மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.291
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.291.1
अध्यात्मं नाम यदिदं पुरुषस्येह विद्यते ।
यदध्यात्मं यतश्चैव तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.२९१.१ ॥
மனிதனிடம் இங்கு உள்ள இந்த அத்யாத்மம் என்பது எது, அது எங்கிருந்து வருகிறது என்பதை, பிதாமகரே, எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
12.291.2
सर्वज्ञानं परं बुद्ध्या यन्मां त्वमनुपृच्छसि ।
तद्व्याख्यास्यामि ते तात तस्य व्याख्यामिमां शृणु ॥ १२.२९१.२ ॥
புத்தியால் அறியப்படும் எல்லா ஞானத்திலும் மேலானதை, நீ என்னிடம் கேட்கிறாயே, அதை மகனே, உனக்கு விளக்குவேன்; அதன் இந்த விளக்கத்தைக் கேள்.
12.291.3
पृथिवी वायुराकाशमापो ज्योतिश्च पञ्चमम् ।
महाभूतानि भूतानां सर्वेषां प्रभवाप्ययौ ॥ १२.२९१.३ ॥
நிலம், காற்று, ஆகாயம், நீர், அதன் பின் ஐந்தாவது ஒளி; இவை மகாபூதங்கள்; எல்லா உயிர்களின் தோற்றமும் ஒடுக்கமும் இவையே.
12.291.4
स तेषां गुणसंघातः शरीरं भरतर्षभ ।
सततं हि प्रलीयन्ते गुणास्ते प्रभवन्ति च ॥ १२.२९१.४ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, அந்த பூதங்களின் குணக்கூட்டமே உடல்; அவற்றின் குணங்கள் இடைவிடாமல் ஒடுங்கியும் மீண்டும் தோன்றியும் வருகின்றன.
12.291.5
ततः सृष्टानि भूतानि तानि यान्ति पुनः पुनः ।
महाभूतानि भूतेभ्य ऊर्मयः सागरे यथा ॥ १२.२९१.५ ॥
பின்னர் படைக்கப்பட்ட அந்த உயிரினங்கள் மீண்டும் மீண்டும் செல்கின்றன; மகாபூதங்கள் உயிர்களிலிருந்து தோன்றுகின்றன, கடலில் அலைகள் போல.
12.291.6
प्रसारयित्वेहाङ्गानि कूर्मः संहरते यथा ।
तद्वद्भूतानि भूतानामल्पीयांसि स्थवीयसाम् ॥ १२.२९१.६ ॥
ஆமை தன் உறுப்புகளை நீட்டி, பின்னர் அவற்றை உள்ளே சுருக்கிக்கொள்வது போல, அவ்வாறே சிறிய பூதங்கள் பெரிய உயிர்களுக்குள் ஒடுங்குகின்றன.
12.291.7
आकाशात्खलु यो घोषः संघातस्तु महीगुणः ।
वायोः प्राणो रसस्त्वद्भ्यो रूपं तेजस उच्यते ॥ १२.२९१.७ ॥
ஆகாயத்தில் இருந்து உண்மையில் வருவது ஒலி; திடத்தன்மையோ பூமியின் குணம். வாயுவிலிருந்து பிராணன்; நீரிலிருந்து சுவை; தேஜஸிலிருந்து உருவம் என்று சொல்லப்படுகிறது.
12.291.8
इत्येतन्मयमेवैतत्सर्वं स्थावरजङ्गमम् ।
प्रलये च तमभ्येति तस्मादुद्दिश्यते पुनः ॥ १२.२९१.८ ॥
இவ்வாறு, நிலையானதும் அசைவதுமான இந்த அனைத்தும் இவற்றாலேயே ஆனவை. பிரளயத்தில் அது அவற்றிற்குள் திரும்புகிறது; ஆகையால் மீண்டும் அதுவே குறிப்பிடப்படுகிறது.
12.291.9
महाभूतानि पञ्चैव सर्वभूतेषु भूतकृत् ।
विषयान्कल्पयामास यस्मिन्यदनुपश्यति ॥ १२.२९१.९ ॥
ஐந்து மகாபூதங்களே எல்லா உயிர்களிலும் உள்ளவை. உயிர்களைப் படைத்தவர் புலன்பொருள்களை அமைத்தார்; எதில் எது காணப்படுகிறதோ அதுவே அதன் பொருளாகிறது.
12.291.10
शब्दश्रोत्रे तथा खानि त्रयमाकाशयोनिजम् ।
रसः स्नेहश्च जिह्वा च अपामेते गुणाः स्मृताः ॥ १२.२९१.१० ॥
ஒலி, செவி, துளைகள் ஆகிய மூன்றும் ஆகாயத்திலிருந்து தோன்றியவை. சுவை, ஈரம், நாக்கு ஆகியவை நீரின் குணங்களாக நினைவுகூரப்படுகின்றன.
12.291.11
रूपं चक्षुर्विपाकश्च त्रिविधं ज्योतिरूच्यते ।
घ्रेयं घ्राणं शरीरं च एते भूमिगुणाः स्मृताः ॥ १२.२९१.११ ॥
உருவம், கண், செரிமான வெப்பம் — மூவகை ஒளி எனப்படுகிறது. மணம், மூக்கு, உடல் ஆகியவை பூமியின் குணங்களாக நினைவுகூரப்படுகின்றன.
12.291.12
प्राणः स्पर्शश्च चेष्टा च वायोरेते गुणाः स्मृताः ।
इति सर्वगुणा राजन्व्याख्याताः पाञ्चभौतिकाः ॥ १२.२९१.१२ ॥
பிராணன், தொடு உணர்வு, இயக்கம் ஆகியவை வாயுவின் குணங்களாக நினைவுகூரப்படுகின்றன. இவ்வாறு, ஐந்து பூதங்களால் ஆன அனைத்து குணங்களும் விளக்கப்பட்டன, அரசே.
12.291.13
सत्त्वं रजस्तमः कालः कर्म बुद्धिश्च भारत ।
मनः षष्ठानि चैतेषु ईश्वरः समकल्पयत् ॥ १२.२९१.१३ ॥
சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ், காலம், கர்மம், புத்தி, ஓ பாரதா; இவற்றில் ஆறாவதாக மனம். ஈசுவரன் இவற்றை இவ்வாறு அமைத்தார்.
12.291.14
यदूर्ध्वपादतलयोरवाड्यूर्ध्नश्च पश्यसि ।
एतस्मिन्नेव कृत्स्नेयं वर्तते बुद्धिरन्तरे ॥ १२.२९१.१४ ॥
நீ கால் உள்ளங்கால்களிலும், தலையிலும், மேலும் கீழும் காண்பதில், இதற்கு உள்ளேயே இந்த முழு புத்தியும் உள்ளது.
12.291.15
इन्द्रियाणि नरे पञ्च षष्ठं तु मन उच्यते ।
सप्तमीं बुद्धिमेवाहुः क्षेत्रज्ञः पुनरष्टमः ॥ १२.२९१.१५ ॥
மனிதனில் ஐந்து புலன்கள் உள்ளன; ஆறாவது மனம் எனப்படுகிறது; ஏழாவதை புத்தி என்பர்; எட்டாவது க்ஷேத்திரஜ்ஞன் ஆகும்.
12.291.16
इन्द्रियाणि च कर्ता च विचेतव्यानि भागशः ।
तमः सत्वं रजस्तैव तेऽपि भावास्तदाश्रयाः ॥ १२.२९१.१६ ॥
புலன்களும் கர்த்தாவும் பகுதி பகுதியாக அறியப்பட வேண்டும். தமஸ், சத்துவம், ரஜஸ்; அவ்வாறே அவற்றைச் சார்ந்த நிலைகளும் அவற்றில் நிலைபெற்றவை.
12.291.17
चक्षुरालोचनायैव संशयं कुरुते मनः ।
बुद्धिरध्यवसानाय साक्षी क्षेत्रज्ञ उच्यते ॥ १२.२९१.१७ ॥
கண் பார்ப்பதற்காகவே; மனம் சந்தேகத்தை உண்டாக்குகிறது; புத்தி தீர்மானிப்பதற்கு; சாட்சியே க்ஷேத்திரஜ்ஞன் எனப்படுகிறான்.
12.291.18
तमः सत्वं रजश्चेति कालः कर्म च भारत ।
गुणैर्नेनीयते बुद्धिर्बुद्धिरेवेन्द्रियाणि च।
मनः षष्ठानि सर्वाणि बुद्ध्यभावे कुतो गुणाः ॥ १२.२९१.१८ ॥
தமஸ், சத்துவம், ரஜஸ், காலம், ஓ பாரதா, கர்மம்; புத்தி குணங்களால் இயக்கப்படுவதில்லை; புத்தியே புலன்கள், ஆறாவதான மனமும் எல்லாமும். புத்தி இல்லாவிடில் குணங்கள் எங்கிருந்து?
12.291.19
येन पश्यति तच्चक्षुः शृण्वती श्रोत्रमुच्यते ।
जिघ्रती भवति घ्राणं रसती रसना रसान् ॥ १२.२९१.१९ ॥
எதனால் பார்க்கப்படுகிறதோ அது கண்; கேட்கும் போது அது செவி என்று சொல்லப்படுகிறது. முகர்கையில் அது மூக்காகிறது; சுவைக்கையில் அது நாக்கு, சுவைகளை.
12.291.20
स्पर्शनं स्पर्शती स्पर्शान्बुद्धिर्विक्रियतेऽसकृत् ।
यदा प्रार्थयते किंचित्तदा भवति सा मनः ॥ १२.२९१.२० ॥
தொட்டுணரும்போது அது தொடு உணர்வு, தொடுதல்களை. புத்தி அடிக்கடி மாறுபடுகிறது. ஏதேனும் ஒன்றை விரும்பும்போது அதுவே மனம் ஆகிறது.
12.291.21
अधिष्ठानानि बुद्ध्या हि पृथगेतानि पञ्चधा ।
इन्द्रियाणीति तान्याहुस्तेषु दुष्टेषु दुष्यति ॥ १२.२९१.२१ ॥
புத்தியின் இந்த ஐந்து வகை அதிஷ்டானங்கள் தனித்தனியாக உள்ளன. அவற்றை இந்திரியங்கள் என்கின்றனர்; அவை கெட்டால் அது கெடுகிறது.
12.291.22
पुरुषे तिष्ठती बुद्धिस्त्रिषु भावेषु वर्तते ।
कदाचिल्लभते प्रीतिं कदाचिदपि शोचति ॥ १२.२९१.२२ ॥
மனிதனில் நிலைத்திருக்கும் புத்தி மூன்று நிலைகளில் இயங்குகிறது. சில சமயம் அது மகிழ்ச்சி அடைகிறது; சில சமயம் துயருறுகிறது.
12.291.23
न सुखेन न दुःखेन कदाचिदपि वर्तते ।
सेयं भावात्मिका भावांस्त्रीनेतान्परिवर्तते ॥ १२.२९१.२३ ॥
அது இன்பத்தினாலோ துன்பத்தினாலோ ஒருபோதும் நிலைக்கவில்லை. இந்தப் பாவ இயல்புள்ள புத்தி இம்மூன்று நிலைகளிலும் சுழல்கிறது.
12.291.24
सरितां सागरो भर्ता यथा वेलामिवोर्मिमान् ।
इति भावगता बुद्धिर्भावे मनसि वर्तते ॥ १२.२९१.२४ ॥
நதிகளின் தலைவனான கடல், அலைகளுடன் கரையை அடைவது போல, பாவங்களை அடைந்த புத்தி பாவத்தில், மனதில் இயங்குகிறது.
12.291.25
प्रवर्तमानं तु रजस्तद्भावेनानुर्तते ।
प्रहर्षः प्रीतिरानन्दः सुखं संशान्तचित्तता ॥ १२.२९१.२५ ॥
ஆனால் ரஜோகுணம் செயல்படும்போது, அதன் நிலையைப் பின்பற்றி மகிழ்ச்சி, பிரீதி, ஆனந்தம், சுகம் மற்றும் மனத்தின் அமைதியும் உண்டாகின்றன.
12.291.26
कथंचिदुपपद्यन्ते पुरुषे सात्विका गुणाः ।
पिरदाहस्तथा शोकः संतापोऽपूर्तिरक्षमा ॥ १२.२९१.२६ ॥
ஏதோ ஒரு வகையில் மனிதனில் சாத்விக குணங்களும் தோன்றுகின்றன; அதுபோல எரிச்சல், துக்கம், வேதனை, அதிருப்தி, பொறுமையின்மை ஆகியவையும் தோன்றுகின்றன.
12.291.27
लिङ्गानि रजसस्तानि दृश्यन्ते हेत्वहेतुभिः ।
अविद्या रागमोहौ च प्रमादः स्तब्धता भयम् ॥ १२.२९१.२७ ॥
ரஜோகுணத்தின் அந்த அடையாளங்கள் காரணத்தாலும் காரணமின்மையாலும் காணப்படுகின்றன: அவித்தை, ஆசை, மயக்கம், கவனக்குறைவு, மரத்தன்மை, பயம்.
12.291.28
असमृद्धिस्तथा दैन्यं प्रमोहः स्वप्नतन्द्रिता ।
कथंचिदुपवर्तन्ते विविधास्तामसा गुणाः ॥ १२.२९१.२८ ॥
செழிப்பின்மை, தாழ்வு, பெரும் மயக்கம், தூக்கம் மற்றும் சோம்பல் — இவ்வாறு பலவகை தாமச குணங்களும் ஏதோ ஒரு வகையில் தோன்றுகின்றன.
12.291.29
तत्र यत्प्रीतिसंयुक्तं काये मनसि वा भवेत् ।
वर्तते सात्विको भाव इत्युपेक्षेत तत्तथा ॥ १२.२९१.२९ ॥
அவற்றுள், உடலிலோ மனத்திலோ பிரீதியுடன் கூடியது எதுவோ, அது சாத்விக பாவம்; அதை அப்படியே நடுநிலையாகப் பார்க்க வேண்டும்.
12.291.30
अथ यद्दुःखसंयुक्तमप्रीतिकरमात्मनः ।
प्रवृत्तं रज इत्येव तदसंरभ्य चिन्तयेत् ॥ १२.२९१.३० ॥
மேலும், துக்கத்துடன் கூடி தனக்கு வெறுப்பைத் தருவது எதுவோ, அது செயல்படும் ரஜோகுணம்; அதை உணர்ச்சி வசப்படாமல் சிந்திக்க வேண்டும்.
12.291.31
अथ यन्मोहसंयुक्तं काये मनसि वा भवेत् ।
अप्रतर्क्यमविज्ञेयं तमस्तदुपधारयेत् ॥ १२.२९१.३१ ॥
உடலிலோ மனதிலோ மோகத்துடன் கூடியதாக இருப்பது, தர்க்கத்துக்கு அப்பாற்பட்டதும் அறிய முடியாததுமான அது தமஸ் என்று அறிய வேண்டும்.
12.291.32
इति बुद्धिगतीः सर्वा व्याख्याता यावतीरिह ।
एतद्बुद्ध्वा भवेद्बुद्धः किमन्यद्बुद्धलक्षणम् ॥ १२.२९१.३२ ॥
இங்கு விளக்கப்பட்ட அறிவின் எல்லா போக்குகளையும் இவ்வாறு அறிந்தவன் ஞானியாவான்; ஞானியின் அடையாளம் இதைவிட வேறு என்ன?
12.291.33
सत्वक्षेत्रज्ञयोरेतदन्तरं विद्धि सूक्ष्मयोः ।
सृजतेऽत्र गुणानेक एको न सृजते गुणान् ॥ १२.२९१.३३ ॥
சத்துவத்துக்கும் சேத்திரஜ்ஞனுக்கும் உள்ள இந்த வேறுபாட்டை அறிவாயாக, இவ்விரு நுட்பமானவற்றிற்கும்: இங்கு ஒன்று குணங்களைப் படைக்கிறது, மற்றொன்று குணங்களைப் படைப்பதில்லை.
12.291.34
पृथग्भूतौ प्रकृत्या तु संप्रयुक्तौ च सर्वदा ।
यथा मत्स्योऽद्भिरन्यः स्यात्संप्रयुक्तो भवेत्तथा ॥ १२.२९१.३४ ॥
இயல்பால் இவ்விரண்டும் வேறானவை, ஆனாலும் எப்போதும் இணைந்தே உள்ளன; மீன் நீரிலிருந்து வேறாக இருந்தும் நீருடன் இணைந்திருப்பது போல.
12.291.35
न गुणा विदुरात्मानं स गुणान्वेद सर्वतः ।
परिद्रष्टा गुणानां तु संस्रष्टा मन्यते यथा ॥ १२.२९१.३५ ॥
குணங்கள் ஆன்மாவை அறியாது; அவனே குணங்களை எல்லாவகையிலும் அறிகிறான். குணங்களின் முழுமையான காண்பவன், படைப்பவனைப் போலவே எண்ணப்படுகிறான்.
12.291.36
आश्रयो नास्ति सत्वस्य गुणसर्गेण चेतना ।
सत्वमस्य सृजन्त्यन्ये गुणान्वेद कदाचन ॥ १२.२९१.३६ ॥
சத்துவத்துக்கு ஆதாரம் இல்லை; குணங்களின் படைப்பினால் உணர்வு உண்டாகிறது. சத்துவத்தை மற்றவர்கள் படைக்கின்றனர்; அவன் குணங்களை ஒருபோதும் அறிவதில்லை.
12.291.37
सृजते हि गुणान्सत्वं क्षेत्रज्ञः परिपश्यति ।
संप्रयोगस्तयोरेष सत्वक्षेत्रज्ञयोर्ध्रुवः ॥ १२.२९१.३७ ॥
க்ஷேத்திரஜ்ஞன் குணங்களையும் சத்துவத்தையும் உருவாக்குகிறான்; அவன் அவற்றைக் கண்டறிகிறான். சத்துவத்திற்கும் க்ஷேத்திரஜ்ஞனுக்கும் உள்ள இந்தச் சேர்க்கை நிலையானது.
12.291.38
इन्द्रियैस्तु प्रदीपार्थं क्रियते बुद्धिरन्तरा ।
निश्चक्षुर्भिरजानद्भिरिन्द्रियाणि प्रदीपवत् ॥ १२.२९१.३८ ॥
புலன்களால் ஒரு விளக்கின் பொருட்டு புத்தி இடையில் உருவாக்கப்படுகிறது. கண்ணற்றவர்களும் அறியாதவர்களும் புலன்களை விளக்கைப்போல் கொள்கின்றனர்.
12.291.39
एवं स्वभावमेवैतत्तद्बुद्ध्वा विहरन्नरः ।
अशोचन्नप्रहृष्यंश्च स वै विगतमत्सरः ॥ १२.२९१.३९ ॥
இவ்வாறு இது இயல்பேயாகும் என்று அறிந்து மனிதன் வாழ்கிறான்; துயருறாமலும் மகிழாமலும், பொறாமை நீங்கியவனாக.
12.291.40
स्वभावसिद्धमेवैतद्यदिमान्सृजते गुणान् ।
ऊर्णनाभिर्यथा सूत्रं विज्ञेयास्तन्तुवद्गुणाः ॥ १२.२९१.४० ॥
இந்தக் குணங்களை அது உருவாக்குவது இயல்பாலேயே நிறுவப்பட்டது. சிலந்தி நூலைப்போல, குணங்கள் இழைகளைப்போல அறியப்பட வேண்டும்.
12.291.41
प्रध्वस्ता न निवर्तन्ते प्रवृत्तिर्नोपलभ्यते ।
एवमेके व्यवस्यन्ति निवृत्तिरिति चापरे ॥ १२.२९१.४१ ॥
அழிந்தவை திரும்புவதில்லை; செயல்பாடு காணப்படுவதில்லை. இவ்வாறு சிலர் தீர்மானிக்கின்றனர்; வேறு சிலர் இது நிவிருத்தி என்கின்றனர்.
12.291.42
इतीदं हृदयग्रन्थिं बुद्धिचिन्तामयं दृढम् ।
विमुच्य सुखमासीत विशोकश्छिन्नसंशयः ॥ १२.२९१.४२ ॥
இவ்வாறு இதய முடிச்சை, புத்தியும் கவலையும் நிறைந்த இறுக்கமான அதை, அவிழ்த்து, துயரமின்றி, சந்தேகங்கள் அறுந்தவனாக இன்பமாக இருக்கட்டும்.
12.291.43
ताम्येयुः प्रच्युताः पृथ्वीं मोहपूर्णां नदीं नराः ।
यथा गाधमविद्वांसो बुद्धियोगमयं तथा ॥ १२.२९१.४३ ॥
அறிவில்லாத மனிதர்கள் மோகம் நிறைந்த ஆற்றில் ஆழத்தில் விழுந்து களைப்படைவதுபோல், புத்தியோகம் இல்லாதவர்களும் அவ்வாறே துன்புறுவார்கள்.
12.291.44
नैव ताम्यन्ति विद्वांसः प्लवन्तः पारमम्भसः ।
अध्यात्मविदुषो धीरा ज्ञानं तु परमं प्लवः ॥ १२.२९१.४४ ॥
அறிஞர்கள் நீரின் கரையை நீந்திக் கடக்கும்போது களைப்படைவதில்லை; ஆன்மாவை அறிந்த தீரர்களுக்கு ஞானமே மிகச்சிறந்த படகு.
12.291.45
न भवति विदुषां महद्भयं ।
यदविदुषां सुमहद्भयं भवेत्।
न हि गतिरधिकाऽस्ति कस्यचि ।
त्सकृदुपदर्शयतीह तुल्यताम् ॥ १२.२९१.४५ ॥
அறிஞர்களுக்குப் பெரிய பயம் இல்லை; அறியாதவர்களுக்குத்தான் மிகப் பெரிய பயம் உண்டு. எவருடைய நிலையும் இதைவிட மேலானதல்ல; இங்கே அது ஒருமுறை சமநிலையை காட்டுகிறது.
12.291.46
यत्करोति बहुदोषमेकत ।
स्तच्च दूषयति यत्पुरा कृतम्।
नाप्रियं तदुभयं करोत्यसौ ।
यच्च दूषयति यत्करोति च ॥ १२.२९१.४६ ॥
ஒரே சமயத்தில் பல குற்றங்களுடன் செயல் புரிபவனும், முன்பு செய்ததைக் கெடுப்பவனும் ஆகிய இருவரையும் அவன் செய்கிறான்; கெடுப்பதும் செய்வதுமான இவ்விரண்டையும் அவன் அப்படியே செய்கிறான்.