மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.272
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.272.1
कथं कार्यं परीक्षेत शीघ्रं वाऽथ चिरेण वा ।
सर्वथा कार्यदुर्गेऽस्मिन्भवान्नः परमो गुरुः ॥ १२.२७२.१ ॥
ஒரு செயலை எவ்வாறு ஆராய வேண்டும் — விரைவாகவா, அல்லது நீண்ட நேரம் எடுத்தா? இத்தகைய கடினமான செயலில் நீங்களே எங்கள் பரம குரு.
12.272.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
चिरकारेस्तु यत्पूर्वं वृत्तमाङ्गिरसां कुले ॥ १२.२७२.२ ॥
இங்கும் மக்கள் இந்தப் பழைய வரலாற்றைச் சொல்வார்கள் — முன்பு ஆங்கிரச குலத்தில் சிரகாரியின் வாழ்வில் நிகழ்ந்தது.
12.272.3
गौतमस्य सुता ह्यासन्वीयांश्चिरकारिकः ।
चिरकारिक भद्रं ते भद्रं ते चिरकारिक।
चिरकारी हि मेधावी नापराध्यति कर्मसु ॥ १२.२७२.३ ॥
கௌதமரின் மக்களில் மூத்தவன் சிரகாரி இருந்தான். சிரகாரியே, உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; சிரகாரியே, உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும். நிதானமாகச் செயல்படும் அறிவாளி செயல்களில் தவறு செய்யமாட்டான்.
12.272.4
चिरकारी महाप्राज्ञो गौतमस्याभवत्सुतः ।
चिरेण सर्वकार्याणि विमृश्यार्थान्प्रपद्यते ॥ १२.२७२.४ ॥
கௌதமரின் மகன் சிரகாரி பெரும் அறிவாளி. எல்லாச் செயல்களையும் நீண்ட நேரம் சிந்தித்து, பொருள்களை ஆராய்ந்த பின்னரே ஏற்றுக்கொள்வான்.
12.272.5
चिरं स चिन्तयत्यर्थांश्चिरं जाग्रच्चिरं स्वपन् ।
चिरं कार्याभिषत्तिं च चिरकारी तथोच्यते ॥ १२.२७२.५ ॥
அவன் நீண்ட நேரம் பொருள்களைச் சிந்திப்பான்; நீண்ட நேரம் விழித்திருந்தும், நீண்ட நேரம் உறங்கியும் சிந்திப்பான். செயலை நிறைவேற்றுவதிலும் நீண்ட காலம் எடுத்துக்கொள்வான். ஆகவே அவன் சிரகாரி எனப்படுகிறான்.
12.272.6
अलसग्रहणं प्राप्तो दुर्मेधावीति चोच्यते ।
बुद्धिलाघवयुक्तेन जनेनादीर्घदर्शिना ॥ १२.२७२.६ ॥
சோம்பலைப் பற்றிக்கொள்பவன் துர்புத்தி எனப்படுகிறான். அறிவின் சபலமும் தொலைநோக்கின்மையும் உள்ள மனிதனைப் பற்றியே இவ்வாறு சொல்லப்படுகிறது.
12.272.7
व्यभिचारे तु कस्मिंश्चिद्व्यतिक्रम्यापरान्सुतान् ।
पित्रोक्तः कुपितेनाथ जहीमां जननीमिति ॥ १२.२७२.७ ॥
ஆனால் ஒருவருடன் விபசாரம் நிகழ்ந்தபோது, மற்ற மகன்களைக் கடந்து, கோபமுற்ற தந்தை கூறினார்: "இந்தத் தாயைக் கொன்றுவிடு."
12.272.8
इत्युक्त्वा स तदा विप्रो गौतमो जपतां वरः ।
अविमृश्य महाभागो वनमेव जगाम सः ॥ १२.२७२.८ ॥
இவ்வாறு கூறிய பின், அப்போது அந்தப் பிராமணன் கௌதமன், ஜபம் செய்வோரில் சிறந்தவன், ஆராயாமல் காட்டுக்கே சென்றான்.
12.272.9
स तथेति चिरेणोक्त्वा स्वभावाच्चिरकारिकः ।
विमृश्य चिरकारित्वाच्चिन्तयामास वै चिरम् ॥ १२.२७२.९ ॥
அவன் "சரி" என்று நீண்ட நேரம் கழித்துச் சொல்லி, இயல்பாகவே மெதுவாகச் செயல்படுபவனாய், ஆராய்ந்து, மெதுவாகச் செயல்படுவதால் நீண்ட நேரம் சிந்தித்தான்.
12.272.10
पितुराज्ञां कथं कुर्यां न हन्यां मातरं कथम् ।
कथं धर्मच्छले नास्मिन्निमज्जेयमसाधुवत् ॥ १२.२७२.१० ॥
தந்தையின் கட்டளையை எப்படிச் செய்வேன், தாயை எப்படிக் கொல்லாமல் இருப்பேன்? தர்மத்தின் பெயரால் கொடியவனைப் போல் இதில் எப்படி மூழ்குவேன்?
12.272.11
पितुराज्ञा परो धर्मः स्वधर्मो मातृरक्षणम् ।
अस्वतन्त्रं च पुत्रत्वं किंतु मां नानुपीडयेत् ॥ १२.२७२.११ ॥
தந்தையின் கட்டளையே உயர்ந்த தர்மம்; தாயைக் காப்பதே எனது சொந்த தர்மம். மகனாக இருப்பது சுதந்திரமற்றது; ஆனால் அது என்னை வருத்தக்கூடாது.
12.272.12
स्त्रियं हत्वा मातरं च को हि जातु सुखी भवेत् ।
पितरं चाप्यवज्ञाय कः प्रतिष्ठामवाप्नुयात् ॥ १२.२७२.१२ ॥
ஒரு பெண்ணையும் தாயையும் கொன்று யார்தான் எப்போதாவது சுகமாக இருப்பான்? தந்தையை அவமதித்து யார் மதிப்பைப் பெறுவான்?
12.272.13
अनवज्ञा पितुर्युक्ता स्वधर्मो मातृरक्षणम् ।
युक्तक्षमावुभावेतौ नातिवर्तेतमां कथम् ॥ १२.२७२.१३ ॥
தந்தையை அவமதிக்காதது தகும்; தாயைக் காப்பது தன் கடமை. இவ்விரண்டும் தகுதியும் பொறுமையும் உடையவை; இவற்றை எப்படி மீறலாம்?
12.272.14
पिता ह्यात्मानमाधत्ते जायायां जायतामिति ।
शीलचारित्रगोत्रस्य धारणार्थं कुलस्य च ॥ १२.२७२.१४ ॥
தந்தை தன்னையே மனைவியில் நிறுவுகிறான், 'அவன் பிறக்கட்டும்' என்று; நடத்தை, குணம், கோத்திரம் ஆகியவற்றையும் குலத்தையும் தாங்குவதற்காக.
12.272.15
सोऽहं मात्रा स्वयं पित्रा पुत्रत्वे प्रकृतः पुनः ।
विज्ञानं मे कथं न स्याद्द्वौ बुद्ध्ये चात्मसंभवम् ॥ १२.२७२.१५ ॥
அதே நான், தாயாலும் தந்தையாலும் மகனாக மீண்டும் பிறந்தவன். எனக்கு அறிவு எப்படி இல்லாமல் போகும்? இரு புத்திகளும், தன்னிலிருந்து பிறந்த அறிவும்?
12.272.16
जातकर्मणि यत्प्राह पिता यच्चोपकर्मणि ।
पर्याप्तः स दृढीकारः पितुर्गौरवनिश्चये ॥ १२.२७२.१६ ॥
ஜாதகர்மத்தில் தந்தை சொன்னதும், உபகர்மத்தில் சொன்னதும் போதுமான உறுதிப்பாடு; தந்தையின் மரியாதையை நிச்சயிப்பதில் அது போதும்.
12.272.17
गुरुरग्र्यः परो धर्मः पोषणाध्यापनान्वितः ।
पिता यदाह धर्मः स वेदेष्वपि सुनिश्चितः ॥ १२.२७२.१७ ॥
போஷணமும் கல்வியும் உடைய தந்தையே முதன்மையான குரு, உயர்ந்த தர்மம். தந்தை சொல்லும் தர்மம் வேதங்களிலும் நன்கு நிச்சயிக்கப்பட்டுள்ளது.
12.272.18
प्रीतिमात्रं पितुः पुत्रः सर्वं पुत्रस्य वै पिता ।
शरीरादीनि देयानि पिता त्वेकः प्रयच्छति ॥ १२.२७२.१८ ॥
மகன் தந்தைக்குக் கொடுக்கக்கூடியது அன்பு மட்டுமே; ஆனால் மகனுக்குத் தந்தை அனைத்தும் தருகிறான். உடல் முதலியவை கொடுக்கப்பட வேண்டியவை; தந்தை ஒருவனே அவற்றைக் கொடுக்கிறான்.
12.272.19
तस्मात्पितुर्वचः कार्यं न विचार्यं कदाचन ।
पातकान्यपि पूयन्ते पितुःर शासनकारिणः ॥ १२.२७२.१९ ॥
ஆகையால் தந்தையின் சொல்லைச் செய்ய வேண்டும்; அதைக் கேள்வி கேட்கக் கூடாது. தந்தையின் கட்டளையை நிறைவேற்றுபவர்களின் பாவங்களும்கூடத் தூய்மையடையும்.
12.272.20
भाग्यभोगे प्रसवने सर्वलोकनिदर्शने ।
धात्र्याश्चैव समायोगे सीमन्तोन्नयने तथा ॥ १२.२७२.२० ॥
செல்வ அனுபவத்திலும், பிரசவத்திலும், அனைத்து உலகங்களையும் காட்டும் நிகழ்விலும், செவிலியின் சேர்க்கையிலும், அவ்வாறே சீமந்தோன்னயன சடங்கிலும் (தந்தையே முதன்மையானவர்).
12.272.21
पिता धर्मः पिता स्वर्गः पिता हि परमं तपः ।
पितरि प्रीतिमापन्ने सर्वाः प्रीणन्ति देवताः ॥ १२.२७२.२१ ॥
தந்தையே தர்மம்; தந்தையே சொர்க்கம்; தந்தையே மிகச் சிறந்த தவம். தந்தை மகிழ்ச்சி அடையும்போது எல்லாத் தேவர்களும் மகிழ்கிறார்கள்.
12.272.22
आशिषस्ता भजन्त्यनं पुरुषं प्राह यत्पिता ।
निष्कृतिः सर्वपापानां पिता यच्चाभिनन्दति ॥ १२.२७२.२२ ॥
தந்தை எந்த மனிதனுக்குச் சொல்கிறாரோ, அவனிடமே அந்த ஆசிகள் செல்கின்றன. தந்தை எதை மகிழ்ந்து ஏற்கிறாரோ, அதுவே எல்லாப் பாவங்களுக்குமான பரிகாரம்.
12.272.23
मुच्यते बन्धनात्पुरुषं फलं वृक्षान्प्रमुच्यते ।
क्लिश्यन्नपि सुतस्नेहैः पिता पुत्रं न मुञ्चति ॥ १२.२७२.२३ ॥
மனிதன் பந்தத்திலிருந்து விடுபடுகிறான்; கனி மரத்திலிருந்து விடுபடுகிறது. ஆனால் மகன்மீதான பாசத்தால் துன்புற்றாலும் தந்தை மகனை விடுவதில்லை.
12.272.24
एतद्विचिन्तितं तावत्पुत्रस्य पितृगौरवम् ।
पिता नाल्पतरं स्थानं चिन्तयिष्यामि मातरम् ॥ १२.२७२.२४ ॥
மகனுக்குத் தந்தையின் பெருமை பற்றிய இவ்வளவு சிந்தனை போதும். தந்தையின் இடம் குறைந்ததல்ல; இனி நான் தாயின் இடத்தைப் பற்றி சிந்திப்பேன்.
12.272.25
यो ह्ययं मयि संघातो मर्त्यत्वे पाञ्चभौतिकः ।
अस्य मे जननी हेतुः पावकस्य यथाऽरणिः ॥ १२.२७२.२५ ॥
மரணத்திற்குட்பட்ட இவ்வுடலில் உள்ள, ஐந்து பூதங்களால் ஆனஇந்தத் தொகுப்பான என் உடலுக்கு, நெருப்புக்கு அரணி போல என் தாயே காரணம்.
12.272.26
माता देहारणिः पुंसां सर्वस्यार्तस्य निर्वृतिः ।
मातृलाभे सनाथत्वमनाथत्वं विपर्यये ॥ १२.२७२.२६ ॥
தாய் மனிதர்களின் உடலுக்கு அரணி; துன்புறும் எல்லோருக்கும் ஆறுதல். தாய் கிடைத்தால் நாதனுடையவராவர்; இல்லாவிட்டால் அநாதராவர்.
12.272.27
न च शोचति नाप्येनं स्थाविर्यमपकर्षति ।
श्रिया हीनोऽपि यो गेहमम्बेति प्रतिपद्यते ॥ १२.२७२.२७ ॥
செல்வமற்றவனாயினும், வீட்டை 'அம்மா' என்று அடைகிறவன் துயருறுவதில்லை; முதுமை அவனை வீழ்த்துவதுமில்லை.
12.272.28
पुत्रपौत्रोपपन्नोपि जननीं यः समाश्रितः ।
अपि वर्षशतस्यान्ते स द्विहायनवच्चरेत् ॥ १२.२७२.२८ ॥
மகன்களும் பேரன்களும் உடையவனாயினும், தாயைச் சார்ந்திருப்பவன் நூறு வயதின் முடிவிலும் இரண்டு வயதுக் குழந்தை போல நடக்கட்டும்.
12.272.29
समर्थं वाऽसमर्थं वा कृशं वाप्यकृशं तथा ।
रक्षत्येव सुतं माता नान्यः पोष्टा विधानतः ॥ १२.२७२.२९ ॥
மகன் திறமையுள்ளவனாக இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும், மெலிந்தவனாக இருந்தாலும் வலுவானவனாக இருந்தாலும், தாயே அவனைக் காக்கிறாள்; முறையாகப் போற்றுபவர் வேறு யாருமில்லை.
12.272.30
तदा स वृद्धो भवति तदा भवति दुःखितः ।
तदा शून्यं जगत्तस्य यदा मात्रा वियुज्यते ॥ १२.२७२.३० ॥
தாயை இழக்கும்போது அவன் முதியவனாகிவிடுகிறான்; அப்போது துயருறுகிறான்; தாயிடமிருந்து பிரியும்போது அவனுடைய உலகம் வெறுமையாகிறது.
12.272.31
नास्ति मातृसमा च्छाया नास्ति मातृसमा गतिः ।
नास्ति मातृसमं त्राणं नास्ति मातृसमा प्रिया ॥ १२.२७२.३१ ॥
தாயைப் போன்ற நிழல் இல்லை; தாயைப் போன்ற புகலிடம் இல்லை. தாயைப் போன்ற காப்பு இல்லை; தாயைப் போன்ற அன்பானவர் இல்லை.
12.272.32
कुक्षौ संधारणाद्धात्री जननाज्जननी स्मृता ।
अङ्गानां वर्धनादम्बा वीरसूत्वेन वीरसूः ॥ १२.२७२.३२ ॥
கருப்பையில் தாங்குவதால் அவள் தாத்ரி; பிறப்பளிப்பதால் ஜனனி எனப்படுகிறாள். அங்கங்களை வளர்ப்பதால் அம்பா; வீரர்களைப் பெற்றெடுப்பதால் வீரசூ.
12.272.33
शिशोः शुश्रूषणाच्छुश्रूर्माता देहमनन्तरम् ।
चेतनावान्स को हन्याद्यस्य नासुषिरं शिरः ॥ १२.२७२.३३ ॥
குழந்தையைப் பராமரிப்பதால் தாய் சுஶ்ரூ எனப்படுகிறாள்; பின்னர் உடலையும் பராமரிக்கிறாள். தலைக்கு துளையில்லாத (உயிருள்ள) எவன் அவளைக் கொல்வான்?
12.272.34
दंपत्योः प्राणसंश्लेषे योऽभिसन्धिः कृतः किल ।
तं माता च पिता चेति भूतार्थो मातरि स्थितः ॥ १२.२७२.३४ ॥
கணவன் மனைவியின் உயிர் கலக்கும்போது செய்யப்பட்ட எண்ணம் எதுவோ, அதை அம்மாவும் அப்பாவும் என்பர்; உயிரினங்களின் நோக்கம் தாயில் நிலைத்துள்ளது.
12.272.35
माता जानाति यद्गोत्रं माता जानाति यस्य सः ।
मातुर्भरणमात्रेण प्रीतिः स्नेहः पितुः प्रजाः ॥ १२.२७२.३५ ॥
தாய் எந்த கோத்திரம் என்பதை அறிவாள்; தாயே அவன் யாருடையவன் என்பதை அறிவாள். தாயைப் பராமரிப்பதன் மூலமே தந்தையின் அன்பும் பாசமும் பிள்ளைகளின் மீது உண்டாகின்றன.
12.272.36
पाणिबन्धं स्वयं कृत्वा सहधर्ममुपेत्य च ।
यदा यास्यन्ति पुरुषाः स्त्रियो नार्हन्ति याप्यतां ॥ १२.२७२.३६ ॥
கைப்பிடித்துத் தாமே மணம் செய்து, சக தர்மத்தை ஏற்றுக்கொண்ட பின், ஆண்கள் பிரிந்து செல்லும் காலத்தில் பெண்கள் கைவிடப்படத் தகுதியற்றவர்களாவர்.
12.272.37
भरणाद्धि स्त्रियो भर्ता पालनाद्धि पतिस्तथा ।
गुणस्यास्य निवृत्तौ तु न भर्ता न पुनः पतिः ॥ १२.२७२.३७ ॥
கணவன் பராமரிப்பதாலேயே மனைவியின் பர்த்தா ஆகிறான்; பாதுகாப்பதாலேயே பதி ஆகிறான். ஆனால் அந்த குணம் நீங்கிவிட்டால் அவன் பர்த்தாவும் அல்ல, மீண்டும் பதியும் அல்ல.
12.272.38
एवं स्त्री नापराघ्नोति नर एवापराध्यति ।
व्युच्चरंश्च महादोषं नर एवापराध्यति ॥ १२.२७२.३८ ॥
இவ்வாறு பெண் குற்றம் செய்வதில்லை; ஆணே குற்றம் செய்கிறான். பெரும் தவறில் வழிதவறுபவன் ஆணே குற்றவாளியாகிறான்.
12.272.39
स्त्रिया हि परमो भर्ता दैवतं परमं स्मृतम् ।
तस्मात्मना तु सदृशमात्मानं परमं ददौ ॥ १२.२७२.३९ ॥
பெண்ணுக்கு கணவனே மேலான தெய்வம் என்று நினைவுகூரப்படுகிறது. ஆகையால் அவள் தனக்கு ஒத்த தன்னையே மேலானவனுக்கு அளித்தாள்.
12.272.40
नापराधोऽस्ति नारीणां नर एवापराध्यति ।
सर्वकार्यापराध्यत्वान्नापराध्यन्ति चाङ्गनाः ॥ १२.२७२.४० ॥
பெண்களுக்குக் குற்றம் இல்லை; ஆணே குற்றம் செய்கிறான். எல்லாச் செயல்களிலும் குற்றவாளியாவதால், பெண்கள் குற்றம் செய்வதில்லை.
12.272.41
यश्चनोक्तोऽथ निर्देशः स्त्रिया मैथुनवृद्धये ।
तस्य स्मारयतो व्यक्तमधर्मो नास्ति संशयः ॥ १२.२७२.४१ ॥
பெண்ணுக்கு இன்பப் பெருக்கத்திற்காகச் சொல்லப்படாத அந்த விதியை நினைவூட்டுபவனுக்கு வெளிப்படையாக அதர்மம் இல்லை; இதில் ஐயமில்லை.
12.272.42
एवं नारीं मातरं च गौरवे चाधिके स्थिताम् ।
अवध्यां तु विजानीयुः पशवोऽप्यविचक्षणाः ॥ १२.२७२.४२ ॥
இவ்வாறு பெண்ணையும் தாயையும், மிக்க மரியாதையில் நிலைத்திருப்பவர்களையும் கொல்லக்கூடாதவர்கள் என அறிய வேண்டும்; விவேகமற்ற விலங்குகள் கூட இதை அறியும்.
12.272.43
देवतानां समावायमेकस्थं पितरं विदुः ।
मर्त्यानां देवतानां च स्नेहादभ्येति मातरम् ॥ १२.२७२.४३ ॥
தேவர்களின் கூட்டத்தில் ஒன்றாக நிற்பவரை தந்தை என்று அறிவர்; மனிதர்களிலும் தேவர்களிலும் அன்பினால் ஒருவன் தாயை அணுகுகிறான்.
12.272.44
एवं विमृशतस्तस्य विरकारितया बहु ।
दीर्घः कालो व्यतिक्रान्तस्ततोस्याभ्यागमत्पिता ॥ १२.२७२.४४ ॥
இவ்வாறு அவன் பலவாறு சிந்தித்துக்கொண்டிருக்க, வெறுப்பால் நீண்ட காலம் கழிந்தது; பின்னர் அவனுடைய தந்தை வந்தார்.
12.272.45
मेधातिथिर्महाप्राज्ञो गौतमस्तपसि स्थितः ।
विमृश्य तेन कालेन पत्न्याः संस्थाव्यतिक्रमम् ॥ १२.२७२.४५ ॥
மிகுந்த ஞானியான கௌதமர் மேதாதிதி தவத்தில் நிலைத்திருந்தார்; அந்தக் காலத்தில் மனைவியின் ஒழுக்கமீறலைச் சிந்தித்து அறிந்தார்.
12.272.46
सोऽब्रवीद्भृशसंतप्तो दुःखेनाश्रूणि वर्तयन् ।
श्रुतधैर्यप्रसादेन पश्चात्तापमुपागतः ॥ १२.२७२.४६ ॥
அவர் மிகவும் வேதனையுற்று, துயரத்தால் கண்ணீர் சொரிந்தபடி பேசினார்; கற்ற தைரியத்தின் அருளால் பின்னர் மனம் வருந்தினார்.
12.272.47
आश्रमं मम संप्राप्तस्त्रिलोकेशः पुरंदरः ।
अतिथिव्रतमास्थाय ब्राह्मण्यं रूपमास्थितः ॥ १२.२७२.४७ ॥
என் ஆசிரமத்திற்கு மூவுலகங்களின் அதிபதியான புரந்தரன் வந்தான்; விருந்தினர் நோன்பை ஏற்று, பிராமணனின் உருவத்தை அணிந்து.
12.272.48
स मया सान्त्वितो वाग्भिः स्वागतेनाभिषूजितः ।
अर्ध्यं पाद्यं यथान्यायं मया च प्रतिपादितः ॥ १२.२७२.४८ ॥
நான் அவரை சொற்களால் ஆறுதல்படுத்தி, வரவேற்பால் மதித்தேன்; விதிப்படி அர்க்கியமும் பாத்யமும் அளித்தேன்.
12.272.49
परवानस्मि चेत्युक्तः प्रणयिष्यति तेन च ।
अत्र चाकुशले जाते स्त्रिया नास्ति व्यतिक्रमः ॥ १२.२७२.४९ ॥
"நான் உனக்கு உட்பட்டவள்" என்று சொல்லப்பட்டவள்; அவன் அவளை வழிநடத்துவான். இங்கே தீமை நேர்ந்தாலும் பெண்ணுக்குக் குற்றம் இல்லை.
12.272.50
एवं न स्त्री न चैवाहं नाध्वगस्त्रिदशेश्वरः ।
अपराध्यति धर्मस्य प्रमादस्त्वपराध्यति ॥ १२.२७२.५० ॥
இவ்வாறு பெண்ணும் இல்லை, நானும் இல்லை, வழிப்போக்கனும் இல்லை, தேவர்களின் தலைவனும் இல்லை; தர்மத்திற்குக் குற்றம் செய்வது அலட்சியமே.
12.272.51
ईर्ष्याजं व्यसनं प्राहुस्तेन चैवोर्ध्वरेतसः ।
ईर्ष्यया त्वहमाक्षिप्तो मग्नो दुष्कृतसागरे ॥ १२.२७२.५१ ॥
பொறாமையால் பிறக்கும் துன்பம் என்று அதைச் சொல்கிறார்கள்; அதனால் ஊர்த்வரேதஸர்களும் வீழ்வர். பொறாமையாலேயே நான் வீழ்த்தப்பட்டு தீவினைக் கடலில் மூழ்கினேன்.
12.272.52
हत्वा साध्वीं च नारीं च व्यसनित्वाच्च वासिताम् ।
भर्तव्यत्वेन भार्यां च को नु मां तारयिष्यति ॥ १२.२७२.५२ ॥
நல்ல பெண்ணையும் பிற பெண்ணையும் கொன்று, துன்ப வயப்பட்டு அடைக்கப்பட்டவளையும், மனைவியாகப் பேணப்பட வேண்டியவளையும் (கைவிட்டு), இப்போது என்னை யார் கரையேற்றுவார்?
12.272.53
अन्तरेण मयाऽऽज्ञप्तश्चिरकारीत्युदारधीः ।
यद्यद्य चिरकारी स्यात्स मां त्रायेत पातकात् ॥ १२.२७२.५३ ॥
"என்னால் கட்டளையிடப்பட்டவனாயினும் உயர்ந்த அறிவுடையவன் சிரகாரி (நிதானமாகச் செய்பவன்)" — இன்று அவன் சிரகாரியாக இருந்திருந்தால், பாவத்திலிருந்து என்னைக் காத்திருப்பான்.
12.272.54
चिरकारिक भद्रं ते भद्रं ते चिरकारिक ।
यद्यद्य चिरकारी त्वं ततोऽसि चिरकारिकः ॥ १२.२७२.५४ ॥
சிரகாரியே, உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும், நலம் உண்டாகட்டும்! சிரகாரியே, இன்று நீ சிரகாரியாக இருந்தால், அதனால்தான் நீ சிரகாரி.
12.272.55
त्राहि मां मातरं चैव तपो यच्चार्जितं त्वया ।
आत्मानं पातकेभ्यश्च भवाद्य चिरकारिकः ॥ १२.२७२.५५ ॥
என்னையும் தாயையும் காப்பாய்; நீ ஈட்டிய தவத்தாலும், உன்னை பாவங்களிலிருந்து காத்துக்கொள்; இன்று சிரகாரியாக ஆகு.
12.272.56
सहजं चिरकारित्वमतिप्रज्ञतया तव ।
सफलं तत्तथा तेऽस्तु भवाद्य चिरकारिकः ॥ १२.२७२.५६ ॥
உனது இயல்பான சிரகாரித்தன்மையும் மிகுந்த அறிவும் பலனளிக்கட்டும், உனக்கு அது அவ்வாறே ஆகட்டும்; இன்று சிரகாரியாக ஆகு.
12.272.57
चिरमांशसितो मात्रा चिरं गर्भेण धारितः ।
सफलं चिकारित्वं कुरु त्वं चिरकारिक ॥ १२.२७२.५७ ॥
தாய் உன்னை நீண்ட காலம் கருவில் தாங்கினாள்; நீ உன் சிரகாரித்தன்மையை பலனளிக்கச் செய், ஓ சிரகாரியே.
12.272.58
चिरायते च संतापाच्चिरं स्वपिति धारितः ।
आवयोश्चिरसंतापादवेक्ष्य चिरकारिक ॥ १२.२७२.५८ ॥
துயரத்தால் அவன் தாமதிக்கிறான்; நீண்ட நேரம் உறங்குகிறான்; நம்மிருவரின் நீண்ட துயரத்தைக் கண்டு, ஓ சிரகாரியே.
12.272.59
एवं स दुःखितो राजन्महर्षिर्गौतमस्तदा ।
चिरकारिं ददर्शाथ पुत्रं स्थितमथान्तिके ॥ १२.२७२.५९ ॥
அரசே, இவ்வாறு துயருற்ற அந்த மகரிஷி கௌதமர் அப்போது அருகில் நின்றிருந்த தன் மகன் சிரகாரியைக் கண்டார்.
12.272.60
चिरकारी तु पितरं दृष्ट्वा परमदुःखितः ।
शस्त्रं त्यक्त्वा ततो मूर्ध्ना प्रसादायोपचक्रमे ॥ १२.२७२.६० ॥
ஆனால் சிரகாரி தந்தையைக் கண்டு மிகவும் துயருற்று, ஆயுதத்தை எறிந்துவிட்டு, தலையைத் தாழ்த்தி அவரை மகிழ்விக்க முயன்றான்.
12.272.61
गौतमस्तं ततो दृष्ट्वा शिरसा पतितं भुवि ।
पत्नीं चैव निराकारां परामभ्यागमन्मुदम् ॥ १२.२७२.६१ ॥
கௌதமர் அப்போது தரையில் தலையால் விழுந்து கிடந்த அவனைக் கண்டார்; வாடிய முகமுடைய தம் மனைவியையும் கண்டு பெரும் மகிழ்ச்சியை அடைந்தார்.
12.272.62
न हि सा तेन संभेदं पत्नी नीता महात्मना ।
विजने चाश्रमस्थेन पुत्रश्चापि समाहितः ॥ १२.२७२.६२ ॥
அந்த மகாத்மா அந்த மனைவியை தனிமையில் எப்போதும் சேர்க்கவில்லை; ஆசிரமத்தில் வாழ்ந்த மகனும் அமைதியுடன் இருந்தான்.
12.272.63
हन्या इति समादेशः शस्त्रपाणौ सुते स्थिते ।
विनीते प्रसवत्यर्थे विवासे चात्मकर्मसु ॥ १२.२७२.६३ ॥
'கொல்' என்ற கட்டளை கையில் ஆயுதம் ஏந்தி நின்ற மகனைக் குறித்தது; ஆனால் அவன் பணிவுடையவனாக இருந்தான், பிறப்பின் நோக்கத்திலும், வனவாசத்திலும், தன் கடமைகளிலும்.
12.272.64
बुद्धिश्चासीत्सुतं दृष्ट्वा पितुश्चरणयोर्नतम् ।
शस्त्रग्रहणचापल्यं संवृणोति भयादिति ॥ १२.२७२.६४ ॥
தந்தையின் பாதங்களில் வணங்கி நின்ற மகனைக் கண்டு, ஆயுதம் ஏந்திய அவன் அவசரத்தை பயத்தால் மூடிக்கொள்கிறான் என்று அவர் மனம் எண்ணியது.
12.272.65
ततः पित्रा चिरं स्तुत्वा चिरं चाघ्राय मूर्धनि ।
चिरं दोर्भ्यां परिष्वज्य चिरं जीवेत्युदाहृतः ॥ १२.२७२.६५ ॥
பின்னர் தந்தை நீண்ட நேரம் அவனைப் புகழ்ந்தார்; நீண்ட நேரம் அவன் தலையை மோந்தார்; நீண்ட நேரம் இரு கைகளாலும் அணைத்தார்; 'நீண்ட நாள் வாழ்க' என்று வாழ்த்தினார்.
12.272.66
एवं स गौतमः पुत्रं प्रीतिहर्षगुणैर्युतः ।
अभिनन्द्य महाप्रज्ञ इदं वचनमब्रवीत् ॥ १२.२७२.६६ ॥
இவ்வாறு பிரீதியும் மகிழ்ச்சியும் நிறைந்த அந்த மகாபுத்திமான் கௌதமர் மகனை வாழ்த்தி இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.
12.272.67
चिरकारिक भद्रं ते चिरकारी चिरं भव ।
चिराय यदि ते सौम्य चिरमस्मि न दुःखितः ॥ १२.२७२.६७ ॥
நிதானமாகச் செயல்படுபவனே, உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும். நீ நீண்ட காலம் நிதானமாக இரு. அன்பனே, உனக்காக நான் நீண்ட காலம் காத்திருந்தாலும் துன்பப்பட மாட்டேன்.
12.272.68
गाथाश्चाप्यब्रवीद्विद्वान्गौतमो मुनिसत्तमः ।
चिरकारिषु धीरेषु गुणोद्देशसमाश्रयाः ॥ १२.२७२.६८ ॥
அறிஞரும் முனிவர்களில் சிறந்தவருமான கௌதமர் இந்த கதைகளையும் கூறினார்: நிதானமான, உறுதியான மனிதர்களிடத்தில் நற்குணங்கள் நிலைபெறுகின்றன.
12.272.69
चिरेण मित्रं बध्नीयाच्चिरेण च कृतं त्यजेत् ।
चिरेण हि कृतं मित्रं चिरं धारणमर्हति ॥ १२.२७२.६९ ॥
நண்பனை மெதுவாகவே பிணைக்க வேண்டும்; செய்ததையும் மெதுவாகவே கைவிட வேண்டும். ஏனெனில் மெதுவாக உருவான நட்பே நீண்ட காலம் நிலைக்கத் தகுதியுடையது.
12.272.70
रागे दर्पे च माने च द्रोहे पापे च कर्मणि ।
अप्रिये चैव कर्तव्ये चिरकारी प्रशस्यते ॥ १२.२७२.७० ॥
ஆசை, இறுமாப்பு, பெருமை, துரோகம், பாவச் செயல், மேலும் விரும்பத்தகாத ஆனால் செய்ய வேண்டிய செயல் ஆகியவற்றில் நிதானமானவனே புகழப்படுகிறான்.
12.272.71
बन्धूनां सुहृदां चैव भृत्यानां स्त्रीजनस्य च ।
अव्यक्तेष्वपराधेषु चिरकारी प्रशस्यते ॥ १२.२७२.७१ ॥
உறவினர்கள், நண்பர்கள், ஊழியர்கள், பெண்கள் ஆகியோரிடமும், தெளிவற்ற குற்றங்களிலும் நிதானமானவனே புகழப்படுகிறான்.
12.272.72
एवं स गौतमस्तत्र प्रीतः पुत्रस्य भारत ।
कर्मणा तेन कौरव्य चिरकारितया तथा ॥ १२.२७२.७२ ॥
பரதனின் வழித்தோன்றலே, கௌரவனே, இவ்வாறு கௌதமர் அங்கு தம் மகனின் அந்தச் செயலாலும், நிதானத்தாலும் மகிழ்ந்தார்.
12.272.73
एवं सर्वेषु कार्येषु विमृश्य पुरुषस्ततः ।
चिरेण निश्चयं कृत्वा चिरं न परितप्यते ॥ १२.२७२.७३ ॥
இவ்வாறு எல்லாச் செயல்களிலும் நன்கு ஆராய்ந்து, மனிதன் தாமதமாக முடிவெடுத்தால், நீண்ட காலம் வருந்த வேண்டியதில்லை.
12.272.74
चिरं धारयते रोषं चिरं कर्म नियच्छति ।
पश्चात्तापकरं कर्म न किंचिदुपपद्यते ॥ १२.२७२.७४ ॥
நீண்ட நேரம் கோபத்தை அடக்கி வைத்து, நீண்ட நேரம் தன் செயலை நிதானித்து நடத்துபவனுக்கு, பின்னர் வருந்தத்தக்க எந்தச் செயலும் நேராது.
12.272.75
चिरं वृद्धानुपासीत चिरमन्यांश्च पूजयेत् ।
चिरं धर्मं निषेवेत कुर्याच्चान्वेषणं चिरम् ॥ १२.२७२.७५ ॥
நீண்ட காலம் பெரியோர்களை அணுகி இருக்க வேண்டும்; நீண்ட காலம் மற்றவர்களையும் மதிக்க வேண்டும்; நீண்ட காலம் தர்மத்தைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்; நீண்ட காலம் ஆராய்ச்சியும் செய்ய வேண்டும்.
12.272.76
चिरमन्वास्य विदुषश्चिरं शिष्टान्निषेव्य च ।
चिरं विनीय चात्मानं चिरं चात्यनवज्ञताम् ॥ १२.२७२.७६ ॥
நீண்ட காலம் அறிஞர்களை அணுகி, நீண்ட காலம் நல்லோர்களுக்குப் பணிவிடை செய்து, நீண்ட காலம் தன்னை அடக்கி, நீண்ட காலம் பிறரை மிகையாக இகழாமல் இருக்க வேண்டும்.
12.272.77
ब्रुवतश्च परस्यापि वाक्यं धर्मोपसंहितम् ।
चिरं पृष्टोऽपि च ब्रूयाच्चिरं न परितप्यते ॥ १२.२७२.७७ ॥
பிறர் தர்மத்துடன் கூடிய சொற்களைச் சொல்லும்போதும் நீண்ட நேரம் கேட்க வேண்டும்; கேட்கப்பட்டாலும் நீண்ட நேரம் பேசவேண்டும்; அப்போது நீண்ட காலம் வருந்த வேண்டியதில்லை.
12.272.78
उपास्य बहुलास्तस्मिन्नाश्रमो सुमहातपाः ।
समाः स्वर्गं गतो विप्रः पुत्रेण सहितस्तदा ॥ १२.२७२.७८ ॥
அந்த ஆசிரமத்தில் பல ஆண்டுகள் உபாசனை செய்து, அந்த மகாதபஸ்வியான பிராமணர் அப்போதே மகனுடன் சொர்க்கம் சென்றார்.