Mahābhārata · Adhyāya 12.286
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.286.1
नमस्तस्मै भगवते देवाय प्रभविष्णवे ।
यस्य पृथ्वी तलं तात साकाशं बाहुगोचरः ॥ १२.२८६.१ ॥
Verehrung sei jenem seligen Gott, dem Mächtigen und Allvermögenden, mein Kind, in dessen Armreichweite der Grund der Erde und der Himmel liegen.
12.286.2
मूर्धा यस्य त्वनन्तं च स्थानं दानवसत्तम ।
तस्याहं ते प्रवक्ष्यामि विष्णोर्माहात्म्यमुत्तमम् ॥ १२.२८६.२ ॥
Bester der Dānavas, von ihm, dessen Haupt und Wohnstätte unendlich sind, werde ich dir die höchste Größe Viṣṇus verkünden.
12.286.3
तयोः संवदतोरेवमाजगाम महामुनिः ।
सनत्कुमारो धमार्त्मा संशयच्छेदनाय वै ॥ १२.२८६.३ ॥
Während sich die beiden so unterhielten, kam der große Weise Sanatkumāra, rechtschaffen im Herzen, eben dorthin, um den Zweifel zu zerschneiden.
12.286.4
स पूजितोऽसुरेन्द्रेण मुनिनोशनसा तथा ।
निषसादासने राजन्महार्हे मुनिपुङ्गवः ॥ १२.२८६.४ ॥
So geehrt vom Herrn der Asuras und vom Weisen Uśanas, o König, setzte sich jener Beste der Weisen auf einen kostbaren Sitz.
12.286.5
तमासीनं महाप्रज्ञमुशना वाक्यमब्रवीत् ।
ब्रूह्यस्मै दानवेन्दाय विष्णोर्माहात्म्यमुत्तमम् ॥ १२.२८६.५ ॥
Zu ihm, der dasaß, dem Mann von großer Weisheit, sprach Uśanas diese Worte: "Verkünde diesem Herrn der Dānavas die höchste Größe Viṣṇus."
12.286.6
सनत्कुमारस्तु वचः श्रुत्वा प्राह वचोऽर्थवत् ।
विष्णोर्माहात्म्यसंयुक्तं दानवेन्द्राय धीमते ॥ १२.२८६.६ ॥
Sanatkumāra vernahm diese Worte und sprach dann sinnvolle Worte, erfüllt von Viṣṇus Größe, zum weisen Herrn der Dānavas.
12.286.7
शृणु सर्वमिदं दैत्य विष्णोर्माहात्म्यमुत्तमम् ।
विष्णौ जगत्स्थितं सर्वमिति विद्धि परंतप ॥ १२.२८६.७ ॥
Höre all dies, Dämon, die höchste Größe Viṣṇus. Wisse, dass die ganze Welt in Viṣṇu gegründet ist, o Feindebezwinger.
12.286.8
अस्मिन्गच्छन्ति विलयमस्माच्च प्रभवन्त्युत ।
अवत्येष महाबाहुर्भूतग्रामं चराचरम्।
एष चाक्षिपते काले काले च सृजते पुनः ॥ १२.२८६.८ ॥
In ihm gehen die Wesen in Auflösung ein, und aus ihm entstehen sie wieder. Dieser Starkarmige schützt die Schar der Wesen, bewegliche und unbewegliche. Er zieht sie zur rechten Zeit ein und erschafft sie zur rechten Zeit wieder.
12.286.9
नैष दानव ते शक्यस्तपसा नैव चेज्यया ।
संप्राप्तुमिन्द्रियाणां तु संयमेनैव शक्यते ॥ १२.२८६.९ ॥
Er ist für dich weder durch Askese noch durch Opfer erreichbar, o Dānava. Er wird nur durch die Zügelung der Sinne erlangt.
12.286.10
बाह्ये चाभ्यन्तरे चैव कर्मणा मनसि स्थितः ।
निर्मलीकुरुते बुद्ध्या सोऽमुत्रानन्त्यमश्नुते ॥ १२.२८६.१० ॥
Wer, im Geist verweilend durch äußeres und inneres Handeln, ihn durch den Verstand läutert, erlangt im Jenseits die Unendlichkeit.
12.286.11
यथा हिरण्यकर्ता वै रूप्यमग्नौ विशोधयेत् ।
बहुशोऽतिप्रयत्नेन महताऽऽत्मकृतेन ह ॥ १२.२८६.११ ॥
Wie ein Goldschmied das Silber im Feuer läutert, vielfach, mit großer Mühe und durch selbst bereitete Mittel.
12.286.12
तद्वज्जातिशतैर्जीवः शुद्ध्यतेऽल्पेन कर्मणा ।
यत्नेन महता चैयवाप्येकजातौ विशुद्ध्यते ॥ १२.२८६.१२ ॥
Ebenso wird das Lebewesen über hunderte von Geburten durch geringes Handeln geläutert; und mit großer Mühe wird es sogar in einer einzigen Geburt vollständig geläutert.
12.286.13
लीलयाऽल्पं यथा गात्रात्प्रमृज्यादात्मनो रजः ।
बहुयत्नेन महता दोषनिर्हरणं तथा ॥ १२.२८६.१३ ॥
Wie man den Staub von seinem eigenen Körper spielerisch abwischt, so erfordert die Beseitigung eines Fehlers großes Bemühen.
12.286.14
यथा चाल्पेन माल्येन वासितं तिलसर्षपम् ।
न मुञ्चति स्वकं गन्धं तथा सूक्ष्मस्य दर्शनम् ॥ १२.२८६.१४ ॥
Wie Sesam und Senfkörner, die mit einer kleinen Girlande parfümiert wurden, ihren eigenen Duft nicht verlieren, so verhält es sich mit der Wahrnehmung des Feinen.
12.286.15
तदेव बहुभिर्माल्यैर्वास्यमानं पुनः पुनः ।
विमुच्य तं स्वकं गन्धं माल्यगन्धेऽवतिष्ठते ॥ १२.२८६.१५ ॥
Dasselbe Ding, immer wieder von vielen Girlanden parfümiert, verliert seinen eigenen Duft und bleibt im Duft der Girlanden.
12.286.16
एवं जातिशतैर्युक्तो गुणैरेव प्रसङ्गिषु ।
बुद्ध्या निवर्तते दोषो यत्नेनाभ्यासजेन ह ॥ १२.२८६.१६ ॥
So bleibt das Wesen, das durch hundert Geburten gebunden ist, allein durch seine Eigenschaften in den Anhaftungen; durch den Verstand, mittels der aus der Übung geborenen Anstrengung, weicht der Fehler zurück.
12.286.17
कर्मणा स्वेन रक्तानि विरक्तानि च दानव ।
यथा कर्मविशेषांश्च प्राप्नुवन्ति तथा शृणु ॥ १२.२८६.१७ ॥
O Dānava, durch ihre eigene Handlung werden Wesen anhänglich und losgelöst; höre, wie sie die Unterschiede des Handelns erlangen.
12.286.18
यथावत्संप्रवर्तन्ते यस्मिंस्तिष्ठति चानिशम् ।
तत्तेऽनुपूर्व्या व्याख्यास्ये तदिहैकमनाः शृणु ॥ १२.२८६.१८ ॥
Worin sie sich recht bewegen und beständig verweilen, das werde ich dir der Reihe nach erklären; höre hier mit einem Sinn zu.
12.286.19
अनादिनिधनः श्रीमान्हरिर्नारायणः प्रभुः ।
देवः सृजति भूतानि स्थावराणि चराणि च ॥ १२.२८६.१९ ॥
Er, der weder Anfang noch Ende hat, der glorreiche Hari Nārāyaṇa, Herr und Gott, erschafft die unbeweglichen und beweglichen Wesen.
12.286.20
एष सर्वेषु भूतेषु क्षरश्चाक्षर एव च ।
एकादश विकारात्मा जगत्पिबति रश्मिभिः ॥ १२.२८६.२० ॥
Er ist das Vergängliche und auch das Unvergängliche in allen Wesen. Dessen Wesen die elf Wandlungen sind, trinkt er die Welt mit seinen Strahlen.
12.286.21
पादौ तस्य महीं विद्धि मूर्धानं दिवमेव च ।
बाहवस्तु दिशो दैत्य श्रोत्रमाकाशमेव च ॥ १२.२८६.२१ ॥
Wisse, dass die Erde seine Füße und der Himmel sein Haupt ist. O Daitya, seine Arme sind die Richtungen, und seine Ohren sind der Raum.
12.286.22
तस्य तेजोमयः सूर्यो मनश्चन्द्रमसि स्थितम् ।
बुद्धिर्ज्ञानगता नित्यं रसस्त्वप्सु प्रवर्तते ॥ १२.२८६.२२ ॥
Seine strahlende Gestalt ist die Sonne; sein Geist ruht im Mond. Sein Verstand, der zur Erkenntnis gelangt, besteht immerfort, und sein Wesen wirkt im Wasser.
12.286.23
भ्रुवोरनन्तरास्तस्य ग्रहा दानवसत्तम ।
नक्षत्रचक्रं नेत्रं च आस्यमग्निं च दानव।
तं विश्वभूतं विश्वादिं परमं विद्धि चेश्वरम् ॥ १२.२८६.२३ ॥
O bester der Dānavas, unmittelbar jenseits seiner Brauen sind die Planeten. Das Rad der Sternbilder ist sein Auge, und das Feuer ist sein Mund. O Dānava, erkenne ihn als das Wesen aller Wesen, den Ursprung des Alls, den höchsten Herrn.
12.286.24
रजस्तमश्च सत्वं च विद्धि नारायणात्मकम् ।
सोश्रमाणां मुखं तात कर्मणस्तत्फलं विदुः ॥ १२.२८६.२४ ॥
Wisse, dass Leidenschaft, Dunkelheit und Güte von der Natur Nārāyaṇas sind. Lieber Sohn, er ist das Antlitz derer, die sich mühen, und sie wissen, dass er auch die Frucht der Handlung ist.
12.286.25
अकर्मणः फलं चैव स एव परमोऽव्ययः ।
छन्दांसि यस्य रोमाणि ह्यक्षरं च सरस्वती ॥ १२.२८६.२५ ॥
Die Frucht des Nichthandelns ist ebenfalls er; er allein ist der höchste und Unvergängliche. Die Veden sind seine Haare; die Silbe (Om) und Sarasvatī gehören ebenfalls ihm.
12.286.26
बह्वाश्रयो बहुमुखो धर्मो हृदि समाश्रितः ।
स ब्रह्मपरमो धर्मस्तपश्च सदसच्च सः ॥ १२.२८६.२६ ॥
Das Dharma, mit vielen Stützen und vielen Gesichtern, wohnt fest im Herzen. Er ist das höchste Dharma im Brahman; er ist Askese, und er ist Sein und Nichtsein.
12.286.27
श्रोत्रशास्त्रग्रहोपेतः षोड्शर्त्विक्क्रतुश्च सः ।
पितामहश्च रुद्रश्च सोऽश्विनौ स पुरंदरः ॥ १२.२८६.२७ ॥
Mit Gehör, Schrift und deren Erfassung ausgestattet, ist er das Opfer mit sechzehn Priestern. Er ist der Großvater und Rudra; er ist die beiden Aśvins; er ist Puraṃdara (Indra).
12.286.28
मित्रोऽथ वरुणश्चैव यमोऽथ धनदस्तथा ।
ते पृथग्दर्शनास्तस्य संविदन्ति तथैकताम्।
एकस्य विद्धि देवस्य सर्वं जगदिदं वशे ॥ १२.२८६.२८ ॥
Mitra, Varuṇa, Yama und Dhanada (Kubera) ebenso; sie sind seine getrennten Erscheinungen und stimmen in seiner Einheit überein. Wisse, dass diese ganze Welt unter der Herrschaft dieses einen Gottes steht.
12.286.29
नानाभूतस्य दैत्येन्द्र तस्यैकत्वं वदन्त्यपि ।
जन्तुः पश्यति विज्ञानात्ततः सत्वं प्रकाशते ॥ १२.२८६.२९ ॥
O Herr der Daityas, man spricht auch von seiner Einheit, obwohl er vielfältig geworden ist. Das Lebewesen sieht durch Unterscheidung, und dann leuchtet das Sattva auf.
12.286.30
संहारविक्षेपसहस्रकोटी ।
स्तिष्ठन्ति जीवाः प्रचरन्ति चान्ये।
प्रजाविसर्गस्य च पारिमाण्यं ।
वापीसहस्राणि बहूनि दैत्य ॥ १२.२८६.३० ॥
Tausende von Millionen Lebewesen verharren in Auflösung und Zerstreuung, und andere bewegen sich. Das Maß der Entfaltung der Geschöpfe ist ebenso. O Daitya, sie gleichen vielen tausend Brunnen.
12.286.31
वाप्यः पुनर्योजनविस्तृतास्ताः ।
क्रोशं च गम्भीरतयाऽवगाढाः।
आयामतः पञ्चशताश्च सर्वाः ।
प्रत्येकशो योजनतः प्रवृद्धाः ॥ १२.२८६.३१ ॥
Diese Wasserbecken waren wiederum ein Yojana breit und einen Krośa tief versenkt; in der Länge waren alle fünfhundert, jedes um ein Yojana erweitert.
12.286.32
वाप्या जलं क्षिप्यति वालकोट्या ।
त्वह्ना सकृच्चाप्यथ न द्वितीयम्।
तासां क्षये विद्धि परं विसर्गं ।
संहारमेकं च तथा प्रजानाम् ॥ १२.२८६.३२ ॥
Wenn man mit einer Haarspitze einmal am Tag Wasser aus einem Becken schöpft und niemals ein zweites Mal, so wisse: in ihrer Erschöpfung liegt die höchste Emission der Wesen und eine Auflösung.
12.286.33
षड्जीववर्णाः परमं प्रमाणं ।
कृष्णो धूम्रो नीलमथास्य मध्यम्।
रक्तं पुनः सह्यतरं सुखं तु ।
हारिद्रवर्णं सुसुखं च शुक्लम् ॥ १२.२८६.३३ ॥
Die sechs Lebensfarben sind das höchste Maß: Schwarz, Rauchfarbe und Blau, mit ihrer Mitte; dann Rot, erträglicher und angenehmer; das kurkumagelbe, sehr angenehm; und Weiß.
12.286.34
परं तु शुक्लं विमलं विशोकं ।
गतक्लमं सिद्ध्यति दानवेन्द्र।
गत्वा तु योनिप्रभवाणि दैत्य ।
सहस्रशः सिद्धिमुपैति जीवः ॥ १२.२८६.३४ ॥
Doch er, weiß und rein, frei von Kummer und Erschöpfung, erlangt die Vollendung, Herr der Dānavas. Dann, o Daitya, nachdem das Lebewesen aus den Mutterschößen hervorgegangen ist, erlangt es tausendfach die Vollendung.
12.286.35
गतिं च यां दर्शनमाह देवो ।
गत्वा शुभं दर्शनमेव चापि।
गतिः पुनर्वर्णकृता प्रजानां ।
वर्णस्तथा कालकृतोऽसुरेन्द्र ॥ १२.२८६.३५ ॥
Der Weg und die Schau, von denen der Gott sprach, bestehen auch dann, wenn man die glückliche Schau erlangt hat; wiederum wird der Weg der Wesen durch ihre Farben bestimmt, und die Farbe selbst wird durch die Zeit bestimmt, Herr der Asuras.
12.286.36
शतं सहस्राणि चतुर्दशेह ।
परा गतिर्जीवगणस्य दैत्य।
आरोहणं तत्कृतमेव विद्धि ।
स्थानं तथा निःसरणं च तेषाम् ॥ १२.२८६.३६ ॥
Hier sind es vierzehn Hunderttausend. O Daitya, das ist der höchste Weg der Schar der Lebewesen. Wisse, dass auch ihr Aufstieg dadurch geschieht, ebenso ihr Standort und ihr Hervortreten.
12.286.37
योऽस्मादथ भ्रश्यति कालयोगा ।
त्कृष्णे वर्णे तिष्ठति सर्वकृष्टे।
अतिप्रसक्तो निरयाच्च दैत्य ।
ततस्ततः संपरिवर्तते च ॥ १२.२८६.३७ ॥
Wer durch das Zusammentreffen der Zeit davon abfällt, verharrt in der dunklen Farbe, der niedrigsten von allen; o Daitya, übermäßig an die Hölle gebunden, kreist er immer wieder.
12.286.38
कृष्णस्य वर्णस्य गतिर्निकुष्टा ।
स मज्जते नरके पच्यमानः।
स्थानं तथा दुर्गतिभिस्तु तस्य ।
प्रजाविसर्गान्सुबहून्वदन्ति ॥ १२.२८६.३८ ॥
Der Weg der dunklen Farbe ist niedrig; er versinkt, in der Hölle gekocht. Auch sein Standort ist bei bösen Schicksalen; von den vielen Ausstrahlungen der Geschöpfe sprechen die Menschen so.
12.286.39
शतं सहस्राणि ततश्चरित्वा ।
प्राप्नोति वर्णं हरितं तु पश्चात्।
स चैव तस्मिन्निवसत्यनिशो ।
युगक्षयं तमसा संवृतात्मा ॥ १२.२८६.३९ ॥
Nachdem er hunderttausend (Jahre) umhergewandert ist, erlangt er danach die grüne Farbe; und er verweilt darin ohne Unterlass, bis zur Auflösung des Zeitalters, seine Seele von Finsternis umhüllt.
12.286.40
स वै यदा सत्वगुणेन युक्त ।
स्तमो व्यपोहन्घटते स्वबुद्ध्या।
स लोहितं वर्णमुपैति नीला ।
न्मनुष्यलोके परिवर्तते च ॥ १२.२८६.४० ॥
Wenn er, mit der Eigenschaft des sattva begabt, die Finsternis vertreibt und sich durch den eigenen Verstand bemüht, dann erlangt er die rote Farbe; auch die blaue, und in der Welt der Menschen kreist er.
12.286.41
स तत्र संहारविसर्गमेकं ।
स्वकर्मजैर्बन्धनैः क्लिश्यमानः।
ततः स हारिद्रमुपैति वर्णं ।
संहारविक्षेपशते व्यतीते ॥ १२.२८६.४१ ॥
Dort, einmal, von den aus seinen eigenen Taten entstandenen Fesseln gequält, erlangt er dann, in einem Zyklus von Auflösung und Entfaltung, eine kurkumagelbe Farbe, wenn hundert Zyklen von Auflösung und Zerstreuung vergangen sind.
12.286.42
हारिद्रवर्णस्तु प्रजाविसर्गा ।
त्सहस्रशस्तिष्ठति संचरन्वै।
अविप्रमुक्तो निरये च दैत्य ।
ततः सहस्राणि दशापराणि ॥ १२.२८६.४२ ॥
Jener von kurkumagelber Farbe irrt durch Tausende von Schöpfungen der Geschöpfe umher, in der Hölle nicht befreit, o Dämon; dann noch zehntausend weitere.
12.286.43
गतीः सहस्राणि च पञ्च तस्य ।
चत्वारि संवर्तकृतानि चैव।
विमुक्तमेनं निरयाच्च विद्धि ।
सर्वेषु चान्येषु च संभवेषु ॥ १२.२८६.४३ ॥
Seine Wege sind fünftausend, und vier, die durch die kosmischen Auflösungen entstanden sind; wisse, dass er aus der Hölle befreit wird, und auch in allen anderen Geburten.
12.286.44
स देवलोके विहरत्यभीक्ष्णं ।
ततश्च्युतो मानुषतामुपैति
संहारविक्षेपशतानि चाष्टौ ।
मर्त्येषु तिष्ठन्नमृतत्वमेवि ॥ १२.२८६.४४ ॥
Er weilt beständig in der Welt der Götter; dann, gefallen, erlangt er den menschlichen Zustand; nach achthundert Zyklen von Auflösung und Zerstreuung, unter Sterblichen verweilend, erlangt er Unsterblichkeit.
12.286.45
सोऽस्मादय भ्रश्यति कालयोगा ।
त्कृष्णे तले तिष्ठति सर्वकृष्टे।
यथा त्वयं सिध्यति जीवलोक ।
स्तत्तेऽभिधास्याम्यसुरप्रवीर ॥ १२.२८६.४५ ॥
Durch die Verbindung der Zeit fällt er davon ab; er verweilt in jenem dunklen Grund, von allen gezogen. Wie dies in der Welt der lebenden Wesen vollendet wird, werde ich dir verkünden, o Bester der Asuras.
12.286.46
दैवानि स व्यूहशतानि सप्त ।
रक्तो हरिद्रोऽथ तथैव शुक्लः।
संश्रित्य संधावति शुक्लमेत ।
मष्टावरानर्च्यतमान्स लोकान्। ॥ १२.२८६.४६ ॥
Er besitzt siebenhundert göttliche Anordnungen. Rot, kurkumagelb und ebenso weiß; sich auf das Weiße stützend, eilt er in diese Richtung vorwärts und gelangt zu den acht niederen, verehrungswürdigsten Welten.
12.286.47
अष्टौ च षष्टिं च शतानि चैव ।
मनोविरुद्धानि महाद्युतीनाम्।
शुक्लस्य वर्णस्य परा गतिर्या ।
त्रीण्येव रुद्धानि महानुभाव ॥ १२.२८६.४७ ॥
Acht und sechzig und Hunderte, dem Geiste entgegen, der sehr Strahlenden; des weißen Farbtons der höchste Weg, von dem nur drei versperrt sind, o Mächtiger.
12.286.48
संहाराविक्षेपमनिष्टमेकं ।
चत्वारि चान्यानि वसत्यनीशः।
षष्ठस्य वर्णस्य परा गतिर्या ।
सिद्धावसिद्धस्य गतक्लमस्यर ॥ १२.२८६.४८ ॥
Zerstörung und Zerstreuung, eine unerwünschte; und vier andere wohnen ohne Macht. Des sechsten Farbtons höchster Weg, im Vollbrachten, des Unvollendeten, des Ermüdungsfreien…
12.286.49
ततो महान्मानुषतामुपैति ॥ १२.२८६.४९ ॥
Dann gelangt der Große zur Menschheit.
12.286.50
तस्मादुपावृत्य ततः क्रमेण ।
सोग्रेण संतिष्ठति भूतसर्गम्।
स सप्तकृत्वश्च परैति लोका ।
न्संहारविक्षेपकृतप्रवासः ॥ १२.२८६.५० ॥
Daher wendet er sich zurück, dann der Reihe nach, und mit dem Grimmigen verweilt er in der Schöpfung der Wesen; siebenmal geht er zu den Welten, mit einer Verbannung durch Zerstörung und Zerstreuung.
12.286.51
देवस्य विष्णोः परमस्य चैव ॥ १२.२८६.५१ ॥
Des Gottes Viṣṇu, und auch des Höchsten.
12.286.52
संहारकाले परदिग्धकाया ।
ब्रह्माणमायान्ति सदा प्रजाहि।
चेष्टात्मनो देवगणाश्च सर्वे ।
ये ब्रह्मलोके ह्यमराः स्म तेऽपि ॥ १२.२८६.५२ ॥
Zur Zeit der Auflösung gehen jene, deren Körper mit dem Höchsten gesalbt ist, stets zu Brahmā: die Geschöpfe, die tätigen Selbste, alle Scharen der Götter und die Unsterblichen in Brahmās Welt, auch sie.
12.286.53
प्रजानिसर्गे तु स शेषकाले ।
स्थानानि स्वान्येव सरन्ति जीवाः।
निःशेषतस्तत्पदं वान्ति चान्ते ।
सर्वे देवा ये सदृशा मनुष्याः ॥ १२.२८६.५३ ॥
Doch bei der Emanation der Geschöpfe und in der übrigen Zeit gehen die Wesen zu ihren eigenen Orten; am Ende erlangen sie gänzlich jenen Zustand — alle Götter und die Menschen, die ihnen gleichen.
12.286.54
ये तु च्युताः सिद्धलोकात्क्रमेण ।
तेषां गतिं यान्ति यथाऽऽनुपूर्व्या।
जीवाः परे तद्बलवेषरूपाः ।
स्वकं विधिं यान्ति विषर्ययेण ॥ १२.२८६.५४ ॥
Jene aber, die der Reihe nach aus der Welt der Vollendeten gefallen sind, folgen ihrem Weg in gebührender Folge; die höchsten Lebewesen, mit jener Kraft, Gestalt und Erscheinung, erlangen ihr eigenes Geschick, auch in umgekehrter Ordnung.
12.286.55
स यावदेवास्ति सशेषभुक्तिः ।
प्रजाश्च देव्यौ च तथैव शुक्ले।
तावत्तदङ्गेषु विशुद्धभावः ।
संयम्य पञ्चेन्द्रियरूपमेतत् ॥ १२.२८६.५५ ॥
Solange jener übrige Genuss besteht, solange bestehen auch die Geschöpfe und die beiden Göttinnen, ebenso in der hellen Hälfte; so lange bleibt ein reiner Zustand in seinen Gliedern. Nachdem man diese Gestalt der fünf Sinne bezähmt hat —
12.286.56
नारायणस्येह बलं मया ते ॥ १२.२८६.५६ ॥
Die Stärke Nārāyaṇas habe ich dir hier verkündet.
12.286.57
एवं गते मे न विषादोस्ति कश्चि ।
त्सम्यक्च पश्यामि वचस्तथैतत्।
श्रुत्वा तु ते वाचमदीनसत्व ।
विकल्मषोस्म्यद्य तथा विपाष्मा ॥ १२.२८६.५७ ॥
Da es so gekommen ist, habe ich keinerlei Kummer. Ich sehe deine Worte als richtig an. Nachdem ich deine unerschütterliche Rede gehört habe, bin ich nun makellos und sündenfrei.
12.286.58
तस्मिज्जगत्सर्वमिदं प्रतिष्ठितम् ॥ १२.२८६.५८ ॥
In ihm ist diese ganze Welt gegründet.
12.286.59
एवमुक्त्वा स कौन्तेय वृत्रः प्राणानवासृजत् ।
योजयित्वा तथाऽऽत्मानं परं स्थानमवाप्तवान् ॥ १२.२८६.५९ ॥
Sohn der Kuntī, nachdem er so gesprochen hatte, gab Vṛtra seine Lebensatem auf; nachdem er so sein Selbst mit dem Yoga vereint hatte, erlangte er den höchsten Zustand.
12.286.60
अयं स भगवान्देवः पितामह जनार्दनः ।
सनत्कुमारो वृत्राय यत्तदाख्यातवान्पुरा ॥ १२.२८६.६० ॥
Großvater, dies ist jener gesegnete Gott Janārdana, der einst als Sanatkumāra dies dem Vṛtra verkündete.
12.286.61
मूलस्थायी स भगवान्स्वेनानन्तेन तेजसा ।
तत्स्थः सृजति तान्भावानात्मरूपान्महामनाः ॥ १२.२८६.६१ ॥
Dieser gesegnete Herr, der an der Wurzel verweilt, erschafft mit seinem eigenen unendlichen Glanz, in ihm verweilend, der hochherzige jene Wesen, die seine eigene Gestalt haben.
12.286.62
तुरीयांशेन तस्येमं विद्धि केशवमच्युतम् ।
तुरीयांशेन ब्रह्माणं तस्य विद्धि महात्मनः।
तुरीयार्धेन लोकांस्त्रीन्भावयत्येव बुद्धिमान् ॥ १२.२८६.६२ ॥
Wisse, dass dieser unvergängliche Keśava durch einen Viertelteil von ihm ist; wisse, dass Brahmā durch einen Viertelteil jenes Großherzigen ist; durch die Hälfte eines Viertels erhält der Weise die drei Welten.
12.286.63
अर्वाक्स्थितस्तु यः स्थायी कल्पान्ते परिवर्तते ।
स शेते भगवानप्सु योऽसावतिबलः प्रभुः।
तान्विघाता प्रसन्नात्मा लोकांश्चरति शाश्वतान् ॥ १२.२८६.६३ ॥
Der unten Verweilende, der am Ende eines Kalpa sich wandelt, jener erhabene Herr ruht im Wasser, der überaus mächtige Herrscher. Der Ordner mit heiterem Sinn durchwandert jene ewigen Welten.
12.286.64
सर्वाण्यशून्यानि करोत्यनन्तः ।
सनातनः संचरते च लोकान्।
स चानिरुद्धः सृजते महात्मा ।
तत्स्थं जगत्सर्वमिदं विचित्रम् ॥ १२.२८६.६४ ॥
Der Unendliche macht alles erfüllt; der Ewige durchwandert die Welten. Jener großherzige Aniruddha erschafft, und diese ganze wundersame Welt ruht in ihm.
12.286.65
वृत्रेण परमार्थज्ञ दृष्टा मन्येत्मनो गतिः ।
सुखात्तस्मात्स सुखितो न शोचति पितामह ॥ १२.२८६.६५ ॥
O Kenner der höchsten Wahrheit, man soll denken, nachdem man durch Vṛtra den Weg des Selbst gesehen hat. Darum grämt er sich nicht, glücklich im Glück, o Großvater.
12.286.66
शुक्लः शुक्लाभिजातीयः साध्यो नावर्ततेऽनघ ।
तिर्यग्गतेश्च निर्मुक्तो निरयाच्च पितामह ॥ १२.२८६.६६ ॥
O Makelloser, der Lichte von lichter Geburt, der Erreichbare kehrt nicht zurück; er ist befreit vom Pfad der Tiere und auch von der Hölle, o Großvater.
12.286.67
हारिद्रवर्णे रक्ते वा वर्तमानस्तु पार्थिव ।
तिर्यगेवानुपश्येत कर्मभिस्तामसैर्वृतः ॥ १२.२८६.६७ ॥
O König, wer im gelbgefärbten oder roten Zustand verweilt, von finsteren Taten umhüllt, der sieht nur den tierischen Zustand, nach unten.
12.286.68
वयं तु भृशमापन्ना रक्ताः कष्टाः सुखेऽसुखे ।
कां गतिं प्रतिपत्स्यामो नीलां कृष्णाधमामथ ॥ १२.२८६.६८ ॥
Wir, tief gefallen, von Leidenschaft gefärbt und im Glück wie im Leid geplagt, welches Geschick werden wir erreichen: das dunkelblaue oder das schwarze und niederste?
12.286.69
शुद्धाभिजनसंपन्नाः पाण्डवाः संशितव्रताः ।
विहत्य देवलोकेषु पुनर्मानुषमेध्यथ ॥ १२.२८६.६९ ॥
Pāṇḍavas, mit reinem Geschlecht begabt und fest in euren Gelübden, werdet ihr, nachdem ihr in die Welten der Götter gegangen seid, wieder in die Menschenwelt zurückkehren.
12.286.70
प्रजाविसर्गं च सुखेन लोके ।
प्रेत्यान्येदेहेषु सुखानि भुक्त्वा।
सुखेन संयास्यथ सिद्धसङ्ख्यां ।
मा वो भयं भवतु न वोऽस्तु पापम् ॥ १२.२८६.७० ॥
Nachdem ihr die Nachkommenschaft glücklich in der Welt fortgeführt und nach dem Tod in anderen Körpern Freuden genossen habt, werdet ihr glücklich in die Schar der Vollendeten eingehen. Möge euch keine Furcht treffen und keine Sünde euch gehören.