Mahābhārata · Adhyāya 12.286
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.286.1
नमस्तस्मै भगवते देवाय प्रभविष्णवे ।
यस्य पृथ्वी तलं तात साकाशं बाहुगोचरः ॥ १२.२८६.१ ॥
Saudação àquele deus bem-aventurado, o poderoso e onipotente, querido filho, cujo alcance dos braços abrange o chão da terra e o céu.
12.286.2
मूर्धा यस्य त्वनन्तं च स्थानं दानवसत्तम ।
तस्याहं ते प्रवक्ष्यामि विष्णोर्माहात्म्यमुत्तमम् ॥ १२.२८६.२ ॥
Melhor dos Dānavas, daquele cuja cabeça e morada são infinitas, eu te declararei a suprema grandeza de Viṣṇu.
12.286.3
तयोः संवदतोरेवमाजगाम महामुनिः ।
सनत्कुमारो धमार्त्मा संशयच्छेदनाय वै ॥ १२.२८६.३ ॥
Enquanto os dois conversavam assim, chegou o grande sábio Sanatkumāra, de alma justa, para dissipar a dúvida.
12.286.4
स पूजितोऽसुरेन्द्रेण मुनिनोशनसा तथा ।
निषसादासने राजन्महार्हे मुनिपुङ्गवः ॥ १२.२८६.४ ॥
Assim honrado pelo senhor dos asuras e pelo sábio Uśanas, ó rei, aquele melhor dos sábios sentou-se num assento precioso.
12.286.5
तमासीनं महाप्रज्ञमुशना वाक्यमब्रवीत् ।
ब्रूह्यस्मै दानवेन्दाय विष्णोर्माहात्म्यमुत्तमम् ॥ १२.२८६.५ ॥
Àquele, sentado ali, o de grande sabedoria, Uśanas disse estas palavras: "Fala a este senhor dos Dānavas sobre a suprema grandeza de Viṣṇu."
12.286.6
सनत्कुमारस्तु वचः श्रुत्वा प्राह वचोऽर्थवत् ।
विष्णोर्माहात्म्यसंयुक्तं दानवेन्द्राय धीमते ॥ १२.२८६.६ ॥
Sanatkumāra, tendo ouvido essas palavras, então falou palavras cheias de sentido, impregnadas da grandeza de Viṣṇu, ao sábio senhor dos Dānavas.
12.286.7
शृणु सर्वमिदं दैत्य विष्णोर्माहात्म्यमुत्तमम् ।
विष्णौ जगत्स्थितं सर्वमिति विद्धि परंतप ॥ १२.२८६.७ ॥
Ouve tudo isto, demônio, a suprema grandeza de Viṣṇu. Sabe que todo o mundo está estabelecido em Viṣṇu, ó abrasador de inimigos.
12.286.8
अस्मिन्गच्छन्ति विलयमस्माच्च प्रभवन्त्युत ।
अवत्येष महाबाहुर्भूतग्रामं चराचरम्।
एष चाक्षिपते काले काले च सृजते पुनः ॥ १२.२८६.८ ॥
Nele os seres caminham para a dissolução, e dele voltam a surgir. Este de braços poderosos protege a multidão dos seres, móveis e imóveis. Ele a recolhe no seu tempo, e no tempo a cria novamente.
12.286.9
नैष दानव ते शक्यस्तपसा नैव चेज्यया ।
संप्राप्तुमिन्द्रियाणां तु संयमेनैव शक्यते ॥ १२.२८६.९ ॥
Ele não é alcançável por ti através da ascese, nem certamente através do sacrifício. Só se alcança pela restrição dos sentidos, ó Dānava.
12.286.10
बाह्ये चाभ्यन्तरे चैव कर्मणा मनसि स्थितः ।
निर्मलीकुरुते बुद्ध्या सोऽमुत्रानन्त्यमश्नुते ॥ १२.२८६.१० ॥
Quem, residindo na mente pela ação externa e interna, a purifica pelo intelecto, alcança a infinitude no outro mundo.
12.286.11
यथा हिरण्यकर्ता वै रूप्यमग्नौ विशोधयेत् ।
बहुशोऽतिप्रयत्नेन महताऽऽत्मकृतेन ह ॥ १२.२८६.११ ॥
Assim como um ourives purifica a prata no fogo, muitas vezes, com grande esforço e por um método feito por ele mesmo.
12.286.12
तद्वज्जातिशतैर्जीवः शुद्ध्यतेऽल्पेन कर्मणा ।
यत्नेन महता चैयवाप्येकजातौ विशुद्ध्यते ॥ १२.२८६.१२ ॥
Assim também o ser vivo se purifica através de centenas de nascimentos por meio de pouca ação; e com grande esforço se purifica por completo mesmo num só nascimento.
12.286.13
लीलयाऽल्पं यथा गात्रात्प्रमृज्यादात्मनो रजः ।
बहुयत्नेन महता दोषनिर्हरणं तथा ॥ १२.२८६.१३ ॥
Assim como se remove facilmente um pouco de poeira do próprio corpo, a remoção de uma falha exige grande esforço.
12.286.14
यथा चाल्पेन माल्येन वासितं तिलसर्षपम् ।
न मुञ्चति स्वकं गन्धं तथा सूक्ष्मस्य दर्शनम् ॥ १२.२८६.१४ ॥
Assim como o gergelim e a mostarda perfumados com uma pequena guirlanda não perdem o próprio aroma, assim é a percepção do sutil.
12.286.15
तदेव बहुभिर्माल्यैर्वास्यमानं पुनः पुनः ।
विमुच्य तं स्वकं गन्धं माल्यगन्धेऽवतिष्ठते ॥ १२.२८६.१५ ॥
Essa mesma coisa, perfumada repetidas vezes por muitas guirlandas, tendo liberado seu próprio aroma, permanece no aroma das guirlandas.
12.286.16
एवं जातिशतैर्युक्तो गुणैरेव प्रसङ्गिषु ।
बुद्ध्या निवर्तते दोषो यत्नेनाभ्यासजेन ह ॥ १२.२८६.१६ ॥
Assim, o ser ligado por centenas de nascimentos permanece nos apegos somente por suas qualidades; pelo intelecto, mediante o esforço nascido da prática, a falha retrocede.
12.286.17
कर्मणा स्वेन रक्तानि विरक्तानि च दानव ।
यथा कर्मविशेषांश्च प्राप्नुवन्ति तथा शृणु ॥ १२.२८६.१७ ॥
Ó Dānava, pela própria ação os seres tornam-se apegados e desapegados; ouve como obtêm as distinções da ação.
12.286.18
यथावत्संप्रवर्तन्ते यस्मिंस्तिष्ठति चानिशम् ।
तत्तेऽनुपूर्व्या व्याख्यास्ये तदिहैकमनाः शृणु ॥ १२.२८६.१८ ॥
Aquilo em que procedem devidamente e permanecem constantemente, eu te explicarei em ordem; ouve aqui com mente única.
12.286.19
अनादिनिधनः श्रीमान्हरिर्नारायणः प्रभुः ।
देवः सृजति भूतानि स्थावराणि चराणि च ॥ १२.२८६.१९ ॥
Aquele que não tem começo nem fim, o glorioso Hari Nārāyaṇa, senhor e deus, cria os seres imóveis e móveis.
12.286.20
एष सर्वेषु भूतेषु क्षरश्चाक्षर एव च ।
एकादश विकारात्मा जगत्पिबति रश्मिभिः ॥ १२.२८६.२० ॥
Ele é o perecível e também o imperecível em todos os seres. Tendo como sua natureza as onze modificações, bebe o mundo com seus raios.
12.286.21
पादौ तस्य महीं विद्धि मूर्धानं दिवमेव च ।
बाहवस्तु दिशो दैत्य श्रोत्रमाकाशमेव च ॥ १२.२८६.२१ ॥
Saiba que a terra são seus pés e o céu sua cabeça. Ó Daitya, seus braços são as direções, e seus ouvidos são o espaço.
12.286.22
तस्य तेजोमयः सूर्यो मनश्चन्द्रमसि स्थितम् ।
बुद्धिर्ज्ञानगता नित्यं रसस्त्वप्सु प्रवर्तते ॥ १२.२८६.२२ ॥
Sua forma radiante é o sol; sua mente está estabelecida na lua. Seu intelecto, que alcança o conhecimento, perdura sempre, e sua essência atua nas águas.
12.286.23
भ्रुवोरनन्तरास्तस्य ग्रहा दानवसत्तम ।
नक्षत्रचक्रं नेत्रं च आस्यमग्निं च दानव।
तं विश्वभूतं विश्वादिं परमं विद्धि चेश्वरम् ॥ १२.२८६.२३ ॥
Ó melhor dos Dānavas, logo além de suas sobrancelhas estão os planetas. A roda das constelações é seu olho, e o fogo é sua boca. Ó Dānava, saiba que ele é o ser de todos os seres, a origem do universo, o Senhor supremo.
12.286.24
रजस्तमश्च सत्वं च विद्धि नारायणात्मकम् ।
सोश्रमाणां मुखं तात कर्मणस्तत्फलं विदुः ॥ १२.२८६.२४ ॥
Saiba que a paixão, a escuridão e a bondade são da natureza de Nārāyaṇa. Querido filho, ele é o rosto dos que se esforçam, e eles sabem que ele é também o fruto da ação.
12.286.25
अकर्मणः फलं चैव स एव परमोऽव्ययः ।
छन्दांसि यस्य रोमाणि ह्यक्षरं च सरस्वती ॥ १२.२८६.२५ ॥
O fruto da inação também é ele; só ele é supremo e imperecível. Os Vedas são os seus pelos; a sílaba (Om) e Sarasvatī também são dele.
12.286.26
बह्वाश्रयो बहुमुखो धर्मो हृदि समाश्रितः ।
स ब्रह्मपरमो धर्मस्तपश्च सदसच्च सः ॥ १२.२८६.२६ ॥
O dharma, com muitos apoios e muitos rostos, habita firmemente no coração. Ele é o dharma supremo em Brahman; ele é a austeridade, e ele é o ser e o não-ser.
12.286.27
श्रोत्रशास्त्रग्रहोपेतः षोड्शर्त्विक्क्रतुश्च सः ।
पितामहश्च रुद्रश्च सोऽश्विनौ स पुरंदरः ॥ १२.२८६.२७ ॥
Dotado da audição, da escritura e da sua compreensão, ele é o sacrifício dos dezesseis sacerdotes oficiantes. É o avô e Rudra; é os dois Aśvins; é Puraṃdara (Indra).
12.286.28
मित्रोऽथ वरुणश्चैव यमोऽथ धनदस्तथा ।
ते पृथग्दर्शनास्तस्य संविदन्ति तथैकताम्।
एकस्य विद्धि देवस्य सर्वं जगदिदं वशे ॥ १२.२८६.२८ ॥
Mitra, Varuṇa, Yama e Dhanada (Kubera) também; são as suas aparências separadas e concordam na sua unidade. Saiba que todo este mundo está sob o controle daquele único deus.
12.286.29
नानाभूतस्य दैत्येन्द्र तस्यैकत्वं वदन्त्यपि ।
जन्तुः पश्यति विज्ञानात्ततः सत्वं प्रकाशते ॥ १२.२८६.२९ ॥
Ó senhor dos Daityas, fala-se também da sua unidade, embora ele se tenha tornado múltiplo. O ser vivo vê pelo discernimento, e então o sattva resplandece.
12.286.30
संहारविक्षेपसहस्रकोटी ।
स्तिष्ठन्ति जीवाः प्रचरन्ति चान्ये।
प्रजाविसर्गस्य च पारिमाण्यं ।
वापीसहस्राणि बहूनि दैत्य ॥ १२.२८६.३० ॥
Milhares de milhões de seres vivos permanecem na dissolução e na dispersão, e outros movem-se. A medida da emissão das criaturas é igual. Ó Daitya, são como muitos milhares de poços.
12.286.31
वाप्यः पुनर्योजनविस्तृतास्ताः ।
क्रोशं च गम्भीरतयाऽवगाढाः।
आयामतः पञ्चशताश्च सर्वाः ।
प्रत्येकशो योजनतः प्रवृद्धाः ॥ १२.२८६.३१ ॥
Aqueles reservatórios, por sua vez, tinham um yojana de largura e se afundavam um krośa de profundidade; em comprimento eram todos quinhentos, cada um estendido por um yojana.
12.286.32
वाप्या जलं क्षिप्यति वालकोट्या ।
त्वह्ना सकृच्चाप्यथ न द्वितीयम्।
तासां क्षये विद्धि परं विसर्गं ।
संहारमेकं च तथा प्रजानाम् ॥ १२.२८६.३२ ॥
Se se tira água de um reservatório com a ponta de um cabelo, uma vez por dia e nunca uma segunda vez, saiba que em seu esgotamento está a suprema emissão dos seres e uma dissolução.
12.286.33
षड्जीववर्णाः परमं प्रमाणं ।
कृष्णो धूम्रो नीलमथास्य मध्यम्।
रक्तं पुनः सह्यतरं सुखं तु ।
हारिद्रवर्णं सुसुखं च शुक्लम् ॥ १२.२८६.३३ ॥
As seis cores da vida são a medida suprema: preto, cor de fumaça e azul, com seu meio; depois o vermelho, mais suportável e agradável; o amarelo da cúrcuma, muito agradável; e o branco.
12.286.34
परं तु शुक्लं विमलं विशोकं ।
गतक्लमं सिद्ध्यति दानवेन्द्र।
गत्वा तु योनिप्रभवाणि दैत्य ।
सहस्रशः सिद्धिमुपैति जीवः ॥ १२.२८६.३४ ॥
Mas, branco e puro, livre do pesar e do cansaço, ele alcança a perfeição, senhor dos dānavas. Então, ó daitya, tendo partido dos nascimentos dos ventres, o ser vivo alcança a perfeição mil vezes.
12.286.35
गतिं च यां दर्शनमाह देवो ।
गत्वा शुभं दर्शनमेव चापि।
गतिः पुनर्वर्णकृता प्रजानां ।
वर्णस्तथा कालकृतोऽसुरेन्द्र ॥ १२.२८६.३५ ॥
O caminho e a visão de que falou o deus permanecem mesmo após alcançar a visão auspiciosa; de novo, o caminho dos seres é feito por suas cores, e a cor também é feita pelo tempo, senhor dos asuras.
12.286.36
शतं सहस्राणि चतुर्दशेह ।
परा गतिर्जीवगणस्य दैत्य।
आरोहणं तत्कृतमेव विद्धि ।
स्थानं तथा निःसरणं च तेषाम् ॥ १२.२८६.३६ ॥
Aqui há quatorze centenas de milhares. Ó Daitya, esse é o curso supremo da multidão dos seres vivos. Saiba que também a sua ascensão é feita por ele, e igualmente a sua morada e a sua saída.
12.286.37
योऽस्मादथ भ्रश्यति कालयोगा ।
त्कृष्णे वर्णे तिष्ठति सर्वकृष्टे।
अतिप्रसक्तो निरयाच्च दैत्य ।
ततस्ततः संपरिवर्तते च ॥ १२.२८६.३७ ॥
Quem, pela conjunção do tempo, decai disso, permanece na cor escura, a mais baixa de todas; ó Daitya, excessivamente apegado ao inferno, gira repetidamente.
12.286.38
कृष्णस्य वर्णस्य गतिर्निकुष्टा ।
स मज्जते नरके पच्यमानः।
स्थानं तथा दुर्गतिभिस्तु तस्य ।
प्रजाविसर्गान्सुबहून्वदन्ति ॥ १२.२८६.३८ ॥
O caminho da cor escura é vil; ele afunda, cozido no inferno. Sua morada também é com destinos funestos; das muitas emanações de criaturas, assim falam as pessoas.
12.286.39
शतं सहस्राणि ततश्चरित्वा ।
प्राप्नोति वर्णं हरितं तु पश्चात्।
स चैव तस्मिन्निवसत्यनिशो ।
युगक्षयं तमसा संवृतात्मा ॥ १२.२८६.३९ ॥
Depois de vagar cem mil (anos), ele alcança depois a cor verde; e nela habita sem cessar, até a dissolução da era, a alma envolta em trevas.
12.286.40
स वै यदा सत्वगुणेन युक्त ।
स्तमो व्यपोहन्घटते स्वबुद्ध्या।
स लोहितं वर्णमुपैति नीला ।
न्मनुष्यलोके परिवर्तते च ॥ १२.२८६.४० ॥
Quando ele, dotado da qualidade de sattva, dissipa a escuridão e se esforça pela própria inteligência, então alcança a cor vermelha; também a azul, e no mundo dos homens ele gira.
12.286.41
स तत्र संहारविसर्गमेकं ।
स्वकर्मजैर्बन्धनैः क्लिश्यमानः।
ततः स हारिद्रमुपैति वर्णं ।
संहारविक्षेपशते व्यतीते ॥ १२.२८६.४१ ॥
Ali, uma vez, atormentado pelos laços nascidos de suas próprias ações, num ciclo de dissolução e emanação, ele então alcança uma cor amarelo-açafrão, quando cem ciclos de dissolução e dispersão se passaram.
12.286.42
हारिद्रवर्णस्तु प्रजाविसर्गा ।
त्सहस्रशस्तिष्ठति संचरन्वै।
अविप्रमुक्तो निरये च दैत्य ।
ततः सहस्राणि दशापराणि ॥ १२.२८६.४२ ॥
Aquele de cor açafrão vagueia por milhares de criações de seres, não libertado no inferno, ó demônio; depois mais dez mil.
12.286.43
गतीः सहस्राणि च पञ्च तस्य ।
चत्वारि संवर्तकृतानि चैव।
विमुक्तमेनं निरयाच्च विद्धि ।
सर्वेषु चान्येषु च संभवेषु ॥ १२.२८६.४३ ॥
Seus caminhos são cinco mil, e quatro produzidos pelas dissoluções cósmicas; saiba que ele é libertado do inferno, e em todos os outros nascimentos também.
12.286.44
स देवलोके विहरत्यभीक्ष्णं ।
ततश्च्युतो मानुषतामुपैति
संहारविक्षेपशतानि चाष्टौ ।
मर्त्येषु तिष्ठन्नमृतत्वमेवि ॥ १२.२८६.४४ ॥
Ele habita constantemente no mundo dos deuses; depois, decaído, alcança o estado humano; após oitocentos ciclos de dissolução e dispersão, permanecendo entre os mortais, alcança a imortalidade.
12.286.45
सोऽस्मादय भ्रश्यति कालयोगा ।
त्कृष्णे तले तिष्ठति सर्वकृष्टे।
यथा त्वयं सिध्यति जीवलोक ।
स्तत्तेऽभिधास्याम्यसुरप्रवीर ॥ १२.२८६.४५ ॥
Pela união do tempo ele cai disto; permanece naquele fundo escuro, arrastado por todos. Como isto se realiza no mundo dos seres vivos, eu te declararei, ó melhor dos asuras.
12.286.46
दैवानि स व्यूहशतानि सप्त ।
रक्तो हरिद्रोऽथ तथैव शुक्लः।
संश्रित्य संधावति शुक्लमेत ।
मष्टावरानर्च्यतमान्स लोकान्। ॥ १२.२८६.४६ ॥
Ele possui setecentas disposições divinas. Vermelha, amarela como o açafrão, e igualmente branca; apoiando-se no branco, corre adiante nesta direção e vai aos oito mundos inferiores, os mais venerandos.
12.286.47
अष्टौ च षष्टिं च शतानि चैव ।
मनोविरुद्धानि महाद्युतीनाम्।
शुक्लस्य वर्णस्य परा गतिर्या ।
त्रीण्येव रुद्धानि महानुभाव ॥ १२.२८६.४७ ॥
Oito, e sessenta, e centenas, contrários à mente, dos de grande brilho; da cor branca o caminho supremo, do qual apenas três estão bloqueados, ó tu de grande poder.
12.286.48
संहाराविक्षेपमनिष्टमेकं ।
चत्वारि चान्यानि वसत्यनीशः।
षष्ठस्य वर्णस्य परा गतिर्या ।
सिद्धावसिद्धस्य गतक्लमस्यर ॥ १२.२८६.४८ ॥
Destruição e dispersão, uma indesejada; e quatro outras habitam sem poder. Da sexta cor o caminho supremo, na realização, do não realizado, do livre de fadiga…
12.286.49
ततो महान्मानुषतामुपैति ॥ १२.२८६.४९ ॥
Então o grande alcança a humanidade.
12.286.50
तस्मादुपावृत्य ततः क्रमेण ।
सोग्रेण संतिष्ठति भूतसर्गम्।
स सप्तकृत्वश्च परैति लोका ।
न्संहारविक्षेपकृतप्रवासः ॥ १२.२८६.५० ॥
Portanto, tendo retornado, então em ordem, com o feroz permanece na criação dos seres; sete vezes vai aos mundos, com um exílio feito de destruição e dispersão.
12.286.51
देवस्य विष्णोः परमस्य चैव ॥ १२.२८६.५१ ॥
Do deus Viṣṇu, e também do supremo.
12.286.52
संहारकाले परदिग्धकाया ।
ब्रह्माणमायान्ति सदा प्रजाहि।
चेष्टात्मनो देवगणाश्च सर्वे ।
ये ब्रह्मलोके ह्यमराः स्म तेऽपि ॥ १२.२८६.५२ ॥
No tempo da dissolução, os de corpo untado com o supremo sempre vão a Brahmā: as criaturas, os seres ativos, todas as multidões de deuses e os imortais que estavam no mundo de Brahmā, também eles.
12.286.53
प्रजानिसर्गे तु स शेषकाले ।
स्थानानि स्वान्येव सरन्ति जीवाः।
निःशेषतस्तत्पदं वान्ति चान्ते ।
सर्वे देवा ये सदृशा मनुष्याः ॥ १२.२८६.५३ ॥
Mas na emanação das criaturas e no tempo restante, os seres vão aos seus próprios lugares; no fim alcançam inteiramente aquele estado — todos os deuses e os homens semelhantes a eles.
12.286.54
ये तु च्युताः सिद्धलोकात्क्रमेण ।
तेषां गतिं यान्ति यथाऽऽनुपूर्व्या।
जीवाः परे तद्बलवेषरूपाः ।
स्वकं विधिं यान्ति विषर्ययेण ॥ १२.२८६.५४ ॥
Mas aqueles que caíram em ordem do mundo dos perfeitos, seu caminho segue em sucessão devida; os seres vivos supremos, com aquela força, forma e aparência, alcançam seu próprio destino, mesmo em ordem inversa.
12.286.55
स यावदेवास्ति सशेषभुक्तिः ।
प्रजाश्च देव्यौ च तथैव शुक्ले।
तावत्तदङ्गेषु विशुद्धभावः ।
संयम्य पञ्चेन्द्रियरूपमेतत् ॥ १२.२८६.५५ ॥
Enquanto existir aquele gozo restante, assim duram as criaturas e as duas deusas, igualmente na quinzena clara; enquanto isso, permanece um estado puro em seus membros. Tendo contido esta forma dos cinco sentidos —
12.286.56
नारायणस्येह बलं मया ते ॥ १२.२८६.५६ ॥
A força de Nārāyaṇa aqui, eu te contei.
12.286.57
एवं गते मे न विषादोस्ति कश्चि ।
त्सम्यक्च पश्यामि वचस्तथैतत्।
श्रुत्वा तु ते वाचमदीनसत्व ।
विकल्मषोस्म्यद्य तथा विपाष्मा ॥ १२.२८६.५७ ॥
Assim sendo, não tenho nenhuma aflição. Vejo que tua palavra é correta. Tendo ouvido tua palavra de ânimo firme, agora estou sem mácula e livre do pecado.
12.286.58
तस्मिज्जगत्सर्वमिदं प्रतिष्ठितम् ॥ १२.२८६.५८ ॥
Nele está estabelecido todo este mundo.
12.286.59
एवमुक्त्वा स कौन्तेय वृत्रः प्राणानवासृजत् ।
योजयित्वा तथाऽऽत्मानं परं स्थानमवाप्तवान् ॥ १२.२८६.५९ ॥
Filho de Kuntī, tendo assim falado, Vṛtra entregou seus alentos vitais; tendo unido assim seu eu ao yoga, alcançou o estado supremo.
12.286.60
अयं स भगवान्देवः पितामह जनार्दनः ।
सनत्कुमारो वृत्राय यत्तदाख्यातवान्पुरा ॥ १२.२८६.६० ॥
Avô, este é aquele bem-aventurado deus Janārdana, que outrora, como Sanatkumāra, o declarou a Vṛtra.
12.286.61
मूलस्थायी स भगवान्स्वेनानन्तेन तेजसा ।
तत्स्थः सृजति तान्भावानात्मरूपान्महामनाः ॥ १२.२८६.६१ ॥
Aquele bem-aventurado, que permanece na raiz, com seu próprio esplendor infinito, nele permanecendo, o magnânimo cria aqueles seres que têm a sua própria forma.
12.286.62
तुरीयांशेन तस्येमं विद्धि केशवमच्युतम् ।
तुरीयांशेन ब्रह्माणं तस्य विद्धि महात्मनः।
तुरीयार्धेन लोकांस्त्रीन्भावयत्येव बुद्धिमान् ॥ १२.२८६.६२ ॥
Sabe que este imutável Keśava é por uma quarta parte dele; sabe que Brahmā é por uma quarta parte daquele magnânimo; pela metade de uma quarta parte, o sábio sustenta os três mundos.
12.286.63
अर्वाक्स्थितस्तु यः स्थायी कल्पान्ते परिवर्तते ।
स शेते भगवानप्सु योऽसावतिबलः प्रभुः।
तान्विघाता प्रसन्नात्मा लोकांश्चरति शाश्वतान् ॥ १२.२८६.६३ ॥
Aquele que permanece abaixo e se transforma no fim de um kalpa, esse bem-aventurado Senhor repousa nas águas, o Senhor de imenso poder. O sustentador de mente serena percorre aqueles mundos eternos.
12.286.64
सर्वाण्यशून्यानि करोत्यनन्तः ।
सनातनः संचरते च लोकान्।
स चानिरुद्धः सृजते महात्मा ।
तत्स्थं जगत्सर्वमिदं विचित्रम् ॥ १२.२८६.६४ ॥
O Infinito torna tudo pleno; o Eterno percorre os mundos. Aquele magnânimo Aniruddha cria, e todo este mundo maravilhoso permanece nele.
12.286.65
वृत्रेण परमार्थज्ञ दृष्टा मन्येत्मनो गतिः ।
सुखात्तस्मात्स सुखितो न शोचति पितामह ॥ १२.२८६.६५ ॥
Ó conhecedor da verdade suprema, deve-se pensar, tendo visto por Vṛtra o curso do eu. Por isso ele, feliz na felicidade, não se aflige, ó avô.
12.286.66
शुक्लः शुक्लाभिजातीयः साध्यो नावर्ततेऽनघ ।
तिर्यग्गतेश्च निर्मुक्तो निरयाच्च पितामह ॥ १२.२८६.६६ ॥
Ó sem mácula, o luminoso de nascimento puro, o alcançável, não retorna; ele se liberta do caminho animal, e também do inferno, ó avô.
12.286.67
हारिद्रवर्णे रक्ते वा वर्तमानस्तु पार्थिव ।
तिर्यगेवानुपश्येत कर्मभिस्तामसैर्वृतः ॥ १२.२८६.६७ ॥
Ó rei, quem permanece no estado da cor de açafrão ou vermelho, envolto por ações tamásicas, vê apenas a condição animal, para baixo.
12.286.68
वयं तु भृशमापन्ना रक्ताः कष्टाः सुखेऽसुखे ।
कां गतिं प्रतिपत्स्यामो नीलां कृष्णाधमामथ ॥ १२.२८६.६८ ॥
Nós, profundamente caídos, tingidos de paixão e afligidos no prazer e na dor, que destino alcançaremos: o azul escuro, ou o negro e o mais baixo?
12.286.69
शुद्धाभिजनसंपन्नाः पाण्डवाः संशितव्रताः ।
विहत्य देवलोकेषु पुनर्मानुषमेध्यथ ॥ १२.२८६.६९ ॥
Pāṇḍavas, dotados de linhagem pura e firmes em vossos votos, tendo ido aos mundos dos deuses, voltareis novamente ao mundo humano.
12.286.70
प्रजाविसर्गं च सुखेन लोके ।
प्रेत्यान्येदेहेषु सुखानि भुक्त्वा।
सुखेन संयास्यथ सिद्धसङ्ख्यां ।
मा वो भयं भवतु न वोऽस्तु पापम् ॥ १२.२८६.७० ॥
Perpetuando felizmente a descendência no mundo, e após a morte desfrutando prazeres em outros corpos, ireis felizmente à companhia dos perfeitos. Que não haja temor para vós, e que não haja mal para vós.