Mahābhārata · Adhyāya 12.277
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.277.1
धर्ममर्थं च कामं च वेदाः शंसन्ति भारत ।
कस्य लाभो विशिष्टोऽत्र तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.२७७.१ ॥
Nachkomme Bharatas, die Veden lehren Dharma, Reichtum und Begierde. Wessen Gewinn ist unter ihnen der höchste? Sage mir das, o Großvater.
12.277.2
अत्र ते वर्तयिष्यामि इतिहासं पुरातनम् ।
कुण्डधारेण यत्प्रीत्या भक्तायोपकृतं पुरा ॥ १२.२७७.२ ॥
Hier werde ich dir eine alte Erzählung berichten, die Gunst, die Kuṇḍadhāra einst aus Zuneigung einem Verehrer erwies.
12.277.3
अधनो ब्राह्मणः कश्चित्कामाद्धनमवैक्षत ।
यज्ञार्थं सततोऽर्थार्थी तपोऽतप्यत दारुणम् ॥ १२.२७७.३ ॥
Ein gewisser armer Brahmane begehrte aus Verlangen nach Reichtum. Stets nach Gütern für das Opfer strebend, übte er eine harte Askese.
12.277.4
स निश्चयमथो कृत्वा पूजयामास देवताः ।
भक्त्या न चैवाध्यगच्छद्धनं संपूज्य देवताः ॥ १२.२७७.४ ॥
Nachdem er sich entschlossen hatte, verehrte er die Götter. Doch obwohl er die Götter in Hingabe ehrte, erlangte er keinen Reichtum.
12.277.5
ततश्चिन्तामनुप्राप्तः कतमद्दैवतं तु तत् ।
यन्मे द्रुतं प्रसीदेत मानुषैरजडीकृतम् ॥ १२.२७७.५ ॥
Da, in Sorgen versunken, fragte er sich: 'Welche Gottheit, von Menschen geweckt, würde schnell mit mir zufrieden sein?'
12.277.6
सोऽथ सौम्येन मनसा देवानुचरमन्तिके ।
प्रत्यपश्यज्जलधरं कुण्डधारमवस्थितम् ॥ १२.२७७.६ ॥
Dann erblickte er mit ruhigem Sinn in seiner Nähe einen Diener der Götter: den Wolkenträger Kuṇḍadhāra, der dort stand.
12.277.7
दृष्ट्वैव तं महाबाहुं तस्य भक्तिरजायत ।
अयं मे धास्यति श्रेयो वपुरेतद्धि तादृशम् ॥ १२.२७७.७ ॥
Als er jenen Mächtigarmigen erblickte, erwachte in ihm Hingabe. Dieser wird mir Heil bringen, denn seine Gestalt ist eben so.
12.277.8
संनिकृष्टश्च देवस्य न चान्यैर्मानुषैर्वृतः ।
एष मे दास्यति धनं प्रभूतं शीघ्रमेव च ॥ १२.२७७.८ ॥
Er ist dem Gott nahe und nicht von anderen Menschen umgeben. Er wird mir bald reichen Reichtum geben.
12.277.9
ततो धूपैश्च गन्धैश्च माल्यैरुच्चावचैरपि ।
बलिभिर्विविधाभिश्च पूजयामास तं द्विजः ॥ १२.२७७.९ ॥
Dann verehrte ihn der Zweimalgeborene mit Räucherwerk, Düften, Girlanden aller Art und vielerlei Opfergaben.
12.277.10
ततस्त्वल्पेन कालेन तुष्टो जलधरस्तदा ।
तस्योपकारनियतामिमां वाचमुवाच ह ॥ १२.२७७.१० ॥
Da war der Wolkenträger bald zufrieden und, entschlossen, seine Wohltat zu erwidern, sprach er diese Worte.
12.277.11
ब्रह्मघ्ने च सुरापे च चोरे भग्नव्रते तथा ।
निष्कृतिर्विहिता सद्भिः कृतघ्ने नास्ति निष्कृतिः ॥ १२.२७७.११ ॥
Für den, der einen Brahmanen erschlägt, für den Trinker von Rauschtrank, für den Dieb und ebenso für den, der seine Gelübde gebrochen hat, haben die Guten Sühne vorgeschrieben; für den Undankbaren aber gibt es keine Sühne.
12.277.12
आशायास्तनयोऽधर्मः क्रोधोऽसूयासुतः स्मृतः ।
लोभः पुत्रो निकृत्यास्तु कृतघ्नो नार्हति प्रजां ॥ १२.२७७.१२ ॥
Das Unrecht ist der Sohn der Hoffnung; der Zorn gilt als Sohn des Neides; die Gier ist der Sohn der Täuschung. Der Undankbare verdient keine Nachkommenschaft.
12.277.13
ततः स ब्राह्मणः स्वप्ने कुण्डधारस्य तेजसा ।
अपश्यत्सर्वभूतानि कुशेषु शयितस्तदा ॥ १२.२७७.१३ ॥
Da sah jener Brahmane im Traum durch den Glanz Kuṇḍadhāras alle Wesen auf Kuśa-Gras liegen.
12.277.14
शमेन तपसा चैव भक्त्या च निरुपस्कृतः ।
शुद्धात्मा ब्राह्मणो रात्रौ निदर्शनमपश्यत ॥ १२.२७७.१४ ॥
Jener Brahmane, durch Ruhe, Askese und Hingabe unbefleckt, reinen Geistes, sah nachts ein Zeichen.
12.277.15
मणिभद्रं स तत्रस्थं देवतानां महाद्युतिम् ।
अपश्यत महात्मानं व्यादिशन्तं युधिष्ठिर ॥ १२.२७७.१५ ॥
Dort sah er unter den stehenden Göttern den überaus strahlenden Maṇibhadra, die große Seele, Befehle erteilend, o Yudhiṣṭhira.
12.277.16
तत्र देवाः प्रयच्छन्ति राज्यानि च धनानि च ।
शुभैः कर्मभिरारब्धाः प्रच्छिदन्त्यशुभेषु च ॥ १२.२७७.१६ ॥
Dort verleihen die Götter Königreiche und Reichtum denen, die mit glücklichen Taten begonnen haben, und entziehen sie denen mit unheilvollen Taten.
12.277.17
पश्यतामथ यक्षाणं कुण्डधारो महाद्युतिः ।
निष्पत्य पतितो भूमौ देवानां भरतर्षभ ॥ १२.२७७.१७ ॥
Während die Yakṣas zusahen, trat der überaus strahlende Kuṇḍadhāra hervor und fiel vor den Göttern zu Boden, o Stier der Bharatas.
12.277.18
ततस्तु देववचनान्मणिभद्रो महामनाः ।
उवाच पतितं भूमौ कुण्डधार किमिच्छसि ॥ १२.२७७.१८ ॥
Da sprach auf Geheiß des Gottes der großmütige Maṇibhadra zu Kuṇḍadhāra, der am Boden lag: Kuṇḍadhāra, was wünschst du?
12.277.19
यदि प्रसन्ना देवा मे भक्तोऽयं ब्राह्मणो मम ।
अस्यानुग्रहमिच्छामि कृतं किंचित्सुखोदयम् ॥ १२.२७७.१९ ॥
Wenn die Götter mit mir zufrieden sind und dieser Brahmane mein Verehrer ist, möchte ich ihm eine Gunst gewähren, die Glück bringt.
12.277.20
ततस्तं मणिभद्रस्तु पुनर्वचनमब्रवीत् ।
देवानामेव वचनात्कुण्डधारं माहद्युतिम् ॥ १२.२७७.२० ॥
Da sprach Maṇibhadra auf das Wort der Götter wieder zu Kuṇḍadhāra, dem Großglänzenden.
12.277.21
उत्तिष्ठोत्तिष्ठ भद्रं ते कृतकृत्यः सुखी भव ।
धनार्थी यदि विप्रोऽयं धनमस्मै प्रदीयताम् ॥ १२.२७७.२१ ॥
Steh auf, steh auf, Glück sei dir! Sei vollendet und glücklich. Wenn dieser Brahmane nach Reichtum verlangt, so soll ihm Reichtum gegeben werden.
12.277.22
यावद्धनं प्रार्थयते ब्राह्मणोऽयं सथा तव ।
देवानां शासनात्तावदसङ्ख्येयं ददाम्यहम् ॥ १२.२७७.२२ ॥
So viel Reichtum, wie dieser Brahmane erbittet, soll ihm durch dich gegeben werden; auf Geheiß der Götter gebe ich ihm das in unzähligem Maß.
12.277.23
विचार्य कुण्डधारस्तु मानुष्यं चलमध्रुवम् ।
तपसो मतिमाधत्त ब्राह्मणस्य यशस्विनः ॥ १२.२७७.२३ ॥
Kuṇḍadhāra, der erwogen hatte, dass das menschliche Leben flüchtig und unbeständig ist, richtete seinen Sinn auf die Askese des berühmten Brahmanen.
12.277.24
नाहं धनानि याचामि ब्राह्मणाय धनप्रद ।
अन्यमेवाहमिच्छामि भक्तायानुग्रहं कृतम् ॥ १२.२७७.२४ ॥
O Spender des Reichtums, ich erbitte keinen Reichtum für den Brahmanen. Ich wünsche mir eine andere Gunst, die dem Verehrer gewährt wird.
12.277.25
पृथिवीं रत्नपूर्णां वा महद्वा रत्नसंचयम् ।
भक्ताय नाहमिच्छमि भवेदेष तु धार्मिकः ॥ १२.२७७.२५ ॥
Ich wünsche dem Verehrer weder die mit Juwelen gefüllte Erde noch einen großen Schatz an Edelsteinen; er möge rechtschaffen sein.
12.277.26
धर्मेऽस्य रमतां बुद्धिर्धर्मं चैवोपजीवतु ।
धर्मप्रधानो भवतु ममैषोऽनुग्रहो मतः ॥ १२.२७७.२६ ॥
Möge sein Verstand am Dharma Freude finden und er vom Dharma leben; er sei vornehmlich im Dharma – dies halte ich für meine Gunst.
12.277.27
सदा धर्मफलं राज्यं सुखानि विविधानि च ।
फलान्येवायमश्नातु कायक्लेशविवर्जितः ॥ १२.२७७.२७ ॥
Möge ihm stets die Frucht des Dharma zuteilwerden: Königsherrschaft und mannigfaltige Freuden; frei von körperlicher Mühsal genieße er diese Früchte.
12.277.28
ततस्तदेव बहुशः कुण्डधारो महायशाः ।
अभ्यासमकरोद्धर्मे ततस्तुष्टास्तु देवताः ॥ १२.२७७.२८ ॥
Da übte der hochberühmte Kuṇḍadhāra das Dharma immer wieder; da wurden die Götter zufrieden.
12.277.29
प्रीतास्ते देवताः सर्वा द्विजस्यास्य तथैव च ।
भविष्यत्येष धर्मात्मा धर्मे चाधरस्यते मतिः ॥ १२.२७७.२९ ॥
Alle diese Götter waren mit diesem Zweimalgeborenen zufrieden; er wird rechtschaffen im Herzen werden, und sein Sinn wird im Dharma verweilen, nicht im Adharma.
12.277.30
ततः प्रीतो जलधरः कृतकार्यो युधिष्ठिर ।
ईप्सितं मनसो लब्ध्वा वरमन्यैः सुदुर्लभम् ॥ १२.२७७.३० ॥
Da erhielt der Wolkenträger, erfreut und mit vollbrachter Aufgabe, o Yudhiṣṭhira, die Gabe, nach der sein Sinn verlangte – etwas, das anderen sehr schwer zu erlangen ist.
12.277.31
ततोऽपश्यत चीराणि सूक्ष्मणि द्विजसत्तमः ।
पार्श्वतोऽभ्याशतो न्यस्तान्यथ निर्वेदमागतः ॥ १२.२७७.३१ ॥
Da sah der beste der Brahmanen feine Gewänder in der Nähe niedergelegt, und Überdruss an der Welt überkam ihn.
12.277.32
अयं न सुकृतं वेत्ति को न्वन्यो वेत्स्यते कृतम् ।
गच्छामि वनमेवाहं परं धर्मेण जीवितुम् ॥ १२.२७७.३२ ॥
Dieser kennt keine gute Tat eines anderen; ein anderer wird das Getane erkennen. Ich werde in den Wald gehen, um nach dem Dharma das höchste Leben zu führen.
12.277.33
निर्वेदाद्देवतानां च प्रसादात्स द्विजोत्तमः ।
वनं प्रविश्य सुमहत्तप आरब्धवांस्तदा ॥ १२.२७७.३३ ॥
Durch den Überdruss und die Gnade der Götter trat jener beste der Brahmanen in den Wald und begann dann eine sehr große Askese.
12.277.34
देवतातिथिशेषेण फलमूलाशनो द्विजः ।
धर्मे चास्य महाराज दृढा बुद्धिरजायत ॥ १२.२७७.३४ ॥
Und in jenem Brahmanen, der von Früchten und Wurzeln lebte, die nach den Göttern und Gästen übrig blieben, erwuchs, o großer König, ein fester Entschluss zum Dharma.
12.277.35
त्यक्त्वा मूलफलं सर्वं पर्णाहारोऽभवद्द्विजः ।
पर्णं त्यक्त्वा जलाहारः पुनरासीद्द्विजस्तदा ॥ १२.२७७.३५ ॥
Nachdem er alle Wurzeln und Früchte aufgegeben hatte, wurde der Brahmane ein Blätteresser; dann, auch die Blätter aufgebend, wurde er ein Wasseresser.
12.277.36
वायुभक्षस्ततः पश्चाद्बहून्वर्षगणानभूत् ।
न चास्य क्षीयते प्राणस्तदद्भुतमिवाभवत् ॥ १२.२७७.३६ ॥
Danach wurde er ein Luftesser, und so blieb er viele Jahre lang. Sein Lebensatem schwand nicht, und es schien wunderbar.
12.277.37
धर्मे च श्रद्दधानस्य तपस्युग्रे च वर्ततः ।
कालेन महता तस्य दिव्या दृष्टिरजायत ॥ १२.२७७.३७ ॥
Für ihn, voll Vertrauen in den Dharma und in strenger Askese verharrend, erwachte nach langer Zeit das göttliche Sehen.
12.277.38
तस्य बुद्धिः प्रादुरासीद्यदि दद्यामहं धनम् ।
तुष्टः कस्यचिदेवेह मिथ्या वाङ्ग भवेन्मम ॥ १२.२७७.३८ ॥
In ihm erhob sich der Gedanke: »Wenn ich, erfreut, hier jemandem Reichtum gäbe, wäre mein Wort falsch.«
12.277.39
ततः प्रहृष्टवदनो भूय आरब्धवांस्तपः ।
भूयश्चाचिन्तयत्सिद्धो यत्परं सोऽभिमन्यते ॥ १२.२७७.३९ ॥
Dann, mit freudigem Antlitz, begann er erneut die Askese, und der Vollendete überlegte wiederum, was er für das Höchste hält.
12.277.40
यदि दद्यामहं राज्यं तुष्टो वै यस्य कस्यचित् ।
स भवेदचिराद्राजा न मिथ्या वाग्भवेन्मम ॥ १२.२७७.४० ॥
»Wenn ich, erfreut, irgendjemandem ein Reich gäbe, würde er bald König, und mein Wort wäre nicht falsch.«
12.277.41
तस्य साक्षात्कुण्डधारो दर्शयामास भारत ।
ब्राह्मणस्य तपोयोगात्सौहृदेनाभिचोदितः ॥ १२.२७७.४१ ॥
O Bhārata, von Freundschaft und der Kraft der Askese des Brahmanen bewegt, zeigte sich ihm der Träger der Ohrringe persönlich.
12.277.42
समागम्य स तेनाथ पूजां चक्रे यथाविधि ।
ब्राह्मणः कुण्डधारस्य विस्मितश्चाभवन्नृप ॥ १२.२७७.४२ ॥
Dann, nachdem er ihm begegnet war, erwies er ihm die Verehrung nach Vorschrift; und der Brahmane geriet in Staunen über den Träger der Ohrringe, o König.
12.277.43
ततोऽब्रवीत्कुण्डधारो दिव्यं ते चक्षुरुत्तमम् ।
पश्य राज्ञां गतिं विप्र लोकांश्चैव तु चक्षुषा ॥ १२.२७७.४३ ॥
Da sprach Kuṇḍadhāra: "Brahmane, dies ist dein göttliches, höchstes Auge. Mit diesem Auge schau das Schicksal der Könige und die Welten."
12.277.44
ततो राजसहस्राणि मग्नानि निरये तदा ।
दूरादपश्यद्विप्रः स दिव्ययुक्तेन चक्षुषा ॥ १२.२७७.४४ ॥
Damals waren Tausende von Königen in der Hölle versunken. Der Brahmane sah sie aus der Ferne mit dem göttlich begabten Auge.
12.277.45
मां पूजयित्वा भावेन यदि त्वं दुःखमाप्नुयाः ।
कृतं मया भवेत्किं ते कश्च तेऽनुग्रहो भवेत् ॥ १२.२७७.४५ ॥
Wenn du mich mit Hingabe verehrt hast und dennoch Leid erlangst, was hätte ich dann getan? Und welche Gunst wäre dir zuteil geworden?
12.277.46
पश्यपश्य च भूयस्त्वं कामानिच्छेत्कथं नरः ।
स्वर्गद्वारं हि संरुद्धं मानुषेषु विशेषतः ॥ १२.२७७.४६ ॥
Schau immer wieder: Wie könnte ein Mensch nach Lüsten verlangen? Besonders unter den Menschen ist das Tor des Himmels verschlossen.
12.277.47
ततोऽपश्यत्स कामं च क्रोधं लोभं भयं मदम् ।
निद्रां तन्द्रीं तथाऽऽलस्यमावृत्त्य पुरुषान्स्थितान् ॥ १२.२७७.४७ ॥
Dann sah er Begierde, Zorn, Gier, Furcht, Rausch, Schlaf, Schläfrigkeit und Trägheit dastehen und die Menschen umhüllen.
12.277.48
एतैर्लोकाः सुसंरुद्धा देवानां मानुषाद्भयम् ।
तथैव देववचनाद्विघ्नं कुर्वन्ति सर्वशः ॥ १२.२७७.४८ ॥
Durch diese sind die Welten völlig versperrt, und die Götter fürchten die Menschen. Ebenso schaffen sie auf das Wort der Götter hin überall Hindernisse.
12.277.49
न देवैरननुज्ञातः कश्चिद्भवति धार्मिकः ।
एष शक्तोस्मि तपसा दातुं राज्यं धनानि च ॥ १२.२७७.४९ ॥
Niemand wird ohne die Erlaubnis der Götter rechtschaffen. Ich vermag durch Askese Reich und Reichtümer zu gewähren.
12.277.50
ततः पपात शिरसा ब्राह्मणस्तोयधारिणे ।
उवाच चैनं धर्मात्मा महान्मेऽनुग्रहः कृतः ॥ १२.२७७.५० ॥
Da fiel der Brahmane mit dem Haupt zu Füßen des Wasserträgers nieder und sprach: "Dieser Rechtschaffene hat mir eine große Gnade erwiesen."
12.277.51
कामलोभानुबन्धेन पुरा ते यदसूयितम् ।
मया स्नेहमविज्ञाय तत्र मे क्षन्तुमर्हसि ॥ १२.२७७.५१ ॥
Früher, von Verlangen und Gier gebunden, habe ich dich beneidet; da ich deine Zuneigung nicht erkannte, mögest du mir vergeben.
12.277.52
क्षान्तमेव मयेत्युक्त्वा कुण्डधारो द्विजर्षभम् ।
संपरिष्वज्य बाहुभ्यां तत्रैवान्तरधीयत ॥ १२.२७७.५२ ॥
Mit den Worten "Ich habe vergeben" umarmte Kuṇḍadhāra jenen besten der Brahmanen mit beiden Armen und verschwand an Ort und Stelle.
12.277.53
ततः सर्वांस्तदा लोकान्ब्राह्मणोऽनुचचार ह ।
कुण्डधारप्रसादेन तपसा सिद्धिमागतः ॥ १२.२७७.५३ ॥
Da durchwanderte jener Brahmane durch Kuṇḍadhāras Gnade und durch Askese alle Welten und erlangte Vollendung.
12.277.54
विहायसा च गमनं तथा संकल्पितार्थता ।
धर्माच्छक्त्या तथा योगाद्या चैव परमा गतिः ॥ १२.२७७.५४ ॥
Das Reisen durch die Lüfte, die Erfüllung des Willens und das höchste Ziel, erreicht durch Dharma, Kraft und Yoga, erlangte er.
12.277.55
देवता ब्राह्मणाः सन्तो यक्षा मानुषचारणाः ।
धार्मिकान्पूजयन्तीह न धनाढ्यान्न कामिनः ॥ १२.२७७.५५ ॥
Götter, Brahmanen, die Guten, Yakṣas und menschliche Cāraṇas ehren hier die Rechtschaffenen, nicht die Reichen und nicht die Begehrlichen.
12.277.56
सुप्रसन्ना हि ते देवा यत्ते धर्मे रता मतिः ।
धने सुखकला काचिद्धर्मे तु परमं सुखम् ॥ १२.२७७.५६ ॥
Jene Götter sind mit dir sehr zufrieden, denn dein Sinn erfreut sich am Dharma. Im Reichtum liegt ein kleiner Teil des Glücks, im Dharma aber allein das höchste Glück.