மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.277
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.277.1
धर्ममर्थं च कामं च वेदाः शंसन्ति भारत ।
कस्य लाभो विशिष्टोऽत्र तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.२७७.१ ॥
பாரதா, வேதங்கள் தர்மம், அர்த்தம், காமம் ஆகியவற்றைப் போதிக்கின்றன. இவற்றில் எதனால் மிகச் சிறந்த பயன் கிடைக்கிறது? பிதாமகரே, அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
12.277.2
अत्र ते वर्तयिष्यामि इतिहासं पुरातनम् ।
कुण्डधारेण यत्प्रीत्या भक्तायोपकृतं पुरा ॥ १२.२७७.२ ॥
இங்கு நான் உனக்கு ஒரு பழங்கால இதிகாசத்தைச் சொல்வேன். முற்காலத்தில் குண்டதாரன் அன்புடன் ஒரு பக்தனுக்குச் செய்த உதவி அது.
12.277.3
अधनो ब्राह्मणः कश्चित्कामाद्धनमवैक्षत ।
यज्ञार्थं सततोऽर्थार्थी तपोऽतप्यत दारुणम् ॥ १२.२७७.३ ॥
ஒரு ஏழை பிராமணன் ஆசையால் செல்வத்தை விரும்பினான். யாகத்திற்காகவும் செல்வத்தை நாடியவனாய் அவன் கடும் தவம் செய்தான்.
12.277.4
स निश्चयमथो कृत्वा पूजयामास देवताः ।
भक्त्या न चैवाध्यगच्छद्धनं संपूज्य देवताः ॥ १२.२७७.४ ॥
அவன் உறுதி கொண்டு தேவர்களை வழிபட்டான். பக்தியுடன் தேவர்களை வணங்கியும் அவன் செல்வத்தைப் பெறவில்லை.
12.277.5
ततश्चिन्तामनुप्राप्तः कतमद्दैवतं तु तत् ।
यन्मे द्रुतं प्रसीदेत मानुषैरजडीकृतम् ॥ १२.२७७.५ ॥
பின்னர் கவலையுற்று அவன் நினைத்தான்: 'மனிதர்களால் விழிப்புற்ற எந்த தெய்வம் விரைவில் எனக்கு அருள் புரியும்?'
12.277.6
सोऽथ सौम्येन मनसा देवानुचरमन्तिके ।
प्रत्यपश्यज्जलधरं कुण्डधारमवस्थितम् ॥ १२.२७७.६ ॥
பின்னர் அமைதியான மனத்துடன் அவன் அருகில் நின்ற தேவர்களின் ஏவலனைக் கண்டான் — நீர்ச்சுமக்கும் குண்டதாரனை, அங்கே நின்றிருந்தவனை.
12.277.7
दृष्ट्वैव तं महाबाहुं तस्य भक्तिरजायत ।
अयं मे धास्यति श्रेयो वपुरेतद्धि तादृशम् ॥ १२.२७७.७ ॥
அந்த மகாபாஹுவைக் கண்டவுடனே அவன்மேல் பக்தி எழுந்தது. இவன் எனக்கு நன்மை அளிப்பான், ஏனெனில் இவனுடைய உருவம் அப்படிப்பட்டது.
12.277.8
संनिकृष्टश्च देवस्य न चान्यैर्मानुषैर्वृतः ।
एष मे दास्यति धनं प्रभूतं शीघ्रमेव च ॥ १२.२७७.८ ॥
இவன் தேவனுக்கு அருகில் இருக்கிறான்; மற்ற மனிதர்களால் சூழப்படவில்லை. இவன் எனக்கு விரைவிலேயே மிகுந்த செல்வத்தை அளிப்பான்.
12.277.9
ततो धूपैश्च गन्धैश्च माल्यैरुच्चावचैरपि ।
बलिभिर्विविधाभिश्च पूजयामास तं द्विजः ॥ १२.२७७.९ ॥
பின்னர் அந்த த்விஜன் தூபம், நறுமணம், பலவகை மாலைகள் மற்றும் பல வகைப் படையல்களால் அவனை வழிபட்டான்.
12.277.10
ततस्त्वल्पेन कालेन तुष्टो जलधरस्तदा ।
तस्योपकारनियतामिमां वाचमुवाच ह ॥ १२.२७७.१० ॥
பின்னர் சிறிது காலத்திலேயே அந்த ஜலதரன் மகிழ்ந்தான்; அவனுக்கு உதவி செய்ய உறுதிகொண்டு இந்த வார்த்தையைச் சொன்னான்.
12.277.11
ब्रह्मघ्ने च सुरापे च चोरे भग्नव्रते तथा ।
निष्कृतिर्विहिता सद्भिः कृतघ्ने नास्ति निष्कृतिः ॥ १२.२७७.११ ॥
பிரம்மஹத்தி செய்தவர், மதுபானம் செய்தவர், திருடர், விரதத்தை முறித்தவர் ஆகியோருக்கு நல்லோர் பரிகாரம் விதித்தனர்; நன்றிகொல்லிக்கோ பரிகாரம் இல்லை.
12.277.12
आशायास्तनयोऽधर्मः क्रोधोऽसूयासुतः स्मृतः ।
लोभः पुत्रो निकृत्यास्तु कृतघ्नो नार्हति प्रजां ॥ १२.२७७.१२ ॥
ஆசையின் மகன் அதர்மம்; பொறாமையின் மகன் கோபம் என்று நினைக்கப்படுகிறது; வஞ்சகத்தின் மகன் பேராசை. நன்றிகொல்லி மக்களைப் பெறத் தகுதியற்றவன்.
12.277.13
ततः स ब्राह्मणः स्वप्ने कुण्डधारस्य तेजसा ।
अपश्यत्सर्वभूतानि कुशेषु शयितस्तदा ॥ १२.२७७.१३ ॥
அப்போது அந்தப் பிராமணன் கனவில், குசப் புல்லின் மேல் படுத்திருந்த குண்டதாரனின் ஒளியால் அனைத்து உயிர்களையும் கண்டான்.
12.277.14
शमेन तपसा चैव भक्त्या च निरुपस्कृतः ।
शुद्धात्मा ब्राह्मणो रात्रौ निदर्शनमपश्यत ॥ १२.२७७.१४ ॥
அமைதி, தவம், பக்தி ஆகியவற்றால் களங்கமற்ற, தூய ஆன்மா கொண்ட அந்தப் பிராமணன் இரவில் ஒரு அடையாளத்தைக் கண்டான்.
12.277.15
मणिभद्रं स तत्रस्थं देवतानां महाद्युतिम् ।
अपश्यत महात्मानं व्यादिशन्तं युधिष्ठिर ॥ १२.२७७.१५ ॥
அங்கு நின்றிருந்த தேவர்களில் பெரும் ஒளி கொண்ட மணிபத்திரனை அவன் கண்டான்; அந்த மகாத்மா ஆணையிட்டுக் கொண்டிருந்தார், யுதிஷ்டிரா.
12.277.16
तत्र देवाः प्रयच्छन्ति राज्यानि च धनानि च ।
शुभैः कर्मभिरारब्धाः प्रच्छिदन्त्यशुभेषु च ॥ १२.२७७.१६ ॥
அங்கு தேவர்கள் நல்ல கர்மங்களால் தொடங்கப்பட்டவர்களுக்கு அரசுகளையும் செல்வத்தையும் அளிக்கின்றனர்; தீய கர்மங்களில் ஈடுபட்டவர்களிடமிருந்து அவற்றைப் பறிக்கின்றனர்.
12.277.17
पश्यतामथ यक्षाणं कुण्डधारो महाद्युतिः ।
निष्पत्य पतितो भूमौ देवानां भरतर्षभ ॥ १२.२७७.१७ ॥
யக்ஷர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில், பெரும் ஒளி கொண்ட குண்டதாரன் வெளியேறி தேவர்கள் முன்பு நிலத்தில் விழுந்தான், பரதர்களின் காளையே.
12.277.18
ततस्तु देववचनान्मणिभद्रो महामनाः ।
उवाच पतितं भूमौ कुण्डधार किमिच्छसि ॥ १२.२७७.१८ ॥
அப்போது தேவனின் வார்த்தையின்படி, பெருமனம் கொண்ட மணிபத்திரன் நிலத்தில் விழுந்திருந்த குண்டதாரனிடம் கூறினான்: குண்டதாரா, நீ எதை விரும்புகிறாய்?
12.277.19
यदि प्रसन्ना देवा मे भक्तोऽयं ब्राह्मणो मम ।
अस्यानुग्रहमिच्छामि कृतं किंचित्सुखोदयम् ॥ १२.२७७.१९ ॥
தேவர்கள் என்மீது மகிழ்ச்சியுற்றிருந்தால், இந்த பிராமணன் என் பக்தன் என்றால், இவர்மீது சுகம் தரும் ஏதேனும் அருளைச் செய்ய விரும்புகிறேன்.
12.277.20
ततस्तं मणिभद्रस्तु पुनर्वचनमब्रवीत् ।
देवानामेव वचनात्कुण्डधारं माहद्युतिम् ॥ १२.२७७.२० ॥
பின்னர் தேவர்களின் சொல்லின்படி மணிபத்ரர் அந்தப் பெரும் ஒளியுள்ள குண்டதாரனிடம் மீண்டும் இவ்வாறு கூறினார்.
12.277.21
उत्तिष्ठोत्तिष्ठ भद्रं ते कृतकृत्यः सुखी भव ।
धनार्थी यदि विप्रोऽयं धनमस्मै प्रदीयताम् ॥ १२.२७७.२१ ॥
எழுந்திரு, எழுந்திரு, உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும். செயல் நிறைவேறியவனாய் சுகமாக இரு. இந்த பிராமணன் செல்வம் நாடுபவனாயின் இவனுக்கு செல்வம் அளிக்கப்படட்டும்.
12.277.22
यावद्धनं प्रार्थयते ब्राह्मणोऽयं सथा तव ।
देवानां शासनात्तावदसङ्ख्येयं ददाम्यहम् ॥ १२.२७७.२२ ॥
இந்த பிராமணன் எவ்வளவு செல்வம் கேட்கிறானோ, அவ்வளவு உன்னால் (கொடுக்கப்படட்டும்). தேவர்களின் கட்டளையால் நான் எண்ணிலடங்காத அளவு அவ்வளவு தருவேன்.
12.277.23
विचार्य कुण्डधारस्तु मानुष्यं चलमध्रुवम् ।
तपसो मतिमाधत्त ब्राह्मणस्य यशस्विनः ॥ १२.२७७.२३ ॥
குண்டதாரன் மனித வாழ்வு நிலையற்றது, நிலைபெறாதது என்று எண்ணி, புகழ்பெற்ற பிராமணரின் தவத்தின் மீது மனத்தைச் செலுத்தினான்.
12.277.24
नाहं धनानि याचामि ब्राह्मणाय धनप्रद ।
अन्यमेवाहमिच्छामि भक्तायानुग्रहं कृतम् ॥ १२.२७७.२४ ॥
செல்வம் அளிப்பவனே! நான் பிராமணனுக்காக செல்வத்தை கேட்கவில்லை. பக்தனுக்குச் செய்யப்படும் வேறொரு அருளையே விரும்புகிறேன்.
12.277.25
पृथिवीं रत्नपूर्णां वा महद्वा रत्नसंचयम् ।
भक्ताय नाहमिच्छमि भवेदेष तु धार्मिकः ॥ १२.२७७.२५ ॥
ரத்தினங்கள் நிறைந்த பூமியையோ பெரிய ரத்தினக் குவியலையோ பக்தனுக்காக நான் விரும்பவில்லை; இவன் தர்மவானாக இருக்கட்டும்.
12.277.26
धर्मेऽस्य रमतां बुद्धिर्धर्मं चैवोपजीवतु ।
धर्मप्रधानो भवतु ममैषोऽनुग्रहो मतः ॥ १२.२७७.२६ ॥
இவனுடைய புத்தி தர்மத்தில் மகிழட்டும்; தர்மத்தையே இவன் வாழ்க்கையாகக் கொள்ளட்டும்; தர்மமே முதன்மையாக இவன் ஆகட்டும்—இதுவே என் அருளாகக் கருதப்படும்.
12.277.27
सदा धर्मफलं राज्यं सुखानि विविधानि च ।
फलान्येवायमश्नातु कायक्लेशविवर्जितः ॥ १२.२७७.२७ ॥
தர்மத்தின் பலனாகிய அரசும் பலவகை இன்பங்களும் எப்போதும் கிடைக்கட்டும்; உடல் வேதனையின்றி இவன் அந்தப் பலன்களை அனுபவிக்கட்டும்.
12.277.28
ततस्तदेव बहुशः कुण्डधारो महायशाः ।
अभ्यासमकरोद्धर्मे ततस्तुष्टास्तु देवताः ॥ १२.२७७.२८ ॥
அப்போது மகாயசஸ்வியான குண்டதாரன் தர்மத்தை மீண்டும் மீண்டும் பயின்றான்; அதனால் தேவர்கள் மகிழ்ந்தனர்.
12.277.29
प्रीतास्ते देवताः सर्वा द्विजस्यास्य तथैव च ।
भविष्यत्येष धर्मात्मा धर्मे चाधरस्यते मतिः ॥ १२.२७७.२९ ॥
அந்த தேவர்கள் அனைவரும் இந்த துவிஜனிடம் மகிழ்ந்தனர்; இவன் தர்மாத்மாவாவான், இவனுடைய புத்தி தர்மத்திலேயே நிலைக்கும், அதர்மத்தில் அல்ல.
12.277.30
ततः प्रीतो जलधरः कृतकार्यो युधिष्ठिर ।
ईप्सितं मनसो लब्ध्वा वरमन्यैः सुदुर्लभम् ॥ १२.२७७.३० ॥
யுதிஷ்டிரா! அப்போது மகிழ்ந்த ஜலதரன், தன் செயல் நிறைவேறியதால், பிறருக்கு மிகவும் அரிதான மனம் விரும்பிய வரத்தைப் பெற்றான்.
12.277.31
ततोऽपश्यत चीराणि सूक्ष्मणि द्विजसत्तमः ।
पार्श्वतोऽभ्याशतो न्यस्तान्यथ निर्वेदमागतः ॥ १२.२७७.३१ ॥
அப்போது அந்த சிறந்த அந்தணர் அருகில் வைக்கப்பட்டிருந்த நுண்ணிய ஆடைகளைக் கண்டார்; பின்னர் அவருக்குப் பற்றின்மை உண்டானது.
12.277.32
अयं न सुकृतं वेत्ति को न्वन्यो वेत्स्यते कृतम् ।
गच्छामि वनमेवाहं परं धर्मेण जीवितुम् ॥ १२.२७७.३२ ॥
இவர் ஒருவரின் நற்செயலை அறிவதில்லை; செய்யப்பட்டதை வேறொருவரே அறிவார். நான் தர்மத்தின்படி உயர்ந்த வாழ்க்கை வாழ காட்டுக்குச் செல்வேன்.
12.277.33
निर्वेदाद्देवतानां च प्रसादात्स द्विजोत्तमः ।
वनं प्रविश्य सुमहत्तप आरब्धवांस्तदा ॥ १२.२७७.३३ ॥
பற்றின்மையாலும் தேவர்களின் அருளாலும் அந்த உயர்ந்த அந்தணர் காட்டில் நுழைந்து அப்போது பெரும் தவத்தைத் தொடங்கினார்.
12.277.34
देवतातिथिशेषेण फलमूलाशनो द्विजः ।
धर्मे चास्य महाराज दृढा बुद्धिरजायत ॥ १२.२७७.३४ ॥
தேவர்களுக்கும் விருந்தினர்களுக்கும் எஞ்சியதைக் கொண்டு கனிகளும் கிழங்குகளும் உண்ட அந்த அந்தணருக்கு, மகாராஜனே, தர்மத்தில் உறுதியான புத்தி உண்டானது.
12.277.35
त्यक्त्वा मूलफलं सर्वं पर्णाहारोऽभवद्द्विजः ।
पर्णं त्यक्त्वा जलाहारः पुनरासीद्द्विजस्तदा ॥ १२.२७७.३५ ॥
கிழங்குகளையும் கனிகளையும் எல்லாம் துறந்து அந்தணர் இலைகளை உண்பவரானார்; பின்னர் இலைகளையும் துறந்து நீர் உணவாளரானார்.
12.277.36
वायुभक्षस्ततः पश्चाद्बहून्वर्षगणानभूत् ।
न चास्य क्षीयते प्राणस्तदद्भुतमिवाभवत् ॥ १२.२७७.३६ ॥
பின்னர் அவர் காற்றையே உண்பவரானார்; பல ஆண்டுகள் அப்படியே இருந்தார். அவருடைய உயிர் தேய்ந்து போகவில்லை; அது அற்புதமாகத் தோன்றியது.
12.277.37
धर्मे च श्रद्दधानस्य तपस्युग्रे च वर्ततः ।
कालेन महता तस्य दिव्या दृष्टिरजायत ॥ १२.२७७.३७ ॥
தர்மத்தில் நம்பிக்கை கொண்டு கடுமையான தவத்தில் ஈடுபட்டிருந்த அவருக்கு, நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு திவ்ய பார்வை உண்டானது.
12.277.38
तस्य बुद्धिः प्रादुरासीद्यदि दद्यामहं धनम् ।
तुष्टः कस्यचिदेवेह मिथ्या वाङ्ग भवेन्मम ॥ १२.२७७.३८ ॥
"நான் மகிழ்ச்சியுடன் யாருக்காவது இங்கே செல்வத்தைக் கொடுத்தால், என் சொல் பொய்யாகிவிடுமே" என்ற எண்ணம் அவருள் எழுந்தது.
12.277.39
ततः प्रहृष्टवदनो भूय आरब्धवांस्तपः ।
भूयश्चाचिन्तयत्सिद्धो यत्परं सोऽभिमन्यते ॥ १२.२७७.३९ ॥
பின்னர் மலர்ந்த முகத்துடன் அவர் மீண்டும் தவத்தைத் தொடங்கினார்; அந்த சித்தர் தனக்கு மேலானதாகக் கருதுவது எது என்று மீண்டும் சிந்தித்தார்.
12.277.40
यदि दद्यामहं राज्यं तुष्टो वै यस्य कस्यचित् ।
स भवेदचिराद्राजा न मिथ्या वाग्भवेन्मम ॥ १२.२७७.४० ॥
"நான் மகிழ்ச்சியுடன் யாருக்காவது அரசைக் கொடுத்தால், அவன் விரைவில் அரசனாவான்; என் சொல் பொய்யாகாது."
12.277.41
तस्य साक्षात्कुण्डधारो दर्शयामास भारत ।
ब्राह्मणस्य तपोयोगात्सौहृदेनाभिचोदितः ॥ १२.२७७.४१ ॥
பாரதனே, தவத்தின் வலிமையாலும் நட்பினாலும் தூண்டப்பட்டு குண்டதாரி அந்த பிராமணனுக்கு நேரில் காட்சி அளித்தான்.
12.277.42
समागम्य स तेनाथ पूजां चक्रे यथाविधि ।
ब्राह्मणः कुण्डधारस्य विस्मितश्चाभवन्नृप ॥ १२.२७७.४२ ॥
பின்னர் அவனை எதிர்கொண்டு முறைப்படி அவர் பூஜை செய்தார்; அரசே, அந்த பிராமணன் குண்டதாரியைக் கண்டு வியப்படைந்தான்.
12.277.43
ततोऽब्रवीत्कुण्डधारो दिव्यं ते चक्षुरुत्तमम् ।
पश्य राज्ञां गतिं विप्र लोकांश्चैव तु चक्षुषा ॥ १२.२७७.४३ ॥
அப்போது குண்டதாரன் சொன்னான்: "பிராமணனே, இது உனக்கான உயர்ந்த தெய்வீகக் கண். இந்தக் கண்ணால் அரசர்களின் கதியையும் உலகங்களையும் பார்."
12.277.44
ततो राजसहस्राणि मग्नानि निरये तदा ।
दूरादपश्यद्विप्रः स दिव्ययुक्तेन चक्षुषा ॥ १२.२७७.४४ ॥
அப்போது ஆயிரக்கணக்கான அரசர்கள் நரகத்தில் மூழ்கியிருந்தனர். அந்தப் பிராமணன் தெய்வீகக் கண்ணால் தொலைவிலிருந்து அவர்களைக் கண்டான்.
12.277.45
मां पूजयित्वा भावेन यदि त्वं दुःखमाप्नुयाः ।
कृतं मया भवेत्किं ते कश्च तेऽनुग्रहो भवेत् ॥ १२.२७७.४५ ॥
நீ என்னை பக்தியுடன் வழிபட்டும் துக்கத்தை அடைந்தால், என்னால் என்ன செய்யப்பட்டிருக்கும்? உனக்கு என்ன அருள் கிடைத்திருக்கும்?
12.277.46
पश्यपश्य च भूयस्त्वं कामानिच्छेत्कथं नरः ।
स्वर्गद्वारं हि संरुद्धं मानुषेषु विशेषतः ॥ १२.२७७.४६ ॥
மீண்டும் மீண்டும் பார்! மனிதன் எப்படி ஆசைகளை விரும்புவான்? குறிப்பாக மனிதர்களிடையே சொர்க்கத்தின் வாயில் அடைபட்டிருக்கிறது.
12.277.47
ततोऽपश्यत्स कामं च क्रोधं लोभं भयं मदम् ।
निद्रां तन्द्रीं तथाऽऽलस्यमावृत्त्य पुरुषान्स्थितान् ॥ १२.२७७.४७ ॥
பின்னர் அவன் காமம், கோபம், பேராசை, பயம், மதம், தூக்கம், மயக்கம், சோம்பல் ஆகியவை மனிதர்களை மூடிக்கொண்டு நிற்பதைக் கண்டான்.
12.277.48
एतैर्लोकाः सुसंरुद्धा देवानां मानुषाद्भयम् ।
तथैव देववचनाद्विघ्नं कुर्वन्ति सर्वशः ॥ १२.२७७.४८ ॥
இவற்றால் உலகங்கள் முழுவதும் தடுக்கப்பட்டுள்ளன; தேவர்களுக்கு மனிதர்களால் அச்சம் உண்டு. அவ்வாறே தேவர்களின் கட்டளையால் இவை எல்லா வழிகளிலும் தடைகளை ஏற்படுத்துகின்றன.
12.277.49
न देवैरननुज्ञातः कश्चिद्भवति धार्मिकः ।
एष शक्तोस्मि तपसा दातुं राज्यं धनानि च ॥ १२.२७७.४९ ॥
தேவர்களின் அனுமதி இல்லாமல் எவரும் தர்மவானாக ஆவதில்லை. நான் தவத்தால் அரசையும் செல்வத்தையும் அளிக்க வல்லவன்.
12.277.50
ततः पपात शिरसा ब्राह्मणस्तोयधारिणे ।
उवाच चैनं धर्मात्मा महान्मेऽनुग्रहः कृतः ॥ १२.२७७.५० ॥
பின்னர் அந்தப் பிராமணன் நீர்ச்சுமக்கும் அவன் காலில் தலை வைத்து வணங்கி, "இந்த தர்மாத்மா எனக்கு பெரிய அருள் செய்தார்" என்றான்.
12.277.51
कामलोभानुबन्धेन पुरा ते यदसूयितम् ।
मया स्नेहमविज्ञाय तत्र मे क्षन्तुमर्हसि ॥ १२.२७७.५१ ॥
முன்பு காமமும் பேராசையும் கட்டியதால் நான் உம்மீது பொறாமை கொண்டேன்; அன்பை அறியாததால் அதை, என்னை மன்னிக்கத் தகும்.
12.277.52
क्षान्तमेव मयेत्युक्त्वा कुण्डधारो द्विजर्षभम् ।
संपरिष्वज्य बाहुभ्यां तत्रैवान्तरधीयत ॥ १२.२७७.५२ ॥
"நான் மன்னித்துவிட்டேன்" என்று சொல்லி குண்டதாரன் அந்த இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவனை இரு கைகளாலும் தழுவி அங்கேயே மறைந்தான்.
12.277.53
ततः सर्वांस्तदा लोकान्ब्राह्मणोऽनुचचार ह ।
कुण्डधारप्रसादेन तपसा सिद्धिमागतः ॥ १२.२७७.५३ ॥
பின்னர் அந்தப் பிராமணன் குண்டதாரனின் அருளாலும் தவத்தாலும் எல்லா உலகங்களிலும் சஞ்சரித்து சித்தியை அடைந்தான்.
12.277.54
विहायसा च गमनं तथा संकल्पितार्थता ।
धर्माच्छक्त्या तथा योगाद्या चैव परमा गतिः ॥ १२.२७७.५४ ॥
ஆகாயத்தில் செல்லுதல், சங்கல்ப சித்தி, தர்மம், சக்தி, யோகம் ஆகியவற்றால் அடையப்படும் உயர்ந்த கதியும் அவனுக்குக் கிடைத்தது.
12.277.55
देवता ब्राह्मणाः सन्तो यक्षा मानुषचारणाः ।
धार्मिकान्पूजयन्तीह न धनाढ्यान्न कामिनः ॥ १२.२७७.५५ ॥
தேவர்கள், பிராமணர்கள், சான்றோர்கள், யக்ஷர்கள், மனித சாரணர்கள் ஆகியோர் இவ்வுலகில் தர்மவான்களையே மதிக்கின்றனர்; செல்வந்தர்களையும் காமுகர்களையும் அல்ல.
12.277.56
सुप्रसन्ना हि ते देवा यत्ते धर्मे रता मतिः ।
धने सुखकला काचिद्धर्मे तु परमं सुखम् ॥ १२.२७७.५६ ॥
உன் மனம் தர்மத்தில் மகிழ்வதால் அந்த தேவர்கள் உன்மீது மிகவும் மகிழ்ந்துள்ளனர். செல்வத்தில் சிறு இன்பமே உண்டு; தர்மத்திலோ உயர்ந்த இன்பம் உண்டு.