Mahābhārata · Adhyāya 12.283
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.283.1
अतिक्रामति कालेऽस्मिन्सर्वभूतभयावहे ।
किं श्रेयः प्रतिपद्येत तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.२८३.१ ॥
Wenn diese Zeit, die allen Wesen Furcht bringt, vergeht, welches Gut soll der Mensch erlangen? Sag es mir, Großvater.
12.283.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
पितुः पुत्रेण संवादं तं निबोध युधिष्ठिर ॥ १२.२८३.२ ॥
Auch hier erzählt man diese alte Geschichte, den Dialog zwischen Vater und Sohn. Höre sie, Yudhiṣṭhira.
12.283.3
द्विजातेः कस्यजित्पार्थ स्वाध्यायनिरतस्य वै ।
पुत्रो बभूव मेधावी मेधावी नाम नामतः ॥ १२.२८३.३ ॥
Pārtha, einem gewissen Zweimalgeborenen, der dem Veda-Studium ergeben war, wurde ein kluger Sohn geboren, mit Namen Medhāvin.
12.283.4
सोऽब्रवीत्पितरं पुत्रः स्वाध्यायकरणे रतम् ।
मोक्षधर्मेष्वकुशलं मोक्षधर्मविचक्षणः ॥ १२.२८३.४ ॥
Jener Sohn, bewandert im Dharma der Befreiung, sprach zu seinem Vater, der dem Rezitieren ergeben und im Dharma der Befreiung unerfahren war.
12.283.5
धीरः किंस्वित्तात कुर्यात्प्रजानन् ।
क्षिप्रं ह्यायुर्भ्रश्यते मानवानाम्।
पितस्तथाऽऽख्याहि यथार्थयोगं ।
ममानुपूर्व्या येन धर्मं चरेयम् ॥ १२.२८३.५ ॥
Vater, da das Leben der Menschen schnell entschwindet, was soll der Weise tun? Sag mir, Vater, das wahre Yoga der Reihe nach, damit ich den Dharma üben kann.
12.283.6
अधीत्य वेदान्ब्रह्मचर्येषु पुत्र ।
पुत्रानिच्छेत्पावनार्थं पितृणाम्।
अग्नीनाधाय विधिवच्चेष्टयज्ञो ।
वनं प्रविश्याथ मुनिर्बुभूषेत् ॥ १२.२८३.६ ॥
Nachdem man die Veden in den Stufen des Schülerlebens studiert hat, soll man Söhne wünschen zur Reinigung der Ahnen; nachdem man die heiligen Feuer vorschriftsgemäß errichtet und das Opfer vollzogen hat, soll man dann in den Wald eintreten und den Wunsch hegen, ein Weiser zu werden.
12.283.7
एवमभ्याहते लोके सर्वतः परिवारिते ।
अमोधासु पतन्तीषु किं धीर इव भाषसे ॥ १२.२८३.७ ॥
Während die Welt so von allen Seiten getroffen und umzingelt wird und die unfehlbaren Tage vergehen, warum sprichst du wie ein standhafter Mann?
12.283.8
कथमभ्याहतो लोकः केन वा परिवारितः ।
अमोघाः काः पतन्तीह किंनु भीषयसीव माम् ॥ १२.२८३.८ ॥
Wie ist die Welt getroffen, und wodurch ist sie umzingelt? Welche unfehlbaren Tage vergehen hier? Warum erschreckst du mich so?
12.283.9
मृत्युनाऽऽभ्याहतो लोको जस्या परिवारितः ।
अहोरात्राः पतन्तीमे तच्च कस्मान्न बुध्यसे ॥ १२.२८३.९ ॥
Die Welt wird vom Tod getroffen und vom Alter umzingelt. Diese Tage und Nächte vergehen — warum nimmst du das nicht wahr?
12.283.10
यदाहमेव जानामि न मृत्युस्तिष्ठतीति ह ।
सोहं कथं प्रतीक्षिप्ये ज्ञानेनापिहितश्चरन् ॥ १२.२८३.१० ॥
Da ich weiß, dass der Tod nicht so verharrt, wie könnte ich, umhüllt von Wissen umherwandernd, auf ihn warten?
12.283.11
रात्र्यांरात्र्यां व्यतीतायामायुरल्पतरं यदा ।
गाधोदके मत्स्य इव सुखं विन्देत कस्तदा ॥ १२.२८३.११ ॥
Wenn Nacht um Nacht vergangen ist und das Leben viel kürzer geworden ist, wer könnte dann Glück finden, wie ein Fisch im tiefen Wasser?
12.283.12
यामेकरात्रिं प्रथमां गर्भो विशति मातरम् ।
तामेव रात्रिं प्रस्वाप्य मरणाय विवर्तकः ॥ १२.२८३.१२ ॥
In der ersten Nacht, in der der Embryo in die Mutter eintritt, wird man in eben dieser Nacht in den Schlaf gewiegt und dem Tod zugewandt.
12.283.13
पुष्पाणीव विचिन्वन्तमन्यत्र गतमानसम् ।
अनवाप्तेषु कामेषु मृत्युरभ्येति गानवम् ॥ १२.२८३.१३ ॥
Der Tod überfällt den Menschen, der Blumen pflückt und dessen Geist anderswo weilt, während seine Wünsche unerfüllt sind.
12.283.14
श्वः कार्यमद्य कुर्वीत पूर्वाङ्गे चापराहिकम् ।
न हि प्रतीक्षते मृत्युः कृतं वाऽस्य न वा कृतम् ॥ १२.२८३.१४ ॥
Die Aufgabe von morgen soll er heute tun, und die des Nachmittags am Vormittag; denn der Tod wartet nicht, ob sein Werk getan ist oder nicht.
12.283.15
अद्यैव कुरु यच्छ्रेयो मा त्वां कालोऽत्यगान्महान् ।
को हि जानाति कस्याद्य मृत्युकालो मविष्यति ॥ १२.२८३.१५ ॥
Tue heute, was heilsam ist, damit die große Zeit dich nicht überholt. Wer weiß, wessen Todesstunde heute kommen wird?
12.283.16
अकृतेष्वेव कार्येषु मृत्युर्वै संप्रकर्षति ।
युवैव धर्मशीलः स्यादनिमित्तं हि जीवितम् ॥ १२.२८३.१६ ॥
Solange Aufgaben unerledigt bleiben, reißt der Tod den Menschen gewiss hinweg. Darum soll auch der Junge tugendhaft sein, denn das Leben hat kein bestimmtes Zeichen.
12.283.17
कृते धर्म भवेत्प्रीतिरिह प्रेत्य च शाश्वती ।
मोहेन हि समाविष्टः पुत्रदारार्तमुद्यतः ॥ १२.२८३.१७ ॥
Wird das Dharma erfüllt, so gibt es hier und nach dem Tod dauernde Freude. Doch der von Verblendung Ergriffene, von Sohn und Frau bekümmert, ist nur auf sie ausgerichtet.
12.283.18
कृत्वा कार्यमकार्यं वा तुष्टिमेषां प्रयच्छति ।
तं पुत्रपशुसंपन्नं व्याभक्तमनसं नरम् ॥ १२.२८३.१८ ॥
Ob er ein Werk getan hat oder ein Nichtwerk, er verschafft ihnen Genüge. Jenen Menschen, reich an Söhnen und Vieh, mit zerteiltem Sinn, (führt der Tod hinweg).
12.283.19
सप्तं व्यायं महौघो वा मृत्युरादाय गच्छति ।
संविन्वानकमेवैनं कामानामवितृप्तकम् ॥ १२.२८३.१९ ॥
Wie eine große Flut den Versunkenen und Erschöpften fortreißt, so reißt der Tod diesen hin, der in Begierden versunken und nie gesättigt ist.
12.283.20
वृकीवोरपमासाद्य मुत्युरादाय गच्छति ।
इदं कृतमिदं कार्यमिदमन्यत्कृताकृतम् ॥ १२.२८३.२० ॥
Wie eine Wölfin, die sich einem Schaf nähert und es packt, so reißt der Tod diesen fort: »Dies ist getan, dies ist noch zu tun, dies ist anderes, getan und ungetan.«
12.283.21
एवमीहासमायुक्तं मृत्युरादाय गच्छति ।
कृतानां फलमप्राप्तं कार्याणां कर्मसङ्गिनाम् ॥ १२.२८३.२१ ॥
So reißt der Tod den hin, der im Streben versunken ist, der die Frucht der getanen Werke nicht erlangt hat und an den Aufgaben hängt.
12.283.22
क्षेत्रापणगृहासक्तं मृत्युरादाय गच्छति ।
दुर्बलं बलवन्तं च प्राज्ञं शूरं जडं कविम् ॥ १२.२८३.२२ ॥
Der Tod reißt den hin, der an Feldern, Märkten und Häusern hängt; den Schwachen und den Starken, den Weisen und den Tapferen, den Stumpfen und den Dichter.
12.283.23
अप्राप्तसर्वकामार्थं मृत्युरादाय गच्छति ।
मृत्युर्जरा च व्याधिश्चदुःखं चानेककारणम् ॥ १२.२८३.२३ ॥
Der Tod reißt den hin, der keines seiner Begehren und Ziele erreicht hat. Tod, Alter, Krankheit und das Leid aus vielen Ursachen.
12.283.24
असंत्याज्यं यदा मर्त्यैः किं स्वस्थ इव तिष्ठति ।
जातमेवान्तकोऽन्ताय जरा चाभ्येति देहिनम् ॥ १२.२८३.२४ ॥
Wenn das, was die Sterblichen nicht ablegen können, schon da ist, warum bleiben sie dann, als wären sie unbekümmert? Vom Augenblick der Geburt an kommt der Vollender zur Vernichtung, und auch das Alter naht dem Verkörperten.
12.283.25
अनुषक्ता द्वयेनैते भावाः स्थावरजङ्गमाः ।
न मृत्युसेनामायान्तीं जातु कश्चित्प्रबाधते ॥ १२.२८३.२५ ॥
Diese Wesen, die unbeweglichen wie die beweglichen, sind durch das Paar der Gegensätze gebunden. Niemand hält jemals das Heer des Todes auf, wenn es naht.
12.283.26
बलात्सत्यमृते त्वेकं सत्ये ह्यमृतमाश्रितम् ।
मृत्योर्वा गृहमेतद्वै या ग्रामे वसतो रतिः ॥ १२.२८३.२६ ॥
Wahrheit und Ordnung, die aus der Kraft kommen, sind eins. Die Unsterblichkeit ruht in der Wahrheit. Oder: Dies ist das Haus des Todes, die Lust am Wohnen im Dorf.
12.283.27
देवानामेषु वै गोष्ठो यदरण्यमिति श्रुतिः ।
निबन्धनी रज्जुरेषा या ग्रामे वसतो रतिः ॥ १२.२८३.२७ ॥
Unter diesen Dingen der Götter ist der Wald der Stall, so sagt die Offenbarung. Die Lust am Wohnen im Dorf ist das bindende Seil.
12.283.28
छित्त्वैनां सुकृतो यान्ति नैनां छिन्दन्ति दुष्कृतः ।
यो न हिंसति सत्वानि मनोवाक्कर्महेतुभिः ॥ १२.२८३.२८ ॥
Nachdem sie diese durchschnitten haben, gehen die Rechtschaffenen weiter; die Bösen können sie nicht durchschneiden. Wer kein Lebewesen durch Gedanken, Worte und Taten verletzt.
12.283.29
जीवितार्थापनयनैः प्राणिभिर्न स बध्यते ।
तस्मात्सत्यव्रताचारः सत्यव्रतपरायणः ॥ १२.२८३.२९ ॥
Er wird nicht gebunden, wenn er Lebewesen Leben und Lebensunterhalt nimmt. Daher: wer in seinem Wandel dem Gelübde der Wahrheit folgt und ihm ergeben ist.
12.283.30
सत्यकामः समो दान्ताः सत्येनैवान्तकं जयेत् ।
अमृतं चैव मृत्युश्च द्वयं देहे प्रतिष्ठितम् ॥ १२.२८३.३० ॥
Wer die Wahrheit begehrt, gleichmütig und selbstbeherrscht ist, kann den Tod selbst durch die Wahrheit besiegen. Unsterblichkeit und Tod sind beide im Körper gegründet.
12.283.31
मृत्युरापद्यते मोहात्सत्येनापद्यतेऽमृतम् ।
सोहं सत्यमहिंसाथीं कामक्रोधबहिष्कृतः ॥ १२.२८३.३१ ॥
Der Tod wird durch Verblendung erreicht, die Unsterblichkeit durch Wahrheit. Ich, der Wahrheit und Gewaltlosigkeit sucht, bin von Begierde und Zorn befreit.
12.283.32
समाश्रित्य सुखं क्षेमी मृत्युं हास्याम्यमृत्युवत् ।
शान्तियज्ञरतो दान्तो ब्रह्मयज्ञे स्थितो मुनिः ॥ १२.२८३.३२ ॥
Nachdem ich Glück und Geborgenheit gesucht habe, werde ich den Tod verlassen wie einer, der dem Tod entrückt ist, ein Weiser, der am Opfer des Friedens Freude hat, selbstbeherrscht und im Opfer Brahmans gefestigt.
12.283.33
वाङ्भनः कर्मयज्ञश्च भविष्याम्युदगायने ।
पशुयज्ञैः कथं हिंस्रैर्मादृशो यष्टुमर्हति ॥ १२.२८३.३३ ॥
Ich werde das Opfer von Rede, Geist und Tat sein im nördlichen Lauf der Sonne. Wie könnte einer wie ich mit grausamen Tieropfern opfern?
12.283.34
अन्तवद्भिरुत प्राज्ञः क्षत्रयज्ञैः पिशाचवत् ।
आत्मन्येवात्मना जात आत्मनिष्ठोऽप्रजः पितः ॥ १२.२८३.३४ ॥
Durch vergängliche Kriegeropfer, o Vater, wird selbst der Weise wie ein Dämon. Ich, aus dem Selbst durch das Selbst geboren, im Selbst gefestigt, ohne Nachkommen.
12.283.35
आत्मयज्ञो भविष्यामि न मां तारयति प्रजा ।
यस्य वाङ्भनसी स्यातां सम्यक्प्रणिहिते सदा ॥ १२.२८३.३५ ॥
Ich werde das Opfer des Selbst sein; Nachkommen werden mich nicht hinüberführen. Für den, dessen Rede und Geist stets recht gelenkt sind.
12.283.36
तपस्त्यागश्च योगश्च स तैः सर्वमवाप्नुयात् ।
नास्ति विद्यासमं चक्षुर्नास्ति विद्यासमं फलम् ॥ १२.२८३.३६ ॥
Durch Askese, Entsagung und Yoga soll er all dies erlangen. Kein Auge ist dem Wissen gleich, und keine Frucht ist dem Wissen gleich.
12.283.37
नास्ति रागसमं दुःखं नास्ति त्यागसमं सुखम् ॥ १२.२८३.३७ ॥
Kein Leid ist dem Anhaften gleich, und kein Glück ist der Entsagung gleich.
12.283.38
नैतादृशं ब्राह्मणस्यास्ति वित्तं ।
यथैकता समता सत्यता च।
शीले स्थितिर्दण्डविधानमार्जवं ।
ततस्ततश्चोपरमः क्रियाभ्यः ॥ १२.२८३.३८ ॥
Für einen Brahmanen gibt es keinen Reichtum wie Einheit, Gleichmut und Wahrhaftigkeit; Festigkeit im guten Wandel, die Zucht der Zurückhaltung, Aufrichtigkeit und danach das Ablassen von den Handlungen.
12.283.39
किं ते धनैर्बान्धवैर्वाऽपि किं ते ।
किं ते दारैब्राह्मण यो मरिष्यसि।
आत्मानमन्विच्छ गृहा प्रविष्टं ।
पितामहास्ते क्व गताः पिता च ॥ १२.२८३.३९ ॥
O Brahmane, was nützt dir Reichtum, was Verwandte oder Frauen, da du doch sterben wirst? Suche dein Selbst, das in das Haus eingetreten ist. Wohin sind deine Ahnen und dein Vater gegangen?
12.283.40
पुत्रस्यैतद्वचः श्रुत्वा तथाकार्षीत्पिता नृप ।
तथा त्वमपि राजेन्द्र सत्यधर्मपरो भव ॥ १२.२८३.४० ॥
Als der Vater die Worte seines Sohnes hörte, tat er ebenso. So auch du, o König, o Herr der Könige: sei dem Wahren und dem Dharma ergeben.