினாலும், அவர்கள் மரணத்தைக் கடப்பதில்லை — பெருங்கடல் தன் கரையைக் கடக்காதது போல.
12.27.47
रसायनविदश्चैव सुप्रयुक्तरसायनाः ।
दृश्यन्ते जरया भग्ना नागा नागैरिवोत्तमैः ॥ १२.२७.४७ ॥
ரசாயன வித்தை அறிந்தவர்களும், ரசாயனங்களை நன்கு பயன்படுத்தியவர்களும் கூட முதுமையால் நொறுங்கியிருப்பதைக் காண்கிறோம் — சிறந்த யானைகளால் யானைகள் பணிந்து விழுவது போல.
12.27.48
तथैव तपसोपेताः स्वाध्यायाध्ययने रताः ।
दातारो यज्ञशीलाश्च न तरन्ति जरान्तकौ ॥ १२.२७.४८ ॥
அதுபோலவே தவத்துடன் கூடியவர்களும், சுவாத்தியாயத்திலும் வேதக் கற்றலிலும் ஈடுபட்டவர்களும், தானம் செய்பவர்களும், யாக சீலர்களும் முதுமையையும் மரணத்தையும் கடப்பதில்லை.
12.27.49
न ह्यहानि निवर्तन्ते न मासा न पुनः समाः ।
जातानां सर्वभूतानां न पुनर्वै समागमः ॥ १२.२७.४९ ॥
நாட்கள் திரும்புவதில்லை, மாதங்களும் இல்லை, ஆண்டுகளும் மீண்டும் வருவதில்லை. பிறந்த எல்லா உயிரினங்களும் மீண்டும் ஒன்று கூடுவதில்லை.
12.27.50
सोऽयं विपुलमध्वानं कालेन ध्रुवमध्रुवः ।
स्रोतसैव समभ्येति सर्वभूतनिषेवितम् ॥ १२.२७.५० ॥
காலத்தால் அவன் அந்த பரந்த வழியில், நிச்சயமாக நிலையற்றவனாக, நீரோட்டம் போலவே செல்கிறான்; அது எல்லா உயிர்களும் பின்பற்றும் வழி.
12.27.51
देहो वा जीविताद्व्येति देही वाऽप्येति देहतः ।
पथि संगतमेवेदं दारैरन्यैश्च बन्धुभिः ॥ १२.२७.५१ ॥
உடல் உயிரிலிருந்து பிரிகிறது, அல்லது உடலுள்ளவன் உடலிலிருந்து வெளியேறுகிறான். வழியில் இந்த கூடுதல் மனைவியருடனும் பிற உறவினருடனும் மட்டுமே ஆகும்.
12.27.52
नायमत्यन्तसंवासो लभ्यते जातु केनचित् ।
अपि स्वेन शरीरेण किमुतान्येन केनचित् ॥ १२.२७.५२ ॥
யாரும் எந்த காலத்திலும் இத்தகைய நிலையான சேர்ந்த வாழ்க்கையைப் பெறுவதில்லை; தன் சொந்த உடலுடனேயே இல்லாதபோது, வேறொருவருடன் எப்படி?
12.27.53
क्वनु तेऽद्य पिता राजन्क्वनु तेऽद्य पितामहाः ।
न त्वं पश्यसि तानद्य न त्वां पश्यन्ति तेऽनघ ॥ १२.२७.५३ ॥
அரசே! இன்று உன் தந்தை எங்கே? இன்று உன் பாட்டன்மார் எங்கே? இன்று நீ அவர்களைக் காணவில்லை; பாவமற்றவனே, அவர்களும் இன்று உன்னைக் காணவில்லை.
12.27.54
न चैव पुरुषो द्रष्टा स्वर्गस्य नरकस्य च ।
आगमस्तु सतां चक्षुर्नृपते तमिहाचर ॥ १२.२७.५४ ॥
மனிதன் சொர்க்கத்தையோ நரகத்தையோ நேரில் பார்ப்பதில்லை; ஆனால் ஆகமம் நல்லவர்களின் கண். அரசே, அதையே இங்கு கடைப்பிடி.
12.27.55
चरितब्रह्मचर्यो हि प्रजायेत यजेत च ।
पितृदेवमनुष्याणामानृण्यादनसूयकः ॥ १२.२७.५५ ॥
பிரம்மசரியத்தை அனுசரித்தவன் நிச்சயமாக மக்களைப் பெற வேண்டும், யாகம் செய்ய வேண்டும்; பித்ருக்கள், தேவர்கள், மனிதர்கள் ஆகியோரின் கடனிலிருந்து விடுபட்டு, பொறாமையின்றி இருக்க வேண்டும்.
12.27.56
स यज्ञशीलः प्रजने निविष्टः ।
प्राग्ब्रह्मचारी प्रविभक्तभैक्षः।
आराधयेत्स्वर्गमिमं च लोकं ।
परं च मुक्त्वा हृदयव्यलीकम् ॥ १२.२७.५६ ॥
அவன் யாகத்தில் ஈடுபட்டவனாய், மக்களைப் பெறுவதில் நிலைத்தவனாய், முன்பு பிரம்மசாரியாய் இருந்தவனாய், பிட்சையைப் பகிர்ந்தவனாய் இருக்க வேண்டும்; இருதயத்தின் வஞ்சனையை விட்டு, இம்மையிலும் மறுமையிலும் சொர்க்கத்தை வழிபட வேண்டும்.
12.27.57
सम्यक्स्वधर्मं चरतो नृपस्य ।
द्रव्याणि चाभ्याहरतो यथावत्।
प्रवृद्धचक्रस्य यशोऽभिवर्धते ।
सर्वेषु लोकेषु चराचरेषु ॥ १२.२७.५७ ॥
தன் தர்மத்தை முறையாக அனுசரித்து, செல்வத்தை முறைப்படி சேர்க்கும் அரசனுக்கு, படைச்சக்கரம் பெருகியவனுக்கு, அனைத்து உலகங்களிலும், அசையும் அசையாப் பொருட்களிலும் புகழ் வளர்கிறது.
12.27.58
इत्येवमाकर्ण्य विदेहराजो ।
वाक्यं समग्रं परिपूर्णहेतु।
अश्मानमामन्त्र्य विशुद्धबुद्धि ।
र्ययौ गृहं स्वं प्रति शान्तशोकः ॥ १२.२७.५८ ॥
இவ்வாறு முழுமையான காரணங்களுடன் கூடிய இந்த முழு உரையைக் கேட்டு, தூய அறிவுடைய விதேக அரசன் அசுமனிடம் விடைபெற்று, துயரம் தணிந்து தன் வீட்டிற்குச் சென்றான்.
12.27.59
तथा त्वमप्यद्य विमुच्य शोक ।
मुत्तिष्ठ शक्रोपम हर्षमेहि।
क्षात्रेण धर्मेण मही जिता ते ।
तां भुङ्क्ष्व कुन्तीसुत मावमंस्थाः ॥ १२.२७.५९ ॥
அதுபோல நீயும் இன்று துயரத்தை விட்டு எழுவாய், இந்திரனுக்கு ஒப்பானவனே, மகிழ்ச்சியை அடைவாய். க்ஷாத்ர தர்மத்தால் நீ இந்தப் பூமியை வென்றாய்; குந்தியின் மகனே, அதை அனுபவி, அதை அவமதிக்காதே.