Mahābhārata · Adhyāya 12.285
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.285.1
धन्याधन्या इति जनाः सर्वेऽस्मान्प्रवदन्त्युत ।
न दुःखिततरः कश्चित्पुमानस्माभिरस्ति ह ॥ १२.२८५.१ ॥
Alle Menschen nennen uns »glücklich, glücklich«, und doch gibt es keinen Mann, der betrübter wäre als wir.
12.285.2
लोकसंभावितैर्दुःखं यत्प्राप्तं कुरुसत्तम ।
प्राप्य जातिं मनुष्येषु देवैरपि पितामह ॥ १२.२८५.२ ॥
O Bester der Kuru, das Leid, das selbst durch das entsteht, was die Welt achtet, o Großvater, nachdem man die Geburt unter den Menschen erlangt hat, kommt sogar von den Göttern.
12.285.3
कदा वयं करिष्यामः संन्यासं दुःखभेषजम् ।
दुःखमेतच्छरीराणां धारणं कुरुसत्तम ॥ १२.२८५.३ ॥
Wann werden wir die Entsagung ergreifen, das Heilmittel gegen das Leid? O Bester der Kuru, dieses Tragen der Leiber ist selbst das Leid.
12.285.4
विमुक्ताः सप्तदशभिर्हेतुभूतैश्च पञ्चभिः ।
इन्द्रियार्थैर्गुणैश्चैव अष्टाभिश्च पितामह ॥ १२.२८५.४ ॥
O Großvater, die von den siebzehn, den fünf ursächlichen Elementen, den Sinnesobjekten, den Qualitäten und den acht befreit sind.
12.285.5
न गच्छन्ति पुनर्भावं मुनयः संशितव्रताः ।
कदा वयं गमिष्यामो राज्यं हित्वा परंतप ॥ १२.२८५.५ ॥
Die Weisen, fest in ihren Gelübden, kehren nicht wieder ins Dasein zurück. O Feindesbezwinger, wann werden wir gehen und das Königreich zurücklassen?
12.285.6
नास्त्यनन्तं महाराज सर्वं सङ्ख्यानगोचरम् ।
पुनर्भावोपि संख्यातो नास्ति किंचिदिहाचलम् ॥ १२.२८५.६ ॥
Es gibt nichts Endloses, großer König; alles fällt in den Bereich des Zählbaren. Auch die Wiedergeburt ist gezählt; hier ist nichts unbeweglich.
12.285.7
न चापि गम्यते राजन्नैष दोषः प्रसङ्गतः ।
उद्योगादेव धर्मज्ञाः कालेनैव गमिष्यथ ॥ १२.२८५.७ ॥
Auch dies, o König, ist kein Fehler, der sich aus dem Gang der Rede ergibt. Ihr Kenner des Dharma, nur durch Mühe und zur rechten Zeit werdet ihr es erreichen.
12.285.8
नेशेऽयं सततं देही नृपते पुण्यपापयोः ।
तत एव समुत्थेन तमसा रुध्यतेऽपि च ॥ १२.२८५.८ ॥
Dieses verkörperte Wesen, o König, hat nicht stets Gewalt über Verdienst und Schuld. Und gerade durch die aus ihm aufsteigende Finsternis wird es auch behindert.
12.285.9
यथाञ्जनमयो वायुः पुनर्मानःशिलं रजः ।
अनुप्रविश्य तद्वर्णो दृश्यते रञ्जयन्दिशः ॥ १२.२८५.९ ॥
Wie der mit Antimon gefüllte Wind, oder der Staub des roten Arseniks, der, eindringend, dessen Farbe annimmt, gesehen wird und die Richtungen färbt.
12.285.10
तथा कर्मफलैर्देही रञ्जितस्तमसा वृतः ।
विवर्णो वर्णमाश्रित्य देहेषु परिवर्तते ॥ १२.२८५.१० ॥
So wird auch das verkörperte Wesen, von den Früchten seiner Taten gefärbt und von Finsternis umhüllt, farblos, doch eine Farbe annehmend, in Körpern umherkreisen.
12.285.11
ज्ञानेन हि यदा जन्तुरज्ञानप्रभवं तमः ।
व्यपोहति तदा ब्रह्म प्रकाशेत सनातनम् ॥ १२.२८५.११ ॥
Wenn das Lebewesen durch Erkenntnis die aus Unwissenheit geborene Finsternis vertreibt, dann strahlt das ewige Brahman auf.
12.285.12
अयत्नसाध्यं मुनयो वदन्ति ।
चे चापि मुक्तास्तदुपासितव्याः।
त्वया च लोकेन च सामरेण ।
तस्मान्न शाम्यन्ति महर्षिसङ्घाः ॥ १२.२८५.१२ ॥
Die Weisen sagen, es sei ohne Mühe erreichbar. Auch die Befreiten sollen es verehren, du und die Welt, zusammen mit den Unsterblichen. Darum finden die Versammlungen der großen Weisen keine Ruhe.
12.285.13
अस्मिन्नर्थे पुरा गीतं शृणुष्वैकमना नृप ।
यथा दैत्येन वृत्रेण भ्रष्टैश्वर्येण चेष्टितम् ॥ १२.२८५.१३ ॥
O König, höre mit ungeteiltem Sinn ein altes Lied zu dieser Sache: wie der Daitya Vṛtra handelte, als ihm die Herrschaft entzogen war.
12.285.14
निर्जितेनासहायेन हृतराज्येन भारत ।
अशोचता शत्रुमध्ये बुद्धिमास्थाय केवलाम् ॥ १२.२८५.१४ ॥
O Nachkomme Bharatas, besiegt, ohne Verbündete und seines Reiches beraubt, trauerte er nicht, sondern nahm inmitten seiner Feinde allein zu einem einzigen Verstand Zuflucht.
12.285.15
भ्रष्टैश्वर्यं पुरा वृत्रमुशना वाक्यमब्रवीत् ।
कच्चित्पराजितस्याद्य न व्यथा तेऽस्ति दानव ॥ १२.२८५.१५ ॥
Einst sprach Uśanas (Śukra) zu Vṛtra, dem seine Herrschaft entzogen war, diese Worte: »O Dānava, bist du nicht jetzt betrübt, da du besiegt bist?«
12.285.16
सत्येन तपसा चैव विदित्वा संक्षयं ह्यहम् ।
न शोचामि न हृष्यामि भूतानामागतिं गतिम् ॥ १२.२८५.१६ ॥
Durch Wahrheit und Askese habe ich den Untergang erkannt; darum trauere ich nicht und freue mich nicht über das Kommen und Gehen der Wesen.
12.285.17
कालसंचोदिता जीवा मज्जन्ति नरकेऽवशाः ।
परिहृष्टानि सर्वाणि दिव्यान्याहुर्मनीषिणः ॥ १२.२८५.१७ ॥
Die von der Zeit getriebenen Wesen versinken hilflos in der Hölle; und die Weisen sagen, selbst alle göttlichen Dinge verfallen.
12.285.18
क्षपयित्वा तु तं कालं गणितं कालचोदिताः ।
सावशेषेण कालेन संधावन्ति पुनःपुनः ॥ १२.२८५.१८ ॥
Nachdem sie jene gezählte Zeit erschöpft haben, von der Zeit getrieben, rennen sie immer wieder mit der verbleibenden Zeit.
12.285.19
तिर्यग्योनिसहस्राणि गत्वा नरकमेव च ।
निर्गच्छन्त्यवशा जीवाः कालबन्धनबन्धनाः ॥ १२.२८५.१९ ॥
Nachdem sie tausende tierische Schöße und sogar die Hölle durchlaufen haben, kommen die hilflosen Lebewesen wieder heraus, gebunden an die Fesseln der Zeit (kāla-bandhana).
12.285.20
एवं संसरमाणानि ह्यहं भूतानि दृष्टवान् ।
यथा कर्म तथा लाभ इति शास्त्रनिदर्शनम् ॥ १२.२८५.२० ॥
So habe ich die Wesen im saṃsāra umherirren sehen: wie die Handlung (karma), so die Frucht — das ist die Lehre der Schriften.
12.285.21
तिर्यग्गच्छन्ति नरकं मानुष्यं दैवमेव च ।
सुखदुःखे प्रिये द्वेष्ये चरित्वा पूर्वमेव च ॥ १२.२८५.२१ ॥
Sie gehen zu tierischen Geburten, in die Hölle, zur menschlichen und zur göttlichen Geburt; nachdem sie zuvor Freude und Leid, das Liebe und das Verhasste, durch frühere Taten erfahren haben, so gehen sie weiter.
12.285.22
कृतान्तविधिसंयुक्तः सर्वो लोकः प्रपद्यते ।
गतं गच्छन्ति चाध्वानं सर्वभूतानि सर्वदा ॥ १२.२८५.२२ ॥
Die ganze Welt, gebunden an die Ordnung des Todes (Kṛtānta), geht hinaus; alle Wesen gehen immer den Weg, den die Dahingegangenen gegangen sind.
12.285.23
कालसङ्ख्यानसङ्ख्येयं सृष्टिस्थितिपरायणम् ।
तं भाषमाणं भगवानुशना प्रत्यभाषत।
इमान्दुष्टप्रलापांस्त्वं तात कस्मात्प्रभाषते ॥ १२.२८५.२३ ॥
Ihm, der von dem sprach, was durch die Zählung der Zeit zu berechnen ist und sich Schöpfung und Erhaltung widmet, antwortete der erhabene Uśanas: »Lieber Sohn, warum redest du dieses verkehrte Geschwätz?«
12.285.24
प्रत्यक्षमेतद्भवतस्तथाऽन्येषां मनीषिणाम् ।
मया यज्जयलुब्धेन पुरा तप्तं महत्तपः ॥ १२.२८५.२४ ॥
Dies ist Euch und anderen Weisen offenkundig: Ich, gierig nach Sieg, habe einst eine große Askese vollzogen.
12.285.25
गन्धानादाय भूतानां रसांश्च विविधानपि ।
अवर्धं त्रीन्समाक्रम्य लोकान्वै स्वेन तेजसा ॥ १२.२८५.२५ ॥
Die Düfte der Wesen und ihre vielfältigen Geschmäcke nehmend und die drei Welten mit meinem eigenen Glanz überwältigend, wurde ich maßlos.
12.285.26
ज्वालामालापरिक्षिप्तो वैहायसगतिस्तथा ।
अजेयः सर्वभूतानामासं नित्यमपेतभीः ॥ १२.२८५.२६ ॥
Von einem Flammenkranz umgeben und durch den Himmel ziehend, war ich für alle Wesen unbesiegbar, stets furchtlos.
12.285.27
ऐश्वर्यं तपसा प्राप्तं भ्रष्टं तच्च स्वकर्मभिः ।
धृतिमास्थाय भगवन्न शोचामि ततस्त्वहम् ॥ १२.२८५.२७ ॥
Die durch Askese erlangte Herrschaft ist durch meine eigenen Taten verloren gegangen; o Ehrwürdiger, ich habe Standhaftigkeit angenommen und trauere nicht.
12.285.28
युयुत्सता महेन्द्रेण पुरा सार्धं महात्मना ।
ततो मे भगवान्दृष्टो हरिर्नारायणः प्रभुः ॥ १२.२८५.२८ ॥
Einst, als ich mit dem großmütigen Mahendra kämpfen wollte, erschien mir der ehrwürdige Hari Nārāyaṇa, der Herr.
12.285.29
वैकुण्ठः पुरुषोऽनन्तः शुक्लो विष्णुः सनातनः ।
मुञ्जकेशो हरिश्मश्रुः सर्वभूतपितामहः ॥ १२.२८५.२९ ॥
Vaikuṇṭha, der Puruṣa, der Unendliche, der Lichte, Viṣṇu, der Ewige, mit Haaren wie Muñja-Gras, mit rötlichem Bart, der Großvater aller Wesen.
12.285.30
नूनं तु तस्य तपसः सावशेषं ममास्ति वै ।
यदहं प्रष्टुमिच्छामि भवन्तं कर्मणः फलम् ॥ १२.२८५.३० ॥
Gewiss ist mir noch ein Rest jener Askese geblieben; deshalb möchte ich dich nach der Frucht der Tat fragen.
12.285.31
ऐश्वर्यं वै महद्ब्रह्मन्वर्णे कस्मिन्प्रतिष्ठितम् ।
निवर्तते चापि पुनः कथमैश्वर्यमुत्तमम् ॥ १२.२८५.३१ ॥
O Brahmane, in welcher Varṇa ruht diese große Herrschaft? Und wie kehrt jene höchste Herrschaft wieder zurück?
12.285.32
भवन्ति कस्माद्भूतानि प्रवर्तन्ते यथा पुनः ।
किं वा फलं परं प्राप्य जीवस्तिष्ठति शाश्वतः ॥ १२.२८५.३२ ॥
Woraus entstehen die Wesen, und wie entfalten sie sich dann wieder? Oder: Wie bleibt das Lebewesen, nachdem es die höchste Frucht erlangt hat, ewig bestehen?
12.285.33
केन वा कर्मणा शक्यमथ ज्ञानेन केन वा ।
ब्रह्मर्षे तत्फलं प्राप्तुं तन्मे व्याख्यातुमर्हसि ॥ १२.२८५.३३ ॥
Durch welches Werk oder durch welche Erkenntnis ist jene Frucht erreichbar? O Weiser unter den Brahmanen, du solltest mir das erklären.
12.285.34
इतीदमुक्तः स मुनिस्तदानीं ।
प्रत्याह यत्तच्छृणु राजसिंह।
मयोच्यमानं पुरुषर्षभ त्व ।
मनन्यचित्तः सह सोदरीयैः ॥ १२.२८५.३४ ॥
So angesprochen, antwortete jener Weise damals. Höre, was ich sage, o Löwe unter den Königen. O Stier unter den Menschen, höre mit ungeteiltem Geist, zusammen mit deinen Brüdern.