மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.284
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.284.1
किंशीलः किंसमाचारः किंविद्यः किंपरायणः ।
प्राप्नोति ब्रह्मणः स्थानं यत्परं प्रकृतेर्ध्रुवम् ॥ १२.२८४.१ ॥
எத்தகைய நடத்தையும், எத்தகைய ஒழுக்கமும், எத்தகைய அறிவும், எதை உயர் புகலிடமாகக் கொண்டவனும் பிரகிருதிக்கு அப்பாற்பட்ட, நிலையான பிரம்மத்தின் அந்த உயர்ந்த நிலையை அடைகிறான்?
12.284.2
मोक्षधर्मेषु निरतो लघ्वाहारो जितेन्द्रियः ।
प्राप्नोति परमं स्थानं यत्परं प्रकृतेर्ध्रुवम् ॥ १२.२८४.२ ॥
விடுதலைக்கான தர்மங்களில் ஈடுபட்டவனும், குறைவாக உண்பவனும், புலன்களை வென்றவனுமான மனிதன் பிரகிருதிக்கு அப்பாற்பட்ட, நிலையான அந்த உயர்ந்த நிலையை அடைகிறான்.
12.284.3
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
हारीतेन पुरा गीतं तं निबोध युधिष्ठिर ॥ १२.२८४.३ ॥
இதில் கூட மக்கள் பழங்காலத்தில் ஹாரீதர் பாடிய இந்த பழைய இதிகாசத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறார்கள். யுதிஷ்டிரா, அதைக் கேள்.
12.284.4
स्वगृहादभिनिःसृत्य लाभेऽलाभे समो मुनिः ।
समुपोढेषु कामेषु निरपेक्षः परिव्रजेत् ॥ १२.२८४.४ ॥
தன் வீட்டிலிருந்து வெளியேறி, லாபத்திலும் நஷ்டத்திலும் சமமனமுள்ள முனிவன், ஆசைகள் அருகில் வந்தாலும் அவற்றை விரும்பாமல் துறவறம் பூண வேண்டும்.
12.284.5
न चक्षुषा न मनसा न वाचा दूषयेत्परम् ।
न प्रत्यक्षं परोक्षं वा दूषणं व्याहरेत्क्वचित् ॥ १२.२८४.५ ॥
கண்ணாலும், மனத்தாலும், வாக்காலும் பிறரைக் குற்றப்படுத்தக் கூடாது; நேரிலோ மறைமுகமாகவோ எப்போதும் பழிச்சொல் சொல்லக் கூடாது.
12.284.6
न हिंस्यात्सर्वभूतानि मैत्रायणगतिश्चरेत् ।
नेदं जीवितमासाद्य वैरं कुर्वीत केनचित् ॥ १२.२८४.६ ॥
எல்லா உயிர்களையும் துன்புறுத்தக் கூடாது; நட்பின் வழியில் நடக்க வேண்டும்; இந்த வாழ்வைப் பெற்ற பின் யாருடனும் பகைமை கொள்ளக் கூடாது.
12.284.7
अतिवादांस्तितिक्षेत नाभिमन्येत कंचन ।
क्रोध्यमानः प्रियं ब्रूयादाक्रुष्टः कुशलं वदेत् ॥ १२.२८४.७ ॥
கடும் சொற்களைப் பொறுக்க வேண்டும்; யாரையும் அவமதித்ததாக எண்ணக்கூடாது. சினமுற்றாலும் இனிய சொல்லையே சொல்ல வேண்டும்; இகழப்பட்டாலும் நலத்தையே வாழ்த்த வேண்டும்.
12.284.8
प्रदक्षिणं च सव्यं च ग्राममध्ये च नाचरेत् ।
भैक्षचर्यामनापन्नो न गच्छेत्पूर्वकेतनम् ॥ १२.२८४.८ ॥
கிராமத்தின் நடுவில் வலமாகவோ இடமாகவோ சுற்றி வரக்கூடாது. பிக்ஷைக்குரிய நிலையில் இல்லாதவன் முன்பு வசித்த இடத்திற்குப் போகக்கூடாது.
12.284.9
अवकीर्णः सुगुप्तश्च न वाचाऽप्यप्रियं चरेत् ।
मृदुः स्यादप्रतीकारो विस्रब्धः स्यादरोषणः ॥ १२.२८४.९ ॥
அடக்கமுடையவனாகவும் நன்கு காக்கப்பட்டவனாகவும் இருக்க வேண்டும்; சொல்லாலும் விருப்பமற்றதைச் செய்யக்கூடாது. மென்மையுள்ளவனாகவும், பதிலடி கொடுக்காதவனாகவும், நம்பிக்கையுடையவனாகவும், சினமற்றவனாகவும் இருக்க வேண்டும்.
12.284.10
विधूमे न्यस्तमुसले व्यङ्गारे भुक्तवज्जने ।
अतीते पात्रसंचारे भिक्षां लिप्सेत वै मुनिः ॥ १२.२८४.१० ॥
புகை அடங்கி, உலக்கைகள் வைக்கப்பட்டு, நெருப்புக்கரி அணைந்து, மக்கள் உண்டு முடித்து, பாத்திரங்களின் நடமாட்டம் கழிந்த பின்னரே முனிவர் பிக்ஷை கேட்க வேண்டும்.
12.284.11
प्राणयात्रिकमात्रः स्यान्मात्रालाभेष्वनादृतः ।
अलाभे न विहन्येत लाभश्चैनं न हर्षयेत् ॥ १२.२८४.११ ॥
உயிர் நிலைக்கத் தேவையான அளவே உடையவனாக இருக்க வேண்டும்; சிறிதளவு கிடைத்தாலும் அதில் பற்றின்றி இருக்க வேண்டும். கிடைக்காதபோது வருந்தக்கூடாது; கிடைத்ததும் அவனை மகிழ்விக்கக்கூடாது.
12.284.12
लाभं साधारणां नेच्छेन्न भुञ्जीताभिपूजितः ।
अभिपूजितलाभं हि जुगुप्सेतैव तादृशः ॥ १२.२८४.१२ ॥
சாதாரண லாபத்தை விரும்பக்கூடாது; மதிக்கப்பட்டபோதும் உண்ணக்கூடாது. மரியாதையால் பெற்ற லாபத்தை அத்தகையவன் வெறுக்க வேண்டும்.
12.284.13
न चान्नदोषान्निन्देत न गुणानभिपूजयेत् ।
शय्यासने विविक्ते च नित्यमेवाभिपूजयेत् ॥ १२.२८४.१३ ॥
உணவின் குறைகளை நிந்திக்கக் கூடாது, அதன் குணங்களைப் புகழவும் கூடாது. படுக்கையிலும் இருக்கையிலும், தனிமையிலும், எப்போதும் அதையே மதிக்க வேண்டும்.
12.284.14
शून्यागारं वृक्षमूलमरण्यमथवा गुहाम् ।
अज्ञातचर्यां गत्वाऽन्यां ततोऽन्यत्रैव संविशेत् ॥ १२.२८४.१४ ॥
வெற்று வீடு, மர அடி, காடு அல்லது குகை, அல்லது அறியப்படாத நடத்தையுடன் வேறொரு இடத்துக்குச் சென்று, பின்னர் வேறொரு இடத்திலேயே தங்க வேண்டும்.
12.284.15
अनुरोधविरोधाभ्यां समः स्यादचलो ध्रुवः ।
सुकृतं दुष्कृतं चोभे नानुरुध्येत कर्मणि ॥ १२.२८४.१५ ॥
விருப்பு வெறுப்பால் சமநிலையுடனும் அசையாமலும் உறுதியாகவும் இருக்க வேண்டும். நல்ல செயலும் தீய செயலும் ஆகிய இரண்டிலும் செயலுக்குப் பற்றுக்கொள்ளக் கூடாது.
12.284.16
नित्यतृप्तः सुसंतृष्टः प्रसन्नवदनेन्द्रियः ।
विभीर्जप्यपरो मौनी वैराग्यं समुपाश्रितः ॥ १२.२८४.१६ ॥
எப்போதும் நிறைவுற்றவனும், நன்கு மனநிறைவு கொண்டவனும், மலர்ந்த முகமும் அடங்கிய புலன்களும் உடையவனும், அச்சமற்றவனும், ஜபத்தில் ஈடுபட்டவனும், மௌனியும், வைராக்கியத்தை அடைக்கலமாகக் கொண்டவனும் ஆக வேண்டும்.
12.284.17
अभ्यस्तं भौतिकं पश्यन्भूतानामागतिं गतिम् ।
विस्मितः सर्वदर्शी च पक्वापक्वेन वर्तयन्।
आत्मारामः प्रशान्तात्मा लघ्वाहारो जितेन्द्रियः ॥ १२.२८४.१७ ॥
பௌதிக உலகைப் பழக்கமாக உணர்ந்து, உயிர்களின் வருகையையும் போகையையும் கண்டு, வியப்புற்று, எல்லாவற்றையும் காண்பவனாக, பழுத்ததையும் பழுக்காததையும் கொண்டு வாழ்ந்து, ஆன்மாவில் மகிழ்ந்து, அமைதியான மனத்துடன், எளிய உணவுண்டு, புலன்களை வென்றவனாக.
12.284.18
वाचो वेगं मनसः क्रोधवेगं ।
हिंसावेगमुदरोपस्थवेगम्।
एतान्वेगान्विनयेद्वै तपस्वी ।
निन्दा चास्य हृदयं नोपहन्यात् ॥ १२.२८४.१८ ॥
பேச்சின் வேகம், மனத்தின் வேகம், கோபத்தின் வேகம், வன்முறையின் வேகம், வயிறு மற்றும் உபஸ்தத்தின் வேகம் — இந்த வேகங்களைத் தவசி அடக்க வேண்டும். நிந்தை அவனுடைய இதயத்தைக் காயப்படுத்தக் கூடாது.
12.284.19
मध्यस्थ एव तिष्ठेत प्रशंसानिन्दयोः समः ।
एतत्पवित्रं परमं परिव्राजक आश्रयेत् ॥ १२.२८४.१९ ॥
புகழ்ச்சியிலும் இகழ்ச்சியிலும் சமமாக, நடுநிலையாக இருக்க வேண்டும். இதுவே மிகச் சிறந்த தூய்மை; துறவி இதையே பற்றிக்கொள்ள வேண்டும்.
12.284.20
महात्मा सर्वतो दान्तः सर्वत्रैवानपाश्रितः ।
अपूर्वचारकः सौम्यो ह्यनिकेतः समाहितः ॥ १२.२८४.२० ॥
மகாத்மா எல்லா வகையிலும் அடக்கமுடையவர்; எங்கும் சார்பின்றி இருப்பவர். அவர் தனித்துவமான வழியில் அலைபவர், மென்மையானவர், வீடற்றவர், ஒருமுகப்பட்ட மனமுடையவர்.
12.284.21
वानप्रस्थगृहस्थाभ्यां न संसृज्येत कर्हिचित् ।
अज्ञातलिप्सं लिप्सेत न चैनं हर्ष आविशेत् ॥ १२.२८४.२१ ॥
வானப்பிரஸ்தனோடும் கிருஹஸ்தனோடும் எப்போதும் கலக்கக் கூடாது. அறியப்படாததை விரும்ப வேண்டும்; மகிழ்ச்சி அவனுக்குள் புகக்கூடாது.
12.284.22
विजानतां मोक्ष एष श्रमः स्यादविजानताम् ।
मोक्षयानमिदं कृत्स्नं विदुषां हारितोऽब्रवीत् ॥ १२.२८४.२२ ॥
அறிந்தவர்களுக்கு இதுவே விடுதலை; அறியாதவர்களுக்கு இது வெறும் உழைப்பாகும். இந்த முழு விடுதலை வழியும் அறிஞர்களுடையது என்று ஹாரீதர் கூறினார்.
12.284.23
अभयं सर्वभूतेभ्यो दत्त्वा यः प्रव्रजेद्गृहात् ।
लोकास्तेजोमयास्तस्य तथाऽनन्त्याय कल्पते ॥ १२.२८४.२३ ॥
எல்லா உயிர்களுக்கும் அபயம் அளித்து வீட்டிலிருந்து துறவு பூணுபவனுக்கு உலகங்கள் ஒளிமயமாகும்; அவை முடிவற்ற நிலைக்குத் தகுதியாகின்றன.