Mahābhārata · Adhyāya 12.298
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.298.1
कः कस्य चोपकुरुते कश्च कस्मै प्रयच्छति ।
प्राणी करोत्ययं कर्म सर्वमात्मार्थमात्मना ॥ १२.२९८.१ ॥
Wer erweist wem einen Dienst, und wer gibt wem? Dieses Lebewesen tut alle Handlungen um seiner selbst willen, durch sich selbst.
12.298.2
गौरवेण परित्यक्तं निःस्नेहं परिवर्जयेत् ।
सोदर्यं भ्रातरमपि किमुतान्यं पृथग्जनम् ॥ १२.२९८.२ ॥
Man soll den meiden, der aus Stolz verstoßen und ohne Zuneigung ist, selbst einen leiblichen Bruder; wie viel mehr erst einen Fremden.
12.298.3
विशिष्टस्य विशिष्टाच्च तुल्यौ दानप्रतिग्रहौ ।
तयोः पुण्यतरं दानं तद्द्विजस्य प्रयच्छतः ॥ १२.२९८.३ ॥
Geben und Empfangen einer Gabe zwischen einem Hervorragenden und einem anderen Hervorragenden sind gleich; von beiden ist die Gabe, die ein Brahmane gibt, verdienstvoller.
12.298.4
न्यायागतं धनं वर्णैर्न्यायेनैव विवर्धितम् ।
संरक्ष्यं यत्नमास्थाय धर्मार्थमिति निश्चयः ॥ १२.२९८.४ ॥
Reichtum, der auf rechtmäßigem Wege erworben und auf rechtmäßigem Wege vermehrt wurde, soll mit Sorgfalt bewahrt werden; das ist die feste Entscheidung, um des Dharma willen.
12.298.5
न धर्मार्थी नृशंसेन कर्मणा धनमार्जयेत् ।
शक्तितः सर्वकार्याणि कुर्यान्नर्द्धिमनुस्मरन् ॥ १२.२९८.५ ॥
Wer nach Dharma und Reichtum strebt, soll sich Besitz nicht durch grausame Taten erwerben; er soll alle Aufgaben nach seinen Kräften verrichten und dabei nicht nur an Wohlstand denken.
12.298.6
अपो हि प्रयताः शीतास्तापिता ज्वलनेन वा ।
शक्तितोऽतिथये दत्त्वा क्षुधार्तायाऽश्नुते फलम् ॥ १२.२९८.६ ॥
Ob kühles Wasser, sorgsam gereicht, oder Wasser, am Feuer erwärmt: Wer es nach seinen Kräften einem Gast oder einem vom Hunger Gequälten gibt, erlangt die Frucht.
12.298.7
रन्तिदेवेन लोकेष्टा सिद्धिः प्राप्ता महात्मना ।
फलपत्रैरथो मूलैर्मुनीनचिंतवांश्च सः ॥ १२.२९८.७ ॥
Durch den großherzigen Rantideva wurde die in den Welten ersehnte Vollendung erlangt; mit Früchten, Blättern und Wurzeln bediente er die Weisen.
12.298.8
तैरेव फलपत्रैश्च स माठरमतोषयत् ।
तस्माल्लेभे परं स्थानं शैब्योऽपि पृथिवीपतिः ॥ १२.२९८.८ ॥
Mit denselben Früchten und Blättern erfreute er Māṭhara; deshalb erlangte auch der Erdenherrscher Śaibya die höchste Stätte.
12.298.9
देवतातिथिभृत्येभ्यः पितृभ्यश्चात्मनस्तथा ।
ऋणवाञ्जायते मर्त्यस्तस्मादनृणतां व्रजेत् ॥ १२.२९८.९ ॥
Der Sterbliche wird verschuldet geboren gegenüber den Göttern, Gästen, Dienern, Ahnen und sich selbst; darum soll er schuldenfrei werden.
12.298.10
स्वाध्यायेन महर्षिभ्यो देवेभ्यो यज्ञकर्मणा ।
पितृभ्यः श्राद्धदानेन नृणामभ्यर्चनेन च ॥ १२.२९८.१० ॥
Den großen Weisen zahlt man durch das Veda-Studium zurück, den Göttern durch das Opferritual, den Ahnen durch Śrāddha-Gaben und den Menschen durch Ehrerweisung.
12.298.11
पाकशेपावहार्येण पालनेनात्मनोऽपि च ।
यथावद्भृत्यवर्गस्य चिकीर्षेत्कर्म आदितः ॥ १२.२९८.११ ॥
Durch das Darbringen des Rests der gekochten Speise, durch die Versorgung seiner selbst und durch die angemessene Erhaltung der Dienerschaft soll man von Anfang an seine Pflicht zu erfüllen wünschen.
12.298.12
प्रयत्नेन च संसिद्धा धनैरपि विवर्जिताः ।
सम्यग्घृत्वा हुतवहं मुनयः सिद्धिमागताः ॥ १२.२९८.१२ ॥
Die durch Mühe vollendeten Weisen erlangten, auch ohne Reichtum, nachdem sie ordnungsgemäß ins Feuer gespendet hatten, die Vollendung.
12.298.13
विश्वामित्रस्य पुत्रत्वमृचीकतनयोऽगमत् ।
ऋग्भिः स्तुत्वा महाबाहो देवान्वै यज्ञभागिनः ॥ १२.२९८.१३ ॥
Der Sohn des Ṛcīka erlangte die Sohnschaft Viśvāmitras, nachdem er mit den ṛc-Versen die opferteilhabenden Götter gepriesen hatte, o Starkarmiger.
12.298.14
गतः शुक्रत्वमुशना देवदेवप्रसादनात् ।
देवीं स्तुत्वा तु गगने मोदते तेजसा वृतः ॥ १२.२९८.१४ ॥
Uśanas erlangte durch die Gnade des Gottes der Götter den Zustand Śukras; nachdem er die Göttin gepriesen hat, freut er sich am Himmel, umgeben von Glanz.
12.298.15
असितो देवलश्चैव तथा नारदपर्वतौ ।
कक्षीवाञ्जामदग्न्यश्च रामस्ताण्ड्यस्तथाऽऽत्मवान् ॥ १२.२९८.१५ ॥
Asita und Devala, ebenso Nārada und Parvata, Kakṣīvat, Rāma, der Sohn Jamadagnis, Tāṇḍya und der Selbstbeherrschte.
12.298.16
वसिष्ठो जमदग्निश्च विश्वामित्रोऽत्रिरेव च ।
भरद्वाजो हरिश्मश्रुः कुण्डधारः श्रुतश्रवाः ॥ १२.२९८.१६ ॥
Vasiṣṭha, Jamadagni, Viśvāmitra und auch Atri; Bharadvāja, Harimaśru, Kuṇḍadhāra und Śrutaśravas.
12.298.17
एते महर्षयः स्तुत्वा विष्णुमृग्भिः समाहिताः ।
लेभिरे तपसा सिद्धिं प्रसादात्तस्य धीमतः ॥ १२.२९८.१७ ॥
Diese großen Weisen erlangten, nachdem sie Viṣṇu mit den ṛc-Versen gepriesen und gesammelt waren, durch Askese die Vollendung, durch die Gnade jenes Weisen.
12.298.18
अनर्हाश्चार्हतां प्राप्ताः सन्तः स्तुत्वा तमेव ह ।
न तु वृद्धिमिहान्विच्छेत्कर्म कृत्वा जुगुप्सितम् ॥ १२.२९८.१८ ॥
Auch die Unwürdigen erlangen, nachdem sie die Würde der Guten erreicht und ihn gepriesen haben, den Erfolg; doch man sollte nicht durch tadelnswerte Taten hier nach Fortschritt streben.
12.298.19
येऽर्था धर्मेण ते सत्या येऽधर्मेण धिगस्तु तान् ।
धर्मं वै शाश्वतं लोके न जह्याद्धनकाङ्क्षया ॥ १२.२९८.१९ ॥
Reichtum, der durch Dharma erlangt wird, ist wahr; der durch Adharma erlangte ist zu verwerfen. In dieser Welt soll niemand das ewige Dharma aus Verlangen nach Reichtum aufgeben.
12.298.20
आहिताग्निर्हि धर्मात्मा यः स पुण्यकृदुत्तमः ।
वेदा हि सर्वे राजेन्द्र स्थितास्त्रिष्वग्निषु प्रभो ॥ १२.२९८.२० ॥
Wer die heiligen Feuer unterhält und dessen Wesen Dharma ist, ist der beste Verdienstvolle. O Herr der Könige, o Herr, alle Veden ruhen in den drei Feuern.
12.298.21
च चाप्यग्न्याहितो विप्रः क्रिया यस्य न हीयते ।
श्रेयो ह्यनाहिताग्नित्वमग्निहोत्रं न निष्क्रियम् ॥ १२.२९८.२१ ॥
Und der Brahmane, der das Feuer unterhält und dessen Ritus nicht vernachlässigt wird, ist vortrefflich. Auch das Nichtunterhalten des Feuers ist besser, denn das Agnihotra ist niemals ohne Handlung.
12.298.22
अग्निरात्मा च माता च पिता जनयिता तथा ।
गुरुश्च नरशार्दूल परिचर्या यथातथम् ॥ १२.२९८.२२ ॥
Feuer, das Selbst, die Mutter, der Vater, der Erzeuger und der Lehrer — o Tiger unter den Menschen, ihnen soll man gebührend dienen.
12.298.23
मानं त्यक्त्वा यो नरो वृद्धसेवी ।
विद्वान्क्लीबः पश्यति प्रीतियोगात्।
दाक्ष्येण हीनो धर्मयुक्तो न दान्तो ।
लोकेऽस्मिन्वै पूज्यते सद्भिरार्यः ॥ १२.२९८.२३ ॥
Der Mann, der den Stolz ablegt, den Älteren dient, der gelehrt ist und doch mit dem Band der Zuneigung sieht, der ohne Geschick ist, aber dharmagemäß und nicht gezügelt, wird in dieser Welt von den Guten als Edler geehrt.