Mahābhārata · Adhyāya 12.285
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.285.1
धन्याधन्या इति जनाः सर्वेऽस्मान्प्रवदन्त्युत ।
न दुःखिततरः कश्चित्पुमानस्माभिरस्ति ह ॥ १२.२८५.१ ॥
Todos nos chamam de «afortunados, afortunados», e, no entanto, não há homem mais aflito do que nós.
12.285.2
लोकसंभावितैर्दुःखं यत्प्राप्तं कुरुसत्तम ।
प्राप्य जातिं मनुष्येषु देवैरपि पितामह ॥ १२.२८५.२ ॥
Ó melhor dos Kuru, a dor que sofremos até pelo que o mundo estima, ó avô, tendo alcançado o nascimento entre os homens, vem até dos deuses.
12.285.3
कदा वयं करिष्यामः संन्यासं दुःखभेषजम् ।
दुःखमेतच्छरीराणां धारणं कुरुसत्तम ॥ १२.२८५.३ ॥
Quando abraçaremos a renúncia, remédio da dor? Ó melhor dos Kuru, este carregar dos corpos é a própria dor.
12.285.4
विमुक्ताः सप्तदशभिर्हेतुभूतैश्च पञ्चभिः ।
इन्द्रियार्थैर्गुणैश्चैव अष्टाभिश्च पितामह ॥ १२.२८५.४ ॥
Ó avô, os libertados dos dezessete, dos cinco elementos causais, dos objetos dos sentidos, das qualidades e dos oito.
12.285.5
न गच्छन्ति पुनर्भावं मुनयः संशितव्रताः ।
कदा वयं गमिष्यामो राज्यं हित्वा परंतप ॥ १२.२८५.५ ॥
Os sábios firmes em seus votos não retornam à existência. Ó abrasador de inimigos, quando partiremos, deixando o reino para trás?
12.285.6
नास्त्यनन्तं महाराज सर्वं सङ्ख्यानगोचरम् ।
पुनर्भावोपि संख्यातो नास्ति किंचिदिहाचलम् ॥ १२.२८५.६ ॥
Nada é infinito, grande rei; tudo cai dentro do alcance da enumeração. Até o renascimento foi contado; aqui nada é imóvel.
12.285.7
न चापि गम्यते राजन्नैष दोषः प्रसङ्गतः ।
उद्योगादेव धर्मज्ञाः कालेनैव गमिष्यथ ॥ १२.२८५.७ ॥
Nem, ó rei, esta é uma falha que surge no curso do discurso. Ó conhecedores do dharma, somente pelo esforço, e a seu tempo, o alcançareis.
12.285.8
नेशेऽयं सततं देही नृपते पुण्यपापयोः ।
तत एव समुत्थेन तमसा रुध्यतेऽपि च ॥ १२.२८५.८ ॥
Este ser encarnado, ó rei, não tem sempre controle sobre o mérito e o demérito. E é também obstruído por aquela mesma escuridão que dele surge.
12.285.9
यथाञ्जनमयो वायुः पुनर्मानःशिलं रजः ।
अनुप्रविश्य तद्वर्णो दृश्यते रञ्जयन्दिशः ॥ १२.२८५.९ ॥
Como o vento cheio de colírio, ou a poeira do arsênico vermelho, que, ao penetrar, toma a sua cor e é vista, tingindo as direções.
12.285.10
तथा कर्मफलैर्देही रञ्जितस्तमसा वृतः ।
विवर्णो वर्णमाश्रित्य देहेषु परिवर्तते ॥ १२.२८५.१० ॥
Assim também o ser encarnado, tingido pelos frutos de suas ações e envolto em escuridão, embora sem cor, assume uma cor e transita pelos corpos.
12.285.11
ज्ञानेन हि यदा जन्तुरज्ञानप्रभवं तमः ।
व्यपोहति तदा ब्रह्म प्रकाशेत सनातनम् ॥ १२.२८५.११ ॥
Quando o ser vivo, pelo conhecimento, dissipa a escuridão nascida da ignorância, então o Brahman eterno resplandece.
12.285.12
अयत्नसाध्यं मुनयो वदन्ति ।
चे चापि मुक्तास्तदुपासितव्याः।
त्वया च लोकेन च सामरेण ।
तस्मान्न शाम्यन्ति महर्षिसङ्घाः ॥ १२.२८५.१२ ॥
Os sábios dizem que é alcançável sem esforço. Mesmo os libertos devem venerá-lo, tu e o mundo, junto com os imortais. Por isso as assembleias dos grandes sábios não se acalmam.
12.285.13
अस्मिन्नर्थे पुरा गीतं शृणुष्वैकमना नृप ।
यथा दैत्येन वृत्रेण भ्रष्टैश्वर्येण चेष्टितम् ॥ १२.२८५.१३ ॥
Ó rei, ouve com mente única um canto antigo sobre este assunto: como o daitya Vṛtra agiu quando foi despojado da soberania.
12.285.14
निर्जितेनासहायेन हृतराज्येन भारत ।
अशोचता शत्रुमध्ये बुद्धिमास्थाय केवलाम् ॥ १२.२८५.१४ ॥
Ó descendente de Bharata, derrotado, sem aliados e despojado do reino, não se lamentou, mas, no meio dos inimigos, refugiou-se numa só inteligência.
12.285.15
भ्रष्टैश्वर्यं पुरा वृत्रमुशना वाक्यमब्रवीत् ।
कच्चित्पराजितस्याद्य न व्यथा तेऽस्ति दानव ॥ १२.२८५.१५ ॥
Outrora Uśanas (Śukra) disse estas palavras a Vṛtra, despojado da soberania: "Ó dānava, não te aflige agora, vencido como estás?"
12.285.16
सत्येन तपसा चैव विदित्वा संक्षयं ह्यहम् ।
न शोचामि न हृष्यामि भूतानामागतिं गतिम् ॥ १२.२८५.१६ ॥
Pela verdade e pela austeridade conheci a destruição; por isso não me aflijo nem me alegro com a vinda e a partida dos seres.
12.285.17
कालसंचोदिता जीवा मज्जन्ति नरकेऽवशाः ।
परिहृष्टानि सर्वाणि दिव्यान्याहुर्मनीषिणः ॥ १२.२८५.१७ ॥
Os seres impelidos pelo tempo afundam impotentes no inferno; e os sábios dizem que até todas as coisas divinas se desgastam.
12.285.18
क्षपयित्वा तु तं कालं गणितं कालचोदिताः ।
सावशेषेण कालेन संधावन्ति पुनःपुनः ॥ १२.२८५.१८ ॥
Tendo esgotado aquele tempo contado, impelidos pelo tempo, correm repetidamente com o tempo que resta.
12.285.19
तिर्यग्योनिसहस्राणि गत्वा नरकमेव च ।
निर्गच्छन्त्यवशा जीवाः कालबन्धनबन्धनाः ॥ १२.२८५.१९ ॥
Depois de passar por milhares de ventres animais e até pelo inferno, os seres vivos impotentes saem novamente, presos pelas amarras do tempo (kāla-bandhana).
12.285.20
एवं संसरमाणानि ह्यहं भूतानि दृष्टवान् ।
यथा कर्म तथा लाभ इति शास्त्रनिदर्शनम् ॥ १२.२८५.२० ॥
Assim vi os seres vagando pelo saṃsāra: como é a ação, assim é o fruto — esse é o ensinamento das escrituras.
12.285.21
तिर्यग्गच्छन्ति नरकं मानुष्यं दैवमेव च ।
सुखदुःखे प्रिये द्वेष्ये चरित्वा पूर्वमेव च ॥ १२.२८५.२१ ॥
Vão para nascimentos animais, para o inferno, para o nascimento humano e o divino; tendo antes experimentado prazer e dor, o querido e o odiado, por ações passadas, assim seguem.
12.285.22
कृतान्तविधिसंयुक्तः सर्वो लोकः प्रपद्यते ।
गतं गच्छन्ति चाध्वानं सर्वभूतानि सर्वदा ॥ १२.२८५.२२ ॥
Todo o mundo, submetido à ordenação da Morte (Kṛtānta), segue adiante; todos os seres sempre percorrem o caminho que os que partiram já percorreram.
12.285.23
कालसङ्ख्यानसङ्ख्येयं सृष्टिस्थितिपरायणम् ।
तं भाषमाणं भगवानुशना प्रत्यभाषत।
इमान्दुष्टप्रलापांस्त्वं तात कस्मात्प्रभाषते ॥ १२.२८५.२३ ॥
A ele, que falava do que se conta pelo cômputo do tempo e se dedica à criação e à manutenção, o venerável Uśanas respondeu: «Querido filho, por que proferes esses desvarios perversos?»
12.285.24
प्रत्यक्षमेतद्भवतस्तथाऽन्येषां मनीषिणाम् ।
मया यज्जयलुब्धेन पुरा तप्तं महत्तपः ॥ १२.२८५.२४ ॥
Isso é evidente para você e para outros sábios: eu, ávido pela vitória, realizei outrora uma grande austeridade.
12.285.25
गन्धानादाय भूतानां रसांश्च विविधानपि ।
अवर्धं त्रीन्समाक्रम्य लोकान्वै स्वेन तेजसा ॥ १२.२८५.२५ ॥
Tomando os aromas dos seres e seus diversos sabores, e subjugando os três mundos com meu próprio esplendor, tornei-me sem freio.
12.285.26
ज्वालामालापरिक्षिप्तो वैहायसगतिस्तथा ।
अजेयः सर्वभूतानामासं नित्यमपेतभीः ॥ १२.२८५.२६ ॥
Cercado por uma guirlanda de chamas e movendo-me pelo céu, eu era invencível para todos os seres, sempre livre do medo.
12.285.27
ऐश्वर्यं तपसा प्राप्तं भ्रष्टं तच्च स्वकर्मभिः ।
धृतिमास्थाय भगवन्न शोचामि ततस्त्वहम् ॥ १२.२८५.२७ ॥
O domínio conquistado pela ascese foi perdido por meus próprios atos; ó venerável, tendo adotado a firmeza, não me lamento.
12.285.28
युयुत्सता महेन्द्रेण पुरा सार्धं महात्मना ।
ततो मे भगवान्दृष्टो हरिर्नारायणः प्रभुः ॥ १२.२८५.२८ ॥
Outrora, quando desejei combater o magnânimo Mahendra, então o venerável Hari Nārāyaṇa, o senhor, apareceu-me.
12.285.29
वैकुण्ठः पुरुषोऽनन्तः शुक्लो विष्णुः सनातनः ।
मुञ्जकेशो हरिश्मश्रुः सर्वभूतपितामहः ॥ १२.२८५.२९ ॥
Vaikuṇṭha, o Puruṣa, o infinito, o brilhante, Viṣṇu, o eterno, de cabelos como a erva muñja, de barba acastanhada, o avô de todos os seres.
12.285.30
नूनं तु तस्य तपसः सावशेषं ममास्ति वै ।
यदहं प्रष्टुमिच्छामि भवन्तं कर्मणः फलम् ॥ १२.२८५.३० ॥
Certamente ainda me resta algo daquela ascese, e por isso desejo perguntar-te sobre o fruto da ação.
12.285.31
ऐश्वर्यं वै महद्ब्रह्मन्वर्णे कस्मिन्प्रतिष्ठितम् ।
निवर्तते चापि पुनः कथमैश्वर्यमुत्तमम् ॥ १२.२८५.३१ ॥
Ó brâmane, em qual varṇa repousa esta grande soberania? E como essa soberania suprema volta a retirar-se?
12.285.32
भवन्ति कस्माद्भूतानि प्रवर्तन्ते यथा पुनः ।
किं वा फलं परं प्राप्य जीवस्तिष्ठति शाश्वतः ॥ १२.२८५.३२ ॥
De onde surgem os seres, e como voltam a desdobrar-se? Ou ainda: tendo obtido o fruto supremo, como permanece eterno o jīva?
12.285.33
केन वा कर्मणा शक्यमथ ज्ञानेन केन वा ।
ब्रह्मर्षे तत्फलं प्राप्तुं तन्मे व्याख्यातुमर्हसि ॥ १२.२८५.३३ ॥
Por qual ação, ou por qual conhecimento, é possível alcançar esse fruto? Ó sábio entre os brâmanes, deverias explicar-mo.
12.285.34
इतीदमुक्तः स मुनिस्तदानीं ।
प्रत्याह यत्तच्छृणु राजसिंह।
मयोच्यमानं पुरुषर्षभ त्व ।
मनन्यचित्तः सह सोदरीयैः ॥ १२.२८५.३४ ॥
Assim interpelado, aquele sábio então respondeu. Ouve o que digo, ó leão entre os reis. Ó touro entre os homens, ouve com mente indivisa, junto com teus irmãos.