Mahābhārata · Adhyāya 12.273
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.273.1
कथं राजा प्रजा रक्षेन्न च किंचित्प्रतापयेत् ।
पृच्छामि त्वां सतां श्रेष्ठ तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.२७३.१ ॥
Como deve um rei proteger seus súditos e não oprimir ninguém? Melhor dos justos, avô, eu te pergunto; diga-me isso.
12.273.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
द्युमत्सेनस्य संवादं राज्ञा सत्यवता सह ॥ १२.२७३.२ ॥
Aqui também se narra esta antiga história: o diálogo do rei Dyumatsena com Satyavat.
12.273.3
अव्याहृतं व्याजहार सत्यवानिति नः श्रुतम् ।
वधाय नीयमानेषु पितुरेवानुशासनात् ॥ १२.२७३.३ ॥
Ouvimos que Satyavat, entre os que eram levados à execução, proferiu uma palavra obscura, por ordem do próprio pai.
12.273.4
अधर्मतां याति धर्मो यात्यधर्मश्च धर्मताम् ।
वधो नाम भवेद्धर्मो नैतद्भवितुमर्हति ॥ १२.२७३.४ ॥
A retidão se torna injustiça, e a injustiça se torna retidão. Que o assassinato seja chamado de justo não deve ser possível.
12.273.5
अथ चेदवधो धर्मोऽधर्मः को जातुचिद्भवेत् ।
दस्यवश्चेन्न हन्येरन्सत्यवन्संकरो भवेत् ॥ १२.२७३.५ ॥
Se não matar é a retidão, então o que poderia ser injustiça? E se os bandidos não forem mortos, ó Satyavat, haveria confusão.
12.273.6
ममेदमिति नास्यैतत्प्रवर्तेत कलौ युगे ।
लोकयात्रा न चैव स्यादश्च चेद्वेत्थ शंस नः ॥ १२.२७३.६ ॥
Na era Kali, o sentimento de 'isto é meu' não surgiria nele, e então a marcha do mundo não prosseguiria. Se você sabe, diga-nos.
12.273.7
सर्व एव त्रयो वर्णाः कार्या ब्राह्मणबन्धनाः ।
धर्मपाशनिबद्धानां नाल्पोऽप्यपचरिष्यति ॥ १२.२७३.७ ॥
As três classes sociais devem ser ligadas aos brâhmanes; nem um pouco dos presos ao laço do dharma transgredirá.
12.273.8
यो यस्तेषामपचरेत्तमाचक्षीत वै द्विजः ।
अयं मे न शृणोतीति तस्मिन्राजा प्रधारयेत् ॥ १२.२७३.८ ॥
Quem entre eles transgredir, que um dvija o denuncie dizendo: «Este não me escuta»; então o rei lhe imponha castigo.
12.273.9
तत्त्वाभावेन यच्छास्त्रं तत्कुर्यान्नान्यथा वधः ।
असमीक्ष्यैव कर्माणि नीतिशास्त्रं यथाविधि।
दस्यून्निहन्ति वै राजा भूयसो वाऽप्यनागसः ॥ १२.२७३.९ ॥
Na ausência do verdadeiro conhecimento, que se faça o que prescreve o śāstra, e não de outro modo; que não haja morte. Não se deve agir sem reflexão; que se proceda segundo a ciência da política, conforme a regra. O rei mata ladrões, ou até muitos inocentes.
12.273.10
भार्या माता पिता पुत्रो हन्यन्ते पुरुषेण ते ।
परेणापकृतो राजा तस्मात्सम्यक्प्रधारयेत् ॥ १२.२७३.१० ॥
A esposa, a mãe, o pai e o filho são mortos por um homem; portanto, o rei, ofendido por outro, deve decidir com acerto.
12.273.11
असाधुश्चैव पुरुषो लभते शीतमेकदा ।
साधोश्चापि ह्यसाधुभ्यः शोभना जायते प्रजाः ॥ १२.२७३.११ ॥
O homem mau pode às vezes obter frescor (felicidade); e dos bons, assim como dos maus, nascem descendentes belos.
12.273.12
न मूलघातः कर्तव्यो नैष धर्मः सनातनः ।
अपि खल्ववधेनैव प्रायश्चित्तं विधीयते ॥ १२.२७३.१२ ॥
Não se deve destruir a raiz; este não é o dharma eterno. A expiação é prescrita mesmo sem matar.
12.273.13
उद्वे तेन बन्धेन विरूपकरणेन च ।
वधदण्डेन क्लिश्या न पुरोहितससदि ॥ १२.२७३.१३ ॥
Com aquela angústia, com amarras, com mutilação e com a pena de morte, não se deve atormentar os sacerdotes na assembleia dos purohitas.
12.273.14
यदा पुरोहितं वा ते पर्येयुः शरणैपिणः ।
करिष्यामः पुनर्ब्रह्मन्न पापमिति वादिनः ॥ १२.२७३.१४ ॥
Quando, buscando refúgio, eles cercarem o sacerdote e disserem: 'Ó brâmane, não faremos isso de novo, não é pecado',
12.273.15
तदा विसर्गमर्हाः स्युरितीदं धातृशासनम् ।
विभ्रद्दण्डाजिनं मुण्डो ब्राह्मणोऽर्हति शासनम् ॥ १२.२७३.१५ ॥
Então devem ser libertados; este é o mandamento do Criador. Somente o brâmane de cabeça raspada, que porta o bastão e a pele de veado, merece o castigo.
12.273.16
गरीयांसो गरीयांसमपराधे पुनः पुनः ।
तदा विसर्गमर्हन्ति न यथा प्रथमे तथा ॥ १२.२७३.१६ ॥
Quando os de maior posição cometem faltas repetidamente, então não merecem ser libertados como na primeira vez.
12.273.17
यत्रयत्रैव शक्येरन्संयन्तुं समये प्रजाः ।
स तावान्प्रोच्यते धर्मो यावन्न प्रतिलङ्घ्यते।
अहन्यमानेषु पुनः सर्वमेव पराभवेत् ॥ १२.२७३.१७ ॥
Onde quer que os súditos possam ser contidos pela regra, isso é chamado dharma, enquanto não for transgredido. Mas se não forem mortos, tudo perecerá de novo.
12.273.18
पूर्वे पूर्वतरे चैव सुशास्या ह्यभवञ्जनाः ।
मृदवः सत्यभूयिष्ठा अल्पद्रोहाल्पमन्यवः ॥ १२.२७३.१८ ॥
Em tempos anteriores e ainda mais antigos, o povo era fácil de governar; eram gentis, em sua maioria verdadeiros, com pouca malícia e pouca ira.
12.273.19
पुरा धिग्दण्ड एवासीद्वाग्दण्डस्तदनन्तरम् ।
आसीदादानदण्डोऽपि वधदण्डोऽद्य वर्तते ॥ १२.२७३.१९ ॥
Outrora o castigo era apenas a censura; depois veio o castigo pela palavra. Houve também o castigo da apreensão de bens, e hoje prevalece o castigo de morte.
12.273.20
वधेनापि न शक्यन्ते नियन्तुमपरे जनाः ॥ १२.२७३.२० ॥
Nem mesmo pela execução se podem conter as outras pessoas.
12.273.21
नैव दस्युर्मनुष्याणां न देवानामिति श्रुतिः ।
न गन्धर्वपितृणां च कः कस्येह न कश्चन ॥ १२.२७३.२१ ॥
Entre os homens não há ladrão, nem entre os deuses, diz a tradição; nem entre os gandharvas e os ancestrais. Aqui, quem é de quem? Ninguém.
12.273.22
पक्वं श्मशानादादत्ते पिशाचांश्चापि दैवतम् ।
तेषु यः समयं कश्चित्कुर्वीत हतबुद्धिषु ॥ १२.२७३.२२ ॥
Até uma divindade toma comida cozida do crematório, e também os piśācas. Quem fizer um acordo com aqueles de mente arruinada...
12.273.23
तान्न शक्नोषि चेत्साधून्परित्रातुमहिंसया ।
कस्यचिद्भूतभव्यस्य लोभेनान्तं तथा कुरु ॥ १२.२७३.२३ ॥
Se não puderes proteger os bons sem violência, então põe fim a isso pela cobiça de algum ser, presente ou futuro.
12.273.24
राजानो लोकयात्रार्थं तप्यन्ते परमं तपः ।
तेऽपत्रपन्ति तादृग्भ्यस्तथावृत्ता भवन्ति च ॥ १२.२७३.२४ ॥
Os reis se submetem à suprema austeridade pelo curso do mundo. Sentem vergonha diante de tais pessoas e, assim, recuam.
12.273.25
वित्रास्यमानाः सुकृतो न कामाद्धन्ति दुष्कृतीन् ।
सुकृतेनैव राजानो भूयिष्ठं शासते प्रजाः ॥ १२.२७३.२५ ॥
Mesmo aterrorizados, os virtuosos não ferem os malfeitores por desejo; os reis, na maior parte, governam seus súditos apenas pela conduta reta.
12.273.26
श्रेयसः श्रेयसोऽप्येवं वृत्तं लोकोऽनुवर्तते ।
सदैव हि गुरोर्वृत्तमनुवर्तन्ति मानवाः ॥ १२.२७३.२६ ॥
Até os melhores dos melhores se conduzem assim, e o mundo segue sua conduta; os homens sempre seguem a conduta do mestre.
12.273.27
आत्मानमसमाधाय समाधित्सति यः परान् ।
विषयेष्विन्द्रियवशं मानवाः प्रहसन्ति तम् ॥ १२.२७३.२७ ॥
Aquele que, sem se ter apaziguado a si mesmo, quer apaziguar os outros, e que está submetido aos sentidos entre os objetos dos sentidos — os homens zombam dele.
12.273.28
यो राज्ञो दम्भमोहेन किंचित्कुर्यादसांप्रतम् ।
सर्वोपायैर्नियम्यः स तथा पापान्निवर्तते ॥ १२.२७३.२८ ॥
Quem, por causa do orgulho e da ilusão do rei, fizer algo impróprio deve ser contido por todos os meios; assim ele se afasta do mal.
12.273.29
आत्मैवादौ नियन्तव्यो दुष्कृंतं संनियच्छता ।
दण्डयेच्च महादण्डैरपि बन्धूननन्तरान् ॥ १२.२७३.२९ ॥
Quem quiser conter o mal deve primeiro dominar a si mesmo; e deve punir até os parentes mais próximos com grandes castigos.
12.273.30
यो राजा लोभमोहेन किंचित्कुर्यादसांप्रतम् ।
सर्वोपायैर्नियम्यः स तथा पापान्निवर्तते ॥ १२.२७३.३० ॥
Qualquer rei que, por cobiça e ilusão, faça algo impróprio deve ser contido por todos os meios; assim ele se afasta do mal.
12.273.31
यत्र वै पापकृन्नीचो न महद्दुःखमर्च्छति ।
वर्धन्ते तत्र पापानि धर्मो ह्रसति च ध्रुवम् ॥ १२.२७३.३१ ॥
Onde o vil malfeitor não sofre grande dor, ali os pecados crescem e o dharma certamente declina.
12.273.32
इति कारुण्यशीलस्तु विद्वान्वै ब्राह्मणोऽन्वशात् ।
इति चैवानुशिष्टोऽस्मि पूर्वैस्तातपितामहैः।
आश्वासयद्भिः सुभृशमनुक्रोशात्तथैव च ॥ १२.२७३.३२ ॥
Assim me instruiu o sábio brâmane de natureza compassiva, e assim me ensinaram os antepassados, pais e avós, consolando-me muito por compaixão.
12.273.33
एतत्प्रथमकल्पेन राजा कृतयुगे जयेत् ।
पादोनेनापि धर्मेण गच्छेत्रेतायुगे तथा।
द्वापरे तु द्विपादेन पादेन त्ववरे युगे ॥ १२.२७३.३३ ॥
Por este primeiro arranjo, o rei vence na era Kṛta; com um quarto a menos de dharma, prossegue igualmente na era Tretā; na era Dvāpara com metade do dharma, e na era posterior com um quarto do dharma.
12.273.34
तथा कलियुगे प्राप्ते राज्ञो दुश्चरितेन ह ।
भवेत्कालविशेषेण कला धर्मस्य षोडशी ॥ १२.२७३.३४ ॥
Igualmente, quando chega a era Kali, pela má conduta do rei, em certo tempo pode restar apenas a décima sexta parte do dharma.
12.273.35
अथ प्रथमकल्पेन सत्यवन्संकरो भवेत् ।
आयुः शक्तिं च कालं च निर्दिश्य तप आदिशेत् ॥ १२.२७३.३५ ॥
Agora, pelo primeiro arranjo, pode haver mistura entre os veraz; tendo indicado a duração da vida, a força e o tempo, deve-se prescrever a penitência.
12.273.36
सत्याय हि यथा नेह जह्याद्धर्मफलं महत् ।
भूतानामनुकम्पार्थं मनुः स्वायंभुवोऽब्रवीत् ॥ १२.२७३.३६ ॥
Para que, pela verdade, ninguém aqui abandone o grande fruto do dharma, Manu Svāyaṃbhuva falou por compaixão pelos seres.