மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.296
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.296.1
अतः परं महाबाहो यच्छ्रेयस्तद्ब्रवीहि मे ।
न तृप्याम्यमृतस्येव वचसस्ते पितामह ॥ १२.२९६.१ ॥
மகாபாகுவே, இதன் பின்னர் எது உயர்ந்த நன்மையோ அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள். பிதாமகரே, உங்கள் சொற்களால் அமிழ்தம் பெற்றாலும் நான் திருப்தி அடையவில்லை.
12.296.2
किं कर्म पुरुषः कृत्वा शुभं पुरुषसत्तम ।
श्रेयः परमवाप्नोति प्रेत्य चेह च तद्वद ॥ १२.२९६.२ ॥
மனிதன் எந்த நல்ல செயலைச் செய்து இங்கும் மறுமையிலும் உயர்ந்த நன்மையை அடைகிறான்? புருஷோத்தமரே, அதைச் சொல்லுங்கள்.
12.296.3
अत्र ते वर्तयिष्यामि यथा पूर्वं महायशाः ।
पराशरं महात्मानं पप्रच्छ जनको नृपः ॥ १२.२९६.३ ॥
இங்கே நான் உனக்கு முன்பு மகாயசஸ்வியான ஜனக மன்னன் மகாத்மா பராசரரிடம் கேட்டதை எடுத்துரைப்பேன்.
12.296.4
किं श्रेयः सर्वभूतानामस्मिँल्लोके परत्र च ।
यद्भवेत्प्रतिपत्त्व्यं तद्भवान्प्रब्रवीतु मे ॥ १२.२९६.४ ॥
இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் எல்லா உயிர்களுக்கும் எது உயர்ந்த நன்மை, எதை அடைய வேண்டுமோ, அதை நீங்கள் எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
12.296.5
ततः स तपसा युक्तः सर्वधर्मविधानवित् ।
नृपायानुग्रहमना मुनिर्वाक्यमथाब्रवीत् ॥ १२.२९६.५ ॥
பின்னர் தவத்தில் நிலைத்தவரும் அனைத்து தர்ம விதிகளையும் அறிந்தவருமான அந்த முனிவர், அரசன் மீது அருள் கொண்ட உள்ளத்தோடு இந்த சொற்களைச் சொன்னார்.
12.296.6
धर्म एव कृतः श्रेयानिह लोके परत्र च ।
तस्माद्धि परमं नास्ति यथा प्राहुर्मनीषिणः ॥ १२.२९६.६ ॥
தர்மத்தைச் செய்வதே இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் சிறந்த நன்மை. ஆகையால் அதை விட உயர்ந்தது எதுவும் இல்லை, அறிவுடையோர் சொல்வது போல.
12.296.7
प्रतिपद्य नरो धर्मं स्वर्गलोके महीयते ।
धर्मात्मकः कर्मविधिर्देहिनां नृपसत्तम ॥ १२.२९६.७ ॥
தர்மத்தை ஏற்றுக்கொண்ட மனிதன் சொர்க்கலோகத்தில் மதிக்கப்படுகிறான். அரசர்களில் சிறந்தவனே, உடலுடன் வாழும் உயிர்களுக்கான கர்ம விதி தர்மமயமானது.
12.296.8
तस्मिन्त्राश्रमिणः सन्तः स्वकर्माणीह कुर्वते ॥ १२.२९६.८ ॥
அந்த (தர்ம ஒழுங்கில்) ஆசிரமங்களில் வாழும் நல்லோர் இங்கு தங்கள் தங்கள் கடமைகளைச் செய்கின்றனர்.
12.296.9
चतुर्विधा हि लोकेऽस्मिन्यात्रा तात विधीयते ।
मर्त्या यत्रावतिष्ठन्ते सा च कामात्प्रवर्तते ॥ १२.२९६.९ ॥
அப்பனே, இவ்வுலகில் நான்கு வகையான வாழ்க்கைப் பயணம் விதிக்கப்பட்டுள்ளது. மனிதர்கள் தங்கும் அது காமத்தால் நடைபெறுகிறது.
12.296.10
सुकृतासुकृतं कर्म निषेव्य विविधैः क्रमैः ।
दशार्धप्रविभक्तानां भूतानां विविधा गतिः ॥ १२.२९६.१० ॥
நல்வினை தீவினை செயல்களை பலவிதமான முறைகளில் செய்து, பதினைந்து பகுதிகளாகப் பிரிந்த உயிர்களின் கதி பலவகைப்படும்.
12.296.11
सौवर्णं राजतं चापि यथा भाण्डं निषिच्यते ।
तथा निपिच्यते जन्तुः पूर्वकर्मवशानुगः ॥ १२.२९६.११ ॥
தங்கம் அல்லது வெள்ளிப் பாத்திரம் வார்க்கப்படுவது போல, முன்வினையின் வசத்தைப் பின்பற்றும் உயிர் வார்க்கப்படுகிறது.
12.296.12
नाबीजाज्जायते किंचिन्नाकृत्वा सुखमेधते ।
सुकृतैर्विन्दते सौख्यं प्राप्य देहक्षयं नरः ॥ १२.२९६.१२ ॥
விதை இல்லாமல் எதுவும் முளைப்பதில்லை; செயல் செய்யாமல் இன்பம் வளர்வதில்லை. நல்வினைகளால் மனிதன் இன்பத்தை அடைகிறான், உடல் அழியும் நிலையை அடைந்த பின்னும் அவன் அடைவான்.
12.296.13
दैवं तात न पश्यामि नास्ति दैवस्य साधनम् ।
स्वभावतो हि संसिद्धा देवगन्धर्वदानवाः ॥ १२.२९६.१३ ॥
அன்பே, தெய்வம் என்பதை நான் காணவில்லை; தெய்வத்திற்கு ஒரு சாதனமும் இல்லை. தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் தானவர்களும் இயல்பாகவே சித்தி பெற்றவர்கள்.
12.296.14
प्रेत्य यान्त्यकृतं कर्म न स्मरन्ति सदा जनाः ।
ते वै तस्य फलप्राप्तौ कर्म चापि चतुर्विधम् ॥ १२.२९६.१४ ॥
இறந்த பின் மக்கள் செய்யாத செயலை எடுத்துச் செல்வதில்லை; மக்கள் எப்போதும் நினைவில் கொள்வதில்லை. அதன் பலனை அடைவதில் நான்குவகைச் செயலும் அவர்களுக்கு உண்டு.
12.296.15
लोकयात्राश्रयश्चैव शब्दो वेदाश्रयः कृतः ।
शान्त्यर्थं मनसस्तात नैतद्वृद्धानुशासनम् ॥ १२.२९६.१५ ॥
உலக நடைமுறையைச் சார்ந்ததும், வேதத்தைச் சார்ந்ததுமான சொல் நிறுவப்பட்டது. அன்பே, மனதின் அமைதிக்காக இது பெரியோரின் உபதேசம் அல்ல.
12.296.16
चक्षुषा मनसा वाचा कर्मणा च चतुर्विधम् ।
कुरुते यादृशं कर्म तादृशं प्रतिपद्यते ॥ १२.२९६.१६ ॥
கண், மனம், வாக்கு, செயல் ஆகியவற்றால் நான்கு வகைச் செயலைச் செய்கிறான். எத்தகைய செயலைச் செய்கிறானோ அத்தகையதையே அடைகிறான்.
12.296.17
निरन्तरं च मिश्रं च लभते कर्म पार्थिव ।
कल्याणं यदि वा पापं न तु नाशोऽस्य विद्यते ॥ १२.२९६.१७ ॥
அரசே, மனிதன் இடைவிடாமலும் கலந்தும் செயலை அடைகிறான் — நலமோ தீமையோ. ஆனால் அதற்கு அழிவு இல்லை.
12.296.18
कदाचित्सुकृतं तात कूटस्थमिव तिष्ठति ।
मज्जमानस्य संसारे यावद्दुःखाद्विमुच्यते ॥ १२.२९६.१८ ॥
அன்பே, சில சமயம் நல்ல செயல் மலையைப் போல நிலைத்து நிற்கும் — சம்சாரத்தில் மூழ்குபவனுக்கு, அவன் துக்கத்திலிருந்து விடுபடும் வரை.
12.296.19
ततो दुःखक्षयं कृत्वा सुकृतं कर्म सेवते ।
सुकृतक्षयाच्च दुष्कृतं तद्विद्धि मनुजाधिप ॥ १२.२९६.१९ ॥
பின்னர் துன்பம் அழிந்த பின் மனிதன் நல்ல செயலைச் செய்கிறான். நல்ல செயல்கள் தீர்ந்ததும் அது தீய செயல் ஆகும் என்று அறிக, மனுஜாதிபா.
12.296.20
दमः क्षमा धृतिस्तेजः संतोषः सत्यवादिता ।
ह्रीरहिंसाऽव्यसनिता दाक्ष्यं चेति सुखावहाः ॥ १२.२९६.२० ॥
அடக்கம், பொறுமை, உறுதி, ஒளி, மனநிறைவு, உண்மை பேசுதல், வெட்கம், அகிம்சை, தீய பழக்கமின்மை, திறமை — இவை இன்பம் தருபவை.
12.296.21
दुष्कृते सुकृते चापि न जन्तुर्नियतो भवेत् ।
नित्यं मनः समाधाने प्रयतेत विचक्षणः ॥ १२.२९६.२१ ॥
நல்ல அல்லது தீய செயலில் உயிரினம் கட்டுப்பட்டிருக்க வேண்டியதில்லை. அறிவுடையவன் எப்போதும் மனதை ஒருமைப்படுத்த முயல வேண்டும்.
12.296.22
नायं परस्य सुकृतं दुष्कृतं चापि सेवते ।
करोति यादृशं कर्म तादृशं प्रतिपद्यते ॥ १२.२९६.२२ ॥
இவன் பிறருடைய நல்ல அல்லது தீய செயலை அனுபவிப்பதில்லை. எந்த வகை செயலைச் செய்கிறானோ அந்த வகை பலனையே அடைகிறான்.
12.296.23
सुखदुःखे समाधाय पुमानन्येन गच्छति ।
अन्येनैव जनः सर्वः संगतो यश्च पार्थिवः ॥ १२.२९६.२३ ॥
இன்ப துன்பத்தை ஒதுக்கி வைத்து மனிதன் வேறொருவருடன் செல்கிறான். ஒவ்வொருவனும் பிறருடனேயே இணைந்திருக்கிறான், அரசனும் அப்படியே.
12.296.24
परेषां यदसूयेत न तत्कुर्यात्स्वयं नरः ।
यो ह्यसूयुस्तथा युक्तः सोऽवहासं नियच्छति ॥ १२.२९६.२४ ॥
பிறர் மீது பொறாமை கொள்ளும் செயலை மனிதன் தானே செய்யக் கூடாது. பொறாமையுடன் அதையே செய்பவன் பரிகாசத்தை அடைகிறான்.
12.296.25
भीरू राजन्यो ब्राह्मणः सर्वभक्ष्यो ।
वैश्योऽनीहावान्हीनवर्णोऽलसश्च।
विद्वांश्राशीलो वृत्तहीनः कुलीनः ।
सत्याद्विभ्रष्टो ब्राह्मणस्त्री च तुष्टा ॥ १२.२९६.२५ ॥
கோழையான அரசன், எதையும் உண்ணும் பிராமணன், முயற்சியற்ற வைசியன், தாழ்ந்த வர்ணத்தவன், சோம்பேறி; கற்றவனாயினும் ஒழுக்கமற்றவன், நல்லொழுக்கமில்லாத உயர்குடியினன், சத்தியத்திலிருந்து வீழ்ந்த பிராமணன், மனநிறைவுடைய பெண்.
12.296.26
रागी युक्तः पचमानोऽऽत्महेतो ।
र्मूर्खो वक्ता नृपहीनं च राष्ट्रम्।
एते सर्वे शोच्यतां यान्ति राज ।
न्यश्रायुक्तः स्नेहहीनः प्रजासु ॥ १२.२९६.२६ ॥
ஆசை கொண்டவன், தனக்காகவே சமைப்பவன், முட்டாள் பேச்சாளன், அரசனற்ற நாடு; இவர்கள் அனைவரும் துயருக்குரியவர்களாகின்றனர். மற்றவரை சார்ந்து வாழும், குடிமக்களிடம் அன்பற்ற அரசனும் அவ்வாறே.