Mahābhārata · Adhyāya 12.284
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.284.1
किंशीलः किंसमाचारः किंविद्यः किंपरायणः ।
प्राप्नोति ब्रह्मणः स्थानं यत्परं प्रकृतेर्ध्रुवम् ॥ १२.२८४.१ ॥
Com que conduta, que comportamento, que conhecimento, e tendo que refúgio supremo alcança o homem aquele estado supremo de Brahman, além da natureza e eterno?
12.284.2
मोक्षधर्मेषु निरतो लघ्वाहारो जितेन्द्रियः ।
प्राप्नोति परमं स्थानं यत्परं प्रकृतेर्ध्रुवम् ॥ १२.२८४.२ ॥
O homem dedicado aos ensinamentos da libertação, que come pouco e conquistou seus sentidos, alcança aquele estado supremo, além da natureza e eterno.
12.284.3
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
हारीतेन पुरा गीतं तं निबोध युधिष्ठिर ॥ १२.२८४.३ ॥
Sobre isto também citam esta antiga história que Hārīta cantou outrora. Ouve-a, Yudhiṣṭhira.
12.284.4
स्वगृहादभिनिःसृत्य लाभेऽलाभे समो मुनिः ।
समुपोढेषु कामेषु निरपेक्षः परिव्रजेत् ॥ १२.२८४.४ ॥
Tendo saído de sua casa, o sábio, de ânimo igual no ganho e na perda, deve vagar como renunciante, indiferente mesmo quando os desejos se aproximam.
12.284.5
न चक्षुषा न मनसा न वाचा दूषयेत्परम् ।
न प्रत्यक्षं परोक्षं वा दूषणं व्याहरेत्क्वचित् ॥ १२.२८४.५ ॥
Não se deve macular outro com o olhar, nem com a mente, nem com a palavra; nem às claras nem à sua ausência deve-se jamais proferir palavra de censura.
12.284.6
न हिंस्यात्सर्वभूतानि मैत्रायणगतिश्चरेत् ।
नेदं जीवितमासाद्य वैरं कुर्वीत केनचित् ॥ १२.२८४.६ ॥
Não deve ferir nenhum ser vivo, mas trilhar o caminho da amizade; tendo obtido esta vida, não deve criar inimizade com ninguém.
12.284.7
अतिवादांस्तितिक्षेत नाभिमन्येत कंचन ।
क्रोध्यमानः प्रियं ब्रूयादाक्रुष्टः कुशलं वदेत् ॥ १२.२८४.७ ॥
Deve suportar palavras duras e não se ofender com ninguém. Mesmo irado, deve dizer o que é agradável; mesmo insultado, deve desejar o bem.
12.284.8
प्रदक्षिणं च सव्यं च ग्राममध्ये च नाचरेत् ।
भैक्षचर्यामनापन्नो न गच्छेत्पूर्वकेतनम् ॥ १२.२८४.८ ॥
Não deve circundar à direita nem à esquerda no meio de uma aldeia, nem, se não estiver em ronda de mendicância, ir à sua antiga morada.
12.284.9
अवकीर्णः सुगुप्तश्च न वाचाऽप्यप्रियं चरेत् ।
मृदुः स्यादप्रतीकारो विस्रब्धः स्यादरोषणः ॥ १२.२८४.९ ॥
Contido e bem resguardado, não deve sequer falar de modo desagradável. Deve ser gentil, não retaliar, ser confiante e estar livre da ira.
12.284.10
विधूमे न्यस्तमुसले व्यङ्गारे भुक्तवज्जने ।
अतीते पात्रसंचारे भिक्षां लिप्सेत वै मुनिः ॥ १२.२८४.१० ॥
Somente quando a fumaça se dissipar, os pilões forem postos de lado, as brasas se apagarem, as pessoas tiverem comido e o vaivém dos vasos tiver passado, deve o sábio pedir esmola.
12.284.11
प्राणयात्रिकमात्रः स्यान्मात्रालाभेष्वनादृतः ।
अलाभे न विहन्येत लाभश्चैनं न हर्षयेत् ॥ १२.२८४.११ ॥
Deve ter apenas o necessário para sustentar a vida e permanecer indiferente mesmo a um pequeno ganho. Na ausência de ganho não deve se afligir, e o ganho não deve alegrá-lo.
12.284.12
लाभं साधारणां नेच्छेन्न भुञ्जीताभिपूजितः ।
अभिपूजितलाभं हि जुगुप्सेतैव तादृशः ॥ १२.२८४.१२ ॥
Não deve desejar o ganho comum, nem comer quando for honrado. Tal homem deve rejeitar o ganho obtido pela honra.
12.284.13
न चान्नदोषान्निन्देत न गुणानभिपूजयेत् ।
शय्यासने विविक्ते च नित्यमेवाभिपूजयेत् ॥ १२.२८४.१३ ॥
Não deve censurar as falhas do alimento nem louvar suas qualidades. No leito e no assento, e na solidão, deve sempre honrá-lo.
12.284.14
शून्यागारं वृक्षमूलमरण्यमथवा गुहाम् ।
अज्ञातचर्यां गत्वाऽन्यां ततोऽन्यत्रैव संविशेत् ॥ १२.२८४.१४ ॥
Uma casa vazia, a raiz de uma árvore, uma floresta ou uma caverna; tendo ido a outro lugar com um modo de vida desconhecido, deve então estabelecer-se em outro lugar.
12.284.15
अनुरोधविरोधाभ्यां समः स्यादचलो ध्रुवः ।
सुकृतं दुष्कृतं चोभे नानुरुध्येत कर्मणि ॥ १२.२८४.१५ ॥
Seja igual diante da atração e da aversão, imóvel e firme; não se apegue à ação, seja ela boa ou má.
12.284.16
नित्यतृप्तः सुसंतृष्टः प्रसन्नवदनेन्द्रियः ।
विभीर्जप्यपरो मौनी वैराग्यं समुपाश्रितः ॥ १२.२८४.१६ ॥
Sempre contente e bem satisfeita, com o rosto sereno e os sentidos controlados, destemida, dedicada à recitação, silenciosa e refugiada no desapego.
12.284.17
अभ्यस्तं भौतिकं पश्यन्भूतानामागतिं गतिम् ।
विस्मितः सर्वदर्शी च पक्वापक्वेन वर्तयन्।
आत्मारामः प्रशान्तात्मा लघ्वाहारो जितेन्द्रियः ॥ १२.२८४.१७ ॥
Vendo o mundo material como algo praticado, contemplando a vinda e a partida dos seres, admirado e onividente, vivendo do maduro e do não maduro, deleitando-se no eu, de mente tranquila, leve na alimentação e senhor dos sentidos.
12.284.18
वाचो वेगं मनसः क्रोधवेगं ।
हिंसावेगमुदरोपस्थवेगम्।
एतान्वेगान्विनयेद्वै तपस्वी ।
निन्दा चास्य हृदयं नोपहन्यात् ॥ १२.२८४.१८ ॥
O ímpeto da fala, o ímpeto da mente, o ímpeto da ira, o ímpeto da violência, o ímpeto do ventre e dos órgãos genitais: estes impulsos o asceta deve de fato dominar; e a censura não deve ferir seu coração.
12.284.19
मध्यस्थ एव तिष्ठेत प्रशंसानिन्दयोः समः ।
एतत्पवित्रं परमं परिव्राजक आश्रयेत् ॥ १२.२८४.१९ ॥
Deve-se permanecer neutro, igual diante do elogio e da censura. Esta é a pureza suprema; o renunciante errante deve buscar refúgio nela.
12.284.20
महात्मा सर्वतो दान्तः सर्वत्रैवानपाश्रितः ।
अपूर्वचारकः सौम्यो ह्यनिकेतः समाहितः ॥ १२.२८४.२० ॥
O grande de alma é dominado em todos os sentidos, não depende de nada em lugar algum. Vagueia de maneira sem precedentes, gentil, sem lar e de mente recolhida.
12.284.21
वानप्रस्थगृहस्थाभ्यां न संसृज्येत कर्हिचित् ।
अज्ञातलिप्सं लिप्सेत न चैनं हर्ष आविशेत् ॥ १२.२८४.२१ ॥
Nunca deve associar-se ao morador da floresta nem ao chefe de família. Deve desejar o desconhecido, e que a alegria não o penetre.
12.284.22
विजानतां मोक्ष एष श्रमः स्यादविजानताम् ।
मोक्षयानमिदं कृत्स्नं विदुषां हारितोऽब्रवीत् ॥ १२.२८४.२२ ॥
Para os que sabem, isto é a libertação; para os que não sabem, é apenas esforço. Todo este veículo de libertação pertence aos sábios, disse Hārīta.
12.284.23
अभयं सर्वभूतेभ्यो दत्त्वा यः प्रव्रजेद्गृहात् ।
लोकास्तेजोमयास्तस्य तथाऽनन्त्याय कल्पते ॥ १२.२८४.२३ ॥
Para quem, tendo concedido segurança a todos os seres, deixa a casa rumo à renúncia, seus mundos tornam-se luminosos e são dignos da infinitude.