Mahābhārata · Adhyāya 12.276
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.276.1
वेदाः प्रमाणं लोकानां न वेदाः पृष्ठतः कृताः ।
द्वे ब्रह्मणी वेदितव्ये शब्दब्रह्म परं च यत् ॥ १२.२७६.१ ॥
Die Veden sind die Autorität für die Welten; die Veden werden nicht hinter den Rücken gesetzt. Zwei Brahman sind zu erkennen: das Brahman des Klanges und das, was das Höchste ist.
12.276.2
शब्दब्रह्मणि निष्णातः परं ब्रह्माधिगच्छति ।
शरीरमेतत्कुरुते यद्वेदे कुरुते तनुम् ॥ १२.२७६.२ ॥
Wer im Brahman des Klanges erfahren ist, gelangt zum höchsten Brahman. Diesen Körper formt er so, wie er es im Veda tut.
12.276.3
कृतशुद्धशरीरो हि पात्रं भवति ब्राह्मणः ।
आनन्त्यमनुचिन्त्येदं कर्मणां तद्ब्रबीमि ते ॥ १२.२७६.३ ॥
Ein Brahmane, dessen Körper gereinigt ist, wird wahrlich ein würdiges Gefäß. Über diese Unendlichkeit nachsinnend, spreche ich dir von diesen Handlungen.
12.276.4
निरागममनैतिह्यमत्यक्षं लोकसाक्षिकम् ।
धर्म इत्येव ये यज्ञान्वितन्वन्ति निराशिषः ॥ १२.२७६.४ ॥
Diejenigen, die dies allein als Dharma erachten — nicht durch Schrift oder Überlieferung begründet, jenseits der Sinne, von der Welt bezeugt —, vollziehen die Opfer ohne Verlangen nach ihrer Frucht.
12.276.5
उत्पन्नत्यागिनो लुब्धाः कृपासूयाविवर्जिताः ।
धनिनामेष वै पन्थास्तीर्थेषु प्रतिपादनम् ॥ १२.२७६.५ ॥
Diejenigen, die das Erworbene hingeben, nicht gierig sind, frei von Mitleid und Neid: Für die Reichen ist dies der Weg — Gaben an heiligen Furten zu spenden.
12.276.6
अनाश्रिताः पापकृत्याः कदाचित्कर्मयोगिनः ।
मनः संकल्पसंसिद्धा विशुद्धज्ञाननिश्चयाः ॥ १२.२७६.६ ॥
Diejenigen, die von nichts abhängig sind, deren Taten frei von Sünde sind, die bisweilen dem Yoga der Handlung folgen, vollendet in Geist und Entschluss, fest im reinen Wissen.
12.276.7
अक्रुध्यन्तोऽनसूयन्तो निरहंकारमत्सराः ।
ज्ञाननिष्ठास्त्रिशुक्लाश्च सर्वभूतहिते रताः ॥ १२.२७६.७ ॥
Sie sind frei von Zorn und Tadelsucht, ohne Hochmut und Neid, fest im Wissen, dreifach rein, und sie erfreuen sich am Wohl aller Wesen.
12.276.8
आसन्गृहस्था भूयिष्ठा अपक्रान्ताः स्वकर्मसु ।
राजानश्च तथा युक्ता ब्राह्मणाश्च यथाविधि ॥ १२.२७६.८ ॥
Die meisten von ihnen waren Hausväter, die ihren Pflichten nicht entfremdet waren; ebenso waren die Könige gezügelt, und die Brahmanen lebten nach der Vorschrift.
12.276.9
समा ह्यार्जवसंपन्नाः संतुष्टा ज्ञाननिश्चयाः ।
प्रत्यक्षधर्माः शुचयः श्रद्दधानाः परावरे ॥ १२.२७६.९ ॥
Sie waren wahrlich gleichmütig, von Aufrichtigkeit erfüllt, zufrieden und fest im Wissen; ihr Dharma war offenbar, sie waren rein und gläubig in höheren und niederen Dingen.
12.276.10
पुरस्ताद्भावितात्मानो यथावच्चरितव्रताः ।
चरन्ति धर्मं कृच्छ्रेऽपि दुर्गे चैवापि संहताः ॥ १२.२७६.१० ॥
Einst, nachdem sie sich selbst gereinigt und ihre Gelübde ordnungsgemäß gehalten hatten, übten sie das Dharma gemeinsam aus, auch in Not und in Bedrängnis.
12.276.11
संहत्य धर्मं चरतां पुराऽऽसीत्सुखमेव तत् ।
तेषां नासीद्विधातव्यं प्रायश्चित्तं कथंचन ॥ १२.२७६.११ ॥
Für jene, die einst gemeinsam das Dharma übten, war gerade dies das Glück; für sie bestand niemals eine Notwendigkeit zur Sühne, auf keine Weise.
12.276.12
सत्यं हि धर्ममास्थाय दुराधर्षतमा मताः ।
न मात्रामनुरुध्यन्ते न धर्मच्छलमन्ततः ॥ १२.२७६.१२ ॥
Wer sich zum Dharma der Wahrheit bekennt, gilt als der Unbezwingbarste; sie beugen sich keinem Maß, und am Ende beugen sie sich auch nicht der Täuschung, die sich als Dharma verkleidet.
12.276.13
य एव प्रथमः कल्पस्तमेवात्र चरन्महान् ॥ १२.२७६.१३ ॥
In eben jenem ersten Kalpa wandelt hier der Große.
12.276.14
अस्यां स्थितौ स्थितानां हि प्रायश्चित्तं न विद्यते ।
यदा तु दुर्बलात्मानः प्रायश्चित्तं तदा भवेत् ॥ १२.२७६.१४ ॥
Für die, die in dieser Ordnung verharren, gibt es keine Sühne; wenn aber die Gesinnung schwach ist, dann gibt es sie.
12.276.15
एत एवंविधाः प्राहुः पुराणा यज्ञवाहनाः ।
त्रैविद्यवृद्धाः शुचयो वृत्तवन्तो यशस्विनः ॥ १२.२७६.१५ ॥
Solche Männer nennen die Alten Träger des Opfers: im Dreifachen Veda ergraut, rein, von gutem Wandel und berühmt.
12.276.16
यजन्तोऽहरहर्यज्ञैर्निराशीर्बन्धना बुधाः ।
तेषा यज्ञाश्च वेदाश्च कर्माणि च यथागमम् ॥ १२.२७६.१६ ॥
Den Weisen, die Tag für Tag opfern und frei von den Fesseln der Begierde sind, gehören ihre Opfer, Veden und Riten, wie es die Überlieferung lehrt.
12.276.17
आगमाश्च यथाकामं संकल्पाश्च यथाव्रतम् ।
अपेतकामक्रोधानां दुश्चराचारकर्मणाम् ॥ १२.२७६.१७ ॥
Für jene, die frei von Begierde und Zorn sind und schwere Gelübde und Taten vollbringen, folgen ihre Lehren ihrem Willen und ihre Entschlüsse ihren Gelübden.
12.276.18
स्वकर्मभिः शंसितानां प्रकृत्या शंसितात्मनाम् ।
ऋजूनां शमनित्यानां स्वेषु कर्मसु वर्तताम् ॥ १२.२७६.१८ ॥
Von jenen, die für ihre eigenen Taten gepriesen werden, von Natur aus edler Gesinnung, aufrecht, stets friedvoll und in ihren eigenen Pflichten beharrend.
12.276.19
सर्वमानन्त्यमेवासीदिति नः शाश्वताश्चुतिः ।
तेषामदीनसत्वानां दुश्चराचारकर्मणाम् ॥ १२.२७६.१९ ॥
Alles war in der Tat unendlich; dies ist unsere ewige Offenbarung, über jene von unerschütterlichem Wesen, die schwierige Lebensweise und Riten übten.
12.276.20
स्वकर्मभिः संसितानां तपो घोरत्वमागतम् ।
सं सदाचारमाश्चर्यं पुराणं शाश्वतं ध्रुवम् ॥ १२.२७६.२० ॥
Die Askese derer, die durch ihre eigenen Pflichten geläutert waren, wurde streng; der rechte Wandel war wunderbar, alt, ewig und fest.
12.276.21
अशक्नुवद्भिश्चरितुं किंचिद्धर्मेषु सूचितम् ।
निरापद्धर्म आचारो ह्यप्रमादोऽपराभवः ॥ १२.२७६.२१ ॥
Denen, die nicht einmal einen Teil der Dharmas üben konnten, wurde dies angezeigt: das Dharma frei von Not, Wandel, Wachsamkeit und Unbesiegbarkeit.
12.276.22
सर्ववर्णेषु यत्तेषु नासीत्कश्चिद्व्यतिक्रमः ।
धर्ममेकं चतुष्पादमाश्रितास्ते नरा विभो ॥ १२.२७६.२२ ॥
Unter allen Ständen gab es keine Übertretung; o Mächtiger, jene Menschen hatten sich dem einen vierfüßigen Dharma zugewandt.
12.276.23
तं सन्तो विधिवत्प्राप्य गच्छन्ति परमां गतिम् ।
गृहेभ्य एव निष्क्रम्य वनमन्ये समाश्रिताः ॥ १२.२७६.२३ ॥
Die Guten, die es nach Vorschrift erlangt haben, gehen zum höchsten Ziel; andere, die aus ihren Häusern hinausgezogen sind, suchen den Wald auf.
12.276.24
गृहमेवाभिसंश्रित्य ततोऽन्ये ब्रह्मचारिणः ।
व्यस्तमेकं चतुर्धा तु ब्राह्मणा आश्रमं विदुः ॥ १२.२७६.२४ ॥
Dann wenden sich andere Brahmacārins allein dem Hausstand zu; doch die Brahmanen wissen, dass der eine Lebensabschnitt vierfach geteilt ist.
12.276.25
सर्वे सर्वत्र तिष्ठन्तो गच्छन्ति परमां गतिम् ।
एव एवंविधाः प्राहुः पुराणा ब्रह्मचारिणः ॥ १२.२७६.२५ ॥
Wo auch immer sie verweilen, alle gelangen zum höchsten Ziel. Solche nannten die Alten die Brahmacārins.
12.276.26
त एते दिवि दृश्यन्ते ज्योतिर्भूता द्विजातयः ।
नक्षत्राणीव धिष्ण्येषु बहवस्तारकागणाः।
आनन्त्यमुपसंप्राप्ताः संतोषादिति वैदिकम् ॥ १२.२७६.२६ ॥
Jene Zweimalgeborenen erscheinen am Himmel als Lichtgestalten, wie die Sterne an ihren Stätten, wie viele Sternenscharen. Durch Zufriedenheit haben sie die Unendlichkeit erreicht, so lehrt es die vedische Überlieferung.
12.276.27
यद्यागच्छन्ति संसारं पुनर्योनिषु तादृशाः ।
न लिप्यन्ते पारकृत्यैः कदाचित्कर्मयोनितः ॥ १२.२७६.२७ ॥
Kehren solche Menschen wieder in den Saṃsāra, in die Mutterschöße zurück, so werden sie niemals durch fremde Taten befleckt, auch nicht durch die Wurzel des Handelns.
12.276.28
एवमेव ब्रह्मचारी शुश्रूषुर्घोरनिश्चयः ।
एवंयुक्तो ब्राह्मणः स्यादन्यो ब्राह्मणको भवेत् ॥ १२.२७६.२८ ॥
Ebenso soll der Brahmacārin dem Dienst ergeben und von unerschütterlichem Entschluss sein; nur wer so beschaffen ist, sollte ein Brahmane sein, ein anderer mag nur dem Namen nach Brahmane sein.
12.276.29
कर्मैव पुरुषस्याह शुभं वा यदि वाऽशुभम् ।
एवं पक्वकषायाणामानन्त्येन श्रुतेन च ॥ १२.२७६.२९ ॥
Nur die Tat, so lehrt es, gehört dem Menschen, ob gut oder böse. So gibt es für jene, deren Befleckungen gereift sind, die Unendlichkeit, und durch das Gehörte die Befreiung.
12.276.30
सर्वमानन्त्यमेवासीदिति नः शाश्वती श्रुतिः ।
तेषामपेततृष्णानां निर्णिक्तानां शुभात्मनाम् ॥ १२.२७६.३० ॥
Alles war in der Tat Unendlichkeit, so sagt es unsere ewige Offenbarung. Für jene, die frei von Durst, geläutert und von gutem Sinn sind, ist dies der Weg.
12.276.31
चतुर्थ औपनिषदो धर्मः साधारणः स्मृतः ।
संसिद्धैः सेव्यते नित्यं ब्राह्मणैर्नियतात्मभिः ॥ १२.२७६.३१ ॥
Die vierte, upaniṣadische Pflicht gilt als allgemein; die vollendeten, selbstbeherrschten Brahmanen üben sie stets aus.
12.276.32
संतोषमूलस्त्यागात्मा ज्ञानाधिष्ठानमुच्यते ।
अपवर्गमतिर्नित्यो यतिधर्मः सनातनः ॥ १२.२७६.३२ ॥
Was die Zufriedenheit zur Wurzel und die Entsagung zum Wesen hat, heißt Grundlage des Wissens; der auf Erlösung gerichtete Sinn ist die beständige Pflicht des Asketen, die ewig ist.
12.276.33
साधारणः केवलो वा यथाबलमुपास्यते ।
गच्छन्ते बलिनः क्षेमं दुर्बलोऽत्रावसीदति।
ब्राह्मणः पदमन्विच्छन्संसारान्मुच्यते शुचिः ॥ १२.२७६.३३ ॥
Ob gemeinsam oder allein geübt, wird es nach der eigenen Kraft praktiziert; die Starken erlangen Sicherheit, der Schwache wankt hier. Der reine Brahmane, der jenen Zustand sucht, wird vom Saṃsāra befreit.
12.276.34
स्यूमरश्मिरुवाच ।
ये भुञ्जते ये ददते यजन्तेऽधीयते च ये।
मात्राभिर्धर्मलुब्धाभिर्ये वा त्यागं समाश्रिताः ॥ १२.२७६.३४ ॥
Die genießen, die geben, die opfern und studieren, die, begierig nach Verdienst, das rechte Maß halten, oder die sich der Entsagung zugewandt haben—
12.276.35
एतेषां प्रेत्यभावे तु कतमः स्वर्गजित्तमः ।
एतदाचक्ष्व मे ब्रह्मन्याथातथ्येन पृच्छतः ॥ १२.२७६.३५ ॥
Wer unter ihnen ist nach dem Tod der größte Eroberer des Himmels? O Brahmane, sag mir das, da ich aufrichtig frage.
12.276.36
परिग्रहाः शुभाः सर्वे गुणतोऽभ्युदयाश्च ते ।
न तु त्यागसुखं प्राप्ता एतत्त्वमपि पश्यसि ॥ १२.२७६.३६ ॥
Alle diese Besitztümer sind verheißungsvoll und bringen Aufstieg nach ihrer Art; doch sie erreichen nicht das Glück der Entsagung—das siehst auch du.
12.276.37
स्यूमरश्मिरुवाच ।
भवन्तो ज्ञाननिष्ठा वै गृहस्थाः कर्मनिश्चयाः।
आश्रमाणां च सर्वेषां निष्ठायामैक्यमुच्यते ॥ १२.२७६.३७ ॥
Syūmaraśmi sprach: Ihr seid Hausvater, fest im Wissen und entschlossen im Handeln; und in der Festigkeit aller Lebensstadien wird Einheit verkündet.
12.276.38
एकत्वेन पृथक्त्वेन विशेषो नान्य उच्यते ।
तद्यथावद्यथान्यायं भगवान्प्रब्रवीतु मे ॥ १२.२७६.३८ ॥
Durch Einheit oder durch Verschiedenheit wird kein anderer Unterschied genannt. Möge der Ehrwürdige es mir genau und recht erklären.
12.276.39
शरीरपक्तिः कर्माणि ज्ञानं तु परमा गतिः ।
पक्वे कषायविज्ञानं यथा ज्ञानं च तिष्ठति ॥ १२.२७६.३९ ॥
Handlungen reifen den Körper, doch das Wissen ist das höchste Ziel. Ist es reif, entsteht das Wissen um die Befleckungen, und das Wissen bleibt bestehen.
12.276.40
आनृशंस्यं क्षमा शान्तिरहिंसा सत्यमार्जवम् ।
अद्रोहोऽनभिमानश्च ह्रीस्तितिक्षा शमस्तथा ॥ १२.२७६.४० ॥
Mitgefühl, Vergebung, Frieden, Gewaltlosigkeit, Wahrhaftigkeit, Geradheit, Freiheit von Feindseligkeit, Abwesenheit von Stolz, Scham, Geduld und ebenso die Selbstbeherrschung (śama).
12.276.41
पन्थानो ब्रह्मणस्त्वेत एतैः प्राप्नोति यत्परम् ।
तद्विद्वाननुबुद्ध्येत मनसा कर्मनिश्चयम् ॥ १२.२७६.४१ ॥
Dies sind die Pfade Brahmans; durch sie erlangt man das Höchste. Der Weise soll es mit dem Geist erfassen, ebenso den Entschluss zur Handlung.
12.276.42
यां विप्राः सर्वतः शान्ता विशुद्धा ज्ञाननिश्चयाः ।
गतिं गच्छन्ति संतुष्टास्तामाहुः परमां गतिम् ॥ १२.२७६.४२ ॥
Das Ziel, das die ruhigen, geläuterten, im Wissen gefestigten Brahmanen von allen Seiten her zufrieden erreichen, das nennt man das höchste Ziel.
12.276.43
वेदांश्च वेदितव्यं च विदित्वा च यथास्थितिम् ।
एवं वेदविदित्याहुरतोऽन्यो वातरेचकः ॥ १२.२७६.४३ ॥
Wer die Veden, das, was zu erkennen ist, und den wahren Zustand der Dinge kennt, den nennt man einen Kenner der Veden; ein anderer ist der, der den Atem anhält.
12.276.44
सर्वं विदुर्वेदविदो वेदे सर्वं प्रतिष्ठितम् ।
वेदे हि निष्ठा सर्वस्य यद्यदस्ति च नास्ति च ॥ १२.२७६.४४ ॥
Die Kenner der Veden wissen alles; alles ist in den Veden gegründet. Denn in den Veden liegt das Fundament von allem, was ist und was nicht ist.
12.276.45
एषैव निष्ठा सर्वत्र यत्तदस्ति च नास्ति च ।
एतदन्तं च मध्यं च सच्चाऽसच्च विजानतः ॥ १२.२७६.४५ ॥
Dies allein ist überall die Grundlage: was ist und was nicht ist. Für den Wissenden ist dies das Ende und die Mitte; dies ist Sein und Nicht-Sein.
12.276.46
समाप्तं त्याग इत्येव शम इत्येव निश्चितम् ।
संतोष इत्यनुगतमपवर्गे प्रतिष्ठितम् ॥ १२.२७६.४६ ॥
Entsagung ist Vollendung; nur Gelassenheit ist gewiss; Zufriedenheit folgt nach. Sie ist in der Erlösung gegründet.
12.276.47
ऋतं सत्यं विदितं वेदितव्यं ।
सर्वस्यात्मा स्थावरं जङ्गमं च।
सर्वं सुखं यच्छिवमुत्तरं च ।
ब्रह्माव्यक्तं प्रभवश्चाव्ययं च ॥ १२.२७६.४७ ॥
Ṛta und Wahrheit sind erkannt, ebenso das, was zu erkennen ist. Er ist das Selbst von allem, das Unbewegliche und das Bewegliche. Er ist alles Glück, das Heilvolle, das Höchste; er ist Brahman — unmanifest, Quelle des Entstehens, unvergänglich.
12.276.48
तेजः क्षमा शान्तिरनामयं शुभं ।
तथाविधं व्योम सनातनं ध्रुवम्।
एतैः शब्दैर्गम्यते बुद्धिनेत्रै ।
स्तस्मै नमो ब्रह्मणे ब्राह्मणाय ॥ १२.२७६.४८ ॥
Glanz, Geduld, Frieden, Freiheit von Leiden, Heil; so ist der Raum, ewig und fest. Durch diese Worte wird er mit den Augen des Verstandes erreicht. Verehrung diesem Brahman, diesem Brahmanen.