Mahābhārata · Adhyāya 12.302
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.302.1
वर्णो विशेषवर्णानां महर्षे केन जायते ।
एतदिच्छाम्यहं ज्ञातुं तद्ब्रूहि वदतां वर ॥ १२.३०२.१ ॥
Großer Seher, wodurch entsteht der varṇa der besonderen varṇas? Ich möchte dies wissen; sag es mir, Bester der Redner.
12.302.2
यदेतज्जायतेऽपत्यं स एवायमिति श्रुतिः ।
कथं ब्राह्मणतो जातो विशेषग्रहणं गतः ॥ १२.३०२.२ ॥
Der geborene Nachkomme ist 'derselbe', sagt die śruti. Wie erlangt er, aus einem Brahmanen geboren, einen besonderen Stand?
12.302.3
एवमेतन्महाराज येन जातः स एव सः ।
तपसस्त्वपकर्षेण जातिग्रहणतां गतः ॥ १२.३०२.३ ॥
So ist es, großer König: Er ist wahrlich derselbe, aus dem er geboren wurde. Doch durch den Verfall der Askese nimmt er die Annahme einer Kaste an.
12.302.4
सुक्षेत्राच्च सुबीजाच्च पुण्यो भवति संभवः ।
अतोऽन्यतरतो हीनादवरो नाम जायते ॥ १२.३०२.४ ॥
Aus gutem Acker und gutem Samen entsteht eine reine Geburt. Daher wird, wenn einer der beiden geringer ist, ein Sohn namens 'avara' (der Niedrigere) geboren.
12.302.5
वक्राद्भुजाभ्यामूरुभ्यां पद्भ्यां चैवाथ जज्ञिरे ।
सृजतः प्रजापतेर्लोकानिति धर्मविदो विदुः ॥ १२.३०२.५ ॥
Aus Mund, Armen, Schenkeln und Füßen wurden sie geboren — von Prajāpati, der die Welten erschuf — so wissen es die Kenner des dharma.
12.302.6
मुखजा ब्राह्मणास्तात बाहुजाः क्षत्रियाः स्मृताः ।
ऊरुजा धनिनो राजन्पादजाः परिचारकाः ॥ १२.३०२.६ ॥
Die Brahmanen, lieber Sohn, sind aus dem Mund geboren; die Kṣatriyas gelten als aus den Armen geboren. Die Wohlhabenden, o König, sind aus den Schenkeln geboren; die Diener aus den Füßen.
12.302.7
चतुर्णामेव वर्णानामागमः पुरुषर्षभ ।
अतोन्ये त्वतिरिक्ता ये ते वै संकरजाः स्मृताः ॥ १२.३०२.७ ॥
O Stier unter den Menschen, die Herkunft stammt allein aus den vier Ständen; die darüber hinaus sind, gelten als aus Mischung geboren.
12.302.8
क्षत्रियातिरथाम्बष्ठा उग्रा वैदेहकास्तथा ।
श्वपाकाः पुल्कसाः स्तेना निषादाः सूतमागधाः ॥ १२.३०२.८ ॥
Die Kṣatriya-Atirathas, Ambaṣṭhas, Ugras, Vaidehakas, Śvapākas, Pulkasas, Diebe, Niṣādas, Sūtas und Māgadhas — ebenso diese.
12.302.9
अयोगाः कारणा व्रात्याश्चाण्डालाश्च नराधिप ।
एते चतुर्भ्यो वर्णेभ्यो जायन्ते वै परस्परात् ॥ १२.३०२.९ ॥
O Herr der Menschen, die Ayogas, Kāraṇas, Vrātyas und Caṇḍālas — diese werden aus den vier Ständen und untereinander geboren.
12.302.10
ब्रह्मणैकेन जातानां नानात्वं गोत्रतः कथम् ।
बहूनीह हि लोके वै गोत्राणि मुनिसत्तम ॥ १२.३०२.१० ॥
Wie kann es unter denen, die von einem einzigen Brahmanen geboren wurden, eine solche Vielfalt an Geschlechtern geben? O bester der Weisen, in dieser Welt gibt es ja viele Geschlechter.
12.302.11
यत्र तत्र कथं जाताः स्वयोनिं मुनयो गताः ।
शूद्रयोनौ समुत्पन्ना वियोनौ च तथा परे ॥ १२.३०२.११ ॥
Wie wurden die Weisen hier und dort geboren und erlangten ihren eigenen Ursprung? Manche entstanden aus einem śūdra-Schoß, andere aus einem unpassenden Schoß.
12.302.12
राजन्नैतद्भवेद्ब्राह्ममपकृष्टेन जन्मना ।
महात्मनां समुत्पत्तिस्तपसा भावितात्मनाम् ॥ १२.३०२.१२ ॥
O König, das Brahmanentum kann nicht aus einer niedrigen Geburt entstehen; große Seelen gehen aus jenen hervor, deren Selbst durch Askese gereinigt ist.
12.302.13
उत्पाद्य पुत्रान्मुनयो नृपते यत्र तत्र ह ।
स्वेनैव तपसा तेषामृषित्वं विदधुः पुनः ॥ १२.३०२.१३ ॥
O König, die Weisen zeugten hier und dort Söhne, und dann begründeten sie durch ihre eigene Askese ihr Rishitum.
12.302.14
पितामहश्च मे पूर्वमृश्यशृङ्गश्च काश्यपः ।
वेदस्ताण्ड्यः कृपश्चैव काक्षीवत्कमठादयः ॥ १२.३०२.१४ ॥
Mein Großvater in früheren Zeiten, und Ṛśyaśṛṅga und Kāśyapa, Veda, Tāṇḍya, Kṛpa, Kākṣīvat, Kamaṭha und andere.
12.302.15
यवक्रीतश्च नृपते द्रोणश्च वदतांवरः ।
आयुर्मतङ्गो दत्तश्च द्रुमदो मात्स्य एव च ॥ १२.३०२.१५ ॥
Und Yavakrīta, o König, und Droṇa, der Beste unter den Rednern, Āyu, Mataṅga, Datta, Drumada und auch Mātsya.
12.302.16
एते स्वां प्रकृतिं प्राप्ता वैदेह तपसो बलात् ।
प्रतिष्ठिता वेदविदो दमेन तपसैव हि ॥ १२.३०२.१६ ॥
Diese, o Vaideha, erlangten durch die Kraft der Askese ihre eigene Natur und wurden allein durch Selbstbeherrschung und Askese als Kenner des Veda gegründet.
12.302.17
मूलगोत्राणि चत्वारि समुत्पन्नानि पार्थिव ।
अङ्गिराः कश्यपश्चैव वसिष्ठो भृगुरेव च ॥ १२.३०२.१७ ॥
Vier ursprüngliche Geschlechter entstanden, o König: Aṅgiras, Kaśyapa, Vasiṣṭha und Bhṛgu.
12.302.18
कर्मतोऽन्यानि गोत्राणि समुत्पन्नानि पार्थिव ।
नामधेयानि तपसा तानि च ग्रहणं सताम् ॥ १२.३०२.१८ ॥
Andere Geschlechter entstanden aus Taten, o König; jene Namen stammen von der Askese und werden von den Guten angenommen.
12.302.19
विशेषधर्मान्वर्णानां प्रब्रूहि भगवन्मम ।
ततः सामान्यधर्मांश्च सर्वत्र कुशलो ह्यसि ॥ १२.३०२.१९ ॥
Ehrwürdiger, lehre mich die besonderen Pflichten der Varṇas und danach auch die allgemeinen Pflichten, denn du bist in allem kundig.
12.302.20
प्रतिग्रहो याजनं च तथैवाध्यापनं नृप ।
विशेषधर्मा विप्राणां रक्षा क्षत्रस्य शोभना ॥ १२.३०२.२० ॥
Gaben annehmen, Opfer leiten und ebenso lehren — das sind die besonderen Pflichten der Brahmanen; für den Kṣatriya ist der Schutz die edle Pflicht.
12.302.21
कृषिश्च पाशुपाल्यं च वाणिज्यं च विशामपि ।
द्विजानां परिचर्या च शूद्रकर्म नराधिप ॥ १२.३०२.२१ ॥
Ackerbau, Viehzucht und Handel gehören ebenfalls zu den Vaiśya; den Zweimalgeborenen zu dienen ist das Werk des Śūdra, o Herr der Menschen.
12.302.22
विशेषधर्मा नृपते वर्णानां परिकीर्तिताः ।
धर्मान्साधारणांस्तात विस्तरेण शृणुष्व मे ॥ १२.३०२.२२ ॥
O König, die besonderen Pflichten der Varṇas sind dargelegt; lieber Sohn, höre nun von mir ausführlich die allgemeinen Pflichten.
12.302.23
आनृशंस्यमर्हिसा चाप्रमादः संविभागिता ।
श्राद्धकर्मातिथेयं च सत्यमक्रोध एव च ॥ १२.३०२.२३ ॥
Güte, Gewaltlosigkeit, Wachsamkeit, das Teilen, das Śrāddha-Ritual, Gastfreundschaft, Wahrhaftigkeit und Zornlosigkeit.
12.302.24
स्वेषु दारेषु संतोषः शौचं नित्याऽनसूयता ।
आत्मज्ञानं तितिक्षा च धर्माः साधारणा नृप ॥ १२.३०२.२४ ॥
Zufriedenheit mit den eigenen Ehefrauen, Reinheit, ständige Neidlosigkeit, Selbsterkenntnis und Geduld — das sind die allgemeinen Pflichten, o König.
12.302.25
ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्यास्रयो वर्णा द्विजातयः ।
अत्र तेषामधीकारो धर्मेषु द्विपदां वर ॥ १२.३०२.२५ ॥
Brāhmaṇas, Kṣatriyas und Vaiśyas — diese drei Varṇas sind die Zweimalgeborenen. Ihnen allein gebührt das Recht auf die Pflichten, o Bester der Menschen.
12.302.26
विकर्मावस्थिता वर्णाः पतन्ति नृपते त्रयः ।
उन्नमन्ति यथा सन्त आश्रित्येह स्वकर्मसु ॥ १२.३०२.२६ ॥
Die drei Varṇas, die in verbotenem Handeln verharren, o König, stürzen; wie die Guten hier aufsteigen, indem sie sich auf ihre eigenen Pflichten stützen.
12.302.27
न चापि शूद्रः पततीति निश्चयो ।
न चापि संस्कारमिहार्हतीति वा।
श्रुतिप्रयुक्तं न च धर्ममाप्नुते ।
न चास्य धर्मे प्रतिषेधनं कृतम् ॥ १२.३०२.२७ ॥
Es steht nicht fest, dass der Śūdra fällt, noch dass er hier der Riten unwürdig ist. Er erlangt nicht das von der Śruti vorgeschriebene Dharma, doch wurde seinem Dharma kein Verbot auferlegt.
12.302.28
वैदेहकं शूद्रमुदाहरन्ति ।
द्विजा महाराज श्रुतोपपन्नाः।
अहं हि पश्यामि नरेन्द्र देवं ।
विश्वस्य विष्णुं जगतः प्रधानम् ॥ १२.३०२.२८ ॥
Die gelehrten Zweimalgeborenen nennen den Vaidehaka einen Śūdra, o großer König; ich aber sehe ihn, o Herr der Menschen, als den Gott Viṣṇu, den Vorrang des Weltalls.
12.302.29
सतां वृत्तमधिष्ठाय निहीना उद्दिधीर्षवः ।
मन्त्रवर्जं न दुष्यन्ति कुर्वाणाः पौष्टिकीः क्रियाः ॥ १२.३०२.२९ ॥
Die Niedrigen, die sich aufrichten wollen, indem sie sich auf den Wandel der Guten stützen, werden nicht befleckt, wenn sie die Wohlstandsriten ohne Mantra vollziehen.
12.302.30
यथायथा हि सद्वॄत्तमालम्बन्तीतरे जनाः ।
यथातथा सुखं प्राप्य प्रेत्य चेह च मोदते ॥ १२.३०२.३० ॥
In dem Maße, wie andere Menschen sich an gutem Wandel festhalten, in dem Maße erlangen sie Glück und freuen sich hier und nach dem Tod.
12.302.31
किं कर्म दूषयत्येनमथो जातिर्महामुने ।
संदेहो मे समुत्पन्नस्तन्मे व्याख्यातुमर्हसि ॥ १२.३०२.३१ ॥
Großer Weiser, befleckt ihn die Handlung oder die Geburt? In mir ist ein Zweifel entstanden; du mögest ihn mir erklären.
12.302.32
असंशयं महाराज उभयं दोषकारकम् ।
कर्म चैव हि जातिश्च विशेषं तु निशामय ॥ १२.३०२.३२ ॥
Ohne Zweifel, großer König, verursachen sowohl Handlung als auch Geburt Befleckung. Doch höre den besonderen Unterschied zwischen ihnen.
12.302.33
जात्या च कर्मणा चैव दुष्टं कर्म न सेवते ।
जात्या दुष्टश्च यः पापं न करोति स पूरुषः ॥ १२.३०२.३३ ॥
Der Mensch, der, obwohl durch Geburt und Handlung befleckt, keine befleckte Handlung ausübt, und der, obwohl durch Geburt befleckt, keine Sünde begeht — dieser Mensch ist der (beste).
12.302.34
जात्या प्रधानं पुरुषं कुर्वाणं कर्म धिक्कृतम् ।
कर्म तद्दूषयत्येनं तस्मात्कर्म न शोभनम् ॥ १२.३०२.३४ ॥
Den Mann, der durch Geburt hervorragend ist, aber eine verwerfliche Handlung vollzieht, befleckt eben diese Handlung. Darum ist Handlung nicht etwas Gutes.
12.302.35
कानि कर्माणि धर्म्याणि लोकेऽस्मिन्द्विजसत्तम् ।
न हिंसन्तीह भूतानि क्रियमाणानि सर्वदा ॥ १२.३०२.३५ ॥
O Bester der Zweimalgeborenen, welche Handlungen sind in dieser Welt rechtmäßig, so dass beim Ausführen niemals Wesen verletzt werden?
12.302.36
शृणु मेऽत्र महाराज यन्मां त्वं परिपृच्छसि ।
यानि कर्माण्यहिंस्राणि नरं त्रायन्ति सर्वदा ॥ १२.३०२.३६ ॥
Höre hier von mir, großer König, über das, was du fragst: Die nicht verletzenden Handlungen beschützen den Menschen immer.
12.302.37
संन्यस्याग्नीनुदासीनाः पश्यन्ति विगतज्वराः ।
नैःश्रेयसं कर्मपथं समारुह्य यथाक्रमम् ॥ १२.३०२.३७ ॥
Nachdem sie die heiligen Feuer aufgegeben haben, gleichgültig und frei von Fieber, schauen sie; nach der Reihe den Pfad des Handelns erklommen, der zum höchsten Heil führt.
12.302.38
प्रश्रिता विनयोपेता दमनित्याः सुसंशिताः ।
पयान्ति स्थानमजरं सर्वकर्मविवर्जिताः ॥ १२.३०२.३८ ॥
Demütig, mit Zucht begabt, stets selbstbeherrscht, wohlgeläutert, frei von allem Handeln, gehen sie zum unvergänglichen Ort.
12.302.39
सर्वे वर्णा धर्मकार्याणि सम्यक् ।
कृत्वा राजन्सत्यवाक्यानि चोक्त्वा।
त्यक्त्वा धर्मं दारुणं जीवलोके ।
यान्ति स्वर्गं नात्र कार्यो विचारः ॥ १२.३०२.३९ ॥
O König, alle Stände gehen, nachdem sie die Pflichten des Dharma recht erfüllt und wahre Worte gesprochen haben, nachdem sie in dieser Welt der Lebenden das harte Dharma abgelegt haben, zum Himmel; hieran ist kein Zweifel.