மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.273
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.273.1
कथं राजा प्रजा रक्षेन्न च किंचित्प्रतापयेत् ।
पृच्छामि त्वां सतां श्रेष्ठ तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.२७३.१ ॥
அரசன் எவ்வாறு குடிமக்களைக் காக்க வேண்டும், எதையும் துன்புறுத்தாமல் எப்படி இருக்க வேண்டும்? சான்றோரில் சிறந்தவரே, பிதாமகரே, உம்மிடம் கேட்கிறேன்; அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
12.273.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
द्युमत्सेनस्य संवादं राज्ञा सत्यवता सह ॥ १२.२७३.२ ॥
இங்கும் மக்கள் இந்தப் பழங்கதையைச் சொல்கின்றனர்: அரசன் த்யுமத்சேனனும் சத்யவானும் உரையாடிய உரையாடலை.
12.273.3
अव्याहृतं व्याजहार सत्यवानिति नः श्रुतम् ।
वधाय नीयमानेषु पितुरेवानुशासनात् ॥ १२.२७३.३ ॥
வதைக்காகக் கொண்டு செல்லப்பட்டவர்களில் இருந்தபோது, தந்தையின் கட்டளையாலேயே சத்யவான் ஒரு தெளிவற்ற சொல்லைச் சொன்னான் என நாம் கேட்டிருக்கிறோம்.
12.273.4
अधर्मतां याति धर्मो यात्यधर्मश्च धर्मताम् ।
वधो नाम भवेद्धर्मो नैतद्भवितुमर्हति ॥ १२.२७३.४ ॥
தர்மம் அதர்மமாகிறது, அதர்மம் தர்மமாகிறது. வதம் தர்மம் என்று அழைக்கப்படலாம் என்பது பொருந்தாது.
12.273.5
अथ चेदवधो धर्मोऽधर्मः को जातुचिद्भवेत् ।
दस्यवश्चेन्न हन्येरन्सत्यवन्संकरो भवेत् ॥ १२.२७३.५ ॥
கொல்லாமை தர்மமெனில், பின் அதர்மம் எது? தஸ்யுக்களைக் கொல்லாவிட்டால், ஓ சத்யவானே, குழப்பம் உண்டாகும்.
12.273.6
ममेदमिति नास्यैतत्प्रवर्तेत कलौ युगे ।
लोकयात्रा न चैव स्यादश्च चेद्वेत्थ शंस नः ॥ १२.२७३.६ ॥
கலியுகத்தில் 'இது என்னுடையது' என்ற எண்ணம் அவனிடம் எழாமல் போகும்; அப்போது உலக வாழ்க்கையும் நடவாது. நீர் அறிந்திருந்தால் எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்.
12.273.7
सर्व एव त्रयो वर्णाः कार्या ब्राह्मणबन्धनाः ।
धर्मपाशनिबद्धानां नाल्पोऽप्यपचरिष्यति ॥ १२.२७३.७ ॥
அனைத்து மூன்று வர்ணங்களும் பிராமணரின் பிணைப்பில் வைக்கப்பட வேண்டும். தர்மபாசத்தில் கட்டுப்பட்டவர்களில் சிறிதளவும் மீறமாட்டார்.
12.273.8
यो यस्तेषामपचरेत्तमाचक्षीत वै द्विजः ।
अयं मे न शृणोतीति तस्मिन्राजा प्रधारयेत् ॥ १२.२७३.८ ॥
அவர்களில் யார் மீறினாலும், அவனை இருபிறப்பாளன் அறிவிக்கட்டும்: 'இவன் என் சொல்லைக் கேட்கவில்லை' என்று; அப்போது அரசன் அவன்மீது தண்டனை விதிக்கட்டும்.
12.273.9
तत्त्वाभावेन यच्छास्त्रं तत्कुर्यान्नान्यथा वधः ।
असमीक्ष्यैव कर्माणि नीतिशास्त्रं यथाविधि।
दस्यून्निहन्ति वै राजा भूयसो वाऽप्यनागसः ॥ १२.२७३.९ ॥
உண்மையறிவு இல்லாதபோது சாஸ்திரம் சொல்வதையே செய்யட்டும்; வேறுவிதமாக அல்ல; வதம் செய்யக்கூடாது. ஆராயாமல் செயல்களைச் செய்யக்கூடாது; நீதிசாஸ்திரப்படி முறையாக நடக்கட்டும். அரசன் கொள்ளைக்காரர்களைக் கொல்கிறான், அல்லது பல குற்றமற்றவர்களையும் கொல்லலாம்.
12.273.10
भार्या माता पिता पुत्रो हन्यन्ते पुरुषेण ते ।
परेणापकृतो राजा तस्मात्सम्यक्प्रधारयेत् ॥ १२.२७३.१० ॥
மனைவி, தாய், தந்தை, மகன் — இவர்கள் ஒரு மனிதனால் கொல்லப்படுகின்றனர். பிறரால் தீங்கிழைக்கப்பட்ட அரசன், ஆகையால் நன்கு முடிவு செய்யட்டும்.
12.273.11
असाधुश्चैव पुरुषो लभते शीतमेकदा ।
साधोश्चापि ह्यसाधुभ्यः शोभना जायते प्रजाः ॥ १२.२७३.११ ॥
தீயவன் ஒருகால் குளிர்ச்சியை (நலனை) அடையலாம்; நல்லவனிடமிருந்தும், தீயவரிடமிருந்தும் நல்ல சந்ததிகள் பிறக்கின்றன.
12.273.12
न मूलघातः कर्तव्यो नैष धर्मः सनातनः ।
अपि खल्ववधेनैव प्रायश्चित्तं विधीयते ॥ १२.२७३.१२ ॥
வேரை அழிக்கக்கூடாது; இது சனாதன தர்மம் அல்ல. வதமின்றியே பிராயச்சித்தம் விதிக்கப்படுகிறது.
12.273.13
उद्वे तेन बन्धेन विरूपकरणेन च ।
वधदण्डेन क्लिश्या न पुरोहितससदि ॥ १२.२७३.१३ ॥
மன வேதனை, அந்தக் கட்டுதல், உருக்குலைத்தல் மற்றும் மரணதண்டனை ஆகியவற்றால் புரோகித சபையில் (அந்தணர்கள்) துன்பப்படுத்தப்படக் கூடாது.
12.273.14
यदा पुरोहितं वा ते पर्येयुः शरणैपिणः ।
करिष्यामः पुनर्ब्रह्मन्न पापमिति वादिनः ॥ १२.२७३.१४ ॥
அடைக்கலம் தேடி அந்தணர் புரோகிதரிடம் வந்து, 'ஓ பிராமணரே, நாங்கள் மீண்டும் இதைச் செய்யமாட்டோம், இது பாவம் அல்ல' என்று சொல்லும்போது,
12.273.15
तदा विसर्गमर्हाः स्युरितीदं धातृशासनम् ।
विभ्रद्दण्डाजिनं मुण्डो ब्राह्मणोऽर्हति शासनम् ॥ १२.२७३.१५ ॥
அப்போது அவர்கள் விடுதலைக்குத் தகுதியுடையவர்கள் ஆவர் என்பதே படைப்புக் கடவுளின் கட்டளை. தண்டமும் மான்தோலும் ஏந்தி மொட்டையடித்த பிராமணனே தண்டனைக்குத் தகுதியுடையவன்.
12.273.16
गरीयांसो गरीयांसमपराधे पुनः पुनः ।
तदा विसर्गमर्हन्ति न यथा प्रथमे तथा ॥ १२.२७३.१६ ॥
குற்றம் மீண்டும் மீண்டும் செய்யப்படும்போது, பெரியவர்கள் (பெரிய தண்டனைக்கு உரியவர்கள்); அப்போது அவர்கள் முதல் தடவை போல விடுதலைக்குத் தகுதியுடையவர்கள் அல்லர்.
12.273.17
यत्रयत्रैव शक्येरन्संयन्तुं समये प्रजाः ।
स तावान्प्रोच्यते धर्मो यावन्न प्रतिलङ्घ्यते।
अहन्यमानेषु पुनः सर्वमेव पराभवेत् ॥ १२.२७३.१७ ॥
எங்கெல்லாம் மக்களை விதிப்படி கட்டுப்படுத்த முடியுமோ, அதுவே தர்மம் எனப்படுகிறது, அது மீறப்படாத வரை. ஆனால் அவர்கள் கொல்லப்படாவிட்டால் எல்லாம் மீண்டும் அழிந்துவிடும்.
12.273.18
पूर्वे पूर्वतरे चैव सुशास्या ह्यभवञ्जनाः ।
मृदवः सत्यभूयिष्ठा अल्पद्रोहाल्पमन्यवः ॥ १२.२७३.१८ ॥
முற்காலத்திலும் அதற்கும் முந்தைய காலத்திலும் மக்கள் எளிதில் ஆளப்படத்தக்கவர்களாக இருந்தனர்; அவர்கள் மென்மையானவர்கள், பெரும்பாலும் உண்மையுடையவர்கள், குறைந்த பகையும் குறைந்த கோபமும் கொண்டவர்கள்.
12.273.19
पुरा धिग्दण्ड एवासीद्वाग्दण्डस्तदनन्तरम् ।
आसीदादानदण्डोऽपि वधदण्डोऽद्य वर्तते ॥ १२.२७३.१९ ॥
முன்பு இகழ்ச்சியே தண்டனையாக இருந்தது; அதன் பின் சொல்லால் தண்டித்தல் வந்தது. பின்னர் சொத்தைப் பறிக்கும் தண்டனையும் இருந்தது; இன்று மரணதண்டனை நடைமுறையில் உள்ளது.
12.273.20
वधेनापि न शक्यन्ते नियन्तुमपरे जनाः ॥ १२.२७३.२० ॥
மரணதண்டனையாலும் மற்றவர்களைக் கட்டுப்படுத்த இயலவில்லை.
12.273.21
नैव दस्युर्मनुष्याणां न देवानामिति श्रुतिः ।
न गन्धर्वपितृणां च कः कस्येह न कश्चन ॥ १२.२७३.२१ ॥
மனிதர்களில் கொள்ளைக்காரன் இல்லை, தேவர்களிலும் இல்லை என்று வேதம் கூறுகிறது. கந்தர்வர்கள், பிதிரர்கள் இவர்களிலும் இல்லை; இங்கே யார் யாருக்கு இல்லையோ, யாரும் இல்லை.
12.273.22
पक्वं श्मशानादादत्ते पिशाचांश्चापि दैवतम् ।
तेषु यः समयं कश्चित्कुर्वीत हतबुद्धिषु ॥ १२.२७३.२२ ॥
சுடுகாட்டிலிருந்து சமைத்த உணவைத் தெய்வமும் பெறுகிறது; பிசாசுகளும் பெறுகின்றன. அந்த அறிவிழந்தவர்களுடன் யாராவது ஒப்பந்தம் செய்தால்...
12.273.23
तान्न शक्नोषि चेत्साधून्परित्रातुमहिंसया ।
कस्यचिद्भूतभव्यस्य लोभेनान्तं तथा कुरु ॥ १२.२७३.२३ ॥
அவர்களை அகிம்சையால் நல்லோரைக் காக்க நீ இயலாவிட்டால், எவரோ ஒருவருடைய—உயிருள்ளவரோ வருங்காலத்தவரோ—பேராசையின் மூலம் அவர்களை அழித்து விடு.
12.273.24
राजानो लोकयात्रार्थं तप्यन्ते परमं तपः ।
तेऽपत्रपन्ति तादृग्भ्यस्तथावृत्ता भवन्ति च ॥ १२.२७३.२४ ॥
உலக நடைமுறைக்காக அரசர்கள் உயர்ந்த தவத்தைச் செய்கிறார்கள். அத்தகையவர்களின் முன் அவர்கள் வெட்கப்படுகிறார்கள்; அவ்வாறே பின்வாங்கியவர்களாகவும் ஆகிறார்கள்.
12.273.25
वित्रास्यमानाः सुकृतो न कामाद्धन्ति दुष्कृतीन् ।
सुकृतेनैव राजानो भूयिष्ठं शासते प्रजाः ॥ १२.२७३.२५ ॥
அஞ்சுறுத்தப்பட்டாலும் நல்லோர் காமத்தால் தீயவர்களைக் கொல்வதில்லை. அரசர்கள் பெரும்பாலும் நல்லொழுக்கத்தாலேயே குடிமக்களை ஆள்கின்றனர்.
12.273.26
श्रेयसः श्रेयसोऽप्येवं वृत्तं लोकोऽनुवर्तते ।
सदैव हि गुरोर्वृत्तमनुवर्तन्ति मानवाः ॥ १२.२७३.२६ ॥
சிறந்தவர்களின் சிறந்தவரும் இவ்வாறே நடந்துகொள்கின்றனர்; உலகம் அவர்களின் நடத்தையைப் பின்பற்றுகிறது. மனிதர்கள் எப்போதும் குருவின் நடத்தையையே பின்பற்றுகின்றனர்.
12.273.27
आत्मानमसमाधाय समाधित्सति यः परान् ।
विषयेष्विन्द्रियवशं मानवाः प्रहसन्ति तम् ॥ १२.२७३.२७ ॥
தன்னை அடக்காமல் பிறரை அடக்க விரும்புபவன், புலன்களின் வசப்பட்டு விஷயங்களில் இருப்பவன் — அவனை மனிதர்கள் கேலி செய்வார்கள்.
12.273.28
यो राज्ञो दम्भमोहेन किंचित्कुर्यादसांप्रतम् ।
सर्वोपायैर्नियम्यः स तथा पापान्निवर्तते ॥ १२.२७३.२८ ॥
அரசனின் ஆணவத்தாலும் மயக்கத்தாலும் எவனேனும் தகாத செயலைச் செய்தால், அவனை எல்லா வழிகளாலும் கட்டுப்படுத்த வேண்டும்; அவ்வாறே அவன் பாவத்திலிருந்து விலகுகிறான்.
12.273.29
आत्मैवादौ नियन्तव्यो दुष्कृंतं संनियच्छता ।
दण्डयेच्च महादण्डैरपि बन्धूननन्तरान् ॥ १२.२७३.२९ ॥
தீய செயலை அடக்க விரும்புபவன் முதலில் தன்னையே அடக்க வேண்டும்; நெருங்கிய உறவினர்களையும் கடும் தண்டனைகளால் தண்டிக்க வேண்டும்.
12.273.30
यो राजा लोभमोहेन किंचित्कुर्यादसांप्रतम् ।
सर्वोपायैर्नियम्यः स तथा पापान्निवर्तते ॥ १२.२७३.३० ॥
லோபத்தாலும் மயக்கத்தாலும் எந்த அரசனேனும் தகாத செயலைச் செய்தால், அவனை எல்லா வழிகளாலும் கட்டுப்படுத்த வேண்டும்; அவ்வாறே அவன் பாவத்திலிருந்து விலகுகிறான்.
12.273.31
यत्र वै पापकृन्नीचो न महद्दुःखमर्च्छति ।
वर्धन्ते तत्र पापानि धर्मो ह्रसति च ध्रुवम् ॥ १२.२७३.३१ ॥
எங்கு கீழ்மையான பாவி பெரிய துன்பத்தை அடையவில்லையோ, அங்கு பாவங்கள் பெருகுகின்றன; தர்மம் நிச்சயமாகக் குறைகிறது.
12.273.32
इति कारुण्यशीलस्तु विद्वान्वै ब्राह्मणोऽन्वशात् ।
इति चैवानुशिष्टोऽस्मि पूर्वैस्तातपितामहैः।
आश्वासयद्भिः सुभृशमनुक्रोशात्तथैव च ॥ १२.२७३.३२ ॥
இவ்வாறு கருணை இயல்புடைய அறிஞரான அந்தணர் உபதேசித்தார்; இவ்வாறே முன்னோர்களும், தந்தையரும் பாட்டனரும் எனக்கு அறிவுறுத்தினர், மிகுந்த ஆறுதலும் இரக்கமும் அளித்தவாறு.
12.273.33
एतत्प्रथमकल्पेन राजा कृतयुगे जयेत् ।
पादोनेनापि धर्मेण गच्छेत्रेतायुगे तथा।
द्वापरे तु द्विपादेन पादेन त्ववरे युगे ॥ १२.२७३.३३ ॥
முதல் கல்பத்தின்படி அரசன் கிருத யுகத்தில் வெற்றி பெறுவான்; நான்கில் ஒரு பங்கு குறைந்த தர்மத்தாலும் த்ரேதா யுகத்தில் அவ்வாறே செல்வான்; துவாபரத்தில் பாதி தர்மத்தாலும், அடுத்த யுகத்தில் கால் பங்கு தர்மத்தாலும்.
12.273.34
तथा कलियुगे प्राप्ते राज्ञो दुश्चरितेन ह ।
भवेत्कालविशेषेण कला धर्मस्य षोडशी ॥ १२.२७३.३४ ॥
அவ்வாறே கலியுகம் வரும்போது, அரசனின் தவறான நடத்தையால், குறிப்பிட்ட காலத்தில் தர்மத்தின் பதினாறில் ஒரு பங்கு மட்டுமே எஞ்சியிருக்கும்.
12.273.35
अथ प्रथमकल्पेन सत्यवन्संकरो भवेत् ।
आयुः शक्तिं च कालं च निर्दिश्य तप आदिशेत् ॥ १२.२७३.३५ ॥
இப்போது முதல் கல்பத்தால் சத்தியவானுக்கு (உண்மையாளனுக்கு) கலப்பு ஏற்படலாம்; ஆயுள், ஆற்றல், காலம் ஆகியவற்றைக் குறித்து தவத்தை விதிக்க வேண்டும்.
12.273.36
सत्याय हि यथा नेह जह्याद्धर्मफलं महत् ।
भूतानामनुकम्पार्थं मनुः स्वायंभुवोऽब्रवीत् ॥ १२.२७३.३६ ॥
உண்மைக்காக இங்கு ஒருவன் தர்மத்தின் பெரிய பலனை விட்டுவிடாதபடி, உயிர்கள் மீதுள்ள இரக்கத்திற்காக சுவாயம்புவ மனு கூறினார்.