മഹാഭാരതം · അധ്യായം 12.277
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.277.1
धर्ममर्थं च कामं च वेदाः शंसन्ति भारत ।
कस्य लाभो विशिष्टोऽत्र तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.२७७.१ ॥
ഭാരതാ, ധർമ്മം, അർത്ഥം, കാമം എന്നിവയെ വേദങ്ങൾ ഉപദേശിക്കുന്നു. ഇവയിൽ ആരുടെ ലാഭമാണ് ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠം? പിതാമഹാ, അത് എന്നോടു പറയൂ.
12.277.2
अत्र ते वर्तयिष्यामि इतिहासं पुरातनम् ।
कुण्डधारेण यत्प्रीत्या भक्तायोपकृतं पुरा ॥ १२.२७७.२ ॥
ഇവിടെ ഞാൻ നിനക്ക് ഒരു പുരാതനമായ ഇതിഹാസം പറഞ്ഞുതരാം. പണ്ട് കുണ്ഡധാരൻ സ്നേഹത്തോടെ ഒരു ഭക്തന് ചെയ്ത ഉപകാരമാണത്.
12.277.3
अधनो ब्राह्मणः कश्चित्कामाद्धनमवैक्षत ।
यज्ञार्थं सततोऽर्थार्थी तपोऽतप्यत दारुणम् ॥ १२.२७७.३ ॥
ദരിദ്രനായ ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ ആഗ്രഹത്താൽ ധനം ആഗ്രഹിച്ചു. യജ്ഞത്തിനായി നിരന്തരം ധനം തേടി അവൻ കഠിനമായ തപസ്സ് ചെയ്തു.
12.277.4
स निश्चयमथो कृत्वा पूजयामास देवताः ।
भक्त्या न चैवाध्यगच्छद्धनं संपूज्य देवताः ॥ १२.२७७.४ ॥
അവൻ നിശ്ചയിച്ച് ദേവന്മാരെ പൂജിച്ചു. ഭക്തിയോടെ ദേവന്മാരെ പൂജിച്ചിട്ടും അവന് ധനം ലഭിച്ചില്ല.
12.277.5
ततश्चिन्तामनुप्राप्तः कतमद्दैवतं तु तत् ।
यन्मे द्रुतं प्रसीदेत मानुषैरजडीकृतम् ॥ १२.२७७.५ ॥
പിന്നെ ചിന്തയിൽ മുങ്ങി അവൻ ആലോചിച്ചു: 'മനുഷ്യരാൽ ഉണർത്തപ്പെട്ട ഏത് ദേവതയാണ് എന്നിൽ വേഗം പ്രസാദിക്കുക?'
12.277.6
सोऽथ सौम्येन मनसा देवानुचरमन्तिके ।
प्रत्यपश्यज्जलधरं कुण्डधारमवस्थितम् ॥ १२.२७७.६ ॥
അപ്പോൾ ശാന്തമായ മനസ്സോടെ അവൻ അടുത്തുനിന്ന ദേവഭൃത്യനെ കണ്ടു — അവിടെ നിന്നിരുന്ന ജലധരനായ കുണ്ഡധാരനെ.
12.277.7
दृष्ट्वैव तं महाबाहुं तस्य भक्तिरजायत ।
अयं मे धास्यति श्रेयो वपुरेतद्धि तादृशम् ॥ १२.२७७.७ ॥
ആ മഹാബാഹുവിനെ കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ അവനോട് ഭക്തി ഉണ്ടായി. ഇവൻ എനിക്ക് ശ്രേയസ്സ് നൽകും, കാരണം ഇവന്റെ രൂപം അത്തരത്തിലുള്ളതാണ്.
12.277.8
संनिकृष्टश्च देवस्य न चान्यैर्मानुषैर्वृतः ।
एष मे दास्यति धनं प्रभूतं शीघ्रमेव च ॥ १२.२७७.८ ॥
ഇവൻ ദേവന്റെ സമീപത്താണ്; മറ്റു മനുഷ്യരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിട്ടില്ല. ഇവൻ എനിക്ക് വേഗത്തിൽ തന്നെ വലിയ ധനം നൽകും.
12.277.9
ततो धूपैश्च गन्धैश्च माल्यैरुच्चावचैरपि ।
बलिभिर्विविधाभिश्च पूजयामास तं द्विजः ॥ १२.२७७.९ ॥
പിന്നീട് ആ ദ്വിജൻ ധൂപം, ഗന്ധം, വിവിധതരം മാലകൾ, പലതരം ബലികൾ എന്നിവകൊണ്ട് അവനെ പൂജിച്ചു.
12.277.10
ततस्त्वल्पेन कालेन तुष्टो जलधरस्तदा ।
तस्योपकारनियतामिमां वाचमुवाच ह ॥ १२.२७७.१० ॥
പിന്നീട് അല്പകാലത്തിനുള്ളിൽ ആ ജലധരൻ സന്തുഷ്ടനായി; അവന്റെ ഉപകാരത്തിന് പ്രതിഫലം നൽകാൻ ഉറച്ച്, ഈ വാക്ക് പറഞ്ഞു.
12.277.11
ब्रह्मघ्ने च सुरापे च चोरे भग्नव्रते तथा ।
निष्कृतिर्विहिता सद्भिः कृतघ्ने नास्ति निष्कृतिः ॥ १२.२७७.११ ॥
ബ്രഹ്മഹത്യ ചെയ്തവനും, മദ്യപാനിക്കും, കള്ളനും, വ്രതം ലംഘിച്ചവനും സജ്ജനങ്ങൾ പ്രായശ്ചിത്തം വിധിച്ചിരിക്കുന്നു; കൃതഘ്നന് പ്രായശ്ചിത്തമില്ല.
12.277.12
आशायास्तनयोऽधर्मः क्रोधोऽसूयासुतः स्मृतः ।
लोभः पुत्रो निकृत्यास्तु कृतघ्नो नार्हति प्रजां ॥ १२.२७७.१२ ॥
ആശയുടെ മകൻ അധർമ്മം; അസൂയയുടെ മകൻ ക്രോധം എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു; വഞ്ചനയുടെ മകൻ ലോഭം. കൃതഘ്നൻ സന്തതിക്ക് അർഹനല്ല.
12.277.13
ततः स ब्राह्मणः स्वप्ने कुण्डधारस्य तेजसा ।
अपश्यत्सर्वभूतानि कुशेषु शयितस्तदा ॥ १२.२७७.१३ ॥
അപ്പോൾ ആ ബ്രാഹ്മണൻ സ്വപ്നത്തിൽ കുണ്ഡധാരന്റെ തേജസ്സിനാൽ കുശപ്പുല്ലിൽ കിടക്കുന്ന സർവഭൂതങ്ങളെയും കണ്ടു.
12.277.14
शमेन तपसा चैव भक्त्या च निरुपस्कृतः ।
शुद्धात्मा ब्राह्मणो रात्रौ निदर्शनमपश्यत ॥ १२.२७७.१४ ॥
ശമംകൊണ്ടും തപസ്സുകൊണ്ടും ഭക്തികൊണ്ടും നിർമലനായ ശുദ്ധാത്മാവായ ആ ബ്രാഹ്മണൻ രാത്രിയിൽ ഒരു ലക്ഷണം കണ്ടു.
12.277.15
मणिभद्रं स तत्रस्थं देवतानां महाद्युतिम् ।
अपश्यत महात्मानं व्यादिशन्तं युधिष्ठिर ॥ १२.२७७.१५ ॥
അവിടെ നിന്നിരുന്ന ദേവന്മാരിൽ മഹാതേജസ്സുള്ള മണിഭദ്രനെ അവൻ കണ്ടു; ആ മഹാത്മാവ് ആജ്ഞ നൽകുകയായിരുന്നു, യുധിഷ്ഠിരാ.
12.277.16
तत्र देवाः प्रयच्छन्ति राज्यानि च धनानि च ।
शुभैः कर्मभिरारब्धाः प्रच्छिदन्त्यशुभेषु च ॥ १२.२७७.१६ ॥
അവിടെ ദേവന്മാർ ശുഭകർമ്മങ്ങളാൽ ആരംഭിച്ചവർക്ക് രാജ്യങ്ങളും ധനവും നൽകുന്നു; അശുഭകർമ്മികളിൽ നിന്ന് അവ എടുത്തുകളയുന്നു.
12.277.17
पश्यतामथ यक्षाणं कुण्डधारो महाद्युतिः ।
निष्पत्य पतितो भूमौ देवानां भरतर्षभ ॥ १२.२७७.१७ ॥
യക്ഷന്മാർ നോക്കിനിൽക്കെ മഹാതേജസ്വിയായ കുണ്ഡധാരൻ പുറത്തുചാടി ദേവന്മാരുടെ മുന്നിൽ നിലത്തു വീണു, ഭരതർഷഭാ.
12.277.18
ततस्तु देववचनान्मणिभद्रो महामनाः ।
उवाच पतितं भूमौ कुण्डधार किमिच्छसि ॥ १२.२७७.१८ ॥
അപ്പോൾ ദേവന്റെ വാക്കനുസരിച്ച് മഹാമനസ്കനായ മണിഭദ്രൻ നിലത്തു വീണുകിടന്ന കുണ്ഡധാരനോടു പറഞ്ഞു: കുണ്ഡധാരാ, നീ എന്തു ആഗ്രഹിക്കുന്നു?
12.277.19
यदि प्रसन्ना देवा मे भक्तोऽयं ब्राह्मणो मम ।
अस्यानुग्रहमिच्छामि कृतं किंचित्सुखोदयम् ॥ १२.२७७.१९ ॥
ദേവന്മാർ എന്നിൽ പ്രസാദിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ഈ ബ്രാഹ്മണൻ എന്റെ ഭക്തനാണെങ്കിൽ, ഇവന് സുഖമുണ്ടാക്കുന്ന എന്തെങ്കിലും അനുഗ്രഹം ചെയ്യാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
12.277.20
ततस्तं मणिभद्रस्तु पुनर्वचनमब्रवीत् ।
देवानामेव वचनात्कुण्डधारं माहद्युतिम् ॥ १२.२७७.२० ॥
അനന്തരം ദേവന്മാരുടെ വചനപ്രകാരം മണിഭദ്രൻ ആ മഹാതേജസ്വിയായ കുണ്ഡധാരനോട് വീണ്ടും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
12.277.21
उत्तिष्ठोत्तिष्ठ भद्रं ते कृतकृत्यः सुखी भव ।
धनार्थी यदि विप्रोऽयं धनमस्मै प्रदीयताम् ॥ १२.२७७.२१ ॥
എഴുന്നേൽക്കൂ, എഴുന്നേൽക്കൂ, നിനക്ക് മംഗളം. കൃതകൃത്യനായി സുഖിയായിരിക്കൂ. ഈ ബ്രാഹ്മണൻ ധനം ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ ഇവന് ധനം നൽകട്ടെ.
12.277.22
यावद्धनं प्रार्थयते ब्राह्मणोऽयं सथा तव ।
देवानां शासनात्तावदसङ्ख्येयं ददाम्यहम् ॥ १२.२७७.२२ ॥
ഈ ബ്രാഹ്മണൻ എത്ര ധനം ചോദിക്കുന്നുവോ അത്രയും നിന്നാൽ (നൽകപ്പെടട്ടെ). ദേവന്മാരുടെ കല്പനയാൽ ഞാൻ അത്രയും എണ്ണമറ്റതായി നൽകാം.
12.277.23
विचार्य कुण्डधारस्तु मानुष्यं चलमध्रुवम् ।
तपसो मतिमाधत्त ब्राह्मणस्य यशस्विनः ॥ १२.२७७.२३ ॥
മനുഷ്യജീവിതം ചഞ്ചലവും അസ്ഥിരവുമാണെന്ന് ചിന്തിച്ച് കുണ്ഡധാരൻ യശസ്വിയായ ബ്രാഹ്മണന്റെ തപസ്സിൽ മനസ്സുറപ്പിച്ചു.
12.277.24
नाहं धनानि याचामि ब्राह्मणाय धनप्रद ।
अन्यमेवाहमिच्छामि भक्तायानुग्रहं कृतम् ॥ १२.२७७.२४ ॥
ധനദായകനേ! ഞാൻ ബ്രാഹ്മണനുവേണ്ടി ധനം ചോദിക്കുന്നില്ല. ഭക്തനുചെയ്യുന്ന മറ്റൊരു അനുഗ്രഹമാണ് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.
12.277.25
पृथिवीं रत्नपूर्णां वा महद्वा रत्नसंचयम् ।
भक्ताय नाहमिच्छमि भवेदेष तु धार्मिकः ॥ १२.२७७.२५ ॥
രത്നങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഭൂമിയോ വലിയ രത്നശേഖരമോ ഭക്തനുവേണ്ടി ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല; ഇവൻ ധാർമ്മികനായിരിക്കട്ടെ.
12.277.26
धर्मेऽस्य रमतां बुद्धिर्धर्मं चैवोपजीवतु ।
धर्मप्रधानो भवतु ममैषोऽनुग्रहो मतः ॥ १२.२७७.२६ ॥
ഇവന്റെ ബുദ്ധി ധർമ്മത്തിൽ രമിക്കട്ടെ; ധർമ്മത്തെ ഉപജീവിക്കട്ടെ; ധർമ്മപ്രധാനനായിരിക്കട്ടെ—ഇതാണ് എന്റെ അനുഗ്രഹമെന്ന് കരുതപ്പെടട്ടെ.
12.277.27
सदा धर्मफलं राज्यं सुखानि विविधानि च ।
फलान्येवायमश्नातु कायक्लेशविवर्जितः ॥ १२.२७७.२७ ॥
ധർമ്മഫലമായ രാജ്യവും പലവിധ സുഖങ്ങളും എന്നും ലഭിക്കട്ടെ; ശാരീരിക ക്ലേശമില്ലാതെ ഇവൻ ആ ഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കട്ടെ.
12.277.28
ततस्तदेव बहुशः कुण्डधारो महायशाः ।
अभ्यासमकरोद्धर्मे ततस्तुष्टास्तु देवताः ॥ १२.२७७.२८ ॥
അപ്പോൾ മഹായശസ്വിയായ കുണ്ഡധാരൻ ധർമ്മത്തെ പലതവണ അഭ്യസിച്ചു; അതിനാൽ ദേവതകൾ സന്തുഷ്ടരായി.
12.277.29
प्रीतास्ते देवताः सर्वा द्विजस्यास्य तथैव च ।
भविष्यत्येष धर्मात्मा धर्मे चाधरस्यते मतिः ॥ १२.२७७.२९ ॥
ആ ദേവതകളെല്ലാം ഈ ദ്വിജനിൽ പ്രസന്നരായി; ഇവൻ ധർമ്മാത്മാവാകും; ഇവന്റെ ബുദ്ധി ധർമ്മത്തിൽത്തന്നെ നിലനിൽക്കും, അധർമ്മത്തിലല്ല.
12.277.30
ततः प्रीतो जलधरः कृतकार्यो युधिष्ठिर ।
ईप्सितं मनसो लब्ध्वा वरमन्यैः सुदुर्लभम् ॥ १२.२७७.३० ॥
യുധിഷ്ഠിരാ! അപ്പോൾ പ്രസന്നനായ ജലധരൻ തന്റെ കാര്യം സാധിച്ചവനായി, മറ്റുള്ളവർക്ക് അത്യന്തം ദുർലഭമായ മനസ്സിന്റെ ഇഷ്ടവരം നേടി.
12.277.31
ततोऽपश्यत चीराणि सूक्ष्मणि द्विजसत्तमः ।
पार्श्वतोऽभ्याशतो न्यस्तान्यथ निर्वेदमागतः ॥ १२.२७७.३१ ॥
അപ്പോൾ ആ ശ്രേഷ്ഠനായ ബ്രാഹ്മണൻ സമീപത്തു വെച്ചിരുന്ന സൂക്ഷ്മമായ വസ്ത്രങ്ങൾ കണ്ടു; അദ്ദേഹത്തിന് വൈരാഗ്യം ഉണ്ടായി.
12.277.32
अयं न सुकृतं वेत्ति को न्वन्यो वेत्स्यते कृतम् ।
गच्छामि वनमेवाहं परं धर्मेण जीवितुम् ॥ १२.२७७.३२ ॥
ഇയാൾ ആരുടെയും സത്കർമ്മം അറിയുന്നില്ല; ചെയ്തത് മറ്റൊരാളായിരിക്കും അറിയുക. ധർമ്മപ്രകാരം ഉത്തമജീവിതം നയിക്കാൻ ഞാൻ വനത്തിലേക്ക് പോകും.
12.277.33
निर्वेदाद्देवतानां च प्रसादात्स द्विजोत्तमः ।
वनं प्रविश्य सुमहत्तप आरब्धवांस्तदा ॥ १२.२७७.३३ ॥
വൈരാഗ്യത്താലും ദേവന്മാരുടെ അനുഗ്രഹത്താലും ആ ഉത്തമബ്രാഹ്മണൻ വനത്തിൽ പ്രവേശിച്ച് അപ്പോൾ വലിയൊരു തപസ്സ് ആരംഭിച്ചു.
12.277.34
देवतातिथिशेषेण फलमूलाशनो द्विजः ।
धर्मे चास्य महाराज दृढा बुद्धिरजायत ॥ १२.२७७.३४ ॥
ദേവന്മാർക്കും അതിഥികൾക്കും ശേഷിച്ചത് ഭക്ഷിച്ച് ഫലമൂലങ്ങൾ ഭുജിച്ച ആ ബ്രാഹ്മണന് മഹാരാജാവേ, ധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ച ബുദ്ധി ഉണ്ടായി.
12.277.35
त्यक्त्वा मूलफलं सर्वं पर्णाहारोऽभवद्द्विजः ।
पर्णं त्यक्त्वा जलाहारः पुनरासीद्द्विजस्तदा ॥ १२.२७७.३५ ॥
കിഴങ്ങും ഫലവും എല്ലാം വെടിഞ്ഞ് ആ ബ്രാഹ്മണൻ ഇലകൾ മാത്രം ഭക്ഷിക്കുന്നവനായി; പിന്നെ ഇലകളും വെടിഞ്ഞ് വെള്ളം മാത്രം ആഹരിക്കുന്നവനായി.
12.277.36
वायुभक्षस्ततः पश्चाद्बहून्वर्षगणानभूत् ।
न चास्य क्षीयते प्राणस्तदद्भुतमिवाभवत् ॥ १२.२७७.३६ ॥
പിന്നീട് അദ്ദേഹം വായുമാത്രം ഭക്ഷിക്കുന്നവനായി; പല വർഷങ്ങൾ അങ്ങനെ കഴിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രാണൻ ക്ഷയിച്ചില്ല; അത് അദ്ഭുതമായി തോന്നി.
12.277.37
धर्मे च श्रद्दधानस्य तपस्युग्रे च वर्ततः ।
कालेन महता तस्य दिव्या दृष्टिरजायत ॥ १२.२७७.३७ ॥
ധർമ്മത്തിൽ ശ്രദ്ധയുള്ളവനും കഠിനതപസ്സിൽ മുഴുകിയവനുമായ അവന് ദീർഘകാലത്തിനുശേഷം ദിവ്യദൃഷ്ടി ഉണ്ടായി.
12.277.38
तस्य बुद्धिः प्रादुरासीद्यदि दद्यामहं धनम् ।
तुष्टः कस्यचिदेवेह मिथ्या वाङ्ग भवेन्मम ॥ १२.२७७.३८ ॥
"ഇവിടെ ആർക്കെങ്കിലും സന്തുഷ്ടനായി ധനം നൽകിയാൽ എന്റെ വാക്ക് വ്യാജമാകുമല്ലോ" എന്ന ചിന്ത അവനിൽ ഉണ്ടായി.
12.277.39
ततः प्रहृष्टवदनो भूय आरब्धवांस्तपः ।
भूयश्चाचिन्तयत्सिद्धो यत्परं सोऽभिमन्यते ॥ १२.२७७.३९ ॥
പിന്നെ സന്തുഷ്ടമുഖനായി അവൻ വീണ്ടും തപസ്സാരംഭിച്ചു; ആ സിദ്ധൻ തനിക്ക് പരമമായി കരുതുന്നത് എന്തെന്ന് വീണ്ടും ചിന്തിച്ചു.
12.277.40
यदि दद्यामहं राज्यं तुष्टो वै यस्य कस्यचित् ।
स भवेदचिराद्राजा न मिथ्या वाग्भवेन्मम ॥ १२.२७७.४० ॥
"ഞാൻ സന്തുഷ്ടനായി ആർക്കെങ്കിലും രാജ്യം നൽകിയാൽ അവൻ ഉടൻ രാജാവാകും; എന്റെ വാക്ക് വ്യാജമാകില്ല."
12.277.41
तस्य साक्षात्कुण्डधारो दर्शयामास भारत ।
ब्राह्मणस्य तपोयोगात्सौहृदेनाभिचोदितः ॥ १२.२७७.४१ ॥
ഭാരതാ, തപസ്സിന്റെ ശക്തിയാലും സൗഹൃദത്താലും പ്രേരിതനായി കുണ്ഡധാരി ആ ബ്രാഹ്മണന് നേരിട്ട് ദർശനം നൽകി.
12.277.42
समागम्य स तेनाथ पूजां चक्रे यथाविधि ।
ब्राह्मणः कुण्डधारस्य विस्मितश्चाभवन्नृप ॥ १२.२७७.४२ ॥
പിന്നെ അവനെ സമീപിച്ച് യഥാവിധി പൂജ ചെയ്തു; രാജാവേ, ആ ബ്രാഹ്മണൻ കുണ്ഡധാരിയെ കണ്ട് വിസ്മയിച്ചു.
12.277.43
ततोऽब्रवीत्कुण्डधारो दिव्यं ते चक्षुरुत्तमम् ।
पश्य राज्ञां गतिं विप्र लोकांश्चैव तु चक्षुषा ॥ १२.२७७.४३ ॥
അപ്പോൾ കുണ്ഡധാരൻ പറഞ്ഞു: "വിപ്രാ, ഇത് നിനക്കുള്ള ദിവ്യവും ഉത്തമവുമായ കണ്ണാണ്. ഈ കണ്ണുകൊണ്ട് രാജാക്കന്മാരുടെ ഗതിയും ലോകങ്ങളും കാണുക."
12.277.44
ततो राजसहस्राणि मग्नानि निरये तदा ।
दूरादपश्यद्विप्रः स दिव्ययुक्तेन चक्षुषा ॥ १२.२७७.४४ ॥
അപ്പോൾ ആയിരക്കണക്കിന് രാജാക്കന്മാർ നരകത്തിൽ മുങ്ങിക്കിടന്നിരുന്നു. ആ വിപ്രൻ ദിവ്യമായ കണ്ണുകൊണ്ട് ദൂരെനിന്ന് അവരെ കണ്ടു.
12.277.45
मां पूजयित्वा भावेन यदि त्वं दुःखमाप्नुयाः ।
कृतं मया भवेत्किं ते कश्च तेऽनुग्रहो भवेत् ॥ १२.२७७.४५ ॥
എന്നെ ഭക്തിയോടെ പൂജിച്ചിട്ടും നീ ദുഃഖം പ്രാപിച്ചാൽ എന്നാൽ ഞാൻ നിനക്ക് എന്ത് ചെയ്തതായി വരും? നിനക്ക് എന്ത് അനുഗ്രഹമുണ്ടാകും?
12.277.46
पश्यपश्य च भूयस्त्वं कामानिच्छेत्कथं नरः ।
स्वर्गद्वारं हि संरुद्धं मानुषेषु विशेषतः ॥ १२.२७७.४६ ॥
വീണ്ടും വീണ്ടും കാണുക! മനുഷ്യൻ എങ്ങനെ കാമങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കും? വിശേഷിച്ച് മനുഷ്യരിൽ സ്വർഗ്ഗദ്വാരം അടഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
12.277.47
ततोऽपश्यत्स कामं च क्रोधं लोभं भयं मदम् ।
निद्रां तन्द्रीं तथाऽऽलस्यमावृत्त्य पुरुषान्स्थितान् ॥ १२.२७७.४७ ॥
അപ്പോൾ അവൻ കാമം, ക്രോധം, ലോഭം, ഭയം, മദം, നിദ്ര, തന്ദ്രി, ആലസ്യം എന്നിവ മനുഷ്യരെ മൂടി നിൽക്കുന്നത് കണ്ടു.
12.277.48
एतैर्लोकाः सुसंरुद्धा देवानां मानुषाद्भयम् ।
तथैव देववचनाद्विघ्नं कुर्वन्ति सर्वशः ॥ १२.२७७.४८ ॥
ഇവയാൽ ലോകങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി തടയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; മനുഷ്യരിൽ നിന്ന് ദേവന്മാർക്ക് ഭയമുണ്ട്. അതുപോലെ ദേവവചനപ്രകാരം ഇവ എല്ലാ വിധത്തിലും വിഘ്നം സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
12.277.49
न देवैरननुज्ञातः कश्चिद्भवति धार्मिकः ।
एष शक्तोस्मि तपसा दातुं राज्यं धनानि च ॥ १२.२७७.४९ ॥
ദേവന്മാരുടെ അനുമതിയില്ലാതെ ആരും ധാർമികനാകുന്നില്ല. ഞാൻ തപസ്സിനാൽ രാജ്യവും ധനവും നൽകാൻ ശക്തനാണ്.
12.277.50
ततः पपात शिरसा ब्राह्मणस्तोयधारिणे ।
उवाच चैनं धर्मात्मा महान्मेऽनुग्रहः कृतः ॥ १२.२७७.५० ॥
അപ്പോൾ ആ ബ്രാഹ്മണൻ ജലധാരിയുടെ മുന്നിൽ തല കുനിച്ചു വീണു; "ധർമാത്മാവായ ഇവൻ എനിക്കു വലിയ അനുഗ്രഹം ചെയ്തു" എന്നു പറഞ്ഞു.
12.277.51
कामलोभानुबन्धेन पुरा ते यदसूयितम् ।
मया स्नेहमविज्ञाय तत्र मे क्षन्तुमर्हसि ॥ १२.२७७.५१ ॥
മുൻപ് കാമലോഭബന്ധത്താൽ ഞാൻ നിങ്ങളോട് അസൂയപ്പെട്ടു; സ്നേഹം അറിയാതെ ചെയ്ത ആ തെറ്റ് എന്നോടു ക്ഷമിക്കണം.
12.277.52
क्षान्तमेव मयेत्युक्त्वा कुण्डधारो द्विजर्षभम् ।
संपरिष्वज्य बाहुभ्यां तत्रैवान्तरधीयत ॥ १२.२७७.५२ ॥
"ഞാൻ ക്ഷമിച്ചു" എന്നു പറഞ്ഞ് കുണ്ഡധാരൻ ആ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനെ ഇരു കൈകളാലും ആലിംഗനം ചെയ്ത് അവിടെത്തന്നെ അപ്രത്യക്ഷനായി.
12.277.53
ततः सर्वांस्तदा लोकान्ब्राह्मणोऽनुचचार ह ।
कुण्डधारप्रसादेन तपसा सिद्धिमागतः ॥ १२.२७७.५३ ॥
പിന്നീട് ആ ബ്രാഹ്മണൻ കുണ്ഡധാരന്റെ അനുഗ്രഹത്താലും തപസ്സിനാലും എല്ലാ ലോകങ്ങളിലും സഞ്ചരിച്ച് സിദ്ധി നേടി.
12.277.54
विहायसा च गमनं तथा संकल्पितार्थता ।
धर्माच्छक्त्या तथा योगाद्या चैव परमा गतिः ॥ १२.२७७.५४ ॥
ആകാശത്തിലൂടെയുള്ള സഞ്ചാരവും, സങ്കൽപസിദ്ധിയും, ധർമത്താലും ശക്തിയാലും യോഗത്താലും ലഭിക്കുന്ന പരമഗതിയും അവനു ലഭിച്ചു.
12.277.55
देवता ब्राह्मणाः सन्तो यक्षा मानुषचारणाः ।
धार्मिकान्पूजयन्तीह न धनाढ्यान्न कामिनः ॥ १२.२७७.५५ ॥
ദേവന്മാരും ബ്രാഹ്മണരും സജ്ജനങ്ങളും യക്ഷന്മാരും മാനുഷ ചാരണന്മാരും ഇവിടെ ധാർമ്മികരെയാണ് ആദരിക്കുന്നത്; ധനവാന്മാരെയോ കാമികളെയോ അല്ല.
12.277.56
सुप्रसन्ना हि ते देवा यत्ते धर्मे रता मतिः ।
धने सुखकला काचिद्धर्मे तु परमं सुखम् ॥ १२.२७७.५६ ॥
നിന്റെ മനസ്സ് ധർമ്മത്തിൽ രമിക്കുന്നതിനാൽ ആ ദേവന്മാർ നിന്നിൽ അത്യന്തം പ്രസന്നരാണ്. ധനത്തിൽ ചെറിയ ഒരു സുഖകലയുണ്ട്; എന്നാൽ ധർമ്മത്തിലാണ് പരമസുഖം.