Mahābhārata · Adhyāya 12.308
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.308.1
किं तदक्षरमित्युक्तं यस्मान्नावर्तते पुनः ।
किंच तत्क्षरमित्युक्तं यस्मादावर्तते पुनः ॥ १२.३०८.१ ॥
Was ist das, was das Unvergängliche genannt wird, von dem man nicht zurückkehrt? Und was ist das, was das Vergängliche genannt wird, von dem man wieder zurückkehrt?
12.308.2
अक्षरधरयोर्व्यक्तिं पृच्छाम्यरिनिषूदन ।
उपलब्धुं महाबाहो तत्त्वेन कुरुनन्दन ॥ १२.३०८.२ ॥
Vernichter der Feinde, ich frage, um die Natur des Unvergänglichen und seines Trägers wahrhaftig zu erkennen, o Starkarmiger, Freude der Kurus.
12.308.3
त्वं हि ज्ञाननिधिर्विप्रैरुच्यसे वेदपारगैः ।
ऋषिभिश्च महाभागैर्यतिभिश्च महात्मभिः ॥ १२.३०८.३ ॥
Du wirst von den im Veda bewanderten Brahmanen, den hochbegnadeten Weisen, den Asketen und den großen Seelen als Schatz des Wissens bezeichnet.
12.308.4
शेषमत्यं दिनानां ते दक्षिणायनभास्करे ।
आवृत्ते भगवत्यर्के गन्तासि परमां गतिम् ॥ १२.३०८.४ ॥
Wenn die gesegnete Sonne in den südlichen Lauf zurückgekehrt ist, wird nur noch wenig von deinen Tagen übrig sein; dann wirst du das höchste Ziel erreichen.
12.308.5
त्वयि प्रतिगते श्रेयः कुतः श्रोष्यामहे वयम् ।
कुरुवंशप्रदीपस्त्वं ज्ञानदीपेन दीप्यसे ॥ १२.३०८.५ ॥
Wenn du uns verlassen hast, woher sollen wir dann das Gute hören? Du bist die Leuchte des Kuru-Geschlechts, du strahlst mit der Leuchte des Wissens.
12.308.6
तदेतच्छ्रोतुमिच्छामि त्वत्तः कुरुकुलोद्वह ।
न तृष्यामीह राजेन्द्र शृण्वन्नमृतमीदृशम् ॥ १२.३०८.६ ॥
Dies ist es, was ich von dir hören möchte, o Träger des Kuru-Geschlechts. O Herr der Könige, selbst wenn ich hier solchen Nektar höre, bin ich nicht gesättigt.
12.308.7
अत्र ते वर्तयिष्यामि इतिहासं पुरातनम् ।
वसिष्ठस्य च संवादं करालजनकस्य च ॥ १२.३०८.७ ॥
Hier will ich dir eine alte Überlieferung erzählen: den Dialog zwischen Vasiṣṭha und Karālajanaka.
12.308.8
वसिष्ठं श्रेष्ठमासीनमृषीणां भास्करद्युतिम् ।
पप्रच्छ जनको राजा ज्ञानं नैःश्रेयसं परम् ॥ १२.३०८.८ ॥
Vasiṣṭha, der beste der Weisen, sonnengleich strahlend, saß dort; König Janaka fragte ihn nach dem höchsten Wissen, das zum höchsten Heil führt.
12.308.9
परमध्यात्मकुशलमध्यात्मगतिनिश्चयम् ।
मैत्रावरुणिमासीनमभिवाद्य कृताञ्जलिः ॥ १२.३०८.९ ॥
Als er Maitrāvaruṇi (Vasiṣṭha) sah, der im höchsten inneren Selbst bewandert und auf dem Pfad des Selbst gefestigt war, sitzend, grüßte Janaka ihn mit gefalteten Händen.
12.308.10
स्वक्षरं प्रश्रितं वाक्यं मधुरं चाप्यनुल्वणम् ।
पप्रच्छर्षिवरं राजा करालजनकः पुरा ॥ १२.३०८.१० ॥
Mit klaren, demütigen, süßen und sanften Worten fragte König Karāla-Janaka einst den besten der Weisen.
12.308.11
भगवञ्श्रोतुमिच्छामि परं ब्रह्म सनातनम् ।
यस्मान्न पुनरावृत्तिमाप्नुवन्ति मनीषिणः ॥ १२.३०८.११ ॥
Ehrwürdiger, ich möchte vom höchsten, ewigen Brahman hören, durch dessen Erlangung die Weisen nicht mehr zurückkehren.
12.308.12
यच्च तत्क्षरमित्युक्तं यत्रेदं क्षरते जगत् ।
यच्चाक्षरमिति प्रोक्तं शिवं क्षेम्यमनामयम् ॥ १२.३०८.१२ ॥
Das, was das Vergängliche genannt wird, in dem diese Welt zerfällt, und das, was das Unvergängliche genannt wird — heilvoll, sicher und frei von Leiden.
12.308.13
श्रूयतां पृथिवीपाल क्षरतीदं यथा जगत् ।
यन्न क्षरति पूर्वेण यावत्कालेन चाप्यथ ॥ १२.३०८.१३ ॥
O Beschützer der Erde, höre, wie diese Welt vergeht, was nicht durch das Frühere vergeht, und wie lange es währt.
12.308.14
युगं द्वादशसाहस्रं कल्पं विद्धि चतुर्युगम् ।
दशकल्पशतावृत्तमहस्तद्ब्राह्ममुच्यते ॥ १२.३०८.१४ ॥
Wisse, dass zwölftausend Jahre ein Zeitalter sind und vier Zeitalter ein Kalpa; was durch zehnmalige Wiederholung von tausend Kalpas entsteht, heißt der Tag Brahmās.
12.308.15
रात्रिश्चैतावती राजन्यस्यान्ते प्रतिबुध्यते ।
सृजत्यनन्तकर्माणं महान्तं भूतमग्रजम् ॥ १२.३०८.१५ ॥
O König, die Nacht ist von gleicher Länge; an ihrem Ende erwacht er wieder und erschafft das große, erstgeborene Wesen unendlicher Taten.
12.308.16
मूर्तिमन्तममूर्तात्मा विश्वं शंभुः स्वयंभुवम् ।
अणिमा लघिमा प्राप्तिरीशानं ज्योतिरव्ययम् ॥ १२.३०८.१६ ॥
Verkörpert, doch sein Selbst ist formlos; er ist das Weltall, Śambhu, der Selbstseiende; der Herr Īśāna mit Atom-Macht, Leichtigkeit und Erlangung, das unvergängliche Licht.
12.308.17
सर्वतः पाणिपादं तत्सर्वतोक्षिशिरोमुखम् ।
सर्वतः श्रुतिमल्लोके सर्वमावृत्य तिष्ठति ॥ १२.३०८.१७ ॥
Seine Hände und Füße sind überall, seine Augen, Häupter und Gesichter überall; er hört überall und steht da, alles im Weltall umhüllend.
12.308.18
हिरण्यगर्भो भगवानेष बुद्धिरिति स्मृतः ।
महानिति च योगेषु विरिञ्चिरिति चाप्यजः ॥ १२.३०८.१८ ॥
Dieser erhabene Herr heißt Hiraṇyagarbha, gilt als Intellekt; in den Yogas wird er auch der Große und Virinci genannt; er ist ungeboren.
12.308.19
साङ्ख्ये च पठ्यते शास्त्रे नामभिर्बहुधात्मकः ।
विचित्ररूपो विश्वात्मा एकाक्षर इति स्मृतः ॥ १२.३०८.१९ ॥
Im Sāṅkhya-Lehrbuch wird er mit vielen Namen gepriesen: das vielgestaltige Selbst, von wunderbarer Gestalt, das Selbst des Weltalls, als die eine Silbe erinnert.
12.308.20
वृतं नैकात्मकं येन कृतं त्रैलोक्यमात्मना ।
तथैव बहुरूपत्वाद्विश्वरूप इति स्मृतः ॥ १२.३०८.२० ॥
Er, durch dessen Selbst die drei Welten umhüllt und vielselbstig gemacht wurden; und ebenso wird er wegen seiner vielen Gestalten als Weltgestalt erinnert.
12.308.21
एष वै विक्रियापन्नः सृजत्यात्मानमात्मना ।
अहंकारं महातेजाः प्रजापतिरंकृतम् ॥ १२.३०८.२१ ॥
Dieser Herr der Geschöpfe von großem Glanz, der eine Wandlung erfahren hat, erschafft sich selbst durch sich selbst: das Ich-Prinzip, das gebildet ist.
12.308.22
अव्यक्ताद्व्यक्तमापन्नं विद्यासर्गं वदन्ति तम् ।
महान्तं चाप्यहंकारमविद्यासर्गमेव च ॥ १२.३०८.२२ ॥
Was sich aus dem Unoffenbaren offenbart und hervorgegangen ist, nennen sie die Schöpfung des Wissens; das Große und ebenso das Ich, und ebenso ist die Schöpfung der Unwissenheit dasselbe.
12.308.23
अपरश्च परश्चैव समुत्पन्नौ तथैकतः ।
विद्याविद्येति विख्याते श्रुतिशास्त्रार्थचिन्तकैः ॥ १२.३०८.२३ ॥
Das Niedere und das Höhere entstanden beide zugleich aus einer Quelle; so sind Wissen und Unwissenheit bei denen berühmt, die über den Sinn von Schrift und Lehrbuch nachdenken.
12.308.24
भूतसर्गमहंकारात्तृतीयं विद्धि पार्थिव ।
अहंकारेषु सर्वेषु चतुर्थं विद्धि वैकृतम् ॥ १२.३०८.२४ ॥
O König, erkenne die Schöpfung der Elemente, aus dem Ich hervorgegangen, als die dritte; und unter allen Ichs erkenne das vierte als das umgestaltete.
12.308.25
वायुर्ज्योतिरथाकाशमापोऽथ पृथिवी तथा ।
शब्दः स्पर्शश्च रूपं च रसो गन्धस्तथैव च ॥ १२.३०८.२५ ॥
Wind, Licht, Raum, dann Wasser und ebenso Erde; Klang, Berührung, Gestalt, Geschmack und Geruch ebenso.
12.308.26
एवं युगपदुत्पन्नं दशवर्गमसंशयम् ।
पञ्चमं विद्धि राजेन्द्र भौतिकं सर्गमर्थवत् ॥ १२.३०८.२६ ॥
So ist die Gruppe der Zehn, zugleich entstanden, ohne Zweifel. O Herrscher der Könige, erkenne die fünfte, die elementare Schöpfung, als sinnvoll.
12.308.27
श्रोत्रं त्वक्चक्षुषी जिह्वा घ्राणमेव च पञ्चमम् ।
वाक्च हस्तौ च पादौ च पायुर्मेढ्रं तथैव च ॥ १२.३०८.२७ ॥
Ohr, Haut, die beiden Augen, Zunge und als fünftes die Nase; Sprache, die beiden Hände, die beiden Füße, After und Geschlechtsorgan ebenso.
12.308.28
बुद्धीन्द्रियाणि चैतानि तथा कर्मेन्द्रियाणि च ।
संभूतानीह युगपन्मनसा सह पार्थिव ॥ १२.३०८.२८ ॥
Diese Wahrnehmungsorgane und ebenso die Handlungsorgane sind zusammen mit dem Geist hier zugleich entstanden, o König.
12.308.29
एषा तत्त्वचतुर्विशत्सर्वाकृतिषु वर्तते ।
यां ज्ञात्वा नाभिशोचन्ति ब्राह्मणास्तत्त्वदर्शिनः ॥ १२.३०८.२९ ॥
Diese vierundzwanzig Prinzipien bestehen in allen Gestalten; wer sie kennt, die wahrheitssehenden Brahmanen, trauern nicht.
12.308.30
एतद्देहं समाख्यानं त्रैलोक्ये सर्वदेहिषु ।
वेदितव्यं नरश्रेष्ठ सदेवनरदानवे ॥ १२.३०८.३० ॥
Diese Darlegung des Körpers, o Bester der Menschen, ist bei allen verkörperten Wesen der drei Welten zu erkennen, unter Göttern, Menschen und Dämonen.
12.308.31
सयक्षभूतगन्धर्वे सकिन्नरमहोरगे ।
सचारणपिशाचे वै सदेवर्षिनिशाचरे ॥ १२.३०८.३१ ॥
Zusammen mit Yakṣas, Geistern, Gandharvas, Kinnaras und großen Schlangen, zusammen mit Cāraṇas und Piśācas, zusammen mit Göttern, Weisen und Nachtwesen.
12.308.32
सदंशकीटमशक्रे सपूतिकृमिमूषिके ।
शुनि श्वपाके चैणेये सचाण्डाले सपुल्कसे ॥ १२.३०८.३२ ॥
Zusammen mit Bremsen, Insekten und Mücken, zusammen mit stinkenden Würmern und Mäusen, im Hund, im Hundekocher der Unberührbaren und im Hirsch, zusammen mit einem Caṇḍāla, zusammen mit einem Pulkasa.
12.308.33
हस्त्यश्वखरशार्दूले सवृके गवि चैव ह ।
यच्च मूर्तिमयं किचित्सर्वत्रैतन्निदर्शनम् ॥ १२.३०८.३३ ॥
In Elefanten, Pferden, Eseln und Tigern, zusammen mit einem Wolf, und auch in einer Kuh; alles Verkörperte ist überall ein Beispiel dafür.
12.308.34
जले भुवि तथाऽऽकाशे नान्यत्रेति विनिश्चयः ।
स्थानं देहवतामस्ति इत्येवमनुशुश्रुम ॥ १२.३०८.३४ ॥
Im Wasser, auf der Erde und ebenso im Raum, nirgends sonst: das ist die Gewissheit. Für verkörperte Wesen gibt es einen Ort; so haben wir es gehört.
12.308.35
कृत्स्नमेतावतस्तात क्षरते व्यक्तसंज्ञितम् ।
अहन्यहनि भूतात्मा ततः क्षर इति स्मृतः ॥ १२.३०८.३५ ॥
Lieber, all dies, was man das Offenbare nennt, so viel davon, vergeht. Tag für Tag die Seele der Wesen; deshalb wird es als das Vergängliche erinnert.
12.308.36
एतद्धि क्षरमित्युक्तं क्षरतीदं यथा जगत् ।
जगन्मोहात्मकं प्राहुरव्यक्तं व्यक्तसंज्ञकम् ॥ १२.३०८.३६ ॥
Dies wird das Vergängliche genannt, so wie diese Welt vergeht. Die Welt nennt man von der Natur der Täuschung; das Unoffenbare nennt man mit dem Namen des Offenbaren.
12.308.37
महांश्चैवाग्रजो नित्यमेतत्क्षरनिदर्शनम् ।
कथितं ते महाराजन्यस्मान्नावर्तते पुनः ॥ १२.३०८.३७ ॥
Groß und ewig der Erstgeborene ist dies das Beispiel des Vergänglichen. Es wurde dir gesagt, großer König, denn es kehrt nicht wieder zurück.
12.308.38
पञ्चर्विशतिमो विष्णुर्निस्तत्त्वस्तत्त्वसंज्ञितः ।
तत्त्वसंश्रयणादेतत्तत्वमाहुर्मनीषिणः ॥ १२.३०८.३८ ॥
Der Fünfundzwanzigste, Viṣṇu, ist ohne Prinzip, genannt Prinzip. Durch die Zuflucht zu den Prinzipien nennen ihn die Weisen 'Prinzip'.
12.308.39
यन्मर्त्यमसृजद्व्यक्तं तत्तन्मूर्त्यधितिष्ठति ।
चतुर्विशतिमोऽव्यक्तो ह्यमूर्तः पञ्चविंशकः ॥ १२.३०८.३९ ॥
Was er als sterblich und manifest hervorbrachte, verweilt in jeder Gestalt. Der Vierundzwanzigste ist das Unoffenbare, der Fünfundzwanzigste das Formlose.
12.308.40
स एव हृदि सर्वासु मूर्तिष्वात्मावतिष्ठते ।
चेतयंश्चेतनान्नित्यं सर्वमूर्तिरमूर्तिमान् ॥ १२.३०८.४० ॥
Dasselbe Selbst weilt im Herzen aller Gestalten. Die bewussten Wesen ewig erweckend, ist es, obwohl alle Gestalten habend, formlos.
12.308.41
सर्वप्रत्ययधर्मिण्यां स सर्गः प्रत्ययात्मकः ।
गोचरे वर्तते नित्यं निर्गुणो गुणसंज्ञिते ॥ १२.३०८.४१ ॥
In jener Schöpfung, die die Natur aller Erkenntnis hat und aus Erkenntnis besteht, weilt das Eigenschaftslose ewig im Bereich der Wahrnehmung, der mit den Eigenschaften benannt wird.
12.308.42
एवमेष महानात्मा सर्गप्रलयकोविदः ।
विकुर्वाणः प्रकृतिमानभिमन्यत्यबुद्धिमान् ॥ १२.३०८.४२ ॥
So hält dieses große Selbst, kundig in Schöpfung und Auflösung, indem es die Natur verwandelt, sich aus Unverstand für eins mit dieser Natur.
12.308.43
तमः सत्वरजोयुक्तस्तासु तास्विह योनिषु ।
लीयते प्रतिबुद्धत्वादबुद्धजनसेवनात् ॥ १२.३०८.४३ ॥
Mit Tamas, Sattva und Rajas verbunden, verschmilzt er hier in diesem oder jenem Mutterschoß, weil er den Objekten zugewandt ist und Unwissende bedient.
12.308.44
सहवासनिवासात्मा नान्योऽहमिति मन्यते ।
योऽहं सोहमिति ह्युक्त्वा गुणानेवानुवर्तते ॥ १२.३०८.४४ ॥
Wer sein Selbst im Zusammenleben und Wohnen sieht, denkt: »Ich bin nicht ein anderer.« Indem er sagt »Ich bin, was jener ist, jener ist, was ich bin«, folgt er nur den Eigenschaften.
12.308.45
तमसा तामसान्भावान्विविधान्प्रतिपद्यते ।
रजसा राजसांश्चैव सात्विकान्सत्वसंश्रयात् ॥ १२.३०८.४५ ॥
Durch Tamas erlangt er vielfältige tamasische Zustände; durch Rajas rajasische Zustände, und durch Zuflucht im Sattva sattvische Zustände.
12.308.46
शुक्ललोहितकृष्णानि रूपाण्येतानि त्रीणि तु ।
सर्वाण्येतानि रूपाणि यानीह प्राकृतानि वै ॥ १२.३०८.४६ ॥
Weiß, Rot und Schwarz — dies sind die drei Gestalten. Alle natürlichen Gestalten, die es hier gibt, sind diese.
12.308.47
तामसा निरयं यान्ति राजसा मानुपानथ ।
सात्विका देवलोकाय गच्छन्ति सुखभागिनः ॥ १२.३०८.४७ ॥
Die Tamasischen gehen in die Hölle, die Rajasischen zur menschlichen Geburt, und die Sattvischen, Teilhaber des Glücks, gehen in die Welt der Götter.
12.308.48
निष्कैवल्येन पापेन तिर्यग्योनिमवाप्नुयात् ।
पुण्यपापेन मानुष्यं पुण्येनैकेन देवताः ॥ १२.३०८.४८ ॥
Durch Sünde allein, ohne jedes Verdienst, erlangt man einen tierischen Mutterschoß; durch eine Mischung aus Verdienst und Sünde die menschliche Geburt; durch Verdienst allein die Götter.
12.308.49
एवमव्यक्तविषयं क्षरमाहुर्मनीषिणः ।
पञ्चविंशतिमो योऽयं ज्ञानादेव प्रवर्तते ॥ १२.३०८.४९ ॥
So nennen die Weisen das Vergängliche, dessen Gegenstand das Unoffenbare ist; dieses fünfundzwanzigste Prinzip entsteht allein aus dem Wissen.