Mahābhārata · Adhyāya 12.303

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

12.303.1

पिता सखायो गुरवः स्त्रियश्च ।
न निर्गुणानां प्रभवन्ति लोके।
अनन्यभक्ताः प्रियवादिनश्च ।
हिताश्च वश्याश्च तथैव राजन् ॥ १२.३०३.१ ॥

Vater, Freunde, Lehrer und Ehefrauen haben keinen Einfluss auf die Wertlosen in dieser Welt. Nur die ungeteilt Ergebenen, freundlich Sprechenden, Wohlgesinnten und Lenkbaren, o König, besitzen ihn ebenso.

12.303.2

पिता परं दैवतं मानवानां ।
मातुर्विशिष्टं पितरं वदन्ति।
ज्ञानस्य लाभं परमं वदन्ति ।
जितेन्द्रियार्थाः परमाप्नुवन्ति ॥ १२.३०३.२ ॥

Für Menschen ist der Vater die höchste Gottheit; man sagt, der Vater sei erhabener als die Mutter. Der Gewinn von Wissen gilt als das Höchste; die ihre Sinne Bezwungenen und Zielfesten erlangen das Höchste.

12.303.3

रणाजिरे यत्र शराग्निसंस्तरे ।
नृपात्मजो घातमवाप्य दह्यते।
प्रयाति लोकानमरैः सुदुर्लभा ।
न्निषेवते स्वर्गफलं यथासुखम् ॥ १२.३०३.३ ॥

Auf dem Schlachtfeld, wo der Königssohn, nachdem er auf einem Bett aus Pfeilfeuer den Tod gefunden hat, verbrannt wird, geht er zu Welten, die selbst den Unsterblichen schwer zu erreichen sind, und genießt mühelos die Frucht des Himmels.

12.303.4

श्रान्तं भीतं भ्रष्टशस्त्रं रुदन्तं ।
पराङ्भुखं पारिवर्हैश्च हीनम्।
अनुद्यन्तं रोगिणं याचमानं ।
न वै हिंस्याद्बालवृद्धौ च राजन् ॥ १२.३०३.४ ॥

Man soll niemals den Erschöpften, den Verängstigten, den, dessen Waffe gefallen ist, den Weinenden, den Abgewandten, den seiner Ausrüstung Beraubten, den, der keine Waffe erhebt, den Kranken oder den Bittenden verletzen — auch nicht Kind oder Greis, o König.

12.303.5

पारिबर्हैः सुसंयुक्तमुद्यतं तुल्यतां गतम् ।
अतिक्रमेत्तं नृपतिः संग्रामे क्षत्रियात्मजम् ॥ १२.३०३.५ ॥

Im Kampf soll der König den Sohn eines Kṣatriya, der gut ausgerüstet ist, die Waffen erhoben hat und ihm ebenbürtig geworden ist, übergehen.

12.303.6

तुल्यादिह वधः श्रेयान्विशिष्टाच्चेति निश्चयः ।
निहीनात्कातराच्चैव कृपणाद्गर्हितो वधः ॥ १२.३०३.६ ॥

Hier ist die Tötung eines Gleichen besser, und auch die eines Höheren – das ist gewiss. Die Tötung eines Niedrigen, eines Feiglings oder eines Elenden ist tadelnswert.

12.303.7

पापात्पापसमाचारान्निहीनाच्च नराधिप ।
पाप एष वधः प्रोक्तो नरकायेति निश्चयः ॥ १२.३०३.७ ॥

O Herr der Menschen, die Tötung eines Sünders, eines Menschen mit sündhaftem Wandel oder eines Niedrigen ist eine Sünde. Diese Tötung führt, so heißt es, zur Hölle – das ist gewiss.

12.303.8

न कश्चित्राति वै राजन्दिष्टान्तवशमागतम् ।
सावशेषायुषं चापि कश्चिन्नैवापकर्षति ॥ १२.३०३.८ ॥

O König, niemand beschützt den, der unter die Macht des Endes seines Schicksals gekommen ist; und niemand verkürzt das Leben dessen, der noch Lebenszeit übrig hat.

12.303.9

स्निग्धैश्च क्रियमाणानि कर्माणीह निवर्तयेत् ।
हिंसात्मकानि सर्वाणि नायुरिच्छेत्परायुषा ॥ १२.३०३.९ ॥

Hier soll man selbst Handlungen, die aus Zuneigung geschehen, unterlassen; alle gewalttätigen Handlungen soll man aufgeben. Man soll nicht das eigene Leben auf Kosten des Lebens eines anderen begehren.

12.303.10

गृहस्थानां तु सर्वेषां विनाशमभिकाङ्क्षताम् ।
निधनं शोभनं तात पुलिनेषु क्रियावताम् ॥ १२.३०३.१० ॥

Lieber Sohn, für alle Hausherren, die Vernichtung begehren, ist der Tod heilsam; ebenso für jene, die auf den Flussufern Riten vollziehen.

12.303.11

आयुषि क्षयमापन्ने पञ्चत्वमुपगच्छति ।
तथा ह्यकारणाद्भवति कारणैरुपपादितम् ॥ १२.३०३.११ ॥

Wenn das Leben zu Ende geht, gelangt das Wesen in die Auflösung der fünf Elemente; so tritt der Tod ohne Ursache ein und wird auch durch Ursachen herbeigeführt.

12.303.12

तथा शरीरं भवति देहाद्येनोपपादितम् ।
अध्वानं गतकश्चायं प्राप्तश्चायं गृहाद्गृहम् ॥ १२.३०३.१२ ॥

So entsteht der Körper, hervorgebracht durch den Leib und das Übrige. Dieser gleicht einem Wanderer auf dem Weg, der von einem Haus zum anderen gelangt.

12.303.13

द्वितीयं कारणं तत्र नान्यत्किंचन विद्यते ।
तद्देहं देहिनां युक्तं मोक्षभूतेषु वर्तते ॥ १२.३०३.१३ ॥

Dort findet sich keine andere zweite Ursache. Jener Leib ist den verkörperten Wesen angemessen, und er bleibt selbst bei denen, die zur Befreiung gelangt sind.

12.303.14

शिरास्नाय्वस्थिसंघातं बीभत्सामेध्यसंकुलम् ।
भूतानामिन्द्रियाणां च गुणानां च समागमम् ॥ १२.३०३.१४ ॥

Ein Gefüge aus Adern, Sehnen und Knochen, voller abscheulicher Unreinheiten; ein Zusammentreffen der Elemente, der Sinne und der Eigenschaften.

12.303.15

त्वगन्तं देहमित्याहुर्विद्वांसोऽध्यात्मचिन्तकाः ।
गुणैरपि परिक्षीणं शरीरं मर्त्यतां गतम् ॥ १२.३०३.१५ ॥

Die Gelehrten, die über das Selbst nachsinnen, nennen diesen Leib einen, der mit der Haut endet. Auch von den Eigenschaften aufgezehrt, gelangt der Körper zur Sterblichkeit.

12.303.16

शरीरिणा परित्यक्तं निश्चेष्टं गतचेतनम् ।
भूतैः प्रकृतिमापन्नैस्ततो भूमौ निमज्जति ॥ १२.३०३.१६ ॥

Dieser Leib, vom verkörperten Wesen verlassen, wird regungslos und bewusstlos. Dann kehren die Elemente zu ihrer Natur zurück, und er sinkt in die Erde.

12.303.17

भावितं कर्मयोगेन जायते तत्रतत्र ह ।
इदं शरीरं वैदेह म्रियते यत्रयत्र ह।
तत्प्रपाते परो दृष्टो विसर्गः कर्मणस्तथा ॥ १२.३०३.१७ ॥

Durch das Joch des Handelns geprägt, wird er hier und dort geboren. O Videha, wo immer dieser Leib stirbt, da zeigt sich beim Fall der höchste Ausgang des Handelns.

12.303.18

न जायते तु नृपते कंचित्कालमयं पुनः ।
परिभ्रमति भूतात्मा द्यामिवाम्बुधरो महान् ॥ १२.३०३.१८ ॥

O König, dieser wird für eine Weile nicht wiedergeboren; die Seele der Wesen wandert umher wie eine große Wolke am Himmel.

12.303.19

स पुनर्जायते राजन्प्राप्येहायतनं नृपः ।
मनसः परमो ह्यात्मा इन्द्रियेभ्यः परं मनः ॥ १२.३०३.१९ ॥

O König, er wird wiedergeboren, nachdem er hier eine Wohnstatt gefunden hat. Das Selbst ist höher als der Geist, und der Geist ist höher als die Sinne.

12.303.20

विविधानां च भूतानां जङ्गमाः परमा नृप ।
जङ्गमानामपि तथा द्विपदाः परमा मताः।
द्विपदानामपि तथा द्विजा वै परमाः स्मृताः ॥ १२.३०३.२० ॥

O König, unter den verschiedenen Wesen sind die beweglichen die höchsten; unter den beweglichen gelten die Zweifüßer als die höchsten; und unter den Zweifüßern gelten die Zweimalgeborenen in der Tat als die höchsten.

12.303.21

द्विजानामपि राजेन्द्र प्रज्ञावन्तः परा मताः ।
प्राज्ञानामात्मसंबुद्धाः संबुद्धानाममानिनः ॥ १२.३०३.२१ ॥

O Herr der Könige, unter den Zweimalgeborenen gelten die Weisen als die höchsten; unter den Weisen die im Selbst Erwachten; und unter den Erwachten die Stolzlosen.

12.303.22

जातमन्वेति मरणं नृणामिति विनिश्चयः ।
अन्तवन्ति हि कर्माणि सेवन्ते गुणतः प्रजाः ॥ १२.३०३.२२ ॥

Dem Geborenen folgt der Tod — dies ist die Gewissheit für die Menschen. Die Handlungen sind vergänglich, und die Geschöpfe folgen ihnen gemäß ihren Eigenschaften.

12.303.23

आपन्ने तूत्तरां काष्ठां सूर्ये यो निधनं व्रजेत् ।
नक्षत्रे च मुहूर्ते च पुण्ये राजन्स पुण्यकृत् ॥ १२.३०३.२३ ॥

O König, wer stirbt, wenn die Sonne die nördliche Richtung erreicht hat, unter einem günstigen Mondhaus und zu einem glückverheißenden Augenblick, der ist ein Täter des Verdienstes.

12.303.24

अयोजयित्वा क्लेशेन जनं प्लाप्य च दुष्कृतम् ।
मृत्युनाऽऽत्मकृतेनेह कर्म कृत्वाऽऽत्मशक्तितः ॥ १२.३०३.२४ ॥

Wer sich nicht mit Mühe zügelt, anderen Leid zufügt und Böses tut, findet hier den Tod durch seine eigenen Taten, nach seiner eigenen Kraft.

12.303.25

विषमुद्बन्धनं दाहो दस्युहस्तात्तथ वधः ।
दंष्ट्रिभ्यश्च पशुभ्यश्च प्राकृतो वध उच्यते ॥ १२.३०३.२५ ॥

Gift, Erhängen, Verbrennen, Tötung durch die Hände von Räubern und durch zahnbewehrte Tiere: Dies nennt man einen gewöhnlichen Tod.

12.303.26

न चैभिः पुण्यकर्माणो युज्यन्ते चाभिसंधिजैः ।
एवंविधैश्च बहुभिरपरैः प्राकृतैरपि ॥ १२.३०३.२६ ॥

Die Verdienstvollen sind weder diesen verbunden noch den aus Absicht entstandenen Toden, auch nicht den vielen anderen gewöhnlichen Toden solcher Art.

12.303.27

ऊर्ध्वं भित्त्वा प्रतिष्ठन्ते प्राणाः पुण्यवतां नृप ।
मध्यतो मध्यपुण्यानामधो दुष्कृतकर्मणाम् ॥ १२.३०३.२७ ॥

O König, die Lebensatem der Verdienstvollen stehen, nachdem sie nach oben durchbrochen haben; die der mittelmäßig Verdienstvollen aus der Mitte, und die derer, deren Taten böse sind, nach unten.

12.303.28

एकः शत्रुर्न द्वितीयोस्ति शत्रु ।
रज्ञानतुल्यः पुरुषस्य राजन्।
येनावृतः कुरुते संप्रयुक्तो ।
घोराणि कर्माणि सुदारुणानि ॥ १२.३०३.२८ ॥

Es gibt nur einen Feind, keinen zweiten — o König, für den Menschen ist es wie die Unwissenheit. Von ihm umhüllt und angetrieben, begeht er schreckliche, überaus grauenhafte Taten.

12.303.29

प्रबोधनार्थं श्रुतिधर्मयुक्तं ।
वृद्धानुपास्य प्रभवेत यस्य।
प्रयत्नसाध्यो हि स राजपुत्र ।
प्रज्ञाशरेणोन्मथितः परैति ॥ १२.३०३.२९ ॥

Zum Erwachen ist das Wissen, verbunden mit dem Dharma der Schrift, das man durch Dienst an den Alten erlangen kann, durch Mühe erreichbar, o Prinz. Vom Pfeil der Weisheit getroffen, entfernt sich der Feind.

12.303.30

अधीत्य वेदं तपसा ब्रह्मचारी ।
यज्ञाञ्शक्त्या सन्निसृज्येह पञ्च।
वनं गच्छेत्पुरुषो धर्मकामः ।
श्रेयः कृत्वा स्थापयित्वा स्ववंशम् ॥ १२.३०३.३० ॥

Nachdem er den Veda studiert hat, durch Askese als Brahmacārin lebte und hier die fünf Opfer nach seinen Kräften vollzogen hat, soll der nach Dharma strebende Mensch in den Wald gehen; nachdem er seine Sippe gegründet hat, möge er das höchste Gut erlangen.