மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.303
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.303.1
पिता सखायो गुरवः स्त्रियश्च ।
न निर्गुणानां प्रभवन्ति लोके।
अनन्यभक्ताः प्रियवादिनश्च ।
हिताश्च वश्याश्च तथैव राजन् ॥ १२.३०३.१ ॥
தந்தை, நண்பர்கள், ஆசிரியர்கள், மனைவியர் — உலகில் குணமற்றவர்கள்மேல் இவர்களுக்கு அதிகாரம் இல்லை. அனன்ய பக்தர்களும், இனிய சொல் பேசுபவர்களும், நன்மை செய்பவர்களும், அடக்கமானவர்களுமே, ஓ அரசே, அவ்வாறே (அதிகாரம் பெறுவர்).
12.303.2
पिता परं दैवतं मानवानां ।
मातुर्विशिष्टं पितरं वदन्ति।
ज्ञानस्य लाभं परमं वदन्ति ।
जितेन्द्रियार्थाः परमाप्नुवन्ति ॥ १२.३०३.२ ॥
மனிதர்களுக்குத் தந்தையே மிகச் சிறந்த தெய்வம் என்று கூறுவர்; தாயைவிடவும் தந்தை சிறந்தவர் என்பர். ஞானம் அடைவதே மிகச் சிறந்த லாபம் என்பர்; புலன்களை வென்றவர்களும் நோக்கங்களில் உறுதியானவர்களும் உயர்ந்ததை அடைகின்றனர்.
12.303.3
रणाजिरे यत्र शराग्निसंस्तरे ।
नृपात्मजो घातमवाप्य दह्यते।
प्रयाति लोकानमरैः सुदुर्लभा ।
न्निषेवते स्वर्गफलं यथासुखम् ॥ १२.३०३.३ ॥
போர்க்களத்தில் அம்புத் தீயின் படுக்கையில் அரசமகன் மரணத்தை அடைந்து எரிகிறான்; அவன் தேவர்களுக்கும் அடைய அரிதான உலகங்களுக்குச் செல்கிறான், சொர்க்கப் பலனை இன்பமாக அனுபவிக்கிறான்.
12.303.4
श्रान्तं भीतं भ्रष्टशस्त्रं रुदन्तं ।
पराङ्भुखं पारिवर्हैश्च हीनम्।
अनुद्यन्तं रोगिणं याचमानं ।
न वै हिंस्याद्बालवृद्धौ च राजन् ॥ १२.३०३.४ ॥
களைத்தவனையும், அஞ்சியவனையும், ஆயுதம் விழுந்தவனையும், அழுபவனையும், முதுகு காட்டியவனையும், தன் உடைமைகளை இழந்தவனையும், ஆயுதம் ஏந்தாதவனையும், நோயாளியையும், யாசிப்பவனையும் — குழந்தையையும் முதியவனையும், ஓ அரசே, எவரும் ஒருபோதும் கொல்லக்கூடாது.
12.303.5
पारिबर्हैः सुसंयुक्तमुद्यतं तुल्यतां गतम् ।
अतिक्रमेत्तं नृपतिः संग्रामे क्षत्रियात्मजम् ॥ १२.३०३.५ ॥
சாதனங்களுடன் நன்கு அமைந்தவனும், ஆயுதம் ஏந்தியவனும், சமநிலை அடைந்தவனுமான க்ஷத்திரிய மகனை — போரில் அரசன் கடந்து செல்லட்டும் (புறக்கணிக்கட்டும்).
12.303.6
तुल्यादिह वधः श्रेयान्विशिष्टाच्चेति निश्चयः ।
निहीनात्कातराच्चैव कृपणाद्गर्हितो वधः ॥ १२.३०३.६ ॥
இங்கு சமமானவனைக் கொல்வது சிறந்தது; உயர்ந்தவனைக் கொல்வதும் சிறந்தது என்பது உறுதி. இழிந்தவனையும், கோழையையும், கீழ்மையானவனையும் கொல்வது இகழத்தக்கது.
12.303.7
पापात्पापसमाचारान्निहीनाच्च नराधिप ।
पाप एष वधः प्रोक्तो नरकायेति निश्चयः ॥ १२.३०३.७ ॥
மன்னா, பாவியையும் பாவச் செயல் புரிபவனையும், இழிந்தவனையும் கொல்வது பாவம் ஆகும். இந்தக் கொலை நரகத்திற்கு இட்டுச் செல்லும் என்பது உறுதி.
12.303.8
न कश्चित्राति वै राजन्दिष्टान्तवशमागतम् ।
सावशेषायुषं चापि कश्चिन्नैवापकर्षति ॥ १२.३०३.८ ॥
அரசே, விதியின் முடிவுக்கு உட்பட்டவனை எவரும் காப்பதில்லை; மீதமுள்ள ஆயுளுடையவனையும் எவரும் பறிப்பதில்லை.
12.303.9
स्निग्धैश्च क्रियमाणानि कर्माणीह निवर्तयेत् ।
हिंसात्मकानि सर्वाणि नायुरिच्छेत्परायुषा ॥ १२.३०३.९ ॥
இங்கு அன்புடன் செய்யப்படும் செயல்களையும் விலக்க வேண்டும்; வன்முறை இயல்புடைய அனைத்துச் செயல்களையும் விலக்க வேண்டும். பிறரின் ஆயுளால் தனக்கு ஆயுள் விரும்பக்கூடாது.
12.303.10
गृहस्थानां तु सर्वेषां विनाशमभिकाङ्क्षताम् ।
निधनं शोभनं तात पुलिनेषु क्रियावताम् ॥ १२.३०३.१० ॥
அன்பு மகனே, இல்லறத்தார் அனைவருக்கும் — அழிவை விரும்புபவர்களுக்கும் — மரணம் நல்லது; ஆற்றங்கரைகளில் சடங்குகள் செய்பவர்களுக்கும் அது நல்லது.
12.303.11
आयुषि क्षयमापन्ने पञ्चत्वमुपगच्छति ।
तथा ह्यकारणाद्भवति कारणैरुपपादितम् ॥ १२.३०३.११ ॥
ஆயுள் தேய்ந்து வரும்போது மனிதன் பஞ்சத்துவத்தை அடைகிறான்; அதுபோல் மரணம் காரணமின்றியும் நிகழ்கிறது, காரணங்களினாலும் நிகழ்கிறது.
12.303.12
तथा शरीरं भवति देहाद्येनोपपादितम् ।
अध्वानं गतकश्चायं प्राप्तश्चायं गृहाद्गृहम् ॥ १२.३०३.१२ ॥
இதுபோலவே உடல் உடல் முதலியவற்றால் உண்டாக்கப்பட்டது. இவன் வழியில் சென்ற பயணி போன்றவன்; ஒரு வீட்டிலிருந்து மற்றொரு வீட்டிற்கு வந்தடைகிறான்.
12.303.13
द्वितीयं कारणं तत्र नान्यत्किंचन विद्यते ।
तद्देहं देहिनां युक्तं मोक्षभूतेषु वर्तते ॥ १२.३०३.१३ ॥
அங்கு இரண்டாவது காரணம் வேறெதுவும் காணப்படவில்லை. உடல் கொண்டவர்களுக்கு அந்த உடல் பொருத்தமானதே; அது விடுதலை அடைந்தவர்களிடத்திலும் இருக்கிறது.
12.303.14
शिरास्नाय्वस्थिसंघातं बीभत्सामेध्यसंकुलम् ।
भूतानामिन्द्रियाणां च गुणानां च समागमम् ॥ १२.३०३.१४ ॥
நரம்புகள், தசைநார்கள், எலும்புகளின் தொகுப்பு; அருவருப்பான அசுத்தங்கள் நிறைந்தது; பூதங்கள், இந்திரியங்கள், குணங்களின் சேர்க்கை.
12.303.15
त्वगन्तं देहमित्याहुर्विद्वांसोऽध्यात्मचिन्तकाः ।
गुणैरपि परिक्षीणं शरीरं मर्त्यतां गतम् ॥ १२.३०३.१५ ॥
ஆன்மீகத்தை ஆராயும் அறிஞர்கள் தோல் வரை முடியும் உடல் என்று கூறுவர். குணங்களாலும் தேய்ந்து உடல் மரணத்தை அடைகிறது.
12.303.16
शरीरिणा परित्यक्तं निश्चेष्टं गतचेतनम् ।
भूतैः प्रकृतिमापन्नैस्ततो भूमौ निमज्जति ॥ १२.३०३.१६ ॥
உயிருடையவனால் கைவிடப்பட்ட அந்த உடல் அசைவற்றதும் உணர்வற்றதுமாகிறது. பின்னர் பூதங்கள் தம் இயல்புக்குத் திரும்ப, அது நிலத்தில் மூழ்குகிறது.
12.303.17
भावितं कर्मयोगेन जायते तत्रतत्र ह ।
इदं शरीरं वैदेह म्रियते यत्रयत्र ह।
तत्प्रपाते परो दृष्टो विसर्गः कर्मणस्तथा ॥ १२.३०३.१७ ॥
கர்மயோகத்தால் உருவாக்கப்பட்டு, அவன் அங்கங்கே பிறக்கிறான். விதேஹனே, இந்த உடல் எங்கெல்லாம் இறக்கிறதோ, அங்கேயே அது வீழும்போது கர்மத்தின் உயர்ந்த விளைவு காணப்படுகிறது.
12.303.18
न जायते तु नृपते कंचित्कालमयं पुनः ।
परिभ्रमति भूतात्मा द्यामिवाम्बुधरो महान् ॥ १२.३०३.१८ ॥
அரசே, இவன் சிறிது காலம் மீண்டும் பிறப்பதில்லை; உயிர்களின் ஆத்மா பெரிய மேகம் வானத்தில் அலைவது போல் சுற்றித் திரிகிறது.
12.303.19
स पुनर्जायते राजन्प्राप्येहायतनं नृपः ।
मनसः परमो ह्यात्मा इन्द्रियेभ्यः परं मनः ॥ १२.३०३.१९ ॥
அரசே, அவன் இங்கு ஓர் இருப்பிடத்தை அடைந்து மீண்டும் பிறக்கிறான். ஆத்மா மனதைவிட உயர்ந்தது; மனம் புலன்களைவிட உயர்ந்தது.
12.303.20
विविधानां च भूतानां जङ्गमाः परमा नृप ।
जङ्गमानामपि तथा द्विपदाः परमा मताः।
द्विपदानामपि तथा द्विजा वै परमाः स्मृताः ॥ १२.३०३.२० ॥
அரசே, பல்வேறு உயிர்களில் நகரும் உயிர்கள் உயர்ந்தவை; நகரும் உயிர்களில் இருகால் உயிர்களும் உயர்ந்தவையாகக் கருதப்படுகின்றன; இருகால் உயிர்களில் துவிஜர்களே உயர்ந்தவர்கள் என்று நினைவு கூரப்படுகிறது.
12.303.21
द्विजानामपि राजेन्द्र प्रज्ञावन्तः परा मताः ।
प्राज्ञानामात्मसंबुद्धाः संबुद्धानाममानिनः ॥ १२.३०३.२१ ॥
அரசர்களின் அரசே, துவிஜர்களில் அறிவுடையோர் உயர்ந்தவர்கள் எனக் கருதப்படுகின்றனர்; அறிவுடையோரில் ஆத்மாவை உணர்ந்தவர்கள்; விழிப்புற்றவர்களில் செருக்கற்றவர்களே உயர்ந்தவர்கள்.
12.303.22
जातमन्वेति मरणं नृणामिति विनिश्चयः ।
अन्तवन्ति हि कर्माणि सेवन्ते गुणतः प्रजाः ॥ १२.३०३.२२ ॥
பிறந்தவனைத் தொடர்ந்து மரணம் வருகிறது என்பது மனிதர்களைப் பற்றிய உறுதியான முடிவு. கர்மங்கள் அழிவுடையவை; உயிர்கள் குணங்களுக்கேற்ப அவற்றைச் சார்ந்து நடக்கின்றன.
12.303.23
आपन्ने तूत्तरां काष्ठां सूर्ये यो निधनं व्रजेत् ।
नक्षत्रे च मुहूर्ते च पुण्ये राजन्स पुण्यकृत् ॥ १२.३०३.२३ ॥
அரசே, சூரியன் வடதிசையை அடைந்த பின், நற்கால நட்சத்திரத்திலும் நற்கணத்திலும் எவன் மரணமடைகிறானோ, அவன் புண்ணியம் செய்தவனாவான்.
12.303.24
अयोजयित्वा क्लेशेन जनं प्लाप्य च दुष्कृतम् ।
मृत्युनाऽऽत्मकृतेनेह कर्म कृत्वाऽऽत्मशक्तितः ॥ १२.३०३.२४ ॥
கடினமாக தன்னை இணைக்காமல், பிறருக்கு துன்பம் தந்து தீய செயல் செய்பவன், இங்கே தன் சொந்தச் செயலால், தன் சக்திக்கேற்ப மரணத்தை அடைகிறான்.
12.303.25
विषमुद्बन्धनं दाहो दस्युहस्तात्तथ वधः ।
दंष्ट्रिभ्यश्च पशुभ्यश्च प्राकृतो वध उच्यते ॥ १२.३०३.२५ ॥
விஷம், தூக்கு, தீ, கொள்ளையர் கையால் கொலை, அத்துடன் கொம்பு-பல் விலங்குகளால் — இது சாதாரண மரணம் எனப்படுகிறது.
12.303.26
न चैभिः पुण्यकर्माणो युज्यन्ते चाभिसंधिजैः ।
एवंविधैश्च बहुभिरपरैः प्राकृतैरपि ॥ १२.३०३.२६ ॥
புண்ணியச் செயல் செய்பவர்கள் இவற்றாலும், நோக்கத்தால் விளைந்தவற்றாலும் இணைக்கப்படுவதில்லை; இத்தகைய பல பிற சாதாரண வழிகளாலும் அவ்வாறே.
12.303.27
ऊर्ध्वं भित्त्वा प्रतिष्ठन्ते प्राणाः पुण्यवतां नृप ।
मध्यतो मध्यपुण्यानामधो दुष्कृतकर्मणाम् ॥ १२.३०३.२७ ॥
அரசே! புண்ணியவான்களின் உயிர்கள் மேல் நோக்கித் துளைத்துச் செல்கின்றன; நடுத்தர புண்ணியவான்களின் உயிர்கள் நடுவிலிருந்தும், தீவினை செய்பவர்களின் உயிர்கள் கீழேயிருந்தும்.
12.303.28
एकः शत्रुर्न द्वितीयोस्ति शत्रु ।
रज्ञानतुल्यः पुरुषस्य राजन्।
येनावृतः कुरुते संप्रयुक्तो ।
घोराणि कर्माणि सुदारुणानि ॥ १२.३०३.२८ ॥
ஒரே பகைவன், இரண்டாவது இல்லை — அரசே, மனிதனுக்கு அறியாமையைப் போன்ற பகைவன். அதனால் சூழப்பட்டு தூண்டப்பட்டவன் கொடிய, மிகக் கொடுமையான செயல்களைச் செய்கிறான்.
12.303.29
प्रबोधनार्थं श्रुतिधर्मयुक्तं ।
वृद्धानुपास्य प्रभवेत यस्य।
प्रयत्नसाध्यो हि स राजपुत्र ।
प्रज्ञाशरेणोन्मथितः परैति ॥ १२.३०३.२९ ॥
விழிப்புக்காக, சுருதியும் தர்மமும் சேர்ந்த (ஞானம்) — பெரியோரை வழிபட்டுப் பெறக்கூடியது, அது முயற்சியால் அடையக்கூடியது, இளவரசே. ஞானமாகிய அம்பால் தாக்கப்பட்ட (பகைவன்) விலகிச் செல்கிறான்.
12.303.30
अधीत्य वेदं तपसा ब्रह्मचारी ।
यज्ञाञ्शक्त्या सन्निसृज्येह पञ्च।
वनं गच्छेत्पुरुषो धर्मकामः ।
श्रेयः कृत्वा स्थापयित्वा स्ववंशम् ॥ १२.३०३.३० ॥
வேதத்தைக் கற்று, தவத்தால் பிரம்மசாரியாக இருந்து, தன் சக்திக்கேற்ப இங்கு ஐந்து யாகங்களைச் செய்து முடித்து, தர்மத்தை விரும்பும் மனிதன் காட்டிற்குச் செல்லட்டும்; தன் வம்சத்தை நிலைநிறுத்தி நன்மையை அடையட்டும்.
12.303.31
उपभोगैरपि त्यक्तं नात्मानं सादयेन्नरः ।
चण्डालत्वेऽपि मानुष्यं सर्वथा तात शोभनम् ॥ १२.३०३.३१ ॥
இன்பங்களை விட்டொழித்தாலும் மனிதன் தன்னைக் கெடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது; அன்பான மகனே, சண்டாளனாக இருந்தாலும் மனிதப் பிறவி எவ்வகையிலும் சிறப்பானது.
12.303.32
इयं हि योनिः प्रथमा यां प्राप्य जगतीयते ।
आत्मा वै शक्यते त्रातुं कर्मभिः शुभलक्षणैः ॥ १२.३०३.३२ ॥
இதுவே முதல் பிறவி; இதை அடைந்த உயிர் உலகில் செல்கிறது; நல்ல குறிகள் கொண்ட செயல்களால்தான் ஆன்மாவைக் காக்க முடியும்.
12.303.33
कथं न विप्रणश्येम योनितोस्या इति प्रभो ।
कुर्वन्ति धर्मं मनुजाः श्रुतिप्रामाण्यदर्शनात् ॥ १२.३०३.३३ ॥
"இந்தப் பிறவியிலிருந்து நாம் எப்படி அழியாமல் இருப்பது?" என்று, ஐயனே, மனிதர்கள் சுருதியின் அதிகாரத்தைக் கண்டு தர்மத்தைக் கடைப்பிடிக்கின்றனர்.
12.303.34
यो दुर्लभतरं प्राप्य मानुष्यं द्विषते नरः ।
धर्मावमन्ता कामात्मा भवेत्स खलु वञ्च्यते ॥ १२.३०३.३४ ॥
மிகவும் அரிதான மனிதப் பிறவியைப் பெற்றும் அதை வெறுக்கும் மனிதன், தர்மத்தை அவமதித்து காமத்தில் மூழ்குபவன், நிச்சயமாக ஏமாற்றப்படுகிறான்.
12.303.35
यस्तु प्रीतिपुराणेन चक्षुषा तात पश्यति ।
दीपोपमानि भूतानि यावदर्थान्न पश्यति ॥ १२.३०३.३५ ॥
அன்பான மகனே, பழைய அன்புக் கண்ணால் பார்ப்பவன், உயிர்களை விளக்கைப் போல் காண்கிறான்; தன் பயனை உணரும் வரை அவன் பார்க்கவில்லை.
12.303.36
सान्त्वेनानुप्रदानेन प्रियवादेन चाप्युत ।
समदुःखसुखो भूत्वा स परत्र महीयते ॥ १२.३०३.३६ ॥
ஆறுதல் கூறுவதாலும், மாறி மாறி கொடுப்பதாலும், இனிய சொற்களாலும்; இன்பத்திலும் துன்பத்திலும் சமமாக இருப்பவன் மறுலோகத்தில் கௌரவிக்கப்படுகிறான்.
12.303.37
दानं त्यागः शोभना मुर्तिमद्भ्यो ।
भूयः प्लाव्यं तपसा वै शरीरम्।
सरस्वतीनैमिषपुष्करेषु ।
ये चाप्यन्ये पुण्यदेशाः पृथिव्याम् ॥ १२.३०३.३७ ॥
தானமும் தியாகமும் உடலுள்ளவர்களுக்கு நலம் தருபவை; தவத்தால் உடலை மீண்டும் நீராட்ட வேண்டும், சரஸ்வதி, நைமிஷம், புஷ்கரம் ஆகியவற்றிலும், பூமியில் உள்ள மற்ற புண்ணிய இடங்களிலும்.
12.303.38
गृहेषु येषामसवः पतन्ति ।
तेषामथो निर्हरणं प्रशस्तम्।
यानेन वै प्रापणं च श्मशाने ।
शुचौ देशे विधिना चैव दाहः ॥ १२.३०३.३८ ॥
வீடுகளில் யாருடைய உயிர் பிரிகிறதோ, அவர்களின் உடலை வெளியே எடுத்துச் செல்வது சிறந்தது; வாகனத்தில் சுடுகாட்டுக்குக் கொண்டு செல்வது, சுத்தமான இடத்தில் சட்டப்படி தகனம் செய்வது.
12.303.39
इष्टिः पुष्टिर्यजनं याजनं च ।
दार्ग पुण्यानां कर्मणां च प्रयोगः।
शक्त्या पित्र्यं यच्च किंचित्प्रशस्तं ।
सर्वाण्यात्मार्थे मानवोऽयं करोति ॥ १२.३०३.३९ ॥
யாகமும் வளமும், யஜனமும் யாஜனமும், புண்ணிய கர்மங்களின் தானமும் பயிற்சியும்; தன் சக்திக்கேற்ப முன்னோர் தொடர்பானது எதுவாயினும் நலமானவை அனைத்தையும் இம்மனிதன் தனக்காகவே செய்கிறான்.
12.303.40
गृहस्थानां च सर्वेषां विनाशमभिकाङ्क्षताम् ।
निधनं शोभनं तात पुलिनेषु क्रियावताम् ॥ १२.३०३.४० ॥
அன்பு மகனே! இல்லறத்தாருக்கும் அனைவருக்கும், அழிவை விரும்புபவர்களுக்கும், மணற்கரைகளில் கடமைகளைச் செய்பவர்களுக்கும் இறப்பு நலமானது.
12.303.41
धर्मशास्त्राणि वेदाश्च ष़डङ्गानि नराधिप ।
श्रेयसोर्थे विधीयन्ते नरस्याक्लिष्टकर्मणः ॥ १२.३०३.४१ ॥
மன்னர்களின் தலைவனே! தர்மசாஸ்திரங்களும் வேதங்களும் ஆறு அங்கங்களும், களங்கமற்ற செயல்கள் கொண்ட மனிதனின் உயர் நன்மைக்காக விதிக்கப்பட்டுள்ளன.
12.303.42
एतद्वै सर्वमाख्यातं मुनिना सुमहात्मना ।
विदेहराजाय पुरा श्रयेसोर्थे नराधिप ॥ १२.३०३.४२ ॥
மன்னர்களின் தலைவனே! இவையனைத்தையும் முன்பு மகாத்மாவான முனிவர் விதேஹ மன்னனிடம் மனிதனின் உயர் நன்மைக்காக எடுத்துரைத்தார்.