Mahābhārata · Adhyāya 12.297
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.297.1
मनोरथरथं प्राप्य इन्द्रियार्थहयं नरः ।
रश्मिभिर्ज्ञानसंभूतैर्यो गच्छति स बुद्धिमान् ॥ १२.२९७.१ ॥
Wer den Wagen des Verlangens, mit den Sinnesobjekten als Pferden bespannt, erlangt hat und ihn mit den aus Erkenntnis geborenen Zügeln lenkt, der ist weise.
12.297.2
सेवाश्रितेन मनसा वृत्तिहीनस्य शस्यते ।
द्विजातिहस्तान्निर्वृत्ता न तु तुल्यात्परस्परात् ॥ १२.२९७.२ ॥
Für den, der keinen Lebensunterhalt hat, wird der Unterhalt, den er aus den Händen der Zweimalgeborenen mit einem dem Dienst ergebenen Geist empfängt, gepriesen, nicht jener, der unter Gleichen ausgetauscht wird.
12.297.3
आयुर्नसुलभं लब्ध्वा नावकर्षेद्विशांपते ।
उत्कर्षार्थं प्रयतते नरः पुण्येन कर्मणा ॥ १२.२९७.३ ॥
O Herr der Menschen, nachdem er ein nicht leicht zu erlangendes Leben erhalten hat, soll der Mensch es nicht herabziehen; er soll durch verdienstvolles Handeln nach Erhöhung streben.
12.297.4
वर्णेभ्यो हि परिभ्रष्टो न वै संमानमर्हति ।
न तु यः सत्क्रियां प्राप्य राजसं कर्म सेवते ॥ १२.२९७.४ ॥
Wer aus den Ständen gefallen ist, verdient gewiss keine Ehre; ebenso wenig jener, der, nachdem er ein rechtes Ritual erhalten hat, leidenschaftliches Handeln übt.
12.297.5
वर्णोत्कर्षमवाप्नोति नरः पुण्येन कर्मणा ।
दुर्लभं तमलब्धा हि हन्यात्पापेन कर्मणा ॥ १२.२९७.५ ॥
Ein Mensch erlangt die Erhöhung seines Standes durch verdienstvolles Handeln; hat er sie, die schwer zu erlangen ist, nicht erreicht, so wird er durch sündiges Handeln zugrunde gerichtet.
12.297.6
अज्ञानाद्धि कृतं पापं तपसैवाभिनिर्णुदेत् ।
पापं हि कर्म फलति पापमेव स्वयंकृतम्।
तस्मात्पापं न सेवेत कर्म दुःखफलोदयम् ॥ १२.२९७.६ ॥
Sünde, die aus Unwissenheit begangen wurde, soll man allein durch Askese vertreiben. Sündhaftes Handeln trägt gewiss Frucht; die selbst begangene Sünde trägt Frucht. Darum soll man sündhaftes Handeln nicht ausüben, dessen Frucht das Aufsteigen des Leidens ist.
12.297.7
पापानुबन्धं यत्कर्म यद्यपि स्यान्महाफलम् ।
तन्न सेवेत मेधावी शुचिः कुशलिनं यथा ॥ १२.२९७.७ ॥
Auch wenn eine mit Sünde verbundene Handlung große Frucht brächte, soll der weise und reine Mensch sie nicht ausüben, wie es der Wohlfahrt Suchende nicht täte.
12.297.8
किंकष्टमनुपश्यामि फलं पापस्य कर्मणः ।
प्रत्यापन्नस्य हि ततो नात्मा तावद्विरोचते ॥ १२.२९७.८ ॥
Welches Elend sehe ich in der Frucht einer sündhaften Tat? Das Selbst dessen, der in sie gefallen ist, leuchtet vorerst nicht.
12.297.9
प्रत्यापत्तिश्च यस्येह बालिशस्य न जायते ।
तस्यापि सुमहांस्तापः प्रस्थितस्योपजायते ॥ १२.२९७.९ ॥
Für den Toren, in dem hier keine Sühne entsteht, entsteht großes Leid sogar bei dem, der sich auf den Weg gemacht hat.
12.297.10
विरक्तं शोध्यते वस्त्रं न तु कृष्णोपसंहितम् ।
प्रयत्नेन मनुष्येन्द्र पापमेवं निबोध मे ॥ १२.२९७.१० ॥
Ein verblasstes Tuch wird gewaschen, nicht aber eines, das mit Schwarz befleckt ist. O Herr der Menschen, wisse, dass es mit der Sünde durch Mühe ebenso ist; lerne es von mir.
12.297.11
स्वयं कृत्वा तु यः पापं शुभमेवानुतिष्ठति ।
प्रायश्चित्तं नरः कर्तुमुभयं सोऽश्नुते पृथक् ॥ १२.२९७.११ ॥
Wer selbst Sünde begangen hat und danach gute Werke und auch Sühne vollzieht, genießt die Früchte beider getrennt.
12.297.12
अज्ञानात्तु कृतां हिंसामहिंसा व्यपकर्षति ।
ब्राह्मणाः शास्त्रनिर्देशादित्याहुर्ब्रह्मवादिनः ॥ १२.२९७.१२ ॥
Gewalt, die aus Unwissenheit begangen wurde, wird durch Gewaltlosigkeit beseitigt; so sagen es die Brahmanen, die das Brahman lehren, gemäß der Vorschrift der Schrift.
12.297.13
तथा कामकृतं नास्य विहिंसैवानुकर्षति ।
इत्याहुर्ब्रह्मशास्त्रज्ञा ब्राह्मणा ब्रह्मवादिनः ॥ १२.२९७.१३ ॥
Ebenso zieht eine aus Begierde getane Handlung für ihn nur Gewalt nach sich. So sagen die Brahmanen, Kenner der Brahman-Schriften, Verkünder des Brahman.
12.297.14
अहं तु तावत्पश्यामि कर्म यद्धर्तते कृतम् ।
गुणयुक्तं प्रकाशं वा पापेनानुपसंहितम् ॥ १२.२९७.१४ ॥
Ich aber betrachte dies: Welche Handlung auch vollzogen wird, ob sie mit Vorzügen verbunden und offenbar ist oder nicht mit Sünde verknüpft.
12.297.15
यथा सूक्ष्माणि कर्माणि फलन्तीह यथातथम् ।
बुद्धियुक्तानि तानीह कृतानि मनसा सह ॥ १२.२९७.१५ ॥
So wie feine Handlungen hier genau nach ihrer Art Früchte tragen, so auch jene, die mit Einsicht verbunden und hier mit dem Geist vollbracht werden.
12.297.16
भवत्यल्पफलं कर्म सेवितं नित्यमुल्वणम् ।
अबुद्धिपूर्वं धर्मज्ञ कृतमुग्रेण कर्मणा ॥ १२.२९७.१६ ॥
Eine ständig geübte, heftige Handlung bringt wenig Frucht. O Kenner des Dharma, die ohne vorherige Einsicht durch eine grimmige Tat vollbracht wird.
12.297.17
कृतानि यानि कर्माणि दैवतैर्मुनिभिस्तथा ।
न चरेत्तानि धर्मात्मा श्रुत्वा चापि न कुत्सयेत् ॥ १२.२९७.१७ ॥
Jene Handlungen, die von Göttern und Weisen vollbracht wurden, soll der Rechtschaffene nicht ausüben; und hat er davon gehört, soll er sie nicht einmal schmähen.
12.297.18
संचिन्त्य मनसा राजन्विदित्वा शक्तिमात्मनः ।
करोति यः शुभं कर्म स वै भद्राणि पश्यति ॥ १२.२९७.१८ ॥
O König, wer nach gutem Nachdenken mit dem Geist und in Kenntnis der eigenen Kraft eine gute Handlung vollbringt, der erblickt gewiss das Glückverheißende.
12.297.19
नवे कपाले सलिलं संन्यस्तं हीयते यथा ।
नवेतरे तथा भावं प्राप्नोति सुखभावितम् ॥ १२.२९७.१९ ॥
Wie Wasser, das in einen neuen Krug gegossen wird, verloren geht, so gelangt es in einem neuen oder anderen (Gefäß) in einen vom Glück durchdrungenen Zustand.
12.297.20
सतोयेऽन्यत्तु यत्तोयं तस्मिन्नेव प्रसिच्यते ।
तद्धि वृद्धिमवाप्नोति सलिले सलिलं यथा ॥ १२.२९७.२० ॥
Wird anderes Wasser in ein Gefäß gegossen, das bereits Wasser enthält, so vermischt es sich damit und wächst, wie Wasser sich mit Wasser vereint.
12.297.21
एवं कर्माणि यानीह बुद्धियुक्तानि पार्थिव ।
समानि चैव यानीह तानि पुण्यतमान्यपि ॥ १२.२९७.२१ ॥
So, o König, sind die hier mit Einsicht vollbrachten Handlungen und ebenso die gleichartigen überaus verdienstvoll.
12.297.22
राज्ञा जेतव्याः शत्रवश्चोन्नताश्च ।
सम्यक्कर्तव्यं पालनं च प्रजानाम्।
अग्निश्चेयो बहुभिश्चापि यज्ञै ।
रन्त्ये मध्ये वा वनमाश्रित्य स्थेयम् ॥ १२.२९७.२२ ॥
Der König soll Feinde und Hochmütige besiegen, seine Untertanen recht beschützen, das Feuer durch viele Opfer entzünden und sich am Ende oder in der Mitte des Lebens in den Wald zurückziehen und dort verweilen.
12.297.23
दमान्वितः पुरुषो धर्मशीलो ।
भूतानि चात्मानमिवानुपश्येत्।
गरीयसः पूजयेदात्मशक्त्या ।
सत्येन शीलेन सुखं नरेन्द्र ॥ १२.२९७.२३ ॥
Ein Mensch, der Selbstbeherrschung besitzt und tugendhaft handelt, soll alle Wesen wie sich selbst betrachten; er soll die Ehrwürdigen nach seinen Kräften verehren; o Herr der Menschen, Glück kommt durch Wahrheit und gute Lebensführung.