மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.286
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.286.1
नमस्तस्मै भगवते देवाय प्रभविष्णवे ।
यस्य पृथ्वी तलं तात साकाशं बाहुगोचरः ॥ १२.२८६.१ ॥
அந்தப் பகவானான தேவனுக்கு வணக்கம். அன்பனே, பூமியின் தளமும் ஆகாயமும் அவரது கரங்களின் எல்லைக்குள் உள்ளன.
12.286.2
मूर्धा यस्य त्वनन्तं च स्थानं दानवसत्तम ।
तस्याहं ते प्रवक्ष्यामि विष्णोर्माहात्म्यमुत्तमम् ॥ १२.२८६.२ ॥
தானவர்களில் சிறந்தவனே, எவருடைய தலையும் வாசஸ்தலமும் முடிவற்றவையோ, அந்த விஷ்ணுவின் உயர்ந்த மகிமையை உனக்கு நான் கூறுவேன்.
12.286.3
तयोः संवदतोरेवमाजगाम महामुनिः ।
सनत्कुमारो धमार्त्मा संशयच्छेदनाय वै ॥ १२.२८६.३ ॥
அவ்விருவரும் இவ்வாறு உரையாடிக்கொண்டிருக்கையில், தர்மாத்மாவான மகாமுனிவர் சனத்குமாரர் சந்தேகத்தைப் போக்குவதற்காக அங்கே வந்தார்.
12.286.4
स पूजितोऽसुरेन्द्रेण मुनिनोशनसा तथा ।
निषसादासने राजन्महार्हे मुनिपुङ्गवः ॥ १२.२८६.४ ॥
அசுரர் தலைவனாலும் முனிவர் உசனஸாலும் இவ்வாறு கௌரவிக்கப்பட்டு, அரசே, முனிவர்களில் சிறந்தவர் விலையுயர்ந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்தார்.
12.286.5
तमासीनं महाप्रज्ञमुशना वाक्यमब्रवीत् ।
ब्रूह्यस्मै दानवेन्दाय विष्णोर्माहात्म्यमुत्तमम् ॥ १२.२८६.५ ॥
அமர்ந்திருந்த அந்த மகாபுத்திமானிடம் உசனஸ் சொன்னார்: "தானவர் தலைவனுக்கு விஷ்ணுவின் உயர்ந்த மகிமையைக் கூறுங்கள்."
12.286.6
सनत्कुमारस्तु वचः श्रुत्वा प्राह वचोऽर्थवत् ।
विष्णोर्माहात्म्यसंयुक्तं दानवेन्द्राय धीमते ॥ १२.२८६.६ ॥
சனத்குமாரர் இச்சொல்லைக் கேட்டு, விஷ்ணுவின் மகிமையுடன் கூடிய பொருளுள்ள சொற்களை அறிவுள்ள தானவேந்திரனுக்குக் கூறினார்.
12.286.7
शृणु सर्वमिदं दैत्य विष्णोर्माहात्म्यमुत्तमम् ।
विष्णौ जगत्स्थितं सर्वमिति विद्धि परंतप ॥ १२.२८६.७ ॥
தைத்யனே, விஷ்ணுவின் இந்த உயர்ந்த மகிமையை முழுவதும் கேள். இந்த அனைத்து உலகமும் விஷ்ணுவிலேயே நிலைத்திருக்கிறது என்று அறிந்துகொள், பரந்தபா.
12.286.8
अस्मिन्गच्छन्ति विलयमस्माच्च प्रभवन्त्युत ।
अवत्येष महाबाहुर्भूतग्रामं चराचरम्।
एष चाक्षिपते काले काले च सृजते पुनः ॥ १२.२८६.८ ॥
அவரிடத்தில் உயிரினங்கள் ஒடுங்குகின்றன; அவரிடமிருந்தே அவை மீண்டும் தோன்றுகின்றன. இந்த மகாபாஹு அசையும், அசையாத உயிர்த்திரளைக் காக்கிறார். இவரே காலந்தோறும் அவற்றை ஒடுக்குகிறார், மீண்டும் படைக்கிறார்.
12.286.9
नैष दानव ते शक्यस्तपसा नैव चेज्यया ।
संप्राप्तुमिन्द्रियाणां तु संयमेनैव शक्यते ॥ १२.२८६.९ ॥
தானவனே, இவரை தவத்தாலும் அடைய முடியாது, வேள்வியாலும் அடைய முடியாது. புலன்களின் அடக்கத்தால் மட்டுமே இவரை அடைய முடியும்.
12.286.10
बाह्ये चाभ्यन्तरे चैव कर्मणा मनसि स्थितः ।
निर्मलीकुरुते बुद्ध्या सोऽमुत्रानन्त्यमश्नुते ॥ १२.२८६.१० ॥
வெளியிலும் உள்ளேயும், செயல் வழியாக மனதில் நிலைத்து, புத்தியால் அதைத் தூய்மைப்படுத்துபவன், மறுமையில் முடிவற்ற நிலையை அடைகிறான்.
12.286.11
यथा हिरण्यकर्ता वै रूप्यमग्नौ विशोधयेत् ।
बहुशोऽतिप्रयत्नेन महताऽऽत्मकृतेन ह ॥ १२.२८६.११ ॥
பொற்கொல்லன் வெள்ளியை நெருப்பில் பலமுறை, பெரும் முயற்சியுடன், தானே செய்த முறையால் தூய்மைப்படுத்துவதைப் போல.
12.286.12
तद्वज्जातिशतैर्जीवः शुद्ध्यतेऽल्पेन कर्मणा ।
यत्नेन महता चैयवाप्येकजातौ विशुद्ध्यते ॥ १२.२८६.१२ ॥
அதேபோல, உயிர் நூற்றுக்கணக்கான பிறவிகளில் சிறிய செயலால் தூய்மையடைகிறது; பெரும் முயற்சியால் ஒரே பிறவியிலேயே முழுவதும் தூய்மையடைகிறது.
12.286.13
लीलयाऽल्पं यथा गात्रात्प्रमृज्यादात्मनो रजः ।
बहुयत्नेन महता दोषनिर्हरणं तथा ॥ १२.२८६.१३ ॥
தன் உடலிலிருந்து சிறிது தூசியை விளையாட்டாகத் துடைத்து விடுவது போல, குற்றத்தை நீக்குவது பெரும் முயற்சியால் ஆகும்.
12.286.14
यथा चाल्पेन माल्येन वासितं तिलसर्षपम् ।
न मुञ्चति स्वकं गन्धं तथा सूक्ष्मस्य दर्शनम् ॥ १२.२८६.१४ ॥
சிறிய மாலையால் வாசனையூட்டப்பட்ட எள்ளும் கடுகும் தங்கள் சொந்த மணத்தை விடுவதில்லை; அதுபோல நுண்ணியத்தின் தரிசனம் இருக்கிறது.
12.286.15
तदेव बहुभिर्माल्यैर्वास्यमानं पुनः पुनः ।
विमुच्य तं स्वकं गन्धं माल्यगन्धेऽवतिष्ठते ॥ १२.२८६.१५ ॥
அதே பொருள் பல மாலைகளால் மீண்டும் மீண்டும் வாசனையூட்டப்பட்டு, தன் சொந்த மணத்தை விட்டு மாலையின் மணத்திலேயே நிலைத்திருக்கிறது.
12.286.16
एवं जातिशतैर्युक्तो गुणैरेव प्रसङ्गिषु ।
बुद्ध्या निवर्तते दोषो यत्नेनाभ्यासजेन ह ॥ १२.२८६.१६ ॥
இவ்வாறு நூறு பிறவிகளுடன் கூடியவன், குணங்களாலேயே பற்றுகளில் இருக்கிறான்; பயிற்சியால் பிறந்த முயற்சியால் அறிவினால் குற்றம் நீங்குகிறது.
12.286.17
कर्मणा स्वेन रक्तानि विरक्तानि च दानव ।
यथा कर्मविशेषांश्च प्राप्नुवन्ति तथा शृणु ॥ १२.२८६.१७ ॥
தானவா, தன் சொந்த கர்மத்தால் பற்றுள்ளவரும் பற்றற்றவரும் ஆகின்றனர்; கர்மங்களின் வேறுபாடுகளை அவர்கள் எவ்வாறு அடைகின்றனரோ, அதைக் கேள்.
12.286.18
यथावत्संप्रवर्तन्ते यस्मिंस्तिष्ठति चानिशम् ।
तत्तेऽनुपूर्व्या व्याख्यास्ये तदिहैकमनाः शृणु ॥ १२.२८६.१८ ॥
எதில் அவர்கள் முறையாகச் செயல்படுகின்றனரோ, எதில் எப்போதும் நிலைத்திருக்கின்றனரோ, அதை நான் உனக்கு முறைப்படி விளக்குவேன்; இங்கே ஒருமனத்துடன் கேள்.
12.286.19
अनादिनिधनः श्रीमान्हरिर्नारायणः प्रभुः ।
देवः सृजति भूतानि स्थावराणि चराणि च ॥ १२.२८६.१९ ॥
ஆதியும் அந்தமும் இல்லாத, மகிமை மிக்க ஹரி நாராயணன், இறைவனாகிய தேவன், அசையும் அசையா எல்லா உயிர்களையும் படைக்கிறான்.
12.286.20
एष सर्वेषु भूतेषु क्षरश्चाक्षर एव च ।
एकादश विकारात्मा जगत्पिबति रश्मिभिः ॥ १२.२८६.२० ॥
அவனே எல்லா உயிர்களிலும் அழிவதும் அழியாததும் ஆவான். பதினொரு மாற்றங்களை இயல்பாகக் கொண்டவன், தனது கதிர்களால் உலகைப் பருகுகிறான்.
12.286.21
पादौ तस्य महीं विद्धि मूर्धानं दिवमेव च ।
बाहवस्तु दिशो दैत्य श्रोत्रमाकाशमेव च ॥ १२.२८६.२१ ॥
அவனது பாதங்கள் பூமி என்று அறிக; தலை வானம். ஓ தைத்யா, அவனது கரங்கள் திசைகள்; செவியும் ஆகாயமே.
12.286.22
तस्य तेजोमयः सूर्यो मनश्चन्द्रमसि स्थितम् ।
बुद्धिर्ज्ञानगता नित्यं रसस्त्वप्सु प्रवर्तते ॥ १२.२८६.२२ ॥
அவனது ஒளி வடிவம் சூரியன்; மனம் சந்திரனில் நிலைத்துள்ளது. ஞானத்தை அடையும் புத்தி எப்போதும் இருக்கிறது; சுவை நீரில் நிலவுகிறது.
12.286.23
भ्रुवोरनन्तरास्तस्य ग्रहा दानवसत्तम ।
नक्षत्रचक्रं नेत्रं च आस्यमग्निं च दानव।
तं विश्वभूतं विश्वादिं परमं विद्धि चेश्वरम् ॥ १२.२८६.२३ ॥
ஓ தானவர்களில் சிறந்தவனே, அவனது புருவங்களுக்கு அடுத்து கோள்கள் உள்ளன. நட்சத்திர வட்டம் அவனது கண்; அக்கினி அவனது வாய். ஓ தானவா, அவனை எல்லாவற்றின் வடிவமும் எல்லாவற்றின் ஆதியும் உயர்ந்த ஈஸ்வரனுமாக அறிக.
12.286.24
रजस्तमश्च सत्वं च विद्धि नारायणात्मकम् ।
सोश्रमाणां मुखं तात कर्मणस्तत्फलं विदुः ॥ १२.२८६.२४ ॥
ரஜஸ், தமஸ், சத்துவம் ஆகியவற்றை நாராயணனின் இயல்பாக அறிக. அன்பு மகனே, முயற்சி செய்பவர்களின் முகம் அவனே; கர்மத்தின் பலனையும் அவனே என்று அறிவர்.
12.286.25
अकर्मणः फलं चैव स एव परमोऽव्ययः ।
छन्दांसि यस्य रोमाणि ह्यक्षरं च सरस्वती ॥ १२.२८६.२५ ॥
செயலின்மையின் பலனும் அவரே; அவரே உயர்ந்தவரும் அழியாதவரும். வேதங்கள் அவரது மயிர்கள்; அக்षரமும் சரஸ்வதியும் அவருடையவை.
12.286.26
बह्वाश्रयो बहुमुखो धर्मो हृदि समाश्रितः ।
स ब्रह्मपरमो धर्मस्तपश्च सदसच्च सः ॥ १२.२८६.२६ ॥
பல ஆதாரங்களும் பல முகங்களும் கொண்ட தர்மம் இதயத்தில் நிலைபெற்றுள்ளது. அவரே பிரம்மத்தில் உயர்ந்த தர்மம்; தவமும், சத்தும் அசத்தும் அவரே.
12.286.27
श्रोत्रशास्त्रग्रहोपेतः षोड्शर्त्विक्क्रतुश्च सः ।
पितामहश्च रुद्रश्च सोऽश्विनौ स पुरंदरः ॥ १२.२८६.२७ ॥
கேள்வி, சாஸ்திர ஞானம் கொண்ட அவர் பதினாறு ருத்விக்குகளுடைய யாகம். அவரே பிதாமகர், ருத்ரர்; அவரே இரு அஸ்வினிகள்; அவரே புரந்தரன் (இந்திரன்).
12.286.28
मित्रोऽथ वरुणश्चैव यमोऽथ धनदस्तथा ।
ते पृथग्दर्शनास्तस्य संविदन्ति तथैकताम्।
एकस्य विद्धि देवस्य सर्वं जगदिदं वशे ॥ १२.२८६.२८ ॥
மித்திரன், வருணன், யமன், குபேரன் ஆகியோரும்; அவர்கள் அவரது வேறுபட்ட தோற்றங்கள், அவருடைய ஒற்றுமையுடன் இணைகின்றனர். இந்த உலகம் முழுவதும் அந்த ஒரே தேவனின் வசத்தில் உள்ளது என அறிக.
12.286.29
नानाभूतस्य दैत्येन्द्र तस्यैकत्वं वदन्त्यपि ।
जन्तुः पश्यति विज्ञानात्ततः सत्वं प्रकाशते ॥ १२.२८६.२९ ॥
தைத்யர்களின் தலைவனே, பல வடிவம் கொண்ட அவரது ஒற்றுமையும் சொல்லப்படுகிறது. உயிரினம் விஞ்ஞானத்தால் காண்கிறது; அப்போது சத்துவம் ஒளிர்கிறது.
12.286.30
संहारविक्षेपसहस्रकोटी ।
स्तिष्ठन्ति जीवाः प्रचरन्ति चान्ये।
प्रजाविसर्गस्य च पारिमाण्यं ।
वापीसहस्राणि बहूनि दैत्य ॥ १२.२८६.३० ॥
அழிவும் சிதறலுமான ஆயிரம் கோடிகள் (உயிர்கள்) நிலைத்திருக்கின்றன; மற்றவை சஞ்சரிக்கின்றன. உயிர்ப்பெருக்கத்தின் அளவும் அப்படியே. தைத்யனே, அவை பல்லாயிரம் கிணறுகள் போன்றவை.
12.286.31
वाप्यः पुनर्योजनविस्तृतास्ताः ।
क्रोशं च गम्भीरतयाऽवगाढाः।
आयामतः पञ्चशताश्च सर्वाः ।
प्रत्येकशो योजनतः प्रवृद्धाः ॥ १२.२८६.३१ ॥
அந்தக் கிணறுகள் ஒவ்வொன்றும் ஒரு யோஜனை அகலம் கொண்டவை; ஒரு க்ரோசம் ஆழத்தில் மூழ்கியவை. நீளத்தில் அனைத்தும் ஐநூறு; ஒவ்வொன்றும் ஒரு யோஜனையால் விரிந்தவை.
12.286.32
वाप्या जलं क्षिप्यति वालकोट्या ।
त्वह्ना सकृच्चाप्यथ न द्वितीयम्।
तासां क्षये विद्धि परं विसर्गं ।
संहारमेकं च तथा प्रजानाम् ॥ १२.२८६.३२ ॥
ஒரு கிணற்றிலிருந்து நீரை ஒரு முடியின் நுனியால் ஒரு நாளில் ஒருமுறை எடுத்தாலும், இரண்டாம் முறை இல்லை; அவற்றின் அழிவில் அறிக—இது உயிர்களின் உயர்ந்த படைப்பும், ஒரு ஒடுக்கமுமாம்.
12.286.33
षड्जीववर्णाः परमं प्रमाणं ।
कृष्णो धूम्रो नीलमथास्य मध्यम्।
रक्तं पुनः सह्यतरं सुखं तु ।
हारिद्रवर्णं सुसुखं च शुक्लम् ॥ १२.२८६.३३ ॥
ஆறு உயிர்-நிறங்கள் உயர்ந்த அளவுகோல்: கருப்பு, புகை, நீலம்; அதன் நடுவு; பின்னர் சிவப்பு, இன்னும் பொறுக்கக்கூடியது, இனியது; மஞ்சள் நிறம், மிக இனியது; வெள்ளை.
12.286.34
परं तु शुक्लं विमलं विशोकं ।
गतक्लमं सिद्ध्यति दानवेन्द्र।
गत्वा तु योनिप्रभवाणि दैत्य ।
सहस्रशः सिद्धिमुपैति जीवः ॥ १२.२८६.३४ ॥
ஆனால் வெள்ளை, தூய்மையான, துயரற்ற, களைப்பற்றதாக மாறி அவன் சித்தியை அடைகிறான், தானவேந்திரனே. பின்னர், தைத்யனே, பிறப்பிடங்களிலிருந்து பிறந்து உயிர் ஆயிரம் முறை சித்தியை அடைகிறது.
12.286.35
गतिं च यां दर्शनमाह देवो ।
गत्वा शुभं दर्शनमेव चापि।
गतिः पुनर्वर्णकृता प्रजानां ।
वर्णस्तथा कालकृतोऽसुरेन्द्र ॥ १२.२८६.३५ ॥
தேவன் எந்த நிலையையும் தரிசனத்தையும் கூறினானோ, அது சுபமான தரிசனத்தை அடைவதாலும் ஆகும்; மீண்டும், நிலை உயிர்களின் வர்ணங்களால் ஆகிறது; வர்ணமும் காலத்தால் ஆகியது, அசுரேந்திரனே.
12.286.36
शतं सहस्राणि चतुर्दशेह ।
परा गतिर्जीवगणस्य दैत्य।
आरोहणं तत्कृतमेव विद्धि ।
स्थानं तथा निःसरणं च तेषाम् ॥ १२.२८६.३६ ॥
இங்கு பதினான்கு நூறாயிரம் உள்ளன. தைத்யனே, உயிர்த்திரளின் உயர்ந்த கதி அதுவே. அவர்களின் ஏற்றமும் அதனால் செய்யப்பட்டதென அறிக; அவர்களின் நிலையும் வெளியேறலும் அவ்வாறே.
12.286.37
योऽस्मादथ भ्रश्यति कालयोगा ।
त्कृष्णे वर्णे तिष्ठति सर्वकृष्टे।
अतिप्रसक्तो निरयाच्च दैत्य ।
ततस्ततः संपरिवर्तते च ॥ १२.२८६.३७ ॥
இதிலிருந்து காலத்தின் இணைப்பால் வீழ்பவன், எல்லாவற்றிலும் தாழ்ந்த கருமை நிறத்தில் நிற்கிறான்; தைத்யனே, நரகத்தில் மிகவும் பற்றுற்றவனாய் அவன் மீண்டும் மீண்டும் சுழல்கிறான்.
12.286.38
कृष्णस्य वर्णस्य गतिर्निकुष्टा ।
स मज्जते नरके पच्यमानः।
स्थानं तथा दुर्गतिभिस्तु तस्य ।
प्रजाविसर्गान्सुबहून्वदन्ति ॥ १२.२८६.३८ ॥
கருமை நிறத்தின் கதி இழிவானது; நரகத்தில் வெந்துகொண்டிருக்கும் அவன் மூழ்குகிறான். அவனுடைய நிலையும் துர்கதிகளால் அப்படியே; உயிர்ப் படைப்புகள் பலவற்றைப் பற்றி மக்கள் இவ்வாறு சொல்கின்றனர்.
12.286.39
शतं सहस्राणि ततश्चरित्वा ।
प्राप्नोति वर्णं हरितं तु पश्चात्।
स चैव तस्मिन्निवसत्यनिशो ।
युगक्षयं तमसा संवृतात्मा ॥ १२.२८६.३९ ॥
பின்னர் நூறாயிரம் ஆண்டுகள் திரிந்த பின், அவன் பச்சை நிறத்தை அடைகிறான்; அவன் அதிலேயே இடையறாது வாழ்கிறான், யுகக்ஷயம் வரை, இருளால் மூடப்பட்ட ஆன்மாவுடன்.
12.286.40
स वै यदा सत्वगुणेन युक्त ।
स्तमो व्यपोहन्घटते स्वबुद्ध्या।
स लोहितं वर्णमुपैति नीला ।
न्मनुष्यलोके परिवर्तते च ॥ १२.२८६.४० ॥
அவன் சத்துவ குணத்துடன் கூடி, தமஸை விலக்கித் தன் அறிவால் முயலும்போது, அவன் சிவப்பு நிறத்தை அடைகிறான்; நீலமும், மனுஷ்யலோகத்தில் அவன் சுழல்கிறான்.
12.286.41
स तत्र संहारविसर्गमेकं ।
स्वकर्मजैर्बन्धनैः क्लिश्यमानः।
ततः स हारिद्रमुपैति वर्णं ।
संहारविक्षेपशते व्यतीते ॥ १२.२८६.४१ ॥
அங்கே அவன் ஒரு முறை அழிவு மற்றும் படைப்பின் சுழற்சியில், தன் செயல்களால் உண்டான பந்தங்களால் துன்புறுத்தப்பட்டு, பின்னர் மஞ்சள் நிறத்தை அடைகிறான், நூறு அழிவு-சிதறல்கள் கடந்த பிறகு.
12.286.42
हारिद्रवर्णस्तु प्रजाविसर्गा ।
त्सहस्रशस्तिष्ठति संचरन्वै।
अविप्रमुक्तो निरये च दैत्य ।
ततः सहस्राणि दशापराणि ॥ १२.२८६.४२ ॥
மஞ்சள் நிறமுள்ள அவன், உயிரினங்களின் படைப்பிலிருந்து ஆயிரம் முறை அலைந்து திரிகிறான்; நரகில் விடுபடாமல், ஓ அசுரனே; பின்னர் பத்தாயிரம் பிறவிகள் மேலும்.
12.286.43
गतीः सहस्राणि च पञ्च तस्य ।
चत्वारि संवर्तकृतानि चैव।
विमुक्तमेनं निरयाच्च विद्धि ।
सर्वेषु चान्येषु च संभवेषु ॥ १२.२८६.४३ ॥
அவனுக்கு ஐந்தாயிரம் கதிகளும், சம்வர்த்தங்களால் உண்டான நான்கும் உண்டு; நரகத்திலிருந்து இவன் விடுபடுகிறான் என்றும், மற்ற எல்லாப் பிறவிகளிலும் என்றும் அறிக.
12.286.44
स देवलोके विहरत्यभीक्ष्णं ।
ततश्च्युतो मानुषतामुपैति
संहारविक्षेपशतानि चाष्टौ ।
मर्त्येषु तिष्ठन्नमृतत्वमेवि ॥ १२.२८६.४४ ॥
அவன் தேவலோகத்தில் இடைவிடாது இன்புறுகிறான்; பின்னர் வீழ்ந்து மனித நிலையை அடைகிறான்; எட்டு நூறு அழிவு-சிதறல்களுக்குப் பின், மரணமுள்ளவர்களிடையே இருந்து அமிருதத்துவத்தை அடைகிறான்.
12.286.45
सोऽस्मादय भ्रश्यति कालयोगा ।
त्कृष्णे तले तिष्ठति सर्वकृष्टे।
यथा त्वयं सिध्यति जीवलोक ।
स्तत्तेऽभिधास्याम्यसुरप्रवीर ॥ १२.२८६.४५ ॥
அவன் காலத்தின் சேர்க்கையால் இதிலிருந்து வீழ்கிறான்; அவன் அந்தக் கருமையான அடித்தளத்தில் நிற்கிறான், எல்லாவற்றாலும் இழுக்கப்பட்டு; இந்த உயிர்லோகத்தில் இது எவ்வாறு நிறைவேறுகிறதோ, அதை நான் உனக்குச் சொல்வேன், ஓ அசுரர்களில் சிறந்தவனே.
12.286.46
दैवानि स व्यूहशतानि सप्त ।
रक्तो हरिद्रोऽथ तथैव शुक्लः।
संश्रित्य संधावति शुक्लमेत ।
मष्टावरानर्च्यतमान्स लोकान्। ॥ १२.२८६.४६ ॥
அவர் தெய்வீகமான எழுநூறு வியூகங்களைக் கொண்டவர். சிவப்பு, மஞ்சள், பின்னர் அதேபோல் வெண்மை; வெண்மையைப் பற்றிக்கொண்டு அவர் இந்தப் பக்கம் விரைகிறார்; எட்டு தாழ்ந்த, மிக வழிபாட்டுக்குரிய உலகங்களுக்குச் செல்கிறார்.
12.286.47
अष्टौ च षष्टिं च शतानि चैव ।
मनोविरुद्धानि महाद्युतीनाम्।
शुक्लस्य वर्णस्य परा गतिर्या ।
त्रीण्येव रुद्धानि महानुभाव ॥ १२.२८६.४७ ॥
எட்டு, அறுபது, மேலும் நூற்றுக்கணக்கானவை, மனதிற்கு எதிரானவை, மிக ஒளிபொருந்தியவர்களுக்குரியவை; வெண்மை நிறத்தின் உயர்ந்த கதி எதுவோ, அது மூன்றே தடுக்கப்பட்டுள்ளன, ஓ மகா ஆற்றல் படைத்தவனே.
12.286.48
संहाराविक्षेपमनिष्टमेकं ।
चत्वारि चान्यानि वसत्यनीशः।
षष्ठस्य वर्णस्य परा गतिर्या ।
सिद्धावसिद्धस्य गतक्लमस्यर ॥ १२.२८६.४८ ॥
அழிவும் சிதறலும், விரும்பத்தகாதது, ஒன்று; மேலும் நான்கு பிறவை, ஆற்றலற்றவராய் வசிக்கின்றன; ஆறாம் வர்ணத்தின் உயர்ந்த கதி, சித்தியில், அசித்தனுக்கு, சோர்வற்றவனுக்கு…
12.286.49
ततो महान्मानुषतामुपैति ॥ १२.२८६.४९ ॥
அதன்பின் மகத்தான மனிதத்தன்மையை அடைகிறான்.
12.286.50
तस्मादुपावृत्य ततः क्रमेण ।
सोग्रेण संतिष्ठति भूतसर्गम्।
स सप्तकृत्वश्च परैति लोका ।
न्संहारविक्षेपकृतप्रवासः ॥ १२.२८६.५० ॥
ஆகையால் திரும்பி, பின்பு முறைப்படி, அவர் உக்கிரத்துடன் உயிரினப் படைப்பில் நிலைக்கிறார்; அவர் ஏழு முறை உலகங்களுக்குச் செல்கிறார், அழிவாலும் சிதறலாலும் உண்டான வனவாசத்தோடு.
12.286.51
देवस्य विष्णोः परमस्य चैव ॥ १२.२८६.५१ ॥
தேவனாகிய விஷ்ணுவின், பரமனின் உம்.
12.286.52
संहारकाले परदिग्धकाया ।
ब्रह्माणमायान्ति सदा प्रजाहि।
चेष्टात्मनो देवगणाश्च सर्वे ।
ये ब्रह्मलोके ह्यमराः स्म तेऽपि ॥ १२.२८६.५२ ॥
அழிவுக் காலத்தில், பரம-திக்தகாயர்கள் எப்போதும் பிரம்மாவிடம் செல்கின்றனர். உயிரினங்களும், செயலியல்பினரான அனைத்து தேவகணங்களும், பிரம்மலோகத்தில் அமரர்களாக இருந்தவர்களும் அவ்வாறே.
12.286.53
प्रजानिसर्गे तु स शेषकाले ।
स्थानानि स्वान्येव सरन्ति जीवाः।
निःशेषतस्तत्पदं वान्ति चान्ते ।
सर्वे देवा ये सदृशा मनुष्याः ॥ १२.२८६.५३ ॥
படைப்பு வெளிப்பாட்டிலும், எஞ்சிய காலத்திலும், உயிர்கள் தங்கள் சொந்த இடங்களுக்குச் செல்கின்றன. இறுதியில் அவை முழுமையாக அந்நிலையை அடைகின்றன — அனைத்து தேவர்களும், அவர்களுக்கு ஒத்த மனிதர்களும்.
12.286.54
ये तु च्युताः सिद्धलोकात्क्रमेण ।
तेषां गतिं यान्ति यथाऽऽनुपूर्व्या।
जीवाः परे तद्बलवेषरूपाः ।
स्वकं विधिं यान्ति विषर्ययेण ॥ १२.२८६.५४ ॥
சித்தலோகத்திலிருந்து வரிசையாக வீழ்ந்தவர்களுக்கு, அவர்களின் கதி முறைப்படி அமையும். அந்த பலம், வேடம், உருவம் கொண்ட உயர்ந்த உயிர்கள் தங்கள் சொந்த விதியை அடைகின்றன, மாறுபட்ட முறையிலும்.
12.286.55
स यावदेवास्ति सशेषभुक्तिः ।
प्रजाश्च देव्यौ च तथैव शुक्ले।
तावत्तदङ्गेषु विशुद्धभावः ।
संयम्य पञ्चेन्द्रियरूपमेतत् ॥ १२.२८६.५५ ॥
அந்த மீதமுள்ள அனுபவம் இருக்கும் வரை, உயிர்களும் இரு தேவியரும், அதேபோல் சுக்லபக்ஷத்திலும். அதுவரை அதன் அங்கங்களில் தூய்மையான நிலை நிலைக்கும். ஐம்புலன் வடிவமான இதை அடக்கி —
12.286.56
नारायणस्येह बलं मया ते ॥ १२.२८६.५६ ॥
நாராயணனின் வல்லமையை இங்கு நான் உனக்குக் கூறினேன்.
12.286.57
एवं गते मे न विषादोस्ति कश्चि ।
त्सम्यक्च पश्यामि वचस्तथैतत्।
श्रुत्वा तु ते वाचमदीनसत्व ।
विकल्मषोस्म्यद्य तथा विपाष्मा ॥ १२.२८६.५७ ॥
இவ்வாறு நிகழ்ந்ததில் எனக்கு எவ்வித வருத்தமும் இல்லை. உன் இந்த வார்த்தையை நான் சரியாகவே காண்கிறேன். உன் அதீனமான மனஉறுதி கொண்ட வாக்கைக் கேட்டு இப்போது நான் களங்கமற்றவனும் பாவமற்றவனுமாகிவிட்டேன்.
12.286.58
तस्मिज्जगत्सर्वमिदं प्रतिष्ठितम् ॥ १२.२८६.५८ ॥
அவரில் இந்த உலகம் அனைத்தும் நிலைபெற்றுள்ளது.
12.286.59
एवमुक्त्वा स कौन्तेय वृत्रः प्राणानवासृजत् ।
योजयित्वा तथाऽऽत्मानं परं स्थानमवाप्तवान् ॥ १२.२८६.५९ ॥
குந்தியின் மகனே, இவ்வாறு கூறிவிட்டு அந்த விருத்திரன் தன் உயிர்களை விட்டான். இவ்வாறு தன் ஆன்மாவை யோகத்தில் இணைத்து உயர்ந்த நிலையை அடைந்தான்.
12.286.60
अयं स भगवान्देवः पितामह जनार्दनः ।
सनत्कुमारो वृत्राय यत्तदाख्यातवान्पुरा ॥ १२.२८६.६० ॥
பிதாமகரே, இவரே அந்த பகவானான தேவ ஜனார்த்தனர். முற்காலத்தில் சனத்குமாரராக இருந்து விருத்திரனுக்கு அதை உரைத்தார்.
12.286.61
मूलस्थायी स भगवान्स्वेनानन्तेन तेजसा ।
तत्स्थः सृजति तान्भावानात्मरूपान्महामनाः ॥ १२.२८६.६१ ॥
வேரில் நிலைபெற்ற அந்த பகவான், தனது எல்லையற்ற ஒளியால், அதில் நிலைத்து, பெருமனம் கொண்டவராய், தன் சொந்த வடிவம் கொண்ட அந்த உயிரினங்களைப் படைக்கிறார்.
12.286.62
तुरीयांशेन तस्येमं विद्धि केशवमच्युतम् ।
तुरीयांशेन ब्रह्माणं तस्य विद्धि महात्मनः।
तुरीयार्धेन लोकांस्त्रीन्भावयत्येव बुद्धिमान् ॥ १२.२८६.६२ ॥
அவருடைய கால் பங்கால் இந்த அச்யுதனான கேசவனை அறிவாய். அந்த மகாத்மாவின் கால் பங்கால் பிரம்மாவை அறிவாய். கால் பங்கின் பாதியால் அறிவுள்ள அவர் மூன்று உலகங்களையும் நிலைநிறுத்துகிறார்.
12.286.63
अर्वाक्स्थितस्तु यः स्थायी कल्पान्ते परिवर्तते ।
स शेते भगवानप्सु योऽसावतिबलः प्रभुः।
तान्विघाता प्रसन्नात्मा लोकांश्चरति शाश्वतान् ॥ १२.२८६.६३ ॥
கீழே நிலைத்திருப்பவனும், கல்பத்தின் முடிவில் மாறுபடுபவனும் ஆகிய அந்த நிலையான பகவான் நீரில் துயில்கிறான்; மிகுந்த வலிமையுடைய அந்த பிரபு. அமைதியான மனமுடைய விதாதா அந்த நித்திய உலகங்களில் சஞ்சரிக்கிறான்.
12.286.64
सर्वाण्यशून्यानि करोत्यनन्तः ।
सनातनः संचरते च लोकान्।
स चानिरुद्धः सृजते महात्मा ।
तत्स्थं जगत्सर्वमिदं विचित्रम् ॥ १२.२८६.६४ ॥
முடிவற்றவன் எல்லாவற்றையும் நிரம்பியதாக்குகிறான்; சனாதனன் உலகங்களில் சஞ்சரிக்கிறான். அந்த மகாத்மா அனிருத்தன் படைக்கிறான். அவனில் நிலைத்திருக்கிறது இந்த முழு விசித்திரமான உலகம்.
12.286.65
वृत्रेण परमार्थज्ञ दृष्टा मन्येत्मनो गतिः ।
सुखात्तस्मात्स सुखितो न शोचति पितामह ॥ १२.२८६.६५ ॥
பரமார்த்தம் அறிந்தவரே, விருத்திரனால் ஆன்மாவின் கதியைக் கண்டு அவ்வாறு நினைக்க வேண்டும். ஆகையால் அவன் இன்பத்தால் மகிழ்ந்து துயருறுவதில்லை, பிதாமகரே.
12.286.66
शुक्लः शुक्लाभिजातीयः साध्यो नावर्ततेऽनघ ।
तिर्यग्गतेश्च निर्मुक्तो निरयाच्च पितामह ॥ १२.२८६.६६ ॥
குற்றமற்றவரே, வெண்மையும் தூய பிறப்புமுடையவர், அடையத்தக்கவர் திரும்புவதில்லை; அவர் விலங்கு நிலையிலிருந்தும், பிதாமகரே, நரகத்திலிருந்தும் விடுபடுகிறார்.
12.286.67
हारिद्रवर्णे रक्ते वा वर्तमानस्तु पार्थिव ।
तिर्यगेवानुपश्येत कर्मभिस्तामसैर्वृतः ॥ १२.२८६.६७ ॥
அரசே, மஞ்சள் நிறமோ சிவப்பு நிறமோ உடைய நிலையில் இருப்பவன், தாமச செயல்களால் சூழப்பட்டு விலங்கு நிலையையே காண்பான்.
12.286.68
वयं तु भृशमापन्ना रक्ताः कष्टाः सुखेऽसुखे ।
कां गतिं प्रतिपत्स्यामो नीलां कृष्णाधमामथ ॥ १२.२८६.६८ ॥
நாங்கள் மிகவும் சிக்கித் தவிக்கிறோம்; பற்றுடையவர்களாய், இன்பத்திலும் துன்பத்திலும் துயருற்றவர்களாய் இருக்கிறோம். நீல நிறமான, கருப்பான, தாழ்ந்த எந்த கதியை அடைவோம்?
12.286.69
शुद्धाभिजनसंपन्नाः पाण्डवाः संशितव्रताः ।
विहत्य देवलोकेषु पुनर्मानुषमेध्यथ ॥ १२.२८६.६९ ॥
தூய குலத்தில் பிறந்த, உறுதியான விரதம் கொண்ட பாண்டவர்களே, தேவலோகங்களுக்குச் சென்று பின்னர் மனிதலோகத்திற்குத் திரும்புவீர்கள்.
12.286.70
प्रजाविसर्गं च सुखेन लोके ।
प्रेत्यान्येदेहेषु सुखानि भुक्त्वा।
सुखेन संयास्यथ सिद्धसङ्ख्यां ।
मा वो भयं भवतु न वोऽस्तु पापम् ॥ १२.२८६.७० ॥
உலகில் சுகமாக சந்ததியைப் பெருக்கி, இறப்பிற்குப் பின் பிற உடல்களில் இன்பங்களை அனுபவித்து, சுகமாக சித்தர்களின் கூட்டத்தைச் சேர்வீர்கள். உங்களுக்கு பயம் இல்லாதிருக்கட்டும், உங்களுக்கு பாவம் இல்லாதிருக்கட்டும்.