Mahābhārata · Adhyāya 12.296
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.296.1
अतः परं महाबाहो यच्छ्रेयस्तद्ब्रवीहि मे ।
न तृप्याम्यमृतस्येव वचसस्ते पितामह ॥ १२.२९६.१ ॥
O Starkarmiger, sage mir nun, was das höchste Gut ist. Großvater, ich werde nicht satt von deinen Worten, als wären sie Nektar.
12.296.2
किं कर्म पुरुषः कृत्वा शुभं पुरुषसत्तम ।
श्रेयः परमवाप्नोति प्रेत्य चेह च तद्वद ॥ १२.२९६.२ ॥
Bester der Menschen, welche gute Tat soll ein Mensch vollbringen, um hier und nach dem Tod das höchste Gut zu erlangen? Sag mir das.
12.296.3
अत्र ते वर्तयिष्यामि यथा पूर्वं महायशाः ।
पराशरं महात्मानं पप्रच्छ जनको नृपः ॥ १२.२९६.३ ॥
Hier werde ich dir erzählen, was der König Janaka von großem Ruhm einst den großherzigen Parāśara fragte.
12.296.4
किं श्रेयः सर्वभूतानामस्मिँल्लोके परत्र च ।
यद्भवेत्प्रतिपत्त्व्यं तद्भवान्प्रब्रवीतु मे ॥ १२.२९६.४ ॥
Was ist das höchste Gut für alle Wesen, hier und im Jenseits, das zu erreichen ist? Möget Ihr es mir sagen.
12.296.5
ततः स तपसा युक्तः सर्वधर्मविधानवित् ।
नृपायानुग्रहमना मुनिर्वाक्यमथाब्रवीत् ॥ १२.२९६.५ ॥
Da sprach jener Weise, voller Askese und die Regeln aller Pflichten kennend, mit gnädigem Sinn gegenüber dem König diese Worte.
12.296.6
धर्म एव कृतः श्रेयानिह लोके परत्र च ।
तस्माद्धि परमं नास्ति यथा प्राहुर्मनीषिणः ॥ १२.२९६.६ ॥
Die Pflicht, einmal erfüllt, ist das höchste Gut hier und im Jenseits; deshalb gibt es nichts Höheres, wie die Weisen sagen.
12.296.7
प्रतिपद्य नरो धर्मं स्वर्गलोके महीयते ।
धर्मात्मकः कर्मविधिर्देहिनां नृपसत्तम ॥ १२.२९६.७ ॥
Ein Mensch, der das Dharma annimmt, wird in der Himmelswelt geehrt. O bester der Könige, die Ordnung des Handelns für verkörperte Wesen ist selbst dharmisch.
12.296.8
तस्मिन्त्राश्रमिणः सन्तः स्वकर्माणीह कुर्वते ॥ १२.२९६.८ ॥
Innerhalb dieser (Ordnung) erfüllen die Tugendhaften, die in den Lebensstadien wohnen, hier ihre eigenen Pflichten.
12.296.9
चतुर्विधा हि लोकेऽस्मिन्यात्रा तात विधीयते ।
मर्त्या यत्रावतिष्ठन्ते सा च कामात्प्रवर्तते ॥ १२.२९६.९ ॥
Lieber Sohn, in dieser Welt ist ein vierfacher Lebensweg vorgeschrieben, und jener Weg, auf dem die Sterblichen wohnen, geht aus dem Verlangen hervor.
12.296.10
सुकृतासुकृतं कर्म निषेव्य विविधैः क्रमैः ।
दशार्धप्रविभक्तानां भूतानां विविधा गतिः ॥ १२.२९६.१० ॥
Nachdem man gute und schlechte Taten auf vielfältigen Wegen vollzogen hat, ist das Geschick der in zehneinhalb Teile geteilten Wesen mannigfaltig.
12.296.11
सौवर्णं राजतं चापि यथा भाण्डं निषिच्यते ।
तथा निपिच्यते जन्तुः पूर्वकर्मवशानुगः ॥ १२.२९६.११ ॥
So wie ein Gefäß aus Gold oder Silber gegossen wird, so wird das Lebewesen, dem Einfluss früherer Taten folgend, geformt.
12.296.12
नाबीजाज्जायते किंचिन्नाकृत्वा सुखमेधते ।
सुकृतैर्विन्दते सौख्यं प्राप्य देहक्षयं नरः ॥ १२.२९६.१२ ॥
Ohne Samen entsteht nichts, und Glück gedeiht nicht ohne Handeln. Durch gute Taten erlangt der Mensch Glück, auch nachdem er den Verfall des Körpers erreicht hat.
12.296.13
दैवं तात न पश्यामि नास्ति दैवस्य साधनम् ।
स्वभावतो हि संसिद्धा देवगन्धर्वदानवाः ॥ १२.२९६.१३ ॥
Lieber Sohn, ich sehe kein Schicksal, und das Schicksal hat kein Mittel. Götter, Gandharvas und Dānavas sind von Natur aus vollendet.
12.296.14
प्रेत्य यान्त्यकृतं कर्म न स्मरन्ति सदा जनाः ।
ते वै तस्य फलप्राप्तौ कर्म चापि चतुर्विधम् ॥ १२.२९६.१४ ॥
Nach dem Tod nehmen die Menschen keine ungetane Handlung mit, und die Menschen erinnern sich nicht immer. Beim Erlangen ihrer Frucht gibt es auch eine Handlung von vierfacher Art.
12.296.15
लोकयात्राश्रयश्चैव शब्दो वेदाश्रयः कृतः ।
शान्त्यर्थं मनसस्तात नैतद्वृद्धानुशासनम् ॥ १२.२९६.१५ ॥
Das Wort (Dharma), gegründet auf dem weltlichen Verhalten und ruhend auf den Veden, ist festgesetzt. Lieber Sohn, dies ist keine Belehrung der Alten zur Beruhigung des Geistes.
12.296.16
चक्षुषा मनसा वाचा कर्मणा च चतुर्विधम् ।
कुरुते यादृशं कर्म तादृशं प्रतिपद्यते ॥ १२.२९६.१६ ॥
Durch Auge, Geist, Rede und Tat vollzieht man Handlung auf vierfache Weise. Welche Art von Handlung man vollzieht, solche erlangt man.
12.296.17
निरन्तरं च मिश्रं च लभते कर्म पार्थिव ।
कल्याणं यदि वा पापं न तु नाशोऽस्य विद्यते ॥ १२.२९६.१७ ॥
O König, der Mensch erlangt Handlung fortwährend und vermischt, gute oder böse. Aber ihre Vernichtung ist nicht zu finden.
12.296.18
कदाचित्सुकृतं तात कूटस्थमिव तिष्ठति ।
मज्जमानस्य संसारे यावद्दुःखाद्विमुच्यते ॥ १२.२९६.१८ ॥
Lieber Sohn, manchmal bleibt eine gute Tat fest wie das Unbewegliche, für den, der im Saṃsāra versinkt, bis er vom Leiden befreit ist.
12.296.19
ततो दुःखक्षयं कृत्वा सुकृतं कर्म सेवते ।
सुकृतक्षयाच्च दुष्कृतं तद्विद्धि मनुजाधिप ॥ १२.२९६.१९ ॥
Dann, nachdem er das Leid beendet hat, folgt der Mensch dem guten Handeln; und wenn das gute Handeln erschöpft ist, wisse, dass es zu bösem Handeln wird, o Herr der Menschen.
12.296.20
दमः क्षमा धृतिस्तेजः संतोषः सत्यवादिता ।
ह्रीरहिंसाऽव्यसनिता दाक्ष्यं चेति सुखावहाः ॥ १२.२९६.२० ॥
Selbstbeherrschung, Geduld, Standhaftigkeit, Kraft, Zufriedenheit, Wahrhaftigkeit, Scham, Gewaltlosigkeit, Lasterfreiheit und Geschick — diese bringen Glück.
12.296.21
दुष्कृते सुकृते चापि न जन्तुर्नियतो भवेत् ।
नित्यं मनः समाधाने प्रयतेत विचक्षणः ॥ १२.२९६.२१ ॥
Ein Lebewesen soll weder an böses noch an gutes Handeln gebunden sein; der Weise soll stets danach streben, seinen Geist in der Sammlung festzuhalten.
12.296.22
नायं परस्य सुकृतं दुष्कृतं चापि सेवते ।
करोति यादृशं कर्म तादृशं प्रतिपद्यते ॥ १२.२९६.२२ ॥
Dieses Wesen teilt weder das gute noch das böse Handeln eines anderen; wie das Handeln, das es vollbringt, so erlangt es jene Art von Folge.
12.296.23
सुखदुःखे समाधाय पुमानन्येन गच्छति ।
अन्येनैव जनः सर्वः संगतो यश्च पार्थिवः ॥ १२.२९६.२३ ॥
Freude und Leid beiseitelegend, geht der Mensch mit einem anderen fort; jeder Mensch ist nur mit einem anderen verbunden, und so auch der König.
12.296.24
परेषां यदसूयेत न तत्कुर्यात्स्वयं नरः ।
यो ह्यसूयुस्तथा युक्तः सोऽवहासं नियच्छति ॥ १२.२९६.२४ ॥
Ein Mensch soll nicht selbst tun, worauf er bei anderen neidisch ist; wer neidisch so handelt, zieht Spott auf sich.
12.296.25
भीरू राजन्यो ब्राह्मणः सर्वभक्ष्यो ।
वैश्योऽनीहावान्हीनवर्णोऽलसश्च।
विद्वांश्राशीलो वृत्तहीनः कुलीनः ।
सत्याद्विभ्रष्टो ब्राह्मणस्त्री च तुष्टा ॥ १२.२९६.२५ ॥
Ein furchtsamer König, ein Brahmane, der alles isst, ein Vaiśya ohne Bemühen, von niedriger Varṇa und faul; ein Gelehrter von schlechtem Wandel, ein Edelgeborener ohne gute Lebensführung, ein von der Wahrheit abgefallener Brahmane und eine zufriedene Frau.
12.296.26
रागी युक्तः पचमानोऽऽत्महेतो ।
र्मूर्खो वक्ता नृपहीनं च राष्ट्रम्।
एते सर्वे शोच्यतां यान्ति राज ।
न्यश्रायुक्तः स्नेहहीनः प्रजासु ॥ १२.२९६.२६ ॥
Der Leidenschaftliche, wer nur für sich selbst kocht, der törichte Redner und ein Reich ohne König – sie alle geraten in beklagenswerten Zustand. Ebenso ein König, der von anderen abhängt und seinen Untertanen gegenüber ohne Zuneigung ist.