மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.308
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.308.1
किं तदक्षरमित्युक्तं यस्मान्नावर्तते पुनः ।
किंच तत्क्षरमित्युक्तं यस्मादावर्तते पुनः ॥ १२.३०८.१ ॥
அழியாததென்று சொல்லப்படுவது எது, அதிலிருந்து மீண்டும் திரும்புவதில்லையோ? அழியக்கூடியதென்று சொல்லப்படுவது எது, அதிலிருந்து மீண்டும் திரும்புவதுண்டோ?
12.308.2
अक्षरधरयोर्व्यक्तिं पृच्छाम्यरिनिषूदन ।
उपलब्धुं महाबाहो तत्त्वेन कुरुनन्दन ॥ १२.३०८.२ ॥
பகைவரை அழிப்பவனே, அழியாததின் மற்றும் அதைத் தாங்குபவனின் இயல்பை உண்மையாக அறிய விரும்பி வினவுகிறேன். பெருந்தோளனே, குருக்களின் மகிழ்ச்சியே.
12.308.3
त्वं हि ज्ञाननिधिर्विप्रैरुच्यसे वेदपारगैः ।
ऋषिभिश्च महाभागैर्यतिभिश्च महात्मभिः ॥ १२.३०८.३ ॥
நீ அறிவின் களஞ்சியம் என்று வேதங்களைக் கடந்தறிந்த அந்தணர்களாலும், பெரும்பேறு பெற்ற முனிவர்களாலும், துறவிகளாலும், மகாத்மாக்களாலும் சொல்லப்படுகிறாய்.
12.308.4
शेषमत्यं दिनानां ते दक्षिणायनभास्करे ।
आवृत्ते भगवत्यर्के गन्तासि परमां गतिम् ॥ १२.३०८.४ ॥
பகவான் சூரியன் தென்திசைப் பயணத்தில் திரும்பும்போது உன் நாட்களில் சிறிதே மீதமிருக்கும்; அப்போது நீ உயர்ந்த கதியை அடைவாய்.
12.308.5
त्वयि प्रतिगते श्रेयः कुतः श्रोष्यामहे वयम् ।
कुरुवंशप्रदीपस्त्वं ज्ञानदीपेन दीप्यसे ॥ १२.३०८.५ ॥
நீ சென்றுவிட்டால் நன்மையான உபதேசத்தை நாங்கள் எங்கிருந்து கேட்போம்? குருவம்சத்தின் விளக்கே, அறிவு விளக்கால் ஒளிர்கிறாய்.
12.308.6
तदेतच्छ्रोतुमिच्छामि त्वत्तः कुरुकुलोद्वह ।
न तृष्यामीह राजेन्द्र शृण्वन्नमृतमीदृशम् ॥ १२.३०८.६ ॥
இதையே நான் உன்னிடமிருந்து கேட்க விரும்புகிறேன், குலத்தைத் தாங்குபவனே. அரசர்களின் அரசே, இத்தகைய அமிழ்தத்தைக் கேட்டாலும் இங்கு நான் திருப்தியடையவில்லை.
12.308.7
अत्र ते वर्तयिष्यामि इतिहासं पुरातनम् ।
वसिष्ठस्य च संवादं करालजनकस्य च ॥ १२.३०८.७ ॥
இங்கு நான் உனக்கு ஒரு பழைய இதிகாசத்தை — வசிஷ்டருக்கும் கராலஜனகருக்கும் இடையிலான உரையாடலை — சொல்லுவேன்.
12.308.8
वसिष्ठं श्रेष्ठमासीनमृषीणां भास्करद्युतिम् ।
पप्रच्छ जनको राजा ज्ञानं नैःश्रेयसं परम् ॥ १२.३०८.८ ॥
சூரியனைப் போல் ஒளிரும், முனிவர்களில் சிறந்த வசிஷ்டர் அமர்ந்திருந்தார்; மன்னன் ஜனகர் அவரிடம் உயர்ந்த நன்மை தரும் ஞானத்தைப் பற்றிக் கேட்டார்.
12.308.9
परमध्यात्मकुशलमध्यात्मगतिनिश्चयम् ।
मैत्रावरुणिमासीनमभिवाद्य कृताञ्जलिः ॥ १२.३०८.९ ॥
பரம ஆன்மிகத்தில் வல்லவரும், ஆத்ம நெறியில் உறுதியானவருமான மைத்ராவருணி (வசிஷ்டர்) அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டு, கைகூப்பி வணங்கி (ஜனகர் கேட்டார்).
12.308.10
स्वक्षरं प्रश्रितं वाक्यं मधुरं चाप्यनुल्वणम् ।
पप्रच्छर्षिवरं राजा करालजनकः पुरा ॥ १२.३०८.१० ॥
தெளிவான எழுத்துகளுடனும், பணிவான, இனிமையான, கடுமையற்ற சொற்களுடனும், முன்பு மன்னன் கராலஜனகர் முனிவர்களில் சிறந்தவரிடம் கேட்டார்.
12.308.11
भगवञ्श्रोतुमिच्छामि परं ब्रह्म सनातनम् ।
यस्मान्न पुनरावृत्तिमाप्नुवन्ति मनीषिणः ॥ १२.३०८.११ ॥
பகவானே! பரமான, நித்தியமான பிரம்மத்தைக் கேட்க விரும்புகிறேன்; அதை அடைந்து ஞானிகள் மீண்டும் திரும்புவதில்லை.
12.308.12
यच्च तत्क्षरमित्युक्तं यत्रेदं क्षरते जगत् ।
यच्चाक्षरमिति प्रोक्तं शिवं क्षेम्यमनामयम् ॥ १२.३०८.१२ ॥
எது "க்ஷரம்" எனப்படுகிறதோ, அதில் இவ்வுலகம் அழிந்து செல்கிறது; எது "அக்ஷரம்" எனப்படுகிறதோ, அது சிவமும், க்ஷேம்யமும், நோயற்றதுமாகும்.
12.308.13
श्रूयतां पृथिवीपाल क्षरतीदं यथा जगत् ।
यन्न क्षरति पूर्वेण यावत्कालेन चाप्यथ ॥ १२.३०८.१३ ॥
பூமியின் காவலனே, இந்த உலகம் எவ்வாறு அழிகிறது என்பதையும், முந்தையதால் அழியாதது எது, அது எத்தனை காலம் நிலைக்கிறது என்பதையும் கேள்.
12.308.14
युगं द्वादशसाहस्रं कल्पं विद्धि चतुर्युगम् ।
दशकल्पशतावृत्तमहस्तद्ब्राह्ममुच्यते ॥ १२.३०८.१४ ॥
பன்னிரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் ஒரு யுகம் என்றும், நான்கு யுகங்கள் ஒரு கல்பம் என்றும் அறிக. ஆயிரம் கல்பங்களைப் பத்து முறை சுழற்றினால் அது பிரம்மாவின் நாள் எனப்படும்.
12.308.15
रात्रिश्चैतावती राजन्यस्यान्ते प्रतिबुध्यते ।
सृजत्यनन्तकर्माणं महान्तं भूतमग्रजम् ॥ १२.३०८.१५ ॥
அரசனே, அதே அளவுள்ள இரவு உண்டு; அதன் முடிவில் அவன் மீண்டும் விழித்து, எல்லையற்ற செயல்களுடைய பெரிய முதல் பிறந்த உயிரைப் படைக்கிறான்.
12.308.16
मूर्तिमन्तममूर्तात्मा विश्वं शंभुः स्वयंभुवम् ।
अणिमा लघिमा प्राप्तिरीशानं ज्योतिरव्ययम् ॥ १२.३०८.१६ ॥
உருவம் கொண்டவன், ஆனால் உருவற்ற ஆன்மா உடையவன்; அவன் உலகம், சம்பு, சுயம்பு; அணிமா, லகிமா, பிராப்தி கொண்ட ஈசானன், அழியாத ஒளி.
12.308.17
सर्वतः पाणिपादं तत्सर्वतोक्षिशिरोमुखम् ।
सर्वतः श्रुतिमल्लोके सर्वमावृत्य तिष्ठति ॥ १२.३०८.१७ ॥
அவனுடைய கைகளும் கால்களும் எங்கும் உள்ளன; கண்களும் தலைகளும் முகங்களும் எங்கும் உள்ளன; அவன் எங்கும் செவியுடையவன், உலகில் அனைத்தையும் சூழ்ந்து நிற்கிறான்.
12.308.18
हिरण्यगर्भो भगवानेष बुद्धिरिति स्मृतः ।
महानिति च योगेषु विरिञ्चिरिति चाप्यजः ॥ १२.३०८.१८ ॥
இந்த பகவான் ஹிரண்யகர்பன் எனப்படுகிறான், புத்தி என்று நினைவுகூரப்படுகிறான்; யோகங்களில் 'மஹான்' என்றும், 'விரிஞ்சி' என்றும் அவன் அழைக்கப்படுகிறான்; அவன் பிறப்பற்றவன்.
12.308.19
साङ्ख्ये च पठ्यते शास्त्रे नामभिर्बहुधात्मकः ।
विचित्ररूपो विश्वात्मा एकाक्षर इति स्मृतः ॥ १२.३०८.१९ ॥
சாங்கிய சாஸ்திரத்தில் அவர் பல பெயர்களால் ஓதப்படுகிறார்; பலவாறான ஆத்மாவாக, விசித்திர ரூபமுடையவராக, உலகாத்மாவாக, 'ஏகாக்ஷரர்' என்று நினைவுகூரப்படுகிறார்.
12.308.20
वृतं नैकात्मकं येन कृतं त्रैलोक्यमात्मना ।
तथैव बहुरूपत्वाद्विश्वरूप इति स्मृतः ॥ १२.३०८.२० ॥
எவர் தம் ஆத்மாவால் மூவுலகையும் மூடி பல ஆத்மாக்களுடையதாகச் செய்தாரோ, அதுபோல் பல ரூபங்களால் அவர் 'விஸ்வரூபர்' என நினைவுகூரப்படுகிறார்.
12.308.21
एष वै विक्रियापन्नः सृजत्यात्मानमात्मना ।
अहंकारं महातेजाः प्रजापतिरंकृतम् ॥ १२.३०८.२१ ॥
இவரே மகா தேஜஸ்வியான பிரஜாபதி; மாற்றம் அடைந்து தம்மாலேயே தம்மை சிருஷ்டிக்கிறார் — குறிக்கப்பட்ட அகங்காரத்தை.
12.308.22
अव्यक्ताद्व्यक्तमापन्नं विद्यासर्गं वदन्ति तम् ।
महान्तं चाप्यहंकारमविद्यासर्गमेव च ॥ १२.३०८.२२ ॥
அவ்யக்தத்திலிருந்து வ்யக்தமாகி எழுந்ததை வித்யாசர்க்கம் என்கின்றனர்; மகத்தையும் அகங்காரத்தையும் அவித்யாசர்க்கம் என்பதும் அதுவே.
12.308.23
अपरश्च परश्चैव समुत्पन्नौ तथैकतः ।
विद्याविद्येति विख्याते श्रुतिशास्त्रार्थचिन्तकैः ॥ १२.३०८.२३ ॥
அபரமும் பரமும் ஒரே மூலத்திலிருந்து தோன்றின; இவ்வாறு வித்யையும் அவித்யையும், சுருதி சாஸ்திரங்களின் பொருளை ஆராய்வோரால் புகழ் பெற்றவை.
12.308.24
भूतसर्गमहंकारात्तृतीयं विद्धि पार्थिव ।
अहंकारेषु सर्वेषु चतुर्थं विद्धि वैकृतम् ॥ १२.३०८.२४ ॥
ஓ அரசே! அகங்காரத்திலிருந்து தோன்றும் பூதசர்க்கத்தை மூன்றாவதாக அறிக; எல்லா அகங்காரங்களிலும் நான்காவதை விகாரமானதென அறிக.
12.308.25
वायुर्ज्योतिरथाकाशमापोऽथ पृथिवी तथा ।
शब्दः स्पर्शश्च रूपं च रसो गन्धस्तथैव च ॥ १२.३०८.२५ ॥
காற்று, ஒளி, ஆகாசம், பின் நீர், மேலும் பூமி; ஒலி, தொடுதல், உருவம், சுவை, மணம் ஆகியவையும்.
12.308.26
एवं युगपदुत्पन्नं दशवर्गमसंशयम् ।
पञ्चमं विद्धि राजेन्द्र भौतिकं सर्गमर्थवत् ॥ १२.३०८.२६ ॥
இவ்வாறு ஒரே சமயத்தில் தோன்றிய பத்து வர்க்கம் ஐயமின்றி உள்ளது. ஓ மன்னர்களின் தலைவா, ஐந்தாவதான பூதச் சிருஷ்டியை பயனுள்ளதாக அறிவாயாக.
12.308.27
श्रोत्रं त्वक्चक्षुषी जिह्वा घ्राणमेव च पञ्चमम् ।
वाक्च हस्तौ च पादौ च पायुर्मेढ्रं तथैव च ॥ १२.३०८.२७ ॥
செவி, தோல், இரு கண்கள், நாக்கு, மற்றும் ஐந்தாவதான மூக்கு; பேச்சு, இரு கைகள், இரு கால்கள், குதம், பிறப்புறுப்பு ஆகியவையும்.
12.308.28
बुद्धीन्द्रियाणि चैतानि तथा कर्मेन्द्रियाणि च ।
संभूतानीह युगपन्मनसा सह पार्थिव ॥ १२.३०८.२८ ॥
ஓ அரசே, இங்கு இந்த அறிவுப் பொறிகளும், செயல் பொறிகளும் மனத்துடன் ஒரே சமயத்தில் தோன்றின.
12.308.29
एषा तत्त्वचतुर्विशत्सर्वाकृतिषु वर्तते ।
यां ज्ञात्वा नाभिशोचन्ति ब्राह्मणास्तत्त्वदर्शिनः ॥ १२.३०८.२९ ॥
இந்த இருபத்துநான்கு தத்துவங்கள் எல்லா உருவங்களிலும் நிலைபெற்றுள்ளன. இதை அறிந்து தத்துவதரிசிகளான பிராமணர்கள் துயருறுவதில்லை.
12.308.30
एतद्देहं समाख्यानं त्रैलोक्ये सर्वदेहिषु ।
वेदितव्यं नरश्रेष्ठ सदेवनरदानवे ॥ १२.३०८.३० ॥
ஓ நரச்ரேஷ்டா, மூவுலகிலும், எல்லா உடலுள்ள உயிர்களிலும், தேவர்கள், மனிதர்கள், தானவர்கள் இடையிலும் இந்த உடலின் விளக்கம் அறியத்தக்கது.
12.308.31
सयक्षभूतगन्धर्वे सकिन्नरमहोरगे ।
सचारणपिशाचे वै सदेवर्षिनिशाचरे ॥ १२.३०८.३१ ॥
யக்ஷர், பூதர், கந்தர்வர், கின்னரர், பெரும் பாம்புகள் ஆகியோருடனும், சாரணர், பிசாசர் ஆகியோருடனும், தேவர், ரிஷிகள், இரவுலாவிகளுடனும்.
12.308.32
सदंशकीटमशक्रे सपूतिकृमिमूषिके ।
शुनि श्वपाके चैणेये सचाण्डाले सपुल्कसे ॥ १२.३०८.३२ ॥
கொசு, பூச்சிகள், கொசுக்கள் ஆகியோருடனும், அழுகிய புழுக்கள், எலியுடனும், நாயிலும், சண்டாள நாயிலும், மானிலும், சண்டாளருடனும், புல்கசருடனும்.
12.308.33
हस्त्यश्वखरशार्दूले सवृके गवि चैव ह ।
यच्च मूर्तिमयं किचित्सर्वत्रैतन्निदर्शनम् ॥ १२.३०८.३३ ॥
யானை, குதிரை, கழுதை, புலி ஆகியவற்றிலும், ஓநாயுடனும், பசுவிலும்; உருவுடைய எதுவும் எங்கும் இதற்கே எடுத்துக்காட்டாகும்.
12.308.34
जले भुवि तथाऽऽकाशे नान्यत्रेति विनिश्चयः ।
स्थानं देहवतामस्ति इत्येवमनुशुश्रुम ॥ १२.३०८.३४ ॥
நீரிலும், பூமியிலும், ஆகாயத்திலும், வேறெங்குமில்லை என்பது உறுதி. உடலுடையவர்களுக்கு இடம் உண்டு என்று இவ்வாறு நாம் கேட்டிருக்கிறோம்.
12.308.35
कृत्स्नमेतावतस्तात क्षरते व्यक्तसंज्ञितम् ।
अहन्यहनि भूतात्मा ततः क्षर इति स्मृतः ॥ १२.३०८.३५ ॥
அன்பனே, இவ்வளவும் முழுவதும், வெளிப்பட்டது என அழைக்கப்படுவது அழிகிறது. நாள்தோறும் உயிர்களின் ஆன்மா; ஆகையால் அது 'க்ஷரம்' என நினைவுகூரப்படுகிறது.
12.308.36
एतद्धि क्षरमित्युक्तं क्षरतीदं यथा जगत् ।
जगन्मोहात्मकं प्राहुरव्यक्तं व्यक्तसंज्ञकम् ॥ १२.३०८.३६ ॥
இதுவே 'க்ஷரம்' எனச் சொல்லப்படுகிறது; இந்த உலகம் அழிவது போல். உலகம் மோக இயல்புடையது என்கின்றனர்; அவ்யக்தத்தை வ்யக்தம் என அழைக்கின்றனர்.
12.308.37
महांश्चैवाग्रजो नित्यमेतत्क्षरनिदर्शनम् ।
कथितं ते महाराजन्यस्मान्नावर्तते पुनः ॥ १२.३०८.३७ ॥
பெரியதும் எப்போதும் முதற்பிறந்ததுமான இது அழிவுக்குரியதன் எடுத்துக்காட்டு. மகாராஜனே, இது உனக்குச் சொல்லப்பட்டது; ஏனெனில் இது மீண்டும் திரும்பாது.
12.308.38
पञ्चर्विशतिमो विष्णुर्निस्तत्त्वस्तत्त्वसंज्ञितः ।
तत्त्वसंश्रयणादेतत्तत्वमाहुर्मनीषिणः ॥ १२.३०८.३८ ॥
இருபத்தைந்தாவது விஷ்ணு தத்துவமற்றவன்; அவன் தத்துவம் என்று பெயரிடப்படுகிறான். தத்துவங்களை அடைக்கலமாகக் கொள்வதால் அறிஞர்கள் இதை 'தத்துவம்' என்கிறார்கள்.
12.308.39
यन्मर्त्यमसृजद्व्यक्तं तत्तन्मूर्त्यधितिष्ठति ।
चतुर्विशतिमोऽव्यक्तो ह्यमूर्तः पञ्चविंशकः ॥ १२.३०८.३९ ॥
மரணமுள்ளதை வெளிப்படுத்தப்பட்டதை அவன் படைத்தான்; அந்தந்த வடிவத்தில் அது நிலைபெறுகிறது. இருபத்து நான்காவது வெளிப்படாதது; இருபத்தைந்தாவது உருவமற்றது.
12.308.40
स एव हृदि सर्वासु मूर्तिष्वात्मावतिष्ठते ।
चेतयंश्चेतनान्नित्यं सर्वमूर्तिरमूर्तिमान् ॥ १२.३०८.४० ॥
அதுவே எல்லா உருவங்களிலும் இதயத்தில் ஆத்மாவாக நிலைக்கிறது. உணர்வுடையவற்றை எப்போதும் உணர்த்தி, அது எல்லா உருவமாக இருந்தும் உருவமற்றதாகும்.
12.308.41
सर्वप्रत्ययधर्मिण्यां स सर्गः प्रत्ययात्मकः ।
गोचरे वर्तते नित्यं निर्गुणो गुणसंज्ञिते ॥ १२.३०८.४१ ॥
எல்லாப் புலனுணர்வுகளின் இயல்புடைய அந்தப் படைப்பு, உணர்வுத்தன்மை கொண்டதாக, எப்போதும் புலனுணர்வின் எல்லையில் இருக்கிறது. குணமற்றது குணம் எனப்படுவதில் நிலைக்கிறது.
12.308.42
एवमेष महानात्मा सर्गप्रलयकोविदः ।
विकुर्वाणः प्रकृतिमानभिमन्यत्यबुद्धिमान् ॥ १२.३०८.४२ ॥
இவ்வாறு இந்த மகத்தான ஆத்மா, படைப்பையும் அழிவையும் அறிந்தவன்; இயற்கையை மாற்றிக்கொண்டிருந்தாலும், அறிவற்றவன் அதனுடன் தன்னை ஒன்றாக நினைக்கிறான்.
12.308.43
तमः सत्वरजोयुक्तस्तासु तास्विह योनिषु ।
लीयते प्रतिबुद्धत्वादबुद्धजनसेवनात् ॥ १२.३०८.४३ ॥
தமஸ், சத்துவம் மற்றும் ரஜஸ் ஆகியவற்றுடன் கூடியவன் இங்கே ஒவ்வொரு பிறப்பு யோனியிலும் ஒட்டிக்கொள்கிறான்; விழிப்புணர்வு பொருள்களில் சென்றிருப்பதாலும், அறிவற்றவர்களைச் சேவிப்பதாலும்.
12.308.44
सहवासनिवासात्मा नान्योऽहमिति मन्यते ।
योऽहं सोहमिति ह्युक्त्वा गुणानेवानुवर्तते ॥ १२.३०८.४४ ॥
சேர்ந்து வசிப்பதையும் குடியிருப்பதையுமே தன் ஆத்மாவாகக் கொள்பவன், 'நான் வேறல்ல' என்று நினைக்கிறான்; 'நான் எதுவோ அதுவே அவன்' என்று சொல்லி குணங்களையே பின்பற்றுகிறான்.
12.308.45
तमसा तामसान्भावान्विविधान्प्रतिपद्यते ।
रजसा राजसांश्चैव सात्विकान्सत्वसंश्रयात् ॥ १२.३०८.४५ ॥
தமஸால் அவன் பலவிதமான தாமச நிலைகளை அடைகிறான்; ரஜஸால் ராஜச நிலைகளையும், சத்துவத்தை அடைக்கலமாகக் கொள்வதால் சாத்விக நிலைகளையும்.
12.308.46
शुक्ललोहितकृष्णानि रूपाण्येतानि त्रीणि तु ।
सर्वाण्येतानि रूपाणि यानीह प्राकृतानि वै ॥ १२.३०८.४६ ॥
வெண்மை, சிவப்பு, கருமை — இவை மூன்று நிறங்கள். இங்கு உள்ள இயற்கையான வடிவங்கள் அனைத்தும் இவையே.
12.308.47
तामसा निरयं यान्ति राजसा मानुपानथ ।
सात्विका देवलोकाय गच्छन्ति सुखभागिनः ॥ १२.३०८.४७ ॥
தாமசர்கள் நரகத்திற்குச் செல்கின்றனர்; ராஜசர்கள் மனிதப் பிறவிக்கு; சாத்விகர்கள் இன்பத்தைப் பெற்று தேவலோகத்திற்குச் செல்கின்றனர்.
12.308.48
निष्कैवल्येन पापेन तिर्यग्योनिमवाप्नुयात् ।
पुण्यपापेन मानुष्यं पुण्येनैकेन देवताः ॥ १२.३०८.४८ ॥
முற்றிலும் பாவத்தால் ஒருவன் விலங்கு யோனியை அடைகிறான்; புண்ணியமும் பாவமும் கலந்ததால் மனிதப் பிறவியையும், ஒரே புண்ணியத்தால் தேவர்களையும் அடைகிறான்.
12.308.49
एवमव्यक्तविषयं क्षरमाहुर्मनीषिणः ।
पञ्चविंशतिमो योऽयं ज्ञानादेव प्रवर्तते ॥ १२.३०८.४९ ॥
இவ்வாறு ஞானிகள் அவ்யக்தத்தை விஷயமாகக் கொண்ட க்ஷரத்தைச் சொல்கிறார்கள்; இது இருபத்தைந்தாவது தத்துவம், ஞானத்தினாலேயே வெளிப்படுகிறது.