Mahābhārata · Adhyāya 12.298
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.298.1
कः कस्य चोपकुरुते कश्च कस्मै प्रयच्छति ।
प्राणी करोत्ययं कर्म सर्वमात्मार्थमात्मना ॥ १२.२९८.१ ॥
Quem presta serviço a quem, e quem dá a quem? Este ser vivo realiza todas as suas ações por causa de si mesmo, por si mesmo.
12.298.2
गौरवेण परित्यक्तं निःस्नेहं परिवर्जयेत् ।
सोदर्यं भ्रातरमपि किमुतान्यं पृथग्जनम् ॥ १२.२९८.२ ॥
Deve-se afastar aquele que foi abandonado por orgulho e é privado de afeto, mesmo um irmão da mesma mãe; quanto mais um estranho.
12.298.3
विशिष्टस्य विशिष्टाच्च तुल्यौ दानप्रतिग्रहौ ।
तयोः पुण्यतरं दानं तद्द्विजस्य प्रयच्छतः ॥ १२.२९८.३ ॥
Dar e receber uma dádiva entre um eminente e outro eminente são equivalentes; dos dois, a dádiva dada por um brâmane é a mais meritória.
12.298.4
न्यायागतं धनं वर्णैर्न्यायेनैव विवर्धितम् ।
संरक्ष्यं यत्नमास्थाय धर्मार्थमिति निश्चयः ॥ १२.२९८.४ ॥
A riqueza obtida por meios legítimos e aumentada por meios legítimos deve ser protegida com esforço; esta é a firme conclusão, em nome do dharma.
12.298.5
न धर्मार्थी नृशंसेन कर्मणा धनमार्जयेत् ।
शक्तितः सर्वकार्याणि कुर्यान्नर्द्धिमनुस्मरन् ॥ १२.२९८.५ ॥
Quem busca o dharma e a riqueza não deve adquirir bens por ações cruéis; deve realizar todas as tarefas segundo a sua capacidade, sem pensar apenas na prosperidade.
12.298.6
अपो हि प्रयताः शीतास्तापिता ज्वलनेन वा ।
शक्तितोऽतिथये दत्त्वा क्षुधार्तायाऽश्नुते फलम् ॥ १२.२९८.६ ॥
Seja água fria oferecida com cuidado ou água aquecida ao fogo, quem a dá, conforme suas posses, a um hóspede ou a quem sofre de fome obtém o fruto.
12.298.7
रन्तिदेवेन लोकेष्टा सिद्धिः प्राप्ता महात्मना ।
फलपत्रैरथो मूलैर्मुनीनचिंतवांश्च सः ॥ १२.२९८.७ ॥
Pelo magnânimo Rantideva foi alcançada a perfeição desejada nos mundos; com frutos, folhas e raízes ele atendeu os sábios.
12.298.8
तैरेव फलपत्रैश्च स माठरमतोषयत् ।
तस्माल्लेभे परं स्थानं शैब्योऽपि पृथिवीपतिः ॥ १२.२९८.८ ॥
Com esses mesmos frutos e folhas agradou a Māṭhara; por isso também o rei Śaibya alcançou o lugar supremo.
12.298.9
देवतातिथिभृत्येभ्यः पितृभ्यश्चात्मनस्तथा ।
ऋणवाञ्जायते मर्त्यस्तस्मादनृणतां व्रजेत् ॥ १२.२९८.९ ॥
O mortal nasce endividado com os deuses, os hóspedes, os servidores, os antepassados e consigo mesmo; por isso deve alcançar a libertação da dívida.
12.298.10
स्वाध्यायेन महर्षिभ्यो देवेभ्यो यज्ञकर्मणा ।
पितृभ्यः श्राद्धदानेन नृणामभ्यर्चनेन च ॥ १२.२९८.१० ॥
Aos grandes sábios se paga com o estudo do Veda, aos deuses com o rito sacrificial, aos antepassados com as oferendas śrāddha e aos homens com a honra.
12.298.11
पाकशेपावहार्येण पालनेनात्मनोऽपि च ।
यथावद्भृत्यवर्गस्य चिकीर्षेत्कर्म आदितः ॥ १२.२९८.११ ॥
Pela oferta do resto da comida cozida, pelo próprio sustento e pela manutenção adequada dos servidores, deve-se desejar cumprir o dever desde o início.
12.298.12
प्रयत्नेन च संसिद्धा धनैरपि विवर्जिताः ।
सम्यग्घृत्वा हुतवहं मुनयः सिद्धिमागताः ॥ १२.२९८.१२ ॥
Os sábios, aperfeiçoados pelo esforço, mesmo sem riquezas, tendo oferecido devidamente ao fogo, alcançaram a perfeição.
12.298.13
विश्वामित्रस्य पुत्रत्वमृचीकतनयोऽगमत् ।
ऋग्भिः स्तुत्वा महाबाहो देवान्वै यज्ञभागिनः ॥ १२.२९८.१३ ॥
O filho de Ṛcīka alcançou a condição de filho de Viśvāmitra, tendo louvado com os versos ṛc os deuses partícipes do sacrifício, ó de braços poderosos.
12.298.14
गतः शुक्रत्वमुशना देवदेवप्रसादनात् ।
देवीं स्तुत्वा तु गगने मोदते तेजसा वृतः ॥ १२.२९८.१४ ॥
Uśanas alcançou o estado de Śukra pela graça do deus dos deuses; tendo louvado a deusa, regozija-se no céu, cercado de esplendor.
12.298.15
असितो देवलश्चैव तथा नारदपर्वतौ ।
कक्षीवाञ्जामदग्न्यश्च रामस्ताण्ड्यस्तथाऽऽत्मवान् ॥ १२.२९८.१५ ॥
Asita e Devala, assim como Nārada e Parvata, Kakṣīvat, Rāma filho de Jamadagni, Tāṇḍya e o de si mesmo senhor.
12.298.16
वसिष्ठो जमदग्निश्च विश्वामित्रोऽत्रिरेव च ।
भरद्वाजो हरिश्मश्रुः कुण्डधारः श्रुतश्रवाः ॥ १२.२९८.१६ ॥
Vasiṣṭha, Jamadagni, Viśvāmitra e também Atri; Bharadvāja, Harimaśru, Kuṇḍadhāra e Śrutaśravas.
12.298.17
एते महर्षयः स्तुत्वा विष्णुमृग्भिः समाहिताः ।
लेभिरे तपसा सिद्धिं प्रसादात्तस्य धीमतः ॥ १२.२९८.१७ ॥
Estes grandes sábios, tendo louvado Viṣṇu com os versos ṛc e concentrados, alcançaram a perfeição pela austeridade, pela graça daquele sábio.
12.298.18
अनर्हाश्चार्हतां प्राप्ताः सन्तः स्तुत्वा तमेव ह ।
न तु वृद्धिमिहान्विच्छेत्कर्म कृत्वा जुगुप्सितम् ॥ १२.२९८.१८ ॥
Mesmo os indignos, tendo alcançado a dignidade dos justos e louvando-o, obtêm o sucesso; mas não se deve buscar o progresso aqui praticando ações censuráveis.
12.298.19
येऽर्था धर्मेण ते सत्या येऽधर्मेण धिगस्तु तान् ।
धर्मं वै शाश्वतं लोके न जह्याद्धनकाङ्क्षया ॥ १२.२९८.१९ ॥
A riqueza obtida pelo dharma é verdadeira; a obtida pelo adharma deve ser condenada. Neste mundo, ninguém deve abandonar o dharma eterno por desejo de riqueza.
12.298.20
आहिताग्निर्हि धर्मात्मा यः स पुण्यकृदुत्तमः ।
वेदा हि सर्वे राजेन्द्र स्थितास्त्रिष्वग्निषु प्रभो ॥ १२.२९८.२० ॥
Aquele que mantém os fogos sagrados e cujo ser é o dharma é o melhor praticante de mérito. Ó senhor dos reis, ó senhor, todos os Vedas residem nos três fogos.
12.298.21
च चाप्यग्न्याहितो विप्रः क्रिया यस्य न हीयते ।
श्रेयो ह्यनाहिताग्नित्वमग्निहोत्रं न निष्क्रियम् ॥ १२.२९८.२१ ॥
E o brâmane que mantém o fogo, cujo rito não é negligenciado, é excelente. Não manter o fogo também é melhor, pois o agnihotra nunca está sem ação.
12.298.22
अग्निरात्मा च माता च पिता जनयिता तथा ।
गुरुश्च नरशार्दूल परिचर्या यथातथम् ॥ १२.२९८.२२ ॥
O fogo, o eu, a mãe, o pai, o genitor e o mestre — ó tigre entre os homens, devem ser servidos como é apropriado.
12.298.23
मानं त्यक्त्वा यो नरो वृद्धसेवी ।
विद्वान्क्लीबः पश्यति प्रीतियोगात्।
दाक्ष्येण हीनो धर्मयुक्तो न दान्तो ।
लोकेऽस्मिन्वै पूज्यते सद्भिरार्यः ॥ १२.२९८.२३ ॥
O homem que, abandonando o orgulho, serve aos anciãos, que, sendo sábio, olha com o vínculo do afeto, que carece de habilidade mas é dotado de dharma e não é dominado, é honrado neste mundo pelos bons como um nobre.