மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.297
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.297.1
मनोरथरथं प्राप्य इन्द्रियार्थहयं नरः ।
रश्मिभिर्ज्ञानसंभूतैर्यो गच्छति स बुद्धिमान् ॥ १२.२९७.१ ॥
ஒருவன் புலன்களின் பொருள்களை குதிரைகளாகக் கொண்ட ஆசையின் தேரைப் பெற்று, அறிவிலிருந்து பிறந்த கடிவாளங்களால் அதைச் செலுத்திச் செல்கிறானோ, அவனே அறிவாளி.
12.297.2
सेवाश्रितेन मनसा वृत्तिहीनस्य शस्यते ।
द्विजातिहस्तान्निर्वृत्ता न तु तुल्यात्परस्परात् ॥ १२.२९७.२ ॥
வாழ்வாதாரம் இல்லாதவனுக்கு, சேவையைச் சார்ந்த மனத்தோடு, இருபிறப்பாளர்களின் கையிலிருந்து பெறப்பட்ட வாழ்வாதாரம் புகழப்படுகிறது; சம நிலையில் உள்ளவர்களிடமிருந்து அன்று.
12.297.3
आयुर्नसुलभं लब्ध्वा नावकर्षेद्विशांपते ।
उत्कर्षार्थं प्रयतते नरः पुण्येन कर्मणा ॥ १२.२९७.३ ॥
மன்னனே, அடைவதற்கு அரிய ஆயுளைப் பெற்ற மனிதன் அதைக் கீழே இழுக்கக் கூடாது; புண்ணிய செயலால் உயர்வுக்காக முயல வேண்டும்.
12.297.4
वर्णेभ्यो हि परिभ्रष्टो न वै संमानमर्हति ।
न तु यः सत्क्रियां प्राप्य राजसं कर्म सेवते ॥ १२.२९७.४ ॥
வர்ணங்களிலிருந்து வீழ்ந்தவன் உண்மையில் மரியாதைக்குத் தகுதியற்றவன்; ஆனால் நல்ல சடங்கைப் பெற்று ராஜசச் செயலைச் செய்பவனும் அவ்வாறே.
12.297.5
वर्णोत्कर्षमवाप्नोति नरः पुण्येन कर्मणा ।
दुर्लभं तमलब्धा हि हन्यात्पापेन कर्मणा ॥ १२.२९७.५ ॥
மனிதன் புண்ணிய செயலால் வர்ண உயர்வைப் பெறுகிறான்; அதை, கடினமானதை, அடையாதபோது பாவ செயலால் அழிந்து போகிறான்.
12.297.6
अज्ञानाद्धि कृतं पापं तपसैवाभिनिर्णुदेत् ।
पापं हि कर्म फलति पापमेव स्वयंकृतम्।
तस्मात्पापं न सेवेत कर्म दुःखफलोदयम् ॥ १२.२९७.६ ॥
அறியாமையால் செய்யப்பட்ட பாவத்தை தவத்தாலேயே நீக்க வேண்டும். பாவச் செயல் நிச்சயம் பலனளிக்கும்; தானே செய்த பாவமே பலனளிக்கும். ஆகையால் துக்கப் பலனைத் தரும் பாவச் செயலை செய்யக்கூடாது.
12.297.7
पापानुबन्धं यत्कर्म यद्यपि स्यान्महाफलम् ।
तन्न सेवेत मेधावी शुचिः कुशलिनं यथा ॥ १२.२९७.७ ॥
பாவத்துடன் பிணைந்த செயல், பெரும் பலனைத் தந்தாலும், அறிவுள்ள தூய மனிதன் அதைச் செய்யக்கூடாது; நலம் நாடுபவன் போல.
12.297.8
किंकष्टमनुपश्यामि फलं पापस्य कर्मणः ।
प्रत्यापन्नस्य हि ततो नात्मा तावद्विरोचते ॥ १२.२९७.८ ॥
பாவச் செயலின் பலனில் எத்தகைய துன்பத்தைக் காண்கிறேன்? அதில் சிக்கியவனின் ஆன்மா அதுவரை ஒளிர்வதில்லை.
12.297.9
प्रत्यापत्तिश्च यस्येह बालिशस्य न जायते ।
तस्यापि सुमहांस्तापः प्रस्थितस्योपजायते ॥ १२.२९७.९ ॥
இங்கு எந்த மூடனுக்குப் பரிகாரம் உண்டாகவில்லையோ, அவனுக்கும், புறப்பட்டுச் சென்றவனுக்கும் பெரும் வேதனை எழுகிறது.
12.297.10
विरक्तं शोध्यते वस्त्रं न तु कृष्णोपसंहितम् ।
प्रयत्नेन मनुष्येन्द्र पापमेवं निबोध मे ॥ १२.२९७.१० ॥
நிறம் மங்கிய துணி துவைக்கப்படும்; ஆனால் கருப்பு படிந்ததை அல்ல. மனிதர்களின் தலைவனே, முயற்சியுடன் பாவமும் இவ்வாறே என்பதை என்னிடமிருந்து அறிவாயாக.
12.297.11
स्वयं कृत्वा तु यः पापं शुभमेवानुतिष्ठति ।
प्रायश्चित्तं नरः कर्तुमुभयं सोऽश्नुते पृथक् ॥ १२.२९७.११ ॥
தானே பாவம் செய்துவிட்டுப் பின்னர் நற்செயலைச் செய்பவனும், பரிகாரம் செய்பவனுமான மனிதன் இரண்டின் பலன்களையும் தனித்தனியே அனுபவிக்கிறான்.
12.297.12
अज्ञानात्तु कृतां हिंसामहिंसा व्यपकर्षति ।
ब्राह्मणाः शास्त्रनिर्देशादित्याहुर्ब्रह्मवादिनः ॥ १२.२९७.१२ ॥
அறியாமையால் செய்யப்பட்ட வன்முறையை அகிம்சை விலக்கிவிடுகிறது; சாத்திரக் கட்டளையால் என்று பிரம்மவாதி பிராமணர்கள் கூறுகின்றனர்.
12.297.13
तथा कामकृतं नास्य विहिंसैवानुकर्षति ।
इत्याहुर्ब्रह्मशास्त्रज्ञा ब्राह्मणा ब्रह्मवादिनः ॥ १२.२९७.१३ ॥
அதுபோல, ஆசையால் செய்யப்பட்ட செயல் இவனுக்கு வன்முறையையே இழுத்து வரும். இவ்வாறு பிரம்ம சாஸ்திரம் அறிந்த, பிரம்மத்தைப் பேசும் பிராமணர்கள் கூறுகின்றனர்.
12.297.14
अहं तु तावत्पश्यामि कर्म यद्धर्तते कृतम् ।
गुणयुक्तं प्रकाशं वा पापेनानुपसंहितम् ॥ १२.२९७.१४ ॥
ஆனால் நான் இதைக் காண்கிறேன்: செய்யப்படும் செயல், அது நற்குணங்களுடன் கூடியதாயினும் வெளிப்படையாயினும், பாவத்துடன் தொடர்பில்லாததாயினும்.
12.297.15
यथा सूक्ष्माणि कर्माणि फलन्तीह यथातथम् ।
बुद्धियुक्तानि तानीह कृतानि मनसा सह ॥ १२.२९७.१५ ॥
இங்கே நுட்பமான செயல்கள் எவ்வாறு உள்ளபடியே பலனைத் தருகின்றனவோ, அவ்வாறே இங்கு புத்தியுடன் கூடி மனத்தோடு செய்யப்பட்ட அவை.
12.297.16
भवत्यल्पफलं कर्म सेवितं नित्यमुल्वणम् ।
अबुद्धिपूर्वं धर्मज्ञ कृतमुग्रेण कर्मणा ॥ १२.२९७.१६ ॥
நிரந்தரமாகச் செய்யப்பட்ட, கடுமையான செயல் சிறிய பலனையே தருகிறது. தர்மம் அறிந்தவனே, முன்யோசனையின்றி, கொடிய செயலால் செய்யப்பட்டது.
12.297.17
कृतानि यानि कर्माणि दैवतैर्मुनिभिस्तथा ।
न चरेत्तानि धर्मात्मा श्रुत्वा चापि न कुत्सयेत् ॥ १२.२९७.१७ ॥
தேவர்களாலும் முனிவர்களாலும் செய்யப்பட்ட எந்தச் செயல்களை, தர்மாத்மா அவற்றைச் செய்யக்கூடாது; கேட்டாலும் அவற்றை நிந்திக்கக் கூடாது.
12.297.18
संचिन्त्य मनसा राजन्विदित्वा शक्तिमात्मनः ।
करोति यः शुभं कर्म स वै भद्राणि पश्यति ॥ १२.२९७.१८ ॥
அரசே, மனத்தால் நன்கு சிந்தித்து, தன் ஆற்றலை அறிந்து, நல்ல செயலைச் செய்பவன் உண்மையில் மங்கலங்களைக் காண்பான்.
12.297.19
नवे कपाले सलिलं संन्यस्तं हीयते यथा ।
नवेतरे तथा भावं प्राप्नोति सुखभावितम् ॥ १२.२९७.१९ ॥
புதிய பானையில் ஊற்றிய நீர் எவ்வாறு குறைந்து போகுமோ, அவ்வாறே புதியதில் அல்லது வேறொன்றில் (அது) இன்பத்தால் நிரம்பிய நிலையை அடைகிறது.
12.297.20
सतोयेऽन्यत्तु यत्तोयं तस्मिन्नेव प्रसिच्यते ।
तद्धि वृद्धिमवाप्नोति सलिले सलिलं यथा ॥ १२.२९७.२० ॥
நீர் உள்ள பாத்திரத்தில் வேறு நீர் ஊற்றப்படும்போது, அது அதனுடனே சேர்ந்து பெருகுகிறது; நீரில் நீர் சேர்வது போல.
12.297.21
एवं कर्माणि यानीह बुद्धियुक्तानि पार्थिव ।
समानि चैव यानीह तानि पुण्यतमान्यपि ॥ १२.२९७.२१ ॥
அரசே, இவ்வுலகில் அறிவுடன் செய்யப்படும் செயல்கள் இவ்வாறே; அவ்வாறு சமமானவையும் மிகவும் புண்ணியமானவையே.
12.297.22
राज्ञा जेतव्याः शत्रवश्चोन्नताश्च ।
सम्यक्कर्तव्यं पालनं च प्रजानाम्।
अग्निश्चेयो बहुभिश्चापि यज्ञै ।
रन्त्ये मध्ये वा वनमाश्रित्य स्थेयम् ॥ १२.२९७.२२ ॥
அரசன் பகைவர்களையும் செருக்குள்ளவர்களையும் வெல்ல வேண்டும்; குடிகளை முறையாகப் பாதுகாக்க வேண்டும்; பல யாகங்களால் அக்னியை வளர்க்க வேண்டும்; வாழ்வின் இறுதியிலோ இடையிலோ காட்டை அடைந்து இருக்க வேண்டும்.
12.297.23
दमान्वितः पुरुषो धर्मशीलो ।
भूतानि चात्मानमिवानुपश्येत्।
गरीयसः पूजयेदात्मशक्त्या ।
सत्येन शीलेन सुखं नरेन्द्र ॥ १२.२९७.२३ ॥
அடக்கமுள்ள, அறம் நிறைந்த மனிதன் எல்லா உயிர்களையும் தன்னைப் போலவே காண வேண்டும்; தன் சக்திக்கு ஏற்ப பெரியோரை மதிக்க வேண்டும்; அரசே, உண்மையாலும் நல்லொழுக்கத்தாலும் இன்பம் உண்டாகும்.