Mahābhārata · Adhyāya 12.272
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.272.1
कथं कार्यं परीक्षेत शीघ्रं वाऽथ चिरेण वा ।
सर्वथा कार्यदुर्गेऽस्मिन्भवान्नः परमो गुरुः ॥ १२.२७२.१ ॥
Wie soll man eine Angelegenheit prüfen — rasch oder nach langer Zeit? In einem so schwierigen Unterfangen seid Ihr unser höchster Lehrer.
12.272.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
चिरकारेस्तु यत्पूर्वं वृत्तमाङ्गिरसां कुले ॥ १२.२७२.२ ॥
Auch hier erzählt man diese alte Geschichte von dem, was einst in der Familie der Āṅgirasas dem Cirakārin widerfuhr.
12.272.3
गौतमस्य सुता ह्यासन्वीयांश्चिरकारिकः ।
चिरकारिक भद्रं ते भद्रं ते चिरकारिक।
चिरकारी हि मेधावी नापराध्यति कर्मसु ॥ १२.२७२.३ ॥
Unter den Söhnen Gautamas war der älteste Cirakārin. Cirakārin, Heil sei dir; Cirakārin, Heil sei dir! Denn der weise, bedächtige Handelnde irrt nicht in seinen Taten.
12.272.4
चिरकारी महाप्राज्ञो गौतमस्याभवत्सुतः ।
चिरेण सर्वकार्याणि विमृश्यार्थान्प्रपद्यते ॥ १२.२७२.४ ॥
Der Sohn Gautamas, Cirakārin, war von großer Weisheit. Nachdem er alle Aufgaben lange erwogen hatte, unternahm er ihre Ziele erst nach sorgfältiger Prüfung.
12.272.5
चिरं स चिन्तयत्यर्थांश्चिरं जाग्रच्चिरं स्वपन् ।
चिरं कार्याभिषत्तिं च चिरकारी तथोच्यते ॥ १२.२७२.५ ॥
Er erwägt seine Ziele lange, lange im Wachen und lange im Schlafen; auch bei der Ausführung einer Aufgabe ist er langsam, und darum heißt er Cirakārin, der Bedächtige.
12.272.6
अलसग्रहणं प्राप्तो दुर्मेधावीति चोच्यते ।
बुद्धिलाघवयुक्तेन जनेनादीर्घदर्शिना ॥ १२.२७२.६ ॥
Wer der Trägheit verfällt, heißt schwachsinnig; so spricht man von dem Menschen mit leichtfertigem Verstand und kurzem Blick.
12.272.7
व्यभिचारे तु कस्मिंश्चिद्व्यतिक्रम्यापरान्सुतान् ।
पित्रोक्तः कुपितेनाथ जहीमां जननीमिति ॥ १२.२७२.७ ॥
Doch als irgendein Ehebruch geschah, sprach der Vater, die anderen Söhne übergehend und zornig: "Töte diese Mutter."
12.272.8
इत्युक्त्वा स तदा विप्रो गौतमो जपतां वरः ।
अविमृश्य महाभागो वनमेव जगाम सः ॥ १२.२७२.८ ॥
Nachdem er dies gesagt hatte, ging jener Brahmane Gautama, der beste unter den Rezitierenden, ohne zu überlegen, der hochgesegnete, in den Wald.
12.272.9
स तथेति चिरेणोक्त्वा स्वभावाच्चिरकारिकः ।
विमृश्य चिरकारित्वाच्चिन्तयामास वै चिरम् ॥ १२.२७२.९ ॥
Er, von Natur aus langsam im Handeln, sagte erst nach langer Zeit "so sei es", überlegte und versank wegen seiner Langsamkeit lange in Gedanken.
12.272.10
पितुराज्ञां कथं कुर्यां न हन्यां मातरं कथम् ।
कथं धर्मच्छले नास्मिन्निमज्जेयमसाधुवत् ॥ १२.२७२.१० ॥
Wie soll ich den Befehl des Vaters ausführen, und wie soll ich die Mutter nicht töten? Wie soll ich in diesen Vorwand des Dharma versinken wie ein Übeltäter?
12.272.11
पितुराज्ञा परो धर्मः स्वधर्मो मातृरक्षणम् ।
अस्वतन्त्रं च पुत्रत्वं किंतु मां नानुपीडयेत् ॥ १२.२७२.११ ॥
Der Befehl des Vaters ist die höchste Pflicht, und die Mutter zu schützen ist meine eigene Pflicht. Sohn zu sein ist nicht unabhängig; doch möge es mich nicht quälen.
12.272.12
स्त्रियं हत्वा मातरं च को हि जातु सुखी भवेत् ।
पितरं चाप्यवज्ञाय कः प्रतिष्ठामवाप्नुयात् ॥ १२.२७२.१२ ॥
Wer, nachdem er eine Frau und seine Mutter getötet hat, könnte je glücklich sein? Und wer, nachdem er seinen Vater verachtet hat, könnte festen Stand erlangen?
12.272.13
अनवज्ञा पितुर्युक्ता स्वधर्मो मातृरक्षणम् ।
युक्तक्षमावुभावेतौ नातिवर्तेतमां कथम् ॥ १२.२७२.१३ ॥
Den Vater nicht zu verachten ist angemessen, und die Mutter zu beschützen ist die eigene Pflicht. Beide sind recht und tragbar; wie könnte man sie übertreten?
12.272.14
पिता ह्यात्मानमाधत्ते जायायां जायतामिति ।
शीलचारित्रगोत्रस्य धारणार्थं कुलस्य च ॥ १२.२७२.१४ ॥
Der Vater setzt sich selbst in die Gattin ein, in dem Gedanken: »Er möge geboren werden«, um Wandel, Charakter und Geschlecht sowie die Familie zu erhalten.
12.272.15
सोऽहं मात्रा स्वयं पित्रा पुत्रत्वे प्रकृतः पुनः ।
विज्ञानं मे कथं न स्याद्द्वौ बुद्ध्ये चात्मसंभवम् ॥ १२.२७२.१५ ॥
Ich, eben derselbe, bin von Mutter und Vater wieder als Sohn hervorgebracht worden. Wie sollte mir die Erkenntnis fehlen — beide Verstandeskräfte und das aus dem Selbst geborene Wissen?
12.272.16
जातकर्मणि यत्प्राह पिता यच्चोपकर्मणि ।
पर्याप्तः स दृढीकारः पितुर्गौरवनिश्चये ॥ १२.२७२.१६ ॥
Was der Vater beim Geburtsritus und was er beim Initiationsritus verkündete, ist eine hinreichende Bekräftigung, um die Ehre des Vaters festzustellen.
12.272.17
गुरुरग्र्यः परो धर्मः पोषणाध्यापनान्वितः ।
पिता यदाह धर्मः स वेदेष्वपि सुनिश्चितः ॥ १२.२७२.१७ ॥
Der Vater, begabt mit Ernährung und Unterweisung, ist der höchste Lehrer und das höchste Dharma. Das Dharma, das der Vater verkündet, ist selbst in den Veden wohlbegründet.
12.272.18
प्रीतिमात्रं पितुः पुत्रः सर्वं पुत्रस्य वै पिता ।
शरीरादीनि देयानि पिता त्वेकः प्रयच्छति ॥ १२.२७२.१८ ॥
Der Sohn kann dem Vater nur Zuneigung geben, aber der Vater gibt dem Sohn alles. Der Leib und das Übrige sind zu geben, und der Vater allein schenkt sie.
12.272.19
तस्मात्पितुर्वचः कार्यं न विचार्यं कदाचन ।
पातकान्यपि पूयन्ते पितुःर शासनकारिणः ॥ १२.२७२.१९ ॥
Darum soll man das Wort des Vaters erfüllen und es niemals in Frage stellen; selbst die Sünden derer, die dem Befehl des Vaters gehorchen, werden gereinigt.
12.272.20
भाग्यभोगे प्रसवने सर्वलोकनिदर्शने ।
धात्र्याश्चैव समायोगे सीमन्तोन्नयने तथा ॥ १२.२७२.२० ॥
Beim Genuss des Glücks, bei der Geburt, beim Erweisen aller Welten, bei der Verbindung mit der Amme und ebenso beim Scheitelrite (der Vater steht an erster Stelle).
12.272.21
पिता धर्मः पिता स्वर्गः पिता हि परमं तपः ।
पितरि प्रीतिमापन्ने सर्वाः प्रीणन्ति देवताः ॥ १२.२७२.२१ ॥
Der Vater ist Dharma, der Vater ist der Himmel, und der Vater ist die höchste Askese; wenn der Vater erfreut ist, werden alle Götter erfreut.
12.272.22
आशिषस्ता भजन्त्यनं पुरुषं प्राह यत्पिता ।
निष्कृतिः सर्वपापानां पिता यच्चाभिनन्दति ॥ १२.२७२.२२ ॥
Jene Segnungen begleiten den Menschen, zu dem der Vater spricht; und was der Vater billigt, ist die Sühne aller Sünden.
12.272.23
मुच्यते बन्धनात्पुरुषं फलं वृक्षान्प्रमुच्यते ।
क्लिश्यन्नपि सुतस्नेहैः पिता पुत्रं न मुञ्चति ॥ १२.२७२.२३ ॥
Ein Mensch wird aus seinen Fesseln befreit, eine Frucht löst sich vom Baum; doch der Vater, obwohl er aus Liebe zu seinen Söhnen leidet, lässt seinen Sohn nicht los.
12.272.24
एतद्विचिन्तितं तावत्पुत्रस्य पितृगौरवम् ।
पिता नाल्पतरं स्थानं चिन्तयिष्यामि मातरम् ॥ १२.२७२.२४ ॥
Bis hierher ist dies erwogen worden: die Würde des Vaters für den Sohn. Die Stellung des Vaters ist nicht geringer; nun werde ich die Stellung der Mutter bedenken.
12.272.25
यो ह्ययं मयि संघातो मर्त्यत्वे पाञ्चभौतिकः ।
अस्य मे जननी हेतुः पावकस्य यथाऽरणिः ॥ १२.२७२.२५ ॥
Dieses aus den fünf Elementen gebildete Körpergefüge in mir, in meinem sterblichen Dasein, hat meine Mutter als Ursache, wie das Reibholz (araṇi) das Feuer verursacht.
12.272.26
माता देहारणिः पुंसां सर्वस्यार्तस्य निर्वृतिः ।
मातृलाभे सनाथत्वमनाथत्वं विपर्यये ॥ १२.२७२.२६ ॥
Die Mutter ist das Reibholz (araṇi) des menschlichen Körpers und der Trost jedes Leidenden; mit einer Mutter hat man einen Beschützer, ohne sie ist man schutzlos.
12.272.27
न च शोचति नाप्येनं स्थाविर्यमपकर्षति ।
श्रिया हीनोऽपि यो गेहमम्बेति प्रतिपद्यते ॥ १२.२७२.२७ ॥
Wer, obwohl des Glückes beraubt, sein Haus als 'Mutter' findet, der trauert nicht, und das Alter zieht ihn nicht herab.
12.272.28
पुत्रपौत्रोपपन्नोपि जननीं यः समाश्रितः ।
अपि वर्षशतस्यान्ते स द्विहायनवच्चरेत् ॥ १२.२७२.२८ ॥
Auch wer Söhne und Enkel hat, aber sich seiner Mutter anvertraut hat, soll sich auch am Ende von hundert Jahren wie ein Kind von zwei Jahren verhalten.
12.272.29
समर्थं वाऽसमर्थं वा कृशं वाप्यकृशं तथा ।
रक्षत्येव सुतं माता नान्यः पोष्टा विधानतः ॥ १२.२७२.२९ ॥
Ob der Sohn fähig oder unfähig, mager oder kräftig ist, die Mutter allein beschützt ihn; niemand sonst ernährt ihn nach der Ordnung.
12.272.30
तदा स वृद्धो भवति तदा भवति दुःखितः ।
तदा शून्यं जगत्तस्य यदा मात्रा वियुज्यते ॥ १२.२७२.३० ॥
Dann wird er alt, dann wird er betrübt; wenn er von seiner Mutter getrennt wird, wird seine Welt leer.
12.272.31
नास्ति मातृसमा च्छाया नास्ति मातृसमा गतिः ।
नास्ति मातृसमं त्राणं नास्ति मातृसमा प्रिया ॥ १२.२७२.३१ ॥
Es gibt keinen Schatten, der der Mutter gleicht, keine Zuflucht, die der Mutter gleicht. Es gibt keinen Schutz, der der Mutter gleicht, keinen Liebsten, der der Mutter gleicht.
12.272.32
कुक्षौ संधारणाद्धात्री जननाज्जननी स्मृता ।
अङ्गानां वर्धनादम्बा वीरसूत्वेन वीरसूः ॥ १२.२७२.३२ ॥
Sie heißt dhātrī, weil sie im Schoß trägt, und wird als jananī erinnert, weil sie gebiert. Ambā, weil sie die Glieder nährt; vīrasū, weil sie Helden gebiert.
12.272.33
शिशोः शुश्रूषणाच्छुश्रूर्माता देहमनन्तरम् ।
चेतनावान्स को हन्याद्यस्य नासुषिरं शिरः ॥ १२.२७२.३३ ॥
Weil sie das Kind pflegt, heißt sie śuśrūḥ, und danach pflegt sie auch den Körper. Welches bewusste Wesen würde sie töten, dessen Kopf nicht hohl ist?
12.272.34
दंपत्योः प्राणसंश्लेषे योऽभिसन्धिः कृतः किल ।
तं माता च पिता चेति भूतार्थो मातरि स्थितः ॥ १२.२७२.३४ ॥
Die Absicht, die bei der Vereinigung der Atemzüge von Mann und Frau gefasst wurde, heißt Mutter und Vater; der Zweck der Wesen ruht in der Mutter.
12.272.35
माता जानाति यद्गोत्रं माता जानाति यस्य सः ।
मातुर्भरणमात्रेण प्रीतिः स्नेहः पितुः प्रजाः ॥ १२.२७२.३५ ॥
Die Mutter weiß, welches Geschlecht es ist; die Mutter weiß, wessen Sohn er ist. Allein durch das Unterhalten der Mutter entstehen des Vaters Zuneigung und Zärtlichkeit für die Nachkommen.
12.272.36
पाणिबन्धं स्वयं कृत्वा सहधर्ममुपेत्य च ।
यदा यास्यन्ति पुरुषाः स्त्रियो नार्हन्ति याप्यतां ॥ १२.२७२.३६ ॥
Wenn die Männer, nachdem sie selbst die Handfesselung vollzogen und in die gemeinsame Pflicht eingetreten sind, fortgehen werden, dann werden die Frauen nicht verdienen, verlassen zu werden.
12.272.37
भरणाद्धि स्त्रियो भर्ता पालनाद्धि पतिस्तथा ।
गुणस्यास्य निवृत्तौ तु न भर्ता न पुनः पतिः ॥ १२.२७२.३७ ॥
Der Ehemann heißt bhartā, weil er die Frau erhält, und ebenso pati, weil er sie beschützt. Doch wenn diese Eigenschaft erlischt, ist er weder bhartā noch wieder pati.
12.272.38
एवं स्त्री नापराघ्नोति नर एवापराध्यति ।
व्युच्चरंश्च महादोषं नर एवापराध्यति ॥ १२.२७२.३८ ॥
So begeht die Frau kein Vergehen; der Mann ist es, der sich vergeht. Nur der Mann, der sich in große Schuld verirrt, wird zum Schuldigen.
12.272.39
स्त्रिया हि परमो भर्ता दैवतं परमं स्मृतम् ।
तस्मात्मना तु सदृशमात्मानं परमं ददौ ॥ १२.२७२.३९ ॥
Für die Frau gilt der Ehemann als höchste Gottheit. Darum gab sie sich selbst, sich gleich, dem Höchsten hin.
12.272.40
नापराधोऽस्ति नारीणां नर एवापराध्यति ।
सर्वकार्यापराध्यत्वान्नापराध्यन्ति चाङ्गनाः ॥ १२.२७२.४० ॥
Frauen haben kein Vergehen; der Mann ist es, der sich vergeht. Da in jeder Handlung der Mann die Schuld trägt, begehen die Frauen kein Vergehen.
12.272.41
यश्चनोक्तोऽथ निर्देशः स्त्रिया मैथुनवृद्धये ।
तस्य स्मारयतो व्यक्तमधर्मो नास्ति संशयः ॥ १२.२७२.४१ ॥
Und wer der Frau jene Weisung klar in Erinnerung ruft, die nicht zur Mehrung der geschlechtlichen Vereinigung gegeben wurde, begeht kein Unrecht; daran ist kein Zweifel.
12.272.42
एवं नारीं मातरं च गौरवे चाधिके स्थिताम् ।
अवध्यां तु विजानीयुः पशवोऽप्यविचक्षणाः ॥ १२.२७२.४२ ॥
So sollen die Frau, die Mutter und jene, die in höherer Achtung stehen, als unverletzlich erkannt werden; selbst unverständige Tiere wissen dies.
12.272.43
देवतानां समावायमेकस्थं पितरं विदुः ।
मर्त्यानां देवतानां च स्नेहादभ्येति मातरम् ॥ १२.२७२.४३ ॥
Unter den Göttern erkennt man den als Vater, der in ihrer Versammlung als Einer steht; aus Zuneigung geht der Sterbliche und der Gott zur Mutter.
12.272.44
एवं विमृशतस्तस्य विरकारितया बहु ।
दीर्घः कालो व्यतिक्रान्तस्ततोस्याभ्यागमत्पिता ॥ १२.२७२.४४ ॥
Während er so nachdachte, verging in seiner Abgeschiedenheit viel Zeit; dann kehrte sein Vater zu ihm zurück.
12.272.45
मेधातिथिर्महाप्राज्ञो गौतमस्तपसि स्थितः ।
विमृश्य तेन कालेन पत्न्याः संस्थाव्यतिक्रमम् ॥ १२.२७२.४५ ॥
Der sehr weise Gautama Medhātithi, in Askese verharrend, erwog es, und mit der Zeit erkannte er den Fehltritt im Verhalten seiner Frau.
12.272.46
सोऽब्रवीद्भृशसंतप्तो दुःखेनाश्रूणि वर्तयन् ।
श्रुतधैर्यप्रसादेन पश्चात्तापमुपागतः ॥ १२.२७२.४६ ॥
Tief gequält, unter Tränen des Schmerzes, sprach er; durch die Gnade seiner gelernten Standhaftigkeit gelangte er zur Reue.
12.272.47
आश्रमं मम संप्राप्तस्त्रिलोकेशः पुरंदरः ।
अतिथिव्रतमास्थाय ब्राह्मण्यं रूपमास्थितः ॥ १२.२७२.४७ ॥
In meine Einsiedelei kam Purandara, der Herr der drei Welten, den Gelübde des Gastes auf sich nehmend und die Gestalt eines Brahmanen annehmend.
12.272.48
स मया सान्त्वितो वाग्भिः स्वागतेनाभिषूजितः ।
अर्ध्यं पाद्यं यथान्यायं मया च प्रतिपादितः ॥ १२.२७२.४८ ॥
Ich tröstete ihn mit Worten, ehrte ihn mit einem Willkommensgruß und reichte ihm nach der Regel das Arghya und das Wasser für die Füße.
12.272.49
परवानस्मि चेत्युक्तः प्रणयिष्यति तेन च ।
अत्र चाकुशले जाते स्त्रिया नास्ति व्यतिक्रमः ॥ १२.२७२.४९ ॥
Nachdem sie gesagt hat: "Ich bin dir untertan", wird sie von ihm geleitet werden. Auch wenn hier Unheil entsteht, begeht die Frau kein Vergehen.
12.272.50
एवं न स्त्री न चैवाहं नाध्वगस्त्रिदशेश्वरः ।
अपराध्यति धर्मस्य प्रमादस्त्वपराध्यति ॥ १२.२७२.५० ॥
So begeht weder die Frau noch ich noch ein Wanderer noch der Herr der Götter ein Vergehen gegen den Dharma; es ist die Nachlässigkeit, die verletzt.
12.272.51
ईर्ष्याजं व्यसनं प्राहुस्तेन चैवोर्ध्वरेतसः ।
ईर्ष्यया त्वहमाक्षिप्तो मग्नो दुष्कृतसागरे ॥ १२.२७२.५१ ॥
Man nennt es ein Laster, das aus Eifersucht entsteht; dadurch fallen auch die Asketen mit aufwärts gerichtetem Samen. Durch Eifersucht niedergeworfen, bin ich im Ozean der bösen Taten versunken.
12.272.52
हत्वा साध्वीं च नारीं च व्यसनित्वाच्च वासिताम् ।
भर्तव्यत्वेन भार्यां च को नु मां तारयिष्यति ॥ १२.२७२.५२ ॥
Nachdem ich die tugendhafte Frau und eine andere Frau erschlagen und die vom Laster Gefesselte und die als Ehefrau zu Erhaltende verlassen habe, wer wird mich nun retten?
12.272.53
अन्तरेण मयाऽऽज्ञप्तश्चिरकारीत्युदारधीः ।
यद्यद्य चिरकारी स्यात्स मां त्रायेत पातकात् ॥ १२.२७२.५३ ॥
"Obwohl von mir beauftragt, ist er edelgesinnt und handelt bedacht." Wenn er heute bedacht gehandelt hätte, hätte er mich von der Sünde bewahrt.
12.272.54
चिरकारिक भद्रं ते भद्रं ते चिरकारिक ।
यद्यद्य चिरकारी त्वं ततोऽसि चिरकारिकः ॥ १२.२७२.५४ ॥
O Besonnener, Heil dir, Heil dir! O Besonnener, bist du heute besonnen, so bist du deswegen der Besonnene.
12.272.55
त्राहि मां मातरं चैव तपो यच्चार्जितं त्वया ।
आत्मानं पातकेभ्यश्च भवाद्य चिरकारिकः ॥ १२.२७२.५५ ॥
Rette mich und unsere Mutter, und durch die Askese, die du erworben hast, rette dich vor den Sünden; heute werde ein Cirakārika, einer, der nach langer Überlegung handelt.
12.272.56
सहजं चिरकारित्वमतिप्रज्ञतया तव ।
सफलं तत्तथा तेऽस्तु भवाद्य चिरकारिकः ॥ १२.२७२.५६ ॥
Mögen deine angeborene Bedachtsamkeit und deine große Weisheit Frucht tragen, und so sei es für dich; heute werde ein Cirakārika, einer, der nach langer Überlegung handelt.
12.272.57
चिरमांशसितो मात्रा चिरं गर्भेण धारितः ।
सफलं चिकारित्वं कुरु त्वं चिरकारिक ॥ १२.२७२.५७ ॥
Deine Mutter trug dich lange und lange hielt sie dich im Schoß; lass deine Bedachtsamkeit Frucht tragen, o Cirakārika.
12.272.58
चिरायते च संतापाच्चिरं स्वपिति धारितः ।
आवयोश्चिरसंतापादवेक्ष्य चिरकारिक ॥ १२.२७२.५८ ॥
In seiner Qual zögert er, und lange schläft er; als er unser beider lange Not sah, o Cirakārika.
12.272.59
एवं स दुःखितो राजन्महर्षिर्गौतमस्तदा ।
चिरकारिं ददर्शाथ पुत्रं स्थितमथान्तिके ॥ १२.२७२.५९ ॥
So sah, o König, der betrübte große Weise Gautama damals seinen Sohn Cirakārin nahe bei sich stehen.
12.272.60
चिरकारी तु पितरं दृष्ट्वा परमदुःखितः ।
शस्त्रं त्यक्त्वा ततो मूर्ध्ना प्रसादायोपचक्रमे ॥ १२.२७२.६० ॥
Cirakārin aber, als er seinen Vater sah, war tief betrübt; er warf seine Waffe weg, neigte das Haupt und begann, ihn zu besänftigen.
12.272.61
गौतमस्तं ततो दृष्ट्वा शिरसा पतितं भुवि ।
पत्नीं चैव निराकारां परामभ्यागमन्मुदम् ॥ १२.२७२.६१ ॥
Da sah Gautama ihn mit dem Kopf zu Boden gefallen liegen, und beim Anblick seiner niedergeschlagenen Gattin empfand er große Freude.
12.272.62
न हि सा तेन संभेदं पत्नी नीता महात्मना ।
विजने चाश्रमस्थेन पुत्रश्चापि समाहितः ॥ १२.२७२.६२ ॥
Jener Großseelige hatte die Gattin niemals in der Einsamkeit zur Vereinigung geführt; und der Sohn, im Eremitage lebend, war ebenfalls gesammelt.
12.272.63
हन्या इति समादेशः शस्त्रपाणौ सुते स्थिते ।
विनीते प्रसवत्यर्थे विवासे चात्मकर्मसु ॥ १२.२७२.६३ ॥
Der Befehl »Erschlage ihn!« galt dem Sohn, der mit der Waffe in der Hand dastand; doch er war demütig in seiner Geburtsbestimmung, im Exil und in seinen eigenen Pflichten.
12.272.64
बुद्धिश्चासीत्सुतं दृष्ट्वा पितुश्चरणयोर्नतम् ।
शस्त्रग्रहणचापल्यं संवृणोति भयादिति ॥ १२.२७२.६४ ॥
Als er den Sohn zu den Füßen des Vaters gebeugt sah, dachte er, die Voreiligkeit, zur Waffe gegriffen zu haben, werde von Furcht verborgen.
12.272.65
ततः पित्रा चिरं स्तुत्वा चिरं चाघ्राय मूर्धनि ।
चिरं दोर्भ्यां परिष्वज्य चिरं जीवेत्युदाहृतः ॥ १२.२७२.६५ ॥
Dann lobte ihn der Vater lange, roch lange an seinem Kopf, umarmte ihn lange mit beiden Armen und segnete ihn mit den Worten: »Mögest du lange leben!«
12.272.66
एवं स गौतमः पुत्रं प्रीतिहर्षगुणैर्युतः ।
अभिनन्द्य महाप्रज्ञ इदं वचनमब्रवीत् ॥ १२.२७२.६६ ॥
So sprach Gautama, der Hochweise, erfüllt von Zuneigung und Freude, nachdem er seinen Sohn begrüßt hatte, diese Worte.
12.272.67
चिरकारिक भद्रं ते चिरकारी चिरं भव ।
चिराय यदि ते सौम्य चिरमस्मि न दुःखितः ॥ १२.२७२.६७ ॥
O du Bedächtiger, möge es dir wohlergehen. Bleibe lange geduldig. O Sanfter, auch wenn du lange auf dich warten lässt, bin ich nicht lange betrübt.
12.272.68
गाथाश्चाप्यब्रवीद्विद्वान्गौतमो मुनिसत्तमः ।
चिरकारिषु धीरेषु गुणोद्देशसमाश्रयाः ॥ १२.२७२.६८ ॥
Der gelehrte Gautama, der beste der Weisen, sprach auch diese Gāthās: Bei den Standhaften und Bedächtigen finden die Tugenden ihre Zuflucht.
12.272.69
चिरेण मित्रं बध्नीयाच्चिरेण च कृतं त्यजेत् ।
चिरेण हि कृतं मित्रं चिरं धारणमर्हति ॥ १२.२७२.६९ ॥
Man soll einen Freund langsam binden und das Getane langsam aufgeben. Denn nur eine langsam geschlossene Freundschaft verdient, lange bewahrt zu werden.
12.272.70
रागे दर्पे च माने च द्रोहे पापे च कर्मणि ।
अप्रिये चैव कर्तव्ये चिरकारी प्रशस्यते ॥ १२.२७२.७० ॥
Bei Leidenschaft, Stolz und Dünkel, bei Verrat und sündhaftem Handeln, und selbst bei einer unangenehmen Pflicht, die getan werden muss, wird der Bedächtige gelobt.
12.272.71
बन्धूनां सुहृदां चैव भृत्यानां स्त्रीजनस्य च ।
अव्यक्तेष्वपराधेषु चिरकारी प्रशस्यते ॥ १२.२७२.७१ ॥
Gegenüber Verwandten, Freunden, Dienern und Frauen, und bei undeutlichen Vergehen wird der Bedächtige gelobt.
12.272.72
एवं स गौतमस्तत्र प्रीतः पुत्रस्य भारत ।
कर्मणा तेन कौरव्य चिरकारितया तथा ॥ १२.२७२.७२ ॥
So, o Nachkomme Bharatas, o Kaurava, war Gautama dort mit seinem Sohn zufrieden, wegen jener Tat und wegen seines Bedachts.
12.272.73
एवं सर्वेषु कार्येषु विमृश्य पुरुषस्ततः ।
चिरेण निश्चयं कृत्वा चिरं न परितप्यते ॥ १२.२७२.७३ ॥
So, nachdem ein Mensch in allen Angelegenheiten gut überlegt und spät einen Entschluss gefasst hat, trauert er nicht lange.
12.272.74
चिरं धारयते रोषं चिरं कर्म नियच्छति ।
पश्चात्तापकरं कर्म न किंचिदुपपद्यते ॥ १२.२७२.७४ ॥
Wer den Zorn lange zurückhält und sein Handeln lange zügelt, begeht keine Tat, die später Reue bringt.
12.272.75
चिरं वृद्धानुपासीत चिरमन्यांश्च पूजयेत् ।
चिरं धर्मं निषेवेत कुर्याच्चान्वेषणं चिरम् ॥ १२.२७२.७५ ॥
Lange soll er den Älteren dienen, lange die anderen ehren, lange dem Dharma folgen und lange nachforschen.
12.272.76
चिरमन्वास्य विदुषश्चिरं शिष्टान्निषेव्य च ।
चिरं विनीय चात्मानं चिरं चात्यनवज्ञताम् ॥ १२.२७२.७६ ॥
Lange soll er bei den Gelehrten verweilen, lange den Rechtschaffenen dienen, lange sich selbst zügeln und lange andere nicht geringschätzen.
12.272.77
ब्रुवतश्च परस्यापि वाक्यं धर्मोपसंहितम् ।
चिरं पृष्टोऽपि च ब्रूयाच्चिरं न परितप्यते ॥ १२.२७२.७७ ॥
Wenn ein anderer Worte spricht, die mit dem Dharma verbunden sind, soll er lange zuhören; wird er gefragt, soll er lange antworten; so trauert er nicht lange.
12.272.78
उपास्य बहुलास्तस्मिन्नाश्रमो सुमहातपाः ।
समाः स्वर्गं गतो विप्रः पुत्रेण सहितस्तदा ॥ १२.२७२.७८ ॥
Nachdem er in jener Einsiedelei viele Jahre verehrt hatte, ging der Brahmane von großer Askese damals mit seinem Sohn in den Himmel.