Mahābhārata · Adhyāya 12.272
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.272.1
कथं कार्यं परीक्षेत शीघ्रं वाऽथ चिरेण वा ।
सर्वथा कार्यदुर्गेऽस्मिन्भवान्नः परमो गुरुः ॥ १२.२७२.१ ॥
Como deve um assunto ser examinado — rapidamente, ou após longo tempo? Numa empresa tão difícil, vós sois nosso supremo mestre.
12.272.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
चिरकारेस्तु यत्पूर्वं वृत्तमाङ्गिरसां कुले ॥ १२.२७२.२ ॥
Também aqui se conta esta antiga história do que outrora aconteceu a Cirakārin na linhagem dos Āṅgirasas.
12.272.3
गौतमस्य सुता ह्यासन्वीयांश्चिरकारिकः ।
चिरकारिक भद्रं ते भद्रं ते चिरकारिक।
चिरकारी हि मेधावी नापराध्यति कर्मसु ॥ १२.२७२.३ ॥
Entre os filhos de Gautama estava o mais velho, Cirakārin. Cirakārin, que a boa fortuna seja tua; Cirakārin, que a boa fortuna seja tua! Pois o sábio que age com vagar não erra em suas ações.
12.272.4
चिरकारी महाप्राज्ञो गौतमस्याभवत्सुतः ।
चिरेण सर्वकार्याणि विमृश्यार्थान्प्रपद्यते ॥ १२.२७२.४ ॥
O filho de Gautama, Cirakārin, era de grande sabedoria. Depois de longamente ponderar todas as tarefas, empreendia seus fins somente após examiná-los.
12.272.5
चिरं स चिन्तयत्यर्थांश्चिरं जाग्रच्चिरं स्वपन् ।
चिरं कार्याभिषत्तिं च चिरकारी तथोच्यते ॥ १२.२७२.५ ॥
Ele pondera seus fins por longo tempo, longamente acordado e longamente adormecido; também é lento em levar a cabo uma tarefa, e por isso se chama Cirakārin, o que age devagar.
12.272.6
अलसग्रहणं प्राप्तो दुर्मेधावीति चोच्यते ।
बुद्धिलाघवयुक्तेन जनेनादीर्घदर्शिना ॥ १२.२७२.६ ॥
Quem se entrega à preguiça chama-se de entendimento torpe; assim se diz do homem de entendimento leviano e de visão curta.
12.272.7
व्यभिचारे तु कस्मिंश्चिद्व्यतिक्रम्यापरान्सुतान् ।
पित्रोक्तः कुपितेनाथ जहीमां जननीमिति ॥ १२.२७२.७ ॥
Mas quando houve adultério com alguém, o pai, passando pelos outros filhos e irado, disse: "Mata esta mãe."
12.272.8
इत्युक्त्वा स तदा विप्रो गौतमो जपतां वरः ।
अविमृश्य महाभागो वनमेव जगाम सः ॥ १२.२७२.८ ॥
Tendo dito isso, aquele brâmane Gautama, o melhor dos que recitam, sem refletir, o muito afortunado, foi para a floresta.
12.272.9
स तथेति चिरेणोक्त्वा स्वभावाच्चिरकारिकः ।
विमृश्य चिरकारित्वाच्चिन्तयामास वै चिरम् ॥ १२.२७२.९ ॥
Ele, lento de natureza para agir, disse "seja assim" só depois de muito tempo, refletiu e, por causa de sua lentidão, ficou longo tempo pensando.
12.272.10
पितुराज्ञां कथं कुर्यां न हन्यां मातरं कथम् ।
कथं धर्मच्छले नास्मिन्निमज्जेयमसाधुवत् ॥ १२.२७२.१० ॥
Como cumprirei a ordem do pai, e como não matarei a mãe? Como afundarei neste pretexto do dharma como um homem perverso?
12.272.11
पितुराज्ञा परो धर्मः स्वधर्मो मातृरक्षणम् ।
अस्वतन्त्रं च पुत्रत्वं किंतु मां नानुपीडयेत् ॥ १२.२७२.११ ॥
A ordem do pai é o dever supremo, e proteger a mãe é o meu próprio dever. Ser filho não é independente; mas que isso não me atormente.
12.272.12
स्त्रियं हत्वा मातरं च को हि जातु सुखी भवेत् ।
पितरं चाप्यवज्ञाय कः प्रतिष्ठामवाप्नुयात् ॥ १२.२७२.१२ ॥
Quem, tendo matado uma mulher e sua mãe, poderia algum dia ser feliz? E quem, tendo desprezado o pai, alcançaria posição firme?
12.272.13
अनवज्ञा पितुर्युक्ता स्वधर्मो मातृरक्षणम् ।
युक्तक्षमावुभावेतौ नातिवर्तेतमां कथम् ॥ १२.२७२.१३ ॥
Não desprezar o pai é apropriado, e proteger a mãe é o próprio dever. Ambos são justos e suportáveis; como poderiam ser transgredidos?
12.272.14
पिता ह्यात्मानमाधत्ते जायायां जायतामिति ।
शीलचारित्रगोत्रस्य धारणार्थं कुलस्य च ॥ १२.२७२.१४ ॥
O pai de fato coloca a si mesmo na esposa, pensando: «Que ele nasça», para sustentar a conduta, o caráter e a linhagem, e a família.
12.272.15
सोऽहं मात्रा स्वयं पित्रा पुत्रत्वे प्रकृतः पुनः ।
विज्ञानं मे कथं न स्याद्द्वौ बुद्ध्ये चात्मसंभवम् ॥ १२.२७२.१५ ॥
Eu, esse mesmo, fui gerado novamente como filho pela mãe e pelo pai. Como não teria eu entendimento: ambos os intelectos e o saber nascido de si mesmo?
12.272.16
जातकर्मणि यत्प्राह पिता यच्चोपकर्मणि ।
पर्याप्तः स दृढीकारः पितुर्गौरवनिश्चये ॥ १२.२७२.१६ ॥
O que o pai declarou no rito do nascimento e o que declarou no rito de iniciação é confirmação suficiente para determinar a honra do pai.
12.272.17
गुरुरग्र्यः परो धर्मः पोषणाध्यापनान्वितः ।
पिता यदाह धर्मः स वेदेष्वपि सुनिश्चितः ॥ १२.२७२.१७ ॥
O pai, dotado de sustento e instrução, é o mestre supremo e o dharma supremo. O dharma que o pai declara está bem estabelecido mesmo nos Vedas.
12.272.18
प्रीतिमात्रं पितुः पुत्रः सर्वं पुत्रस्य वै पिता ।
शरीरादीनि देयानि पिता त्वेकः प्रयच्छति ॥ १२.२७२.१८ ॥
O filho só pode dar ao pai afeto, mas o pai dá ao filho tudo. O corpo e o restante devem ser dados, e somente o pai os concede.
12.272.19
तस्मात्पितुर्वचः कार्यं न विचार्यं कदाचन ।
पातकान्यपि पूयन्ते पितुःर शासनकारिणः ॥ १२.२७२.१९ ॥
Portanto, deve-se cumprir a palavra do pai e nunca questioná-la; até os pecados dos que obedecem à ordem do pai são purificados.
12.272.20
भाग्यभोगे प्रसवने सर्वलोकनिदर्शने ।
धात्र्याश्चैव समायोगे सीमन्तोन्नयने तथा ॥ १२.२७२.२० ॥
No desfrute da fortuna, no parto, na manifestação de todos os mundos, na união com a ama, e igualmente no rito do penteado da risca (o pai é o primeiro).
12.272.21
पिता धर्मः पिता स्वर्गः पिता हि परमं तपः ।
पितरि प्रीतिमापन्ने सर्वाः प्रीणन्ति देवताः ॥ १२.२७२.२१ ॥
O pai é o dharma, o pai é o céu, e o pai é a suprema austeridade; quando o pai se alegra, todos os deuses se alegram.
12.272.22
आशिषस्ता भजन्त्यनं पुरुषं प्राह यत्पिता ।
निष्कृतिः सर्वपापानां पिता यच्चाभिनन्दति ॥ १२.२७२.२२ ॥
Essas bênçãos acompanham a pessoa a quem o pai fala; e o que o pai aprova é a expiação de todos os pecados.
12.272.23
मुच्यते बन्धनात्पुरुषं फलं वृक्षान्प्रमुच्यते ।
क्लिश्यन्नपि सुतस्नेहैः पिता पुत्रं न मुञ्चति ॥ १२.२७२.२३ ॥
Uma pessoa se liberta do cativeiro, e um fruto se solta da árvore; mas o pai, embora sofra pelo afeto aos filhos, não solta seu filho.
12.272.24
एतद्विचिन्तितं तावत्पुत्रस्य पितृगौरवम् ।
पिता नाल्पतरं स्थानं चिन्तयिष्यामि मातरम् ॥ १२.२७२.२४ ॥
Até aqui foi considerado isto: a dignidade do pai para o filho. O lugar do pai não é menor; agora considerarei o lugar da mãe.
12.272.25
यो ह्ययं मयि संघातो मर्त्यत्वे पाञ्चभौतिकः ।
अस्य मे जननी हेतुः पावकस्य यथाऽरणिः ॥ १२.२७२.२५ ॥
Este composto corporal feito dos cinco elementos que há em mim, em minha condição mortal, tem minha mãe como causa, assim como o graveto araṇi é a causa do fogo.
12.272.26
माता देहारणिः पुंसां सर्वस्यार्तस्य निर्वृतिः ।
मातृलाभे सनाथत्वमनाथत्वं विपर्यये ॥ १२.२७२.२६ ॥
A mãe é o graveto araṇi do corpo dos homens e o alívio de todo aflito; com mãe há proteção, sem ela há desamparo.
12.272.27
न च शोचति नाप्येनं स्थाविर्यमपकर्षति ।
श्रिया हीनोऽपि यो गेहमम्बेति प्रतिपद्यते ॥ १२.२७२.२७ ॥
Quem, embora privado de prosperidade, encontra a casa como 'mãe', não se aflige, e a velhice não o abate.
12.272.28
पुत्रपौत्रोपपन्नोपि जननीं यः समाश्रितः ।
अपि वर्षशतस्यान्ते स द्विहायनवच्चरेत् ॥ १२.२७२.२८ ॥
Mesmo quem tem filhos e netos, se se refugiou na mãe, deve, mesmo no fim de cem anos, comportar-se como uma criança de dois anos.
12.272.29
समर्थं वाऽसमर्थं वा कृशं वाप्यकृशं तथा ।
रक्षत्येव सुतं माता नान्यः पोष्टा विधानतः ॥ १२.२७२.२९ ॥
Seja o filho capaz ou incapaz, magro ou robusto, é somente a mãe quem o protege; não há outro que o nutra conforme a norma.
12.272.30
तदा स वृद्धो भवति तदा भवति दुःखितः ।
तदा शून्यं जगत्तस्य यदा मात्रा वियुज्यते ॥ १२.२७२.३० ॥
Então ele envelhece, então fica triste; quando é separado da mãe, seu mundo se torna vazio.
12.272.31
नास्ति मातृसमा च्छाया नास्ति मातृसमा गतिः ।
नास्ति मातृसमं त्राणं नास्ति मातृसमा प्रिया ॥ १२.२७२.३१ ॥
Não há sombra igual à mãe, não há refúgio igual à mãe. Não há proteção igual à mãe, não há ente querido igual à mãe.
12.272.32
कुक्षौ संधारणाद्धात्री जननाज्जननी स्मृता ।
अङ्गानां वर्धनादम्बा वीरसूत्वेन वीरसूः ॥ १२.२७२.३२ ॥
É chamada dhātrī por carregar a criança no ventre e lembrada como jananī por dar à luz. Ambā por nutrir os membros; vīrasū por gerar heróis.
12.272.33
शिशोः शुश्रूषणाच्छुश्रूर्माता देहमनन्तरम् ।
चेतनावान्स को हन्याद्यस्य नासुषिरं शिरः ॥ १२.२७२.३३ ॥
Por cuidar da criança é chamada śuśrūḥ, e depois cuida também do corpo. Que ser consciente a mataria, cuja cabeça não é oca?
12.272.34
दंपत्योः प्राणसंश्लेषे योऽभिसन्धिः कृतः किल ।
तं माता च पिता चेति भूतार्थो मातरि स्थितः ॥ १२.२७२.३४ ॥
O propósito formado quando marido e mulher unem seus alentos chama-se mãe e pai; o propósito dos seres repousa na mãe.
12.272.35
माता जानाति यद्गोत्रं माता जानाति यस्य सः ।
मातुर्भरणमात्रेण प्रीतिः स्नेहः पितुः प्रजाः ॥ १२.२७२.३५ ॥
A mãe sabe qual é a linhagem; a mãe sabe de quem ele é filho. Só pelo sustento da mãe nascem no pai o afeto e a ternura pelos filhos.
12.272.36
पाणिबन्धं स्वयं कृत्वा सहधर्ममुपेत्य च ।
यदा यास्यन्ति पुरुषाः स्त्रियो नार्हन्ति याप्यतां ॥ १२.२७२.३६ ॥
Quando os homens, após terem eles mesmos celebrado o casamento pela mão e entrado no dever comum, partirem, as mulheres não merecerão ser abandonadas.
12.272.37
भरणाद्धि स्त्रियो भर्ता पालनाद्धि पतिस्तथा ।
गुणस्यास्य निवृत्तौ तु न भर्ता न पुनः पतिः ॥ १२.२७२.३७ ॥
O marido é chamado bhartā porque sustenta a esposa, e igualmente pati porque a protege. Mas quando essa qualidade cessa, ele não é mais bhartā, nem novamente pati.
12.272.38
एवं स्त्री नापराघ्नोति नर एवापराध्यति ।
व्युच्चरंश्च महादोषं नर एवापराध्यति ॥ १२.२७२.३८ ॥
Assim, a mulher não comete ofensa; é o homem que ofende. Somente o homem, desviado em grande falta, torna-se o culpado.
12.272.39
स्त्रिया हि परमो भर्ता दैवतं परमं स्मृतम् ।
तस्मात्मना तु सदृशमात्मानं परमं ददौ ॥ १२.२७२.३९ ॥
Para a mulher, o marido é lembrado como a suprema divindade. Por isso ela se entregou a si mesma, igual a si, ao supremo.
12.272.40
नापराधोऽस्ति नारीणां नर एवापराध्यति ।
सर्वकार्यापराध्यत्वान्नापराध्यन्ति चाङ्गनाः ॥ १२.२७२.४० ॥
As mulheres não têm falta; é o homem quem ofende. Como em todo ato é o homem que erra, as mulheres não ofendem.
12.272.41
यश्चनोक्तोऽथ निर्देशः स्त्रिया मैथुनवृद्धये ।
तस्य स्मारयतो व्यक्तमधर्मो नास्ति संशयः ॥ १२.२७२.४१ ॥
E para quem lembra claramente à mulher aquela instrução, que não foi dada para o aumento da união sexual, não há adharma; disto não há dúvida.
12.272.42
एवं नारीं मातरं च गौरवे चाधिके स्थिताम् ।
अवध्यां तु विजानीयुः पशवोऽप्यविचक्षणाः ॥ १२.२७२.४२ ॥
Assim, a mulher, a mãe e quem está em maior honra devem ser reconhecidos como invioláveis; até os animais sem discernimento sabem disso.
12.272.43
देवतानां समावायमेकस्थं पितरं विदुः ।
मर्त्यानां देवतानां च स्नेहादभ्येति मातरम् ॥ १२.२७२.४३ ॥
Entre os deuses, reconhecem como pai aquele que permanece uno em sua assembleia; por afeto, o mortal e o deus vão até a mãe.
12.272.44
एवं विमृशतस्तस्य विरकारितया बहु ।
दीर्घः कालो व्यतिक्रान्तस्ततोस्याभ्यागमत्पिता ॥ १२.२७२.४४ ॥
Enquanto ele refletia assim, muito tempo passou em seu desapego; então seu pai retornou.
12.272.45
मेधातिथिर्महाप्राज्ञो गौतमस्तपसि स्थितः ।
विमृश्य तेन कालेन पत्न्याः संस्थाव्यतिक्रमम् ॥ १२.२७२.४५ ॥
O muito sábio Gautama Medhātithi, estabelecido na austeridade, refletiu e, com o tempo, percebeu a transgressão de conduta de sua esposa.
12.272.46
सोऽब्रवीद्भृशसंतप्तो दुःखेनाश्रूणि वर्तयन् ।
श्रुतधैर्यप्रसादेन पश्चात्तापमुपागतः ॥ १२.२७२.४६ ॥
Profundamente atormentado, derramando lágrimas de dor, ele falou; pela graça de sua firmeza aprendida chegou ao arrependimento.
12.272.47
आश्रमं मम संप्राप्तस्त्रिलोकेशः पुरंदरः ।
अतिथिव्रतमास्थाय ब्राह्मण्यं रूपमास्थितः ॥ १२.२७२.४७ ॥
À minha ermida veio Purandara, senhor dos três mundos, tomando o voto do hóspede e assumindo a forma de um brâmane.
12.272.48
स मया सान्त्वितो वाग्भिः स्वागतेनाभिषूजितः ।
अर्ध्यं पाद्यं यथान्यायं मया च प्रतिपादितः ॥ १२.२७२.४८ ॥
Eu o consolei com palavras, honrei-o com um acolhimento e, segundo a regra, ofereci-lhe o arghya e a água para os pés.
12.272.49
परवानस्मि चेत्युक्तः प्रणयिष्यति तेन च ।
अत्र चाकुशले जाते स्त्रिया नास्ति व्यतिक्रमः ॥ १२.२७२.४९ ॥
Tendo dito: "Sou submissa a ti", será guiada por ele. Aqui, mesmo que a desgraça surja, a mulher não comete transgressão.
12.272.50
एवं न स्त्री न चैवाहं नाध्वगस्त्रिदशेश्वरः ।
अपराध्यति धर्मस्य प्रमादस्त्वपराध्यति ॥ १२.२७२.५० ॥
Assim, nem a mulher, nem eu, nem um viajante, nem o senhor dos deuses comete ofensa contra o dharma; é a negligência que ofende.
12.272.51
ईर्ष्याजं व्यसनं प्राहुस्तेन चैवोर्ध्वरेतसः ।
ईर्ष्यया त्वहमाक्षिप्तो मग्नो दुष्कृतसागरे ॥ १२.२७२.५१ ॥
Chamam de vício nascido do ciúme; por ele caem até os ascetas de semente ascendente. Derrubado pelo ciúme, afundei no oceano das más ações.
12.272.52
हत्वा साध्वीं च नारीं च व्यसनित्वाच्च वासिताम् ।
भर्तव्यत्वेन भार्यां च को नु मां तारयिष्यति ॥ १२.२७२.५२ ॥
Tendo matado a mulher virtuosa e outra mulher, e abandonado a encerrada pelo vício e a esposa que devia ser sustentada, quem agora me salvará?
12.272.53
अन्तरेण मयाऽऽज्ञप्तश्चिरकारीत्युदारधीः ।
यद्यद्य चिरकारी स्यात्स मां त्रायेत पातकात् ॥ १२.२७२.५३ ॥
"Ainda que comandado por mim, é de mente nobre e age com ponderação." Se hoje ele tivesse agido com ponderação, teria me salvado do pecado.
12.272.54
चिरकारिक भद्रं ते भद्रं ते चिरकारिक ।
यद्यद्य चिरकारी त्वं ततोऽसि चिरकारिकः ॥ १२.२७२.५४ ॥
Ó ponderado, que o bem te acompanhe, que o bem te acompanhe! Ó ponderado, se hoje és ponderado, então por isso és o ponderado.
12.272.55
त्राहि मां मातरं चैव तपो यच्चार्जितं त्वया ।
आत्मानं पातकेभ्यश्च भवाद्य चिरकारिकः ॥ १२.२७२.५५ ॥
Salva-me e à nossa mãe, e pela penitência que adquiriste, salva-te dos pecados; hoje torna-te um cirakārika, aquele que age após longa reflexão.
12.272.56
सहजं चिरकारित्वमतिप्रज्ञतया तव ।
सफलं तत्तथा तेऽस्तु भवाद्य चिरकारिकः ॥ १२.२७२.५६ ॥
Que a tua ponderação inata e a tua grande sabedoria deem fruto, e assim seja para ti; hoje torna-te um cirakārika, aquele que age após longa reflexão.
12.272.57
चिरमांशसितो मात्रा चिरं गर्भेण धारितः ।
सफलं चिकारित्वं कुरु त्वं चिरकारिक ॥ १२.२७२.५७ ॥
Tua mãe te carregou por muito tempo e por muito tempo te guardou no ventre; faz frutificar a tua ponderação, ó cirakārika.
12.272.58
चिरायते च संतापाच्चिरं स्वपिति धारितः ।
आवयोश्चिरसंतापादवेक्ष्य चिरकारिक ॥ १२.२७२.५८ ॥
Pela angústia ele se atrasa e dorme longamente; vendo a longa aflição de nós dois, ó cirakārika.
12.272.59
एवं स दुःखितो राजन्महर्षिर्गौतमस्तदा ।
चिरकारिं ददर्शाथ पुत्रं स्थितमथान्तिके ॥ १२.२७२.५९ ॥
Assim, ó rei, o grande sábio Gautama, aflito, viu então o seu filho Cirakārin de pé perto dele.
12.272.60
चिरकारी तु पितरं दृष्ट्वा परमदुःखितः ।
शस्त्रं त्यक्त्वा ततो मूर्ध्ना प्रसादायोपचक्रमे ॥ १२.२७२.६० ॥
Mas Cirakārin, ao ver o pai, ficou profundamente aflito; lançando fora a arma, inclinou a cabeça e pôs-se a apaziguá-lo.
12.272.61
गौतमस्तं ततो दृष्ट्वा शिरसा पतितं भुवि ।
पत्नीं चैव निराकारां परामभ्यागमन्मुदम् ॥ १२.२७२.६१ ॥
Então Gautama, vendo-o caído no chão com a cabeça inclinada, e vendo sua esposa de aparência abatida, sentiu grande alegria.
12.272.62
न हि सा तेन संभेदं पत्नी नीता महात्मना ।
विजने चाश्रमस्थेन पुत्रश्चापि समाहितः ॥ १२.२७२.६२ ॥
Aquele magnânimo nunca havia levado sua esposa à união na solidão; e o filho, vivendo no eremitério, também era recolhido.
12.272.63
हन्या इति समादेशः शस्त्रपाणौ सुते स्थिते ।
विनीते प्रसवत्यर्थे विवासे चात्मकर्मसु ॥ १२.२७२.६३ ॥
A ordem "Mate-o!" dizia respeito ao filho de pé com a arma na mão; mas ele era humilde no propósito de seu nascimento, no exílio e em seus próprios deveres.
12.272.64
बुद्धिश्चासीत्सुतं दृष्ट्वा पितुश्चरणयोर्नतम् ।
शस्त्रग्रहणचापल्यं संवृणोति भयादिति ॥ १२.२७२.६४ ॥
Vendo o filho curvado aos pés do pai, sua mente pensou que a precipitação de ter pegado em armas estava sendo encoberta pelo medo.
12.272.65
ततः पित्रा चिरं स्तुत्वा चिरं चाघ्राय मूर्धनि ।
चिरं दोर्भ्यां परिष्वज्य चिरं जीवेत्युदाहृतः ॥ १२.२७२.६५ ॥
Então o pai o louvou por longo tempo, cheirou longamente sua cabeça, abraçou-o longamente com ambos os braços, e o abençoou dizendo: "Que vivas muito!"
12.272.66
एवं स गौतमः पुत्रं प्रीतिहर्षगुणैर्युतः ।
अभिनन्द्य महाप्रज्ञ इदं वचनमब्रवीत् ॥ १२.२७२.६६ ॥
Assim, aquele Gautama de grande sabedoria, dotado das qualidades do afeto e da alegria, tendo saudado seu filho, proferiu estas palavras.
12.272.67
चिरकारिक भद्रं ते चिरकारी चिरं भव ।
चिराय यदि ते सौम्य चिरमस्मि न दुःखितः ॥ १२.२७२.६७ ॥
Ó tu, que ages com ponderação, que tudo corra bem para ti. Permanece paciente por muito tempo. Ó gentil, mesmo que demores, não me aflijo por muito tempo.
12.272.68
गाथाश्चाप्यब्रवीद्विद्वान्गौतमो मुनिसत्तमः ।
चिरकारिषु धीरेषु गुणोद्देशसमाश्रयाः ॥ १२.२७२.६८ ॥
O sábio Gautama, o melhor dos sábios, também proferiu estas gāthās: nos firmes e ponderados encontram abrigo as virtudes.
12.272.69
चिरेण मित्रं बध्नीयाच्चिरेण च कृतं त्यजेत् ।
चिरेण हि कृतं मित्रं चिरं धारणमर्हति ॥ १२.२७२.६९ ॥
Deve-se unir um amigo devagar, e devagar abandonar o que foi feito. Pois só a amizade formada devagar merece ser mantida por muito tempo.
12.272.70
रागे दर्पे च माने च द्रोहे पापे च कर्मणि ।
अप्रिये चैव कर्तव्ये चिरकारी प्रशस्यते ॥ १२.२७२.७० ॥
Na paixão, no orgulho e na vaidade, na traição e na ação pecaminosa, e até numa tarefa desagradável que deve ser feita, o ponderado é louvado.
12.272.71
बन्धूनां सुहृदां चैव भृत्यानां स्त्रीजनस्य च ।
अव्यक्तेष्वपराधेषु चिरकारी प्रशस्यते ॥ १२.२७२.७१ ॥
Para com parentes, amigos, servos e mulheres, e nas faltas não evidentes, o ponderado é louvado.
12.272.72
एवं स गौतमस्तत्र प्रीतः पुत्रस्य भारत ।
कर्मणा तेन कौरव्य चिरकारितया तथा ॥ १२.२७२.७२ ॥
Assim, ó descendente de Bharata, ó Kaurava, Gautama ficou satisfeito ali com o filho, por aquele ato e pela sua ponderação.
12.272.73
एवं सर्वेषु कार्येषु विमृश्य पुरुषस्ततः ।
चिरेण निश्चयं कृत्वा चिरं न परितप्यते ॥ १२.२७२.७३ ॥
Assim, tendo ponderado bem todos os assuntos, um homem que decide tarde não se aflige por muito tempo.
12.272.74
चिरं धारयते रोषं चिरं कर्म नियच्छति ।
पश्चात्तापकरं कर्म न किंचिदुपपद्यते ॥ १२.२७२.७४ ॥
Quem retém a ira por muito tempo e controla sua ação por muito tempo não realiza nenhum ato que cause arrependimento posterior.
12.272.75
चिरं वृद्धानुपासीत चिरमन्यांश्च पूजयेत् ।
चिरं धर्मं निषेवेत कुर्याच्चान्वेषणं चिरम् ॥ १२.२७२.७५ ॥
Por muito tempo sirva aos anciãos, por muito tempo honre os outros, por muito tempo pratique o dharma e por muito tempo busque a investigação.
12.272.76
चिरमन्वास्य विदुषश्चिरं शिष्टान्निषेव्य च ।
चिरं विनीय चात्मानं चिरं चात्यनवज्ञताम् ॥ १२.२७२.७६ ॥
Por muito tempo acompanhe os sábios, por muito tempo sirva aos virtuosos, por muito tempo discipline a si mesmo e por muito tempo não despreze os outros.
12.272.77
ब्रुवतश्च परस्यापि वाक्यं धर्मोपसंहितम् ।
चिरं पृष्टोऽपि च ब्रूयाच्चिरं न परितप्यते ॥ १२.२७२.७७ ॥
Quando outro fala palavras ligadas ao dharma, que ouça por muito tempo; quando perguntado, que responda longamente; assim não se aflige por muito tempo.
12.272.78
उपास्य बहुलास्तस्मिन्नाश्रमो सुमहातपाः ।
समाः स्वर्गं गतो विप्रः पुत्रेण सहितस्तदा ॥ १२.२७२.७८ ॥
Tendo adorado por muitos anos naquele eremitério, o brâmane de grande austeridade foi então ao céu junto com seu filho.