Mahābhārata · Adhyāya 12.273
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.273.1
कथं राजा प्रजा रक्षेन्न च किंचित्प्रतापयेत् ।
पृच्छामि त्वां सतां श्रेष्ठ तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.२७३.१ ॥
Wie soll ein König seine Untertanen schützen und niemanden bedrücken? Bester der Guten, Großvater, ich frage dich; sag mir das.
12.273.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
द्युमत्सेनस्य संवादं राज्ञा सत्यवता सह ॥ १२.२७३.२ ॥
Auch hier erzählt man diese alte Geschichte: den Dialog des Königs Dyumatsena mit Satyavat.
12.273.3
अव्याहृतं व्याजहार सत्यवानिति नः श्रुतम् ।
वधाय नीयमानेषु पितुरेवानुशासनात् ॥ १२.२७३.३ ॥
Wir haben gehört, dass Satyavat, als er unter denen war, die zur Hinrichtung geführt wurden, auf Befehl seines Vaters ein dunkles Wort sprach.
12.273.4
अधर्मतां याति धर्मो यात्यधर्मश्च धर्मताम् ।
वधो नाम भवेद्धर्मो नैतद्भवितुमर्हति ॥ १२.२७३.४ ॥
Das Recht wird zum Unrecht, und das Unrecht wird zum Recht. Dass das Töten Recht sein soll, kann nicht sein.
12.273.5
अथ चेदवधो धर्मोऽधर्मः को जातुचिद्भवेत् ।
दस्यवश्चेन्न हन्येरन्सत्यवन्संकरो भवेत् ॥ १२.२७३.५ ॥
Wenn Nicht-Töten Recht ist, was könnte dann je Unrecht sein? Und wenn man Räuber nicht erschlägt, o Satyavat, entstünde Verwirrung.
12.273.6
ममेदमिति नास्यैतत्प्रवर्तेत कलौ युगे ।
लोकयात्रा न चैव स्यादश्च चेद्वेत्थ शंस नः ॥ १२.२७३.६ ॥
Im Kali-Zeitalter würde in ihm das Gefühl 'das ist mein' nicht entstehen, und dann ginge der Lauf der Welt nicht weiter. Wenn du es weißt, sag es uns.
12.273.7
सर्व एव त्रयो वर्णाः कार्या ब्राह्मणबन्धनाः ।
धर्मपाशनिबद्धानां नाल्पोऽप्यपचरिष्यति ॥ १२.२७३.७ ॥
Alle drei Stände sollen an die Brāhmaṇas gebunden sein; nicht einmal ein wenig wird von den im Schlinge des Dharma Gebundenen übertreten.
12.273.8
यो यस्तेषामपचरेत्तमाचक्षीत वै द्विजः ।
अयं मे न शृणोतीति तस्मिन्राजा प्रधारयेत् ॥ १२.२७३.८ ॥
Wer von ihnen übertritt, den soll ein Dvija anzeigen mit den Worten: »Dieser hört nicht auf mich«; dann soll der König ihm eine Strafe auferlegen.
12.273.9
तत्त्वाभावेन यच्छास्त्रं तत्कुर्यान्नान्यथा वधः ।
असमीक्ष्यैव कर्माणि नीतिशास्त्रं यथाविधि।
दस्यून्निहन्ति वै राजा भूयसो वाऽप्यनागसः ॥ १२.२७३.९ ॥
Mangels wahrer Erkenntnis soll man tun, was die Schrift vorschreibt, und nicht anders; es soll kein Töten geben. Man soll nicht ohne Überlegung handeln; man soll nach der Wissenschaft der Staatskunst vorschriftsmäßig verfahren. Der König erschlägt Räuber, oder auch viele Unschuldige.
12.273.10
भार्या माता पिता पुत्रो हन्यन्ते पुरुषेण ते ।
परेणापकृतो राजा तस्मात्सम्यक्प्रधारयेत् ॥ १२.२७३.१० ॥
Gattin, Mutter, Vater und Sohn werden von einem Mann erschlagen; daher soll der König, von einem anderen beleidigt, richtig entscheiden.
12.273.11
असाधुश्चैव पुरुषो लभते शीतमेकदा ।
साधोश्चापि ह्यसाधुभ्यः शोभना जायते प्रजाः ॥ १२.२७३.११ ॥
Ein Schlechter mag zuweilen Kühle (Glück) erlangen; und von Guten wie von Schlechten werden schöne Nachkommen geboren.
12.273.12
न मूलघातः कर्तव्यो नैष धर्मः सनातनः ।
अपि खल्ववधेनैव प्रायश्चित्तं विधीयते ॥ १२.२७३.१२ ॥
Man soll die Wurzel nicht vernichten; dies ist nicht der ewige Dharma. Sühne wird auch ohne Töten vorgeschrieben.
12.273.13
उद्वे तेन बन्धेन विरूपकरणेन च ।
वधदण्डेन क्लिश्या न पुरोहितससदि ॥ १२.२७३.१३ ॥
Durch jene Qual, durch Fesseln, durch Verstümmelung und durch die Todesstrafe darf man die Priester in der Versammlung der Purohitas nicht quälen.
12.273.14
यदा पुरोहितं वा ते पर्येयुः शरणैपिणः ।
करिष्यामः पुनर्ब्रह्मन्न पापमिति वादिनः ॥ १२.२७३.१४ ॥
Wenn sie, Zuflucht suchend, den Priester umringen und sagen: „O Brahmane, wir werden es nicht wieder tun, es ist keine Sünde“,
12.273.15
तदा विसर्गमर्हाः स्युरितीदं धातृशासनम् ।
विभ्रद्दण्डाजिनं मुण्डो ब्राह्मणोऽर्हति शासनम् ॥ १२.२७३.१५ ॥
Dann sollen sie entlassen werden; dies ist der Befehl des Schöpfers. Nur der kahlköpfige Brahmane, der Stab und Hirschfell trägt, verdient die Strafe.
12.273.16
गरीयांसो गरीयांसमपराधे पुनः पुनः ।
तदा विसर्गमर्हन्ति न यथा प्रथमे तथा ॥ १२.२७३.१६ ॥
Wenn die Höhergestellten immer wieder Vergehen begehen, verdienen sie dann nicht die Freilassung wie beim ersten Mal.
12.273.17
यत्रयत्रैव शक्येरन्संयन्तुं समये प्रजाः ।
स तावान्प्रोच्यते धर्मो यावन्न प्रतिलङ्घ्यते।
अहन्यमानेषु पुनः सर्वमेव पराभवेत् ॥ १२.२७३.१७ ॥
Wo immer die Untertanen durch die Regel gebändigt werden können, so weit reicht das Dharma, solange es nicht übertreten wird. Werden sie aber nicht erschlagen, geht alles wieder zugrunde.
12.273.18
पूर्वे पूर्वतरे चैव सुशास्या ह्यभवञ्जनाः ।
मृदवः सत्यभूयिष्ठा अल्पद्रोहाल्पमन्यवः ॥ १२.२७३.१८ ॥
In früheren und noch früheren Zeiten ließen sich die Menschen leicht regieren; sie waren sanft, größtenteils wahrhaftig, mit wenig Feindseligkeit und wenig Zorn.
12.273.19
पुरा धिग्दण्ड एवासीद्वाग्दण्डस्तदनन्तरम् ।
आसीदादानदण्डोऽपि वधदण्डोऽद्य वर्तते ॥ १२.२७३.१९ ॥
Früher war Tadel allein die Strafe; danach kam die Strafe durch Worte. Dann gab es auch die Strafe der Güterentziehung, und heute herrscht die Todesstrafe vor.
12.273.20
वधेनापि न शक्यन्ते नियन्तुमपरे जनाः ॥ १२.२७३.२० ॥
Selbst durch Hinrichtung lassen sich die anderen Menschen nicht zügeln.
12.273.21
नैव दस्युर्मनुष्याणां न देवानामिति श्रुतिः ।
न गन्धर्वपितृणां च कः कस्येह न कश्चन ॥ १२.२७३.२१ ॥
Unter den Menschen gibt es keinen Räuber, auch unter den Göttern nicht, so sagt es die Überlieferung; auch nicht unter den Gandharvas und Ahnen. Wer gehört hier wem? Niemand.
12.273.22
पक्वं श्मशानादादत्ते पिशाचांश्चापि दैवतम् ।
तेषु यः समयं कश्चित्कुर्वीत हतबुद्धिषु ॥ १२.२७३.२२ ॥
Auch eine Gottheit nimmt gekochte Speise vom Leichenplatz, und Piśācas ebenso. Wer mit jenen verwirrten Geistern eine Übereinkunft trifft...
12.273.23
तान्न शक्नोषि चेत्साधून्परित्रातुमहिंसया ।
कस्यचिद्भूतभव्यस्य लोभेनान्तं तथा कुरु ॥ १२.२७३.२३ ॥
Wenn du die Guten nicht gewaltlos schützen kannst, dann beende es durch die Gier irgendeines Wesens, des Seienden oder Künftigen.
12.273.24
राजानो लोकयात्रार्थं तप्यन्ते परमं तपः ।
तेऽपत्रपन्ति तादृग्भ्यस्तथावृत्ता भवन्ति च ॥ १२.२७३.२४ ॥
Könige üben höchste Askese um des Weltlaufs willen. Vor solchen Menschen schämen sie sich, und so ziehen sie sich zurück.
12.273.25
वित्रास्यमानाः सुकृतो न कामाद्धन्ति दुष्कृतीन् ।
सुकृतेनैव राजानो भूयिष्ठं शासते प्रजाः ॥ १२.२७३.२५ ॥
Auch wenn sie bedroht werden, schlagen die Rechtschaffenen die Übeltäter nicht aus Begierde; Könige herrschen über ihre Untertanen meist allein durch rechtschaffenes Handeln.
12.273.26
श्रेयसः श्रेयसोऽप्येवं वृत्तं लोकोऽनुवर्तते ।
सदैव हि गुरोर्वृत्तमनुवर्तन्ति मानवाः ॥ १२.२७३.२६ ॥
Auch die Besten unter den Besten handeln so, und die Welt folgt ihrem Verhalten; die Menschen folgen stets dem Verhalten des Lehrers.
12.273.27
आत्मानमसमाधाय समाधित्सति यः परान् ।
विषयेष्विन्द्रियवशं मानवाः प्रहसन्ति तम् ॥ १२.२७३.२७ ॥
Wer, ohne sich selbst gesammelt zu haben, andere sammeln will und unter den Sinnesobjekten von seinen Sinnen beherrscht wird — den verspotten die Menschen.
12.273.28
यो राज्ञो दम्भमोहेन किंचित्कुर्यादसांप्रतम् ।
सर्वोपायैर्नियम्यः स तथा पापान्निवर्तते ॥ १२.२७३.२८ ॥
Wer aus Dünkel und Verblendung des Königs etwas Unziemliches tut, der soll mit allen Mitteln gezügelt werden; so kehrt er vom Bösen zurück.
12.273.29
आत्मैवादौ नियन्तव्यो दुष्कृंतं संनियच्छता ।
दण्डयेच्च महादण्डैरपि बन्धूननन्तरान् ॥ १२.२७३.२९ ॥
Wer das Unrecht zügeln will, muss zuerst sich selbst zügeln; und er soll selbst nahe Verwandte mit schweren Strafen belegen.
12.273.30
यो राजा लोभमोहेन किंचित्कुर्यादसांप्रतम् ।
सर्वोपायैर्नियम्यः स तथा पापान्निवर्तते ॥ १२.२७३.३० ॥
Jeder König, der aus Gier und Verblendung etwas Unziemliches tut, soll mit allen Mitteln gezügelt werden; so kehrt er vom Bösen zurück.
12.273.31
यत्र वै पापकृन्नीचो न महद्दुःखमर्च्छति ।
वर्धन्ते तत्र पापानि धर्मो ह्रसति च ध्रुवम् ॥ १२.२७३.३१ ॥
Wo der niedrige Übeltäter kein großes Leid erfährt, wachsen dort die Sünden, und der Dharma nimmt gewiss ab.
12.273.32
इति कारुण्यशीलस्तु विद्वान्वै ब्राह्मणोऽन्वशात् ।
इति चैवानुशिष्टोऽस्मि पूर्वैस्तातपितामहैः।
आश्वासयद्भिः सुभृशमनुक्रोशात्तथैव च ॥ १२.२७३.३२ ॥
So unterwies mich der gelehrte Brahmane von mitfühlendem Wesen, und so unterwiesen mich die früheren Väter und Großväter, die mich aus Mitgefühl sehr tröstten.
12.273.33
एतत्प्रथमकल्पेन राजा कृतयुगे जयेत् ।
पादोनेनापि धर्मेण गच्छेत्रेतायुगे तथा।
द्वापरे तु द्विपादेन पादेन त्ववरे युगे ॥ १२.२७३.३३ ॥
Nach dieser ersten Ordnung siegt der König im Kṛta-Zeitalter; mit einem Viertel weniger Dharma geht er ebenso im Tretā-Zeitalter weiter; im Dvāpara-Zeitalter mit der Hälfte des Dharma und im späteren Zeitalter mit einem Viertel des Dharma.
12.273.34
तथा कलियुगे प्राप्ते राज्ञो दुश्चरितेन ह ।
भवेत्कालविशेषेण कला धर्मस्य षोडशी ॥ १२.२७३.३४ ॥
Ebenso, wenn das Kali-Zeitalter gekommen ist, mag durch das Fehlverhalten des Königs zu bestimmter Zeit nur der sechzehnte Teil des Dharma übrigbleiben.
12.273.35
अथ प्रथमकल्पेन सत्यवन्संकरो भवेत् ।
आयुः शक्तिं च कालं च निर्दिश्य तप आदिशेत् ॥ १२.२७३.३५ ॥
Nun mag nach der ersten Ordnung eine Vermischung unter den Wahrhaftigen entstehen; nachdem man Lebensdauer, Kraft und Zeit festgesetzt hat, soll man Buße vorschreiben.
12.273.36
सत्याय हि यथा नेह जह्याद्धर्मफलं महत् ।
भूतानामनुकम्पार्थं मनुः स्वायंभुवोऽब्रवीत् ॥ १२.२७३.३६ ॥
Damit man um der Wahrheit willen hier nicht die große Frucht des Dharma aufgibt, sprach Manu Svāyaṃbhuva aus Mitgefühl für die Wesen.