மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.285
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.285.1
धन्याधन्या इति जनाः सर्वेऽस्मान्प्रवदन्त्युत ।
न दुःखिततरः कश्चित्पुमानस्माभिरस्ति ह ॥ १२.२८५.१ ॥
எல்லா மக்களும் எங்களை 'பாக்கியசாலிகள், பாக்கியசாலிகள்' என்று சொல்கிறார்கள்; ஆனால் எங்களை விட அதிக துயருற்ற மனிதன் எவரும் இல்லை.
12.285.2
लोकसंभावितैर्दुःखं यत्प्राप्तं कुरुसत्तम ।
प्राप्य जातिं मनुष्येषु देवैरपि पितामह ॥ १२.२८५.२ ॥
குருக்களில் சிறந்தவரே, உலகம் போற்றும் செயல்களாலும் துயரம் வருகிறது; பிதாமகரே, மனிதர்களிடையே பிறந்த பின் தேவர்களாலும் கூட துயரம் வருகிறது.
12.285.3
कदा वयं करिष्यामः संन्यासं दुःखभेषजम् ।
दुःखमेतच्छरीराणां धारणं कुरुसत्तम ॥ १२.२८५.३ ॥
துயரத்திற்கு மருந்தான துறவை நாங்கள் எப்போது மேற்கொள்வோம்? குருக்களில் சிறந்தவரே, உடல்களைத் தாங்குவதே இந்தத் துயரம்.
12.285.4
विमुक्ताः सप्तदशभिर्हेतुभूतैश्च पञ्चभिः ।
इन्द्रियार्थैर्गुणैश्चैव अष्टाभिश्च पितामह ॥ १२.२८५.४ ॥
பிதாமகரே, பதினேழு, ஐந்து காரணத் தத்துவங்கள், புலனுணர்வுப் பொருட்கள், குணங்கள் மற்றும் எட்டு ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபட்டவர்கள்.
12.285.5
न गच्छन्ति पुनर्भावं मुनयः संशितव्रताः ।
कदा वयं गमिष्यामो राज्यं हित्वा परंतप ॥ १२.२८५.५ ॥
கடும் விரதம் கொண்ட முனிவர்கள் மறுபிறவியை அடைவதில்லை. எதிரிகளைச் சுடுபவரே, அரசை விட்டு நாங்கள் எப்போது செல்வோம்?
12.285.6
नास्त्यनन्तं महाराज सर्वं सङ्ख्यानगोचरम् ।
पुनर्भावोपि संख्यातो नास्ति किंचिदिहाचलम् ॥ १२.२८५.६ ॥
மகாராஜாவே, முடிவற்றது என்று எதுவும் இல்லை; அனைத்தும் எண்ணிக்கைக்கு உட்பட்டவையே. மறுபிறவியும் எண்ணப்பட்டுள்ளது; இங்கு அசைவற்றது எதுவும் இல்லை.
12.285.7
न चापि गम्यते राजन्नैष दोषः प्रसङ्गतः ।
उद्योगादेव धर्मज्ञाः कालेनैव गमिष्यथ ॥ १२.२८५.७ ॥
அரசே, இது பேச்சின் போக்கில் வந்த குற்றமன்று. தர்மம் அறிந்தவர்களே, முயற்சியாலேயே, காலம் வரும்போதுதான் நீங்கள் அதை அடைவீர்கள்.
12.285.8
नेशेऽयं सततं देही नृपते पुण्यपापयोः ।
तत एव समुत्थेन तमसा रुध्यतेऽपि च ॥ १२.२८५.८ ॥
அரசே, உடல் கொண்ட இந்த உயிர் புண்ணியத்தையும் பாவத்தையும் எப்போதும் கட்டுப்படுத்துவதில்லை. அதிலிருந்தே எழுந்த இருளால் அது தடுக்கப்படவும் படுகிறது.
12.285.9
यथाञ्जनमयो वायुः पुनर्मानःशिलं रजः ।
अनुप्रविश्य तद्वर्णो दृश्यते रञ्जयन्दिशः ॥ १२.२८५.९ ॥
மையால் நிறைந்த காற்று, அல்லது மனஃசிலையின் தூள், உள்ளே புகுந்து அதே நிறமாகக் காணப்பட்டு திசைகளை வண்ணமயமாக்குவது போல.
12.285.10
तथा कर्मफलैर्देही रञ्जितस्तमसा वृतः ।
विवर्णो वर्णमाश्रित्य देहेषु परिवर्तते ॥ १२.२८५.१० ॥
அதுபோல, கர்மப் பயன்களால் சாயம் பூசப்பட்டு, இருளால் சூழப்பட்ட உயிர், நிறமற்றதாயினும் ஒரு நிறத்தை ஏற்று உடல்களில் சுழல்கிறது.
12.285.11
ज्ञानेन हि यदा जन्तुरज्ञानप्रभवं तमः ।
व्यपोहति तदा ब्रह्म प्रकाशेत सनातनम् ॥ १२.२८५.११ ॥
ஒரு உயிர் ஞானத்தால், அறியாமையிலிருந்து பிறந்த இருளை நீக்கும்போது, அப்போது சனாதனமான பிரம்மம் விளங்கும்.
12.285.12
अयत्नसाध्यं मुनयो वदन्ति ।
चे चापि मुक्तास्तदुपासितव्याः।
त्वया च लोकेन च सामरेण ।
तस्मान्न शाम्यन्ति महर्षिसङ्घाः ॥ १२.२८५.१२ ॥
முனிவர்கள் இது முயற்சியின்றி அடையக்கூடியது என்கின்றனர். விடுபட்டவர்களும் அதை வழிபடத்தக்கவர்கள்; நீயும் உலகமும் தேவர்களுடன் சேர்ந்தும். ஆகவே மகரிஷிகளின் கூட்டங்கள் அமைதியடைவதில்லை.
12.285.13
अस्मिन्नर्थे पुरा गीतं शृणुष्वैकमना नृप ।
यथा दैत्येन वृत्रेण भ्रष्टैश्वर्येण चेष्टितम् ॥ १२.२८५.१३ ॥
அரசே, இந்தப் பொருள் குறித்து முன்பு பாடப்பட்ட ஒரு கதையை ஒருமனதோடு கேள். ஐசுவரியம் இழந்த அசுரன் விருத்திரன் எவ்வாறு நடந்துகொண்டான் என்பதை.
12.285.14
निर्जितेनासहायेन हृतराज्येन भारत ।
अशोचता शत्रुमध्ये बुद्धिमास्थाय केवलाम् ॥ १२.२८५.१४ ॥
பாரதனே, தோற்கடிக்கப்பட்டு, துணையின்றி, அரசை இழந்து, எதிரிகளின் நடுவில் ஒரே அறிவை மட்டும் பற்றிக்கொண்டு அவன் வருந்தவில்லை.
12.285.15
भ्रष्टैश्वर्यं पुरा वृत्रमुशना वाक्यमब्रवीत् ।
कच्चित्पराजितस्याद्य न व्यथा तेऽस्ति दानव ॥ १२.२८५.१५ ॥
முன்பு ஐசுவரியம் இழந்த விருத்திரனிடம் உசனஸ் இவ்வாறு சொன்னார் — "தானவனே, தோற்ற உனக்கு இன்று எந்த வேதனையும் இல்லையா?"
12.285.16
सत्येन तपसा चैव विदित्वा संक्षयं ह्यहम् ।
न शोचामि न हृष्यामि भूतानामागतिं गतिम् ॥ १२.२८५.१६ ॥
சத்தியத்தாலும் தவத்தாலும் அழிவை அறிந்தேன்; ஆகையால் உயிர்களின் வருகையையும் போகையையும் கண்டு நான் துயருறுவதில்லை, மகிழ்வதுமில்லை.
12.285.17
कालसंचोदिता जीवा मज्जन्ति नरकेऽवशाः ।
परिहृष्टानि सर्वाणि दिव्यान्याहुर्मनीषिणः ॥ १२.२८५.१७ ॥
காலத்தால் தூண்டப்பட்ட உயிர்கள் வலியின்றி நரகத்தில் மூழ்குகின்றன; ஞானிகள் தெய்வீகமான அனைத்தும் கூட இறுதியில் தளர்ந்துவிடும் என்று சொல்கிறார்கள்.
12.285.18
क्षपयित्वा तु तं कालं गणितं कालचोदिताः ।
सावशेषेण कालेन संधावन्ति पुनःपुनः ॥ १२.२८५.१८ ॥
கணக்கிடப்பட்ட அந்தக் காலத்தை முடித்தபின்னும், காலத்தால் தூண்டப்பட்டு, மீதமுள்ள காலத்தோடு அவை மீண்டும் மீண்டும் ஓடுகின்றன.
12.285.19
तिर्यग्योनिसहस्राणि गत्वा नरकमेव च ।
निर्गच्छन्त्यवशा जीवाः कालबन्धनबन्धनाः ॥ १२.२८५.१९ ॥
ஆயிரக்கணக்கான விலங்கு யோனிகளிலும் நரகத்திலும் சென்று, காலத்தின் கட்டுகளால் பிணைக்கப்பட்ட உயிரினங்கள் வசமின்றி வெளிவருகின்றன.
12.285.20
एवं संसरमाणानि ह्यहं भूतानि दृष्टवान् ।
यथा कर्म तथा लाभ इति शास्त्रनिदर्शनम् ॥ १२.२८५.२० ॥
இவ்வாறு சம்சாரத்தில் அலையும் உயிரினங்களை நான் கண்டிருக்கிறேன். எப்படிப்பட்ட கர்மமோ அப்படிப்பட்ட பலன் — இதுவே சாஸ்திரத்தின் போதனை.
12.285.21
तिर्यग्गच्छन्ति नरकं मानुष्यं दैवमेव च ।
सुखदुःखे प्रिये द्वेष्ये चरित्वा पूर्वमेव च ॥ १२.२८५.२१ ॥
அவை விலங்கு யோனிக்கும், நரகத்திற்கும், மனித யோனிக்கும், தேவ யோனிக்கும் செல்கின்றன. முன்னைய கர்மங்களால் இன்பதுன்பங்களையும், விருப்பு வெறுப்புகளையும் அனுபவித்த பின்னரே இவ்வாறு நடக்கின்றன.
12.285.22
कृतान्तविधिसंयुक्तः सर्वो लोकः प्रपद्यते ।
गतं गच्छन्ति चाध्वानं सर्वभूतानि सर्वदा ॥ १२.२८५.२२ ॥
கிருதாந்தனின் (மரணத்தின்) விதியால் கட்டுண்ட இவ்வுலகம் முழுவதும் செல்கிறது. எல்லா உயிரினங்களும் எப்போதும் முன்பு சென்றவர்கள் சென்ற வழியிலேயே செல்கின்றன.
12.285.23
कालसङ्ख्यानसङ्ख्येयं सृष्टिस्थितिपरायणम् ।
तं भाषमाणं भगवानुशना प्रत्यभाषत।
इमान्दुष्टप्रलापांस्त्वं तात कस्मात्प्रभाषते ॥ १२.२८५.२३ ॥
காலத்தாலும் எண்ணிக்கையாலும் அறியத்தக்கவற்றையும், படைப்பு நிலைப்பில் ஈடுபட்டவற்றையும் பேசிக்கொண்டிருந்தவனுக்கு பகவான் உசனஸ் பதிலளித்தார்: "அன்பு மகனே, இந்த தீய வீண்பேச்சுகளை ஏன் பேசுகிறாய்?"
12.285.24
प्रत्यक्षमेतद्भवतस्तथाऽन्येषां मनीषिणाम् ।
मया यज्जयलुब्धेन पुरा तप्तं महत्तपः ॥ १२.२८५.२४ ॥
இது உமக்கும் மற்ற ஞானிகளுக்கும் நேரடியாகத் தெரிந்ததே. வெற்றியின் மீது ஆசை கொண்ட நான் முன்பு பெரும் தவம் செய்தேன்.
12.285.25
गन्धानादाय भूतानां रसांश्च विविधानपि ।
अवर्धं त्रीन्समाक्रम्य लोकान्वै स्वेन तेजसा ॥ १२.२८५.२५ ॥
உயிரினங்களின் மணங்களையும் பலவகைச் சுவைகளையும் கைப்பற்றி, மூன்று உலகங்களையும் தன் ஒளியால் மிகைப்படுத்தி, அடக்கமுடியாதவனாக ஆனேன்.
12.285.26
ज्वालामालापरिक्षिप्तो वैहायसगतिस्तथा ।
अजेयः सर्वभूतानामासं नित्यमपेतभीः ॥ १२.२८५.२६ ॥
சுடர்மாலையால் சூழப்பட்டு, வானில் செல்பவனாக, எல்லா உயிரினங்களாலும் வெல்ல முடியாதவனாக, எப்போதும் அச்சமற்றவனாக நான் இருந்தேன்.
12.285.27
ऐश्वर्यं तपसा प्राप्तं भ्रष्टं तच्च स्वकर्मभिः ।
धृतिमास्थाय भगवन्न शोचामि ततस्त्वहम् ॥ १२.२८५.२७ ॥
தவத்தால் பெற்ற ஐசுவரியம் தன் சொந்த கர்மங்களால் அழிந்தது. ஓ பகவானே, உறுதியை ஏற்று நான் துக்கப்படவில்லை.
12.285.28
युयुत्सता महेन्द्रेण पुरा सार्धं महात्मना ।
ततो मे भगवान्दृष्टो हरिर्नारायणः प्रभुः ॥ १२.२८५.२८ ॥
முன்பு மகாத்மா மகேந்திரனுடன் போரிட விரும்பியபோது, அப்போது பகவான் ஹரி நாராயணர், பிரபு, எனக்குக் காட்சியளித்தார்.
12.285.29
वैकुण्ठः पुरुषोऽनन्तः शुक्लो विष्णुः सनातनः ।
मुञ्जकेशो हरिश्मश्रुः सर्वभूतपितामहः ॥ १२.२८५.२९ ॥
வைகுண்டர், புருஷர், அனந்தர், சுக்லர், விஷ்ணு, சனாதனர், முஞ்சப்புல் போன்ற கேசமுடையவர், பொன்னிற தாடியுடையவர், எல்லா உயிரினங்களின் பிதாமகர்.
12.285.30
नूनं तु तस्य तपसः सावशेषं ममास्ति वै ।
यदहं प्रष्टुमिच्छामि भवन्तं कर्मणः फलम् ॥ १२.२८५.३० ॥
நிச்சயமாக அந்தத் தவத்தின் எஞ்சியது எனக்கு இருக்கிறது; ஆகையால் கர்மத்தின் பலனை உம்மிடம் கேட்க விரும்புகிறேன்.
12.285.31
ऐश्वर्यं वै महद्ब्रह्मन्वर्णे कस्मिन्प्रतिष्ठितम् ।
निवर्तते चापि पुनः कथमैश्वर्यमुत्तमम् ॥ १२.२८५.३१ ॥
பிரம்மனே, இந்த மாபெரும் ஐசுவரியம் எந்த வர்ணத்தில் நிலைபெற்றுள்ளது? அந்த உயர்ந்த ஐசுவரியம் மீண்டும் எவ்வாறு திரும்பிச் செல்கிறது?
12.285.32
भवन्ति कस्माद्भूतानि प्रवर्तन्ते यथा पुनः ।
किं वा फलं परं प्राप्य जीवस्तिष्ठति शाश्वतः ॥ १२.२८५.३२ ॥
உயிர்கள் எதிலிருந்து தோன்றுகின்றன, மீண்டும் எவ்வாறு செயல்படுகின்றன? அல்லது உயர்ந்த பயனை அடைந்து ஜீவன் நித்தியமாக எவ்வாறு நிலைத்திருக்கிறது?
12.285.33
केन वा कर्मणा शक्यमथ ज्ञानेन केन वा ।
ब्रह्मर्षे तत्फलं प्राप्तुं तन्मे व्याख्यातुमर्हसि ॥ १२.२८५.३३ ॥
எந்த கர்மத்தால், அல்லது எந்த ஞானத்தால் அந்தப் பயனை அடைவது சாத்தியமாகும்? பிரம்மரிஷியே, அதை எனக்கு விளக்குவீராக.
12.285.34
इतीदमुक्तः स मुनिस्तदानीं ।
प्रत्याह यत्तच्छृणु राजसिंह।
मयोच्यमानं पुरुषर्षभ त्व ।
मनन्यचित्तः सह सोदरीयैः ॥ १२.२८५.३४ ॥
இவ்வாறு கேட்கப்பட்ட அந்த முனிவர் அப்போது பதிலளித்தார். அரசசிங்கமே, நான் சொல்வதைக் கேள். ஆடவர்களில் காளையே, உன் சகோதரர்களுடன் ஒருமனதாக கேள்.