Mahābhārata · Adhyāya 12.277
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.277.1
धर्ममर्थं च कामं च वेदाः शंसन्ति भारत ।
कस्य लाभो विशिष्टोऽत्र तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.२७७.१ ॥
Descendente de Bharata, os Vedas ensinam o dharma, a riqueza e o desejo. De qual deles é o maior proveito? Diga-me isso, ó avô.
12.277.2
अत्र ते वर्तयिष्यामि इतिहासं पुरातनम् ।
कुण्डधारेण यत्प्रीत्या भक्तायोपकृतं पुरा ॥ १२.२७७.२ ॥
Aqui vou te contar uma antiga lenda, o favor que Kuṇḍadhāra, por afeição, fez outrora a um devoto.
12.277.3
अधनो ब्राह्मणः कश्चित्कामाद्धनमवैक्षत ।
यज्ञार्थं सततोऽर्थार्थी तपोऽतप्यत दारुणम् ॥ १२.२७७.३ ॥
Um brâmane pobre, movido pelo desejo, cobiçava a riqueza. Buscando constantemente bens para o sacrifício, praticou uma austeridade severa.
12.277.4
स निश्चयमथो कृत्वा पूजयामास देवताः ।
भक्त्या न चैवाध्यगच्छद्धनं संपूज्य देवताः ॥ १२.२७७.४ ॥
Tomada a sua decisão, adorou os deuses. Contudo, embora honrasse os deuses com devoção, não obteve riqueza.
12.277.5
ततश्चिन्तामनुप्राप्तः कतमद्दैवतं तु तत् ।
यन्मे द्रुतं प्रसीदेत मानुषैरजडीकृतम् ॥ १२.२७७.५ ॥
Então, mergulhado em preocupação, perguntou-se: 'Qual divindade, despertada pelos homens, se agradaria logo de mim?'
12.277.6
सोऽथ सौम्येन मनसा देवानुचरमन्तिके ।
प्रत्यपश्यज्जलधरं कुण्डधारमवस्थितम् ॥ १२.२७७.६ ॥
Então, com mente serena, viu perto dele um servo dos deuses: o portador das nuvens Kuṇḍadhāra, que ali estava de pé.
12.277.7
दृष्ट्वैव तं महाबाहुं तस्य भक्तिरजायत ।
अयं मे धास्यति श्रेयो वपुरेतद्धि तादृशम् ॥ १२.२७७.७ ॥
Ao ver aquele de braços poderosos, nasceu nele a devoção. Este me concederá a boa sorte, pois sua forma é assim.
12.277.8
संनिकृष्टश्च देवस्य न चान्यैर्मानुषैर्वृतः ।
एष मे दास्यति धनं प्रभूतं शीघ्रमेव च ॥ १२.२७७.८ ॥
Ele está perto do deus e não está cercado por outros homens. Logo me dará riqueza abundante.
12.277.9
ततो धूपैश्च गन्धैश्च माल्यैरुच्चावचैरपि ।
बलिभिर्विविधाभिश्च पूजयामास तं द्विजः ॥ १२.२७७.९ ॥
Então o brâmane o honrou com incenso, perfumes, guirlandas de toda sorte e diversas oferendas.
12.277.10
ततस्त्वल्पेन कालेन तुष्टो जलधरस्तदा ।
तस्योपकारनियतामिमां वाचमुवाच ह ॥ १२.२७७.१० ॥
Então, em pouco tempo, o portador de nuvens ficou satisfeito e, decidido a retribuir seu favor, proferiu estas palavras.
12.277.11
ब्रह्मघ्ने च सुरापे च चोरे भग्नव्रते तथा ।
निष्कृतिर्विहिता सद्भिः कृतघ्ने नास्ति निष्कृतिः ॥ १२.२७७.११ ॥
Para quem mata um brâmane, para o bebedor de licor, para o ladrão e igualmente para quem quebrou seus votos, os bons prescreveram expiação; mas para o ingrato não há expiação.
12.277.12
आशायास्तनयोऽधर्मः क्रोधोऽसूयासुतः स्मृतः ।
लोभः पुत्रो निकृत्यास्तु कृतघ्नो नार्हति प्रजां ॥ १२.२७७.१२ ॥
A injustiça é filha da esperança; diz-se que a ira é filha da inveja; a cobiça é filha do engano. O ingrato não merece descendência.
12.277.13
ततः स ब्राह्मणः स्वप्ने कुण्डधारस्य तेजसा ।
अपश्यत्सर्वभूतानि कुशेषु शयितस्तदा ॥ १२.२७७.१३ ॥
Então aquele brâmane, em sonho, pelo esplendor de Kuṇḍadhāra, viu todos os seres deitados sobre a grama kuśa.
12.277.14
शमेन तपसा चैव भक्त्या च निरुपस्कृतः ।
शुद्धात्मा ब्राह्मणो रात्रौ निदर्शनमपश्यत ॥ १२.२७७.१४ ॥
Aquele brâmane, sem mácula pela calma, pela austeridade e pela devoção, de alma pura, viu um sinal à noite.
12.277.15
मणिभद्रं स तत्रस्थं देवतानां महाद्युतिम् ।
अपश्यत महात्मानं व्यादिशन्तं युधिष्ठिर ॥ १२.२७७.१५ ॥
Ali, entre os deuses em pé, viu o muito radiante Maṇibhadra, a grande alma, dando ordens, ó Yudhiṣṭhira.
12.277.16
तत्र देवाः प्रयच्छन्ति राज्यानि च धनानि च ।
शुभैः कर्मभिरारब्धाः प्रच्छिदन्त्यशुभेषु च ॥ १२.२७७.१६ ॥
Ali os deuses concedem reinos e riquezas aos que começaram com ações auspiciosas, e também os tiram dos que agem de modo inauspicioso.
12.277.17
पश्यतामथ यक्षाणं कुण्डधारो महाद्युतिः ।
निष्पत्य पतितो भूमौ देवानां भरतर्षभ ॥ १२.२७७.१७ ॥
Enquanto os yakṣas observavam, o muito radiante Kuṇḍadhāra saiu e caiu ao chão diante dos deuses, ó touro dos Bharatas.
12.277.18
ततस्तु देववचनान्मणिभद्रो महामनाः ।
उवाच पतितं भूमौ कुण्डधार किमिच्छसि ॥ १२.२७७.१८ ॥
Então, à palavra do deus, o magnânimo Maṇibhadra disse a Kuṇḍadhāra, caído ao chão: Kuṇḍadhāra, o que desejas?
12.277.19
यदि प्रसन्ना देवा मे भक्तोऽयं ब्राह्मणो मम ।
अस्यानुग्रहमिच्छामि कृतं किंचित्सुखोदयम् ॥ १२.२७७.१९ ॥
Se os deuses estão satisfeitos comigo e este brâmane é meu devoto, desejo conceder-lhe um favor que traga felicidade.
12.277.20
ततस्तं मणिभद्रस्तु पुनर्वचनमब्रवीत् ।
देवानामेव वचनात्कुण्डधारं माहद्युतिम् ॥ १२.२७७.२० ॥
Então Maṇibhadra, por palavra dos deuses, falou novamente a Kuṇḍadhāra, o de grande esplendor.
12.277.21
उत्तिष्ठोत्तिष्ठ भद्रं ते कृतकृत्यः सुखी भव ।
धनार्थी यदि विप्रोऽयं धनमस्मै प्रदीयताम् ॥ १२.२७७.२१ ॥
Levanta-te, levanta-te, que a boa fortuna seja tua; sê alguém cuja tarefa está cumprida e feliz. Se este brâmane busca riqueza, que se lhe dê riqueza.
12.277.22
यावद्धनं प्रार्थयते ब्राह्मणोऽयं सथा तव ।
देवानां शासनात्तावदसङ्ख्येयं ददाम्यहम् ॥ १२.२७७.२२ ॥
Tanta riqueza quanto este brâmane pedir, que lhe seja dada por ti; por ordem dos deuses, eu lha darei em medida incontável.
12.277.23
विचार्य कुण्डधारस्तु मानुष्यं चलमध्रुवम् ।
तपसो मतिमाधत्त ब्राह्मणस्य यशस्विनः ॥ १२.२७७.२३ ॥
Kuṇḍadhāra, ponderando que a vida humana é fugaz e instável, fixou a mente na austeridade do famoso brâmane.
12.277.24
नाहं धनानि याचामि ब्राह्मणाय धनप्रद ।
अन्यमेवाहमिच्छामि भक्तायानुग्रहं कृतम् ॥ १२.२७७.२४ ॥
Ó doador de riquezas, não peço riquezas para o brâmane. Desejo outro favor, concedido ao devoto.
12.277.25
पृथिवीं रत्नपूर्णां वा महद्वा रत्नसंचयम् ।
भक्ताय नाहमिच्छमि भवेदेष तु धार्मिकः ॥ १२.२७७.२५ ॥
Não desejo para o devoto a terra cheia de joias nem um grande monte de gemas; que ele seja justo.
12.277.26
धर्मेऽस्य रमतां बुद्धिर्धर्मं चैवोपजीवतु ।
धर्मप्रधानो भवतु ममैषोऽनुग्रहो मतः ॥ १२.२७७.२६ ॥
Que sua mente se deleite no dharma e que viva do dharma; que seja o primeiro no dharma — esta é a minha graça.
12.277.27
सदा धर्मफलं राज्यं सुखानि विविधानि च ।
फलान्येवायमश्नातु कायक्लेशविवर्जितः ॥ १२.२७७.२७ ॥
Que lhe sejam sempre concedidos o reino e os vários prazeres, frutos do dharma; livre de sofrimentos do corpo, que ele desfrute desses frutos.
12.277.28
ततस्तदेव बहुशः कुण्डधारो महायशाः ।
अभ्यासमकरोद्धर्मे ततस्तुष्टास्तु देवताः ॥ १२.२७७.२८ ॥
Então o grandemente renomado Kuṇḍadhāra praticou o dharma repetidas vezes; então os deuses ficaram satisfeitos.
12.277.29
प्रीतास्ते देवताः सर्वा द्विजस्यास्य तथैव च ।
भविष्यत्येष धर्मात्मा धर्मे चाधरस्यते मतिः ॥ १२.२७७.२९ ॥
Todos aqueles deuses ficaram satisfeitos com este dvija; ele se tornará justo de alma, e sua mente permanecerá no dharma, não no adharma.
12.277.30
ततः प्रीतो जलधरः कृतकार्यो युधिष्ठिर ।
ईप्सितं मनसो लब्ध्वा वरमन्यैः सुदुर्लभम् ॥ १२.२७७.३० ॥
Então o portador de nuvens, satisfeito e com sua tarefa cumprida, ó Yudhiṣṭhira, obteve a dádiva que sua mente desejava, algo muito difícil de alcançar para outros.
12.277.31
ततोऽपश्यत चीराणि सूक्ष्मणि द्विजसत्तमः ।
पार्श्वतोऽभ्याशतो न्यस्तान्यथ निर्वेदमागतः ॥ १२.२७७.३१ ॥
Então o melhor dos brâmanes viu vestes finas depostas por perto, e foi tomado pelo desapego.
12.277.32
अयं न सुकृतं वेत्ति को न्वन्यो वेत्स्यते कृतम् ।
गच्छामि वनमेवाहं परं धर्मेण जीवितुम् ॥ १२.२७७.३२ ॥
Este não conhece a boa ação de ninguém; outro conhecerá o feito. Eu irei à floresta, para viver segundo o dharma da maneira mais elevada.
12.277.33
निर्वेदाद्देवतानां च प्रसादात्स द्विजोत्तमः ।
वनं प्रविश्य सुमहत्तप आरब्धवांस्तदा ॥ १२.२७७.३३ ॥
Pelo desapego e pela graça dos deuses, aquele melhor dos brâmanes entrou na floresta e então começou uma grande austeridade.
12.277.34
देवतातिथिशेषेण फलमूलाशनो द्विजः ।
धर्मे चास्य महाराज दृढा बुद्धिरजायत ॥ १२.२७७.३४ ॥
E naquele brâmane, que se alimentava de frutos e raízes que sobravam depois dos deuses e dos hóspedes, nasceu uma firme resolução pelo dharma, ó grande rei.
12.277.35
त्यक्त्वा मूलफलं सर्वं पर्णाहारोऽभवद्द्विजः ।
पर्णं त्यक्त्वा जलाहारः पुनरासीद्द्विजस्तदा ॥ १२.२७७.३५ ॥
Tendo abandonado todas as raízes e frutos, o brâmane tornou-se comedor de folhas; depois, abandonando também as folhas, tornou-se comedor de água.
12.277.36
वायुभक्षस्ततः पश्चाद्बहून्वर्षगणानभूत् ।
न चास्य क्षीयते प्राणस्तदद्भुतमिवाभवत् ॥ १२.२७७.३६ ॥
Depois tornou-se comedor de ar, e assim permaneceu por muitos anos. Seu sopro vital não se consumia, e aquilo parecia algo maravilhoso.
12.277.37
धर्मे च श्रद्दधानस्य तपस्युग्रे च वर्ततः ।
कालेन महता तस्य दिव्या दृष्टिरजायत ॥ १२.२७७.३७ ॥
Para ele, cheio de fé no dharma e entregue à austeridade feroz, a visão divina surgiu após um longo tempo.
12.277.38
तस्य बुद्धिः प्रादुरासीद्यदि दद्यामहं धनम् ।
तुष्टः कस्यचिदेवेह मिथ्या वाङ्ग भवेन्मम ॥ १२.२७७.३८ ॥
Surgiu nele o pensamento: "Se eu, satisfeito, desse riqueza a alguém aqui, minha palavra seria falsa."
12.277.39
ततः प्रहृष्टवदनो भूय आरब्धवांस्तपः ।
भूयश्चाचिन्तयत्सिद्धो यत्परं सोऽभिमन्यते ॥ १२.२७७.३९ ॥
Então, com o rosto alegre, recomeçou a austeridade, e o perfeito refletiu de novo sobre o que considera supremo.
12.277.40
यदि दद्यामहं राज्यं तुष्टो वै यस्य कस्यचित् ।
स भवेदचिराद्राजा न मिथ्या वाग्भवेन्मम ॥ १२.२७७.४० ॥
"Se eu, satisfeito, desse um reino a alguém, ele logo se tornaria rei, e minha palavra não seria falsa."
12.277.41
तस्य साक्षात्कुण्डधारो दर्शयामास भारत ।
ब्राह्मणस्य तपोयोगात्सौहृदेनाभिचोदितः ॥ १२.२७७.४१ ॥
Ó Bhārata, impelido pela amizade e pelo poder da austeridade do brâmane, o portador dos brincos apareceu-lhe em pessoa.
12.277.42
समागम्य स तेनाथ पूजां चक्रे यथाविधि ।
ब्राह्मणः कुण्डधारस्य विस्मितश्चाभवन्नृप ॥ १२.२७७.४२ ॥
Então, tendo-o encontrado, prestou-lhe a devoção conforme a regra; e o brâmane ficou maravilhado com o portador dos brincos, ó rei.
12.277.43
ततोऽब्रवीत्कुण्डधारो दिव्यं ते चक्षुरुत्तमम् ।
पश्य राज्ञां गतिं विप्र लोकांश्चैव तु चक्षुषा ॥ १२.२७७.४३ ॥
Então Kuṇḍadhāra disse: "Brâmane, este é o teu olho divino e supremo. Com este olho, contempla o destino dos reis e os mundos."
12.277.44
ततो राजसहस्राणि मग्नानि निरये तदा ।
दूरादपश्यद्विप्रः स दिव्ययुक्तेन चक्षुषा ॥ १२.२७७.४४ ॥
Então milhares de reis estavam afundados no inferno. O brâmane os viu de longe com o olho dotado de divindade.
12.277.45
मां पूजयित्वा भावेन यदि त्वं दुःखमाप्नुयाः ।
कृतं मया भवेत्किं ते कश्च तेऽनुग्रहो भवेत् ॥ १२.२७७.४५ ॥
Se, tendo-me honrado com devoção, obtivesses sofrimento, o que eu teria feito? E que favor seria o teu?
12.277.46
पश्यपश्य च भूयस्त्वं कामानिच्छेत्कथं नरः ।
स्वर्गद्वारं हि संरुद्धं मानुषेषु विशेषतः ॥ १२.२७७.४६ ॥
Olha de novo e de novo: como poderia um homem desejar os prazeres? Sobretudo entre os homens, a porta do céu está fechada.
12.277.47
ततोऽपश्यत्स कामं च क्रोधं लोभं भयं मदम् ।
निद्रां तन्द्रीं तथाऽऽलस्यमावृत्त्य पुरुषान्स्थितान् ॥ १२.२७७.४७ ॥
Então viu o desejo, a ira, a cobiça, o medo, a embriaguez, o sono, a sonolência e a preguiça, de pé, envolvendo os homens.
12.277.48
एतैर्लोकाः सुसंरुद्धा देवानां मानुषाद्भयम् ।
तथैव देववचनाद्विघ्नं कुर्वन्ति सर्वशः ॥ १२.२७७.४८ ॥
Por estes, os mundos estão totalmente bloqueados, e os deuses temem os homens. Igualmente, por palavra dos deuses, criam obstáculos por toda parte.
12.277.49
न देवैरननुज्ञातः कश्चिद्भवति धार्मिकः ।
एष शक्तोस्मि तपसा दातुं राज्यं धनानि च ॥ १२.२७७.४९ ॥
Ninguém se torna justo sem a permissão dos deuses. Eu sou capaz, pela ascese, de conceder reino e riquezas.
12.277.50
ततः पपात शिरसा ब्राह्मणस्तोयधारिणे ।
उवाच चैनं धर्मात्मा महान्मेऽनुग्रहः कृतः ॥ १२.२७७.५० ॥
Então o brâmane caiu com a cabeça aos pés do portador de água e disse: "Este de alma justa me concedeu um grande favor."
12.277.51
कामलोभानुबन्धेन पुरा ते यदसूयितम् ।
मया स्नेहमविज्ञाय तत्र मे क्षन्तुमर्हसि ॥ १२.२७७.५१ ॥
Outrora, preso ao desejo e à cobiça, invejei-te; sem conhecer teu afeto, deves perdoar-me.
12.277.52
क्षान्तमेव मयेत्युक्त्वा कुण्डधारो द्विजर्षभम् ।
संपरिष्वज्य बाहुभ्यां तत्रैवान्तरधीयत ॥ १२.२७७.५२ ॥
Dizendo "Eu perdoei", Kuṇḍadhāra abraçou aquele melhor dos brâmanes com ambos os braços e desapareceu ali mesmo.
12.277.53
ततः सर्वांस्तदा लोकान्ब्राह्मणोऽनुचचार ह ।
कुण्डधारप्रसादेन तपसा सिद्धिमागतः ॥ १२.२७७.५३ ॥
Então aquele brâmane, pela graça de Kuṇḍadhāra e pela ascese, percorreu todos os mundos e alcançou a perfeição.
12.277.54
विहायसा च गमनं तथा संकल्पितार्थता ।
धर्माच्छक्त्या तथा योगाद्या चैव परमा गतिः ॥ १२.२७७.५४ ॥
O voo pelo ar, a realização das intenções e a meta suprema alcançada pelo dharma, pelo poder e pelo yoga, ele obteve.
12.277.55
देवता ब्राह्मणाः सन्तो यक्षा मानुषचारणाः ।
धार्मिकान्पूजयन्तीह न धनाढ्यान्न कामिनः ॥ १२.२७७.५५ ॥
Os deuses, os brāhmanes, os justos, os yakṣas e os cāraṇas humanos aqui honram os virtuosos, não os ricos nem os desejosos.
12.277.56
सुप्रसन्ना हि ते देवा यत्ते धर्मे रता मतिः ।
धने सुखकला काचिद्धर्मे तु परमं सुखम् ॥ १२.२७७.५६ ॥
Aqueles deuses estão muito satisfeitos contigo, pois tua mente se deleita no dharma. Na riqueza há alguma pequena porção de felicidade, mas só no dharma está a felicidade suprema.