مهابهاراتا · أدهيايا 12.31
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.31.1
तूष्णींभूतं तु राजानं शोचमानं युधिष्ठिरम् ।
तपस्वी धर्मतत्त्वज्ञः कृष्णद्वैपायनोऽब्रवीत् ॥ १२.३१.१ ॥
لما رأى الملك يودهيشثيرا صامتًا حزينًا، تكلم الزاهد كريشنا دفايانا، العالم بحقيقة الدارما.
12.31.2
प्रजानां पालनं धर्मो राज्ञां राजीवलोचन ।
धर्मः प्रमाणं लोकस्य नित्यं धर्मोऽनुवर्त्यताम् ॥ १२.३१.२ ॥
يا ذا العينين كالنيلوفر، حماية الرعية هي دارما الملوك. والدارما ميزان العالم، فلتُتَّبع الدارما دائمًا.
12.31.3
अनुतिष्ठस्व तद्राजन्पितृपैतामहं पदम् ।
ब्राह्मणेषु तु यो धर्मः स नित्यो वेदनिश्चितः ॥ १२.३१.३ ॥
أيها الملك، اتبع طريق آبائك وأجدادك. فالدارما التي للبراهمة أبدية، ثابتة بالفيدا.
12.31.4
तत्प्रमाणं प्रमाणानां शाश्वतं भरतर्षभ ।
तस्य धर्मस्य कृत्स्नस्य क्षत्रियः परिरक्षिता ॥ १२.३१.४ ॥
يا ثور البهاراتا، ذلك هو السند الأبدي بين السُّند. والكشاتريا هو حارس تلك الدارما كلها.
12.31.5
तथा यः प्रतिहन्त्यस्य शासनं विषये नरः ।
स बाहुभ्यां विनिग्राह्यो लोकयात्राविघातकः ॥ १२.३१.५ ॥
وكذلك من يعارض أمرها في مملكته، فهو مُعطِّل لنظام العالم، ويجب أن يُكبح بقوة الذراعين.
12.31.6
प्रमाणमप्रमाणं यः कुर्यान्मोहवशं गतः ।
भृत्यो वा यदि वा पुत्रस्तपस्वी वाऽथ कश्चन ॥ १२.३१.६ ॥
من يقع في قبضة الوهم فيجعل السند غير سند، سواء كان خادمًا أو ابنًا أو أي زاهد كان—
12.31.7
पापान्सर्वैरुपायैस्तान्नियच्छेच्छातयीत वा ।
अतोऽन्यथा वर्तमानो राजा प्राप्नोति किल्विषम् ॥ १२.३१.७ ॥
ينبغي أن يكبح الأشرار بكل الوسائل، أو أن يأمر بقتلهم. والملك الذي يتصرف بخلاف ذلك يقع في الإثم.
12.31.8
धर्मं विनश्यमानं हि यो न रक्षेत्स धर्महा ।
ते त्वया धर्महन्तारो निहताः सपदानुगाः ॥ १२.३१.८ ॥
من لا يحمي الدهرما وهو يُدمَّر فهو مُهلِك الدهرما. وقد قتلتَ مُهلِكي الدهرما مع أتباعهم.
12.31.9
स्वधर्मे वर्तमानस्त्वं किंनु शोचसि पाण्डव ।
राजा हि हन्याद्दद्याच्च प्रजा रक्षेच्च धर्मतः ॥ १२.३१.९ ॥
يا بانداوا، أنت ثابت في دهرمتك الخاصة، فلماذا تحزن؟ للملك أن يقتل وأن يعطي؛ وعليه أن يحمي رعيته وفق الدهرما.
12.31.10
न तेऽतिशङ्के वचनं यद्ब्रवीषि तपोधन ।
अपरोक्षो हि ते धर्मः सर्वधर्मविदां वर ॥ १२.३१.१० ॥
يا كنز التقشف، لست أشك في الكلمات التي تقولها. يا أفضل العارفين بكل دهرما، إن الدهرما ظاهرة لك.
12.31.11
मया त्ववध्या बहवो घातिता राज्यकारणात् ।
तानि कर्माणि मे ब्रह्मन्दहन्ति च पचन्ति च ॥ १२.३१.११ ॥
ومع ذلك، من أجل المملكة أمرت بقتل كثيرين لا ينبغي قتلهم. أيها البراهمي، تلك الأفعال تحرقني وتعذبني.
12.31.12
ईश्वरो वा भवेत्कर्ता पुरुषो वाऽपि भारत ।
हठो वा वर्तते लोके कर्मजं वा फलं स्मृतम् ॥ १२.३१.१२ ॥
يا سليل بهارتا، سواء كان الفاعل إلهاً أو إنساناً، أو أن الأمور في العالم تحدث بالقوة، أو أن الثمرة تُعدّ مولودة من الفعل.
12.31.13
ईश्वरेण नियुक्तो हि साध्वसाधु च भारत ।
कुरुते पुरुषः कर्म फलमीश्वरगामि तत् ॥ १२.३१.१३ ॥
يا بهاراتا، إن الإنسان المعيّن من الرب يفعل عملًا حسنًا أو سيئًا، وثمرته تعود إلى الرب.
12.31.14
यथाहि पुरुषश्छिन्द्याद्वृक्षं परशुना वने ।
छेत्तुरेव भवेत्पापं परशोर्न कथंचन ॥ १२.३१.१४ ॥
كما أن رجلًا يقطع شجرة في الغابة بفأس، فالذنب يقع على القاطع وحده، لا على الفأس بأي حال.
12.31.15
अथवा तदुपादानात्प्राप्नुयात्कर्मणः फलम् ।
दण्डशस्त्रकृतं पापं पुरुषे तन्न विद्यते ॥ १२.३१.१५ ॥
أو إذا كانت ثمرة الفعل تُنال من حمله، فإن الذنب المرتكب بالعصا أو السلاح لا يوجد في الإنسان.
12.31.16
न चैतदिष्टं कौन्तेय यदन्येन कृतं फलम् ।
प्राप्नुयादिति तस्माच्च ईश्वरे तन्निवेशय ॥ १२.३१.१६ ॥
يا ابن كونتي، ليس من المرغوب أن يحصل شخص آخر على ثمرة فعل قام به غيره؛ فضعها إذن في الرب.
12.31.17
अथापि पुरुषः कर्ता कर्मणोः शुभपापयोः ।
न परो विद्यते तस्मादेवमप्यशुभं कुतः ॥ १२.३१.१७ ॥
ومع ذلك فإن الإنسان وحده هو فاعل الأفعال الحسنة والسيئة، ولا يوجد غيره سواه. فكيف إذن يأتي الشر من غيره؟
12.31.18
न हि कश्चित्क्वचिद्राजन्दिष्टं प्रतिनिवर्तते ।
दण्डशस्त्रकृतं पापं पुरुषे तन्न विद्यते ॥ १२.३१.१८ ॥
يا ملك، لا يستطيع أحد في أي مكان أن يردّ ما قُدّر؛ والذنب المرتكب بالعصا أو السلاح لا يوجد في الإنسان.
12.31.19
यदि वा मन्यसे राजन्हतमेकं प्रतिष्ठितम् ।
एवमप्यशुभं कर्म न भूतं न भविष्यति ॥ १२.३१.१९ ॥
أيها الملك، حتى لو ظننت أن رجلاً ثابتاً قد قُتل، فإن فعلاً مشؤوماً كهذا لم يحدث من قبل ولن يحدث.
12.31.20
अथाभिपत्तिर्लोकस्य कर्तव्या पुण्यपापयोः ।
अभिपन्नमिदं लोके राज्ञामुद्यतदण्डनम् ॥ १२.३१.२० ॥
فعندئذ ينبغي للعالم أن يحكم في الفضيلة والإثم. وفي هذا العالم، هذا هو العصا المرفوعة للعقاب التي يحملها الملوك.
12.31.21
तथापि लोके कर्माणि समावर्तन्ति भारत ।
शुभाशुभफलं चैते प्राप्नुवन्तीति मे मतिः ॥ १२.३१.२१ ॥
ومع ذلك، يا بهاراتا، تعود الأفعال في العالم مراراً، وهي تنال ثمار الخير والشر — هذا رأيي.
12.31.22
एवं पश्य शुभादेशं कर्मणस्तत्फलं ध्रुवम् ।
त्यज त्वं राजशार्दूल मैवं शोके मनः कृथा ॥ १२.३१.२२ ॥
انظر إلى الأمر هكذا: التعليم الميمون للفعل وثمرته يقينيان. اترك هذا يا نمر الملوك؛ لا تجعل قلبك في الحزن على هذا النحو.
12.31.23
स्वधर्मे वर्तमानस्य सापवादेऽपि भारत ।
एवमात्मपरित्यागस्तव राजन्न शोभनः ॥ १२.३१.२३ ॥
يا بهاراتا، لمن يثبت على واجبه الخاص، حتى مع وجود اللوم — أن تتخلى عن نفسك هكذا، أيها الملك، لا يليق بك.
12.31.24
विहितानि हि कौन्तेय प्रायश्चित्तानि कर्मणाम् ।
शरीरवांस्तानि कुर्यादशरीरः पराभवेत् ॥ १२.३१.२४ ॥
يا ابن كونتي، لقد شُرعت كفارات الأفعال. فمن له جسد فليؤدها، ومن لا جسد له فسيُغلب.
12.31.25
तद्राजञ्जीवमानस्त्वं प्रायश्चित्तं करिष्यसि ।
प्रायश्चित्तमकृत्वा तु प्रेत्य तप्ताऽसि भारत ॥ १२.३१.२५ ॥
فلذلك أيها الملك، ستكفّر عن ذنبك وأنت حيّ. أما من لم يكفّر فإنه يُعذّب بعد الموت، يا بهارata.
12.31.26
हताः पुत्राश्च पौत्राश्च भ्रातरः पितरस्तथा ।
श्वशुरा गुरवश्चैव मातुलाश्च पितामहाः ॥ १२.३१.२६ ॥
قُتل الأبناء والأحفاد والإخوة والآباء والأحماء والمعلّمون والأخوال والأجداد.
12.31.27
क्षत्रियाश्च महात्मानः संबन्धिसुहृदस्तथा ।
वयस्या भागिनेयाश्च ज्ञातयश्च पितामह ॥ १२.३१.२७ ॥
المحاربون والنفوس النبيلة، والأقارب والأصدقاء، والرفاق وأبناء الأخت والأقرباء أيضاً، أيها الجد.
12.31.28
बहवश्च मनुष्येन्द्रा नानादेशसमागताः ।
घातिता राज्यलुब्धेन मयैकेन पितामह ॥ १२.३१.२८ ॥
وقد قُتل كثيرون من ملوك البشر، المجتمعين من بلدان شتى، بيدي وحدي، وأنا الطامع في المُلك، أيها الجد.
12.31.29
तांस्तादृशानहं हत्वा धर्मनित्यान्महीक्षितः ।
असकृत्सोमपान्वीरान्क्रिं प्राप्स्यामि तपोधन ॥ १२.३१.२९ ॥
بقتل أولئك الملوك الأبطال، الثابتين على الدارما، الذين شربوا السوما مراراً، ماذا أنال أنا، يا كنز التقشف؟
12.31.30
दह्याम्यनिशमद्यापि चिन्तयानः पुन पुनः ।
हीनां पार्थिवसिंहैस्तैः श्रीमद्भिः पृथिवीमिमाम् ॥ १२.३१.३० ॥
ولا أزال حتى اليوم أحترق دائماً، أفكّر مراراً أن هذه الأرض قد خلت من أولئك الملوك المجيدين كالأسود.
12.31.31
दृष्ट्वा ज्ञातिवधं घोरं हतांश्च शतशः परान् ।
कोटिशश्च नरानन्यान्परितप्ये पितामह ॥ १२.३१.३१ ॥
لقد رأيت مذبحة الأقارب المروعة، ومئات الأعداء وملايين الرجال الآخرين قد قُتلوا، فأنا أتعذب أيها الجد.
12.31.32
का नु तासां वरस्त्रीणामवस्थाऽद्य भविष्यति ।
विहीनानां तु तनयैः पतिभिर्भ्रातृभिस्तथा ॥ १२.३१.३२ ॥
ما حال تلك النساء الفاضلات، المحرومات من الأبناء والأزواج والإخوة، الآن؟
12.31.33
अस्मानन्तकरान्घोरान्पाण्डवान्वृष्णिसंहतान् ।
आक्रोशन्त्यः कृशा दीनाः प्रपतिष्यन्ति भूतले ॥ १२.३१.३३ ॥
وتلك النساء الهزيلات البائسات، يلعنّنا نحن الباندافا المرعبين جالبي الموت المتحدين مع الفرشنيين، وسيسقطن على الأرض.
12.31.34
अपश्यन्त्यः पितॄन्भ्रातॄन्पतीन्पुत्रांश्च योषितः ।
त्यक्त्वा प्राणान्स्त्रियः सर्वागमिष्यन्ति यमक्षयम् ॥ १२.३१.३४ ॥
ستترك جميع النساء، إذ لا يرين آباءهن وإخوتهن وأزواجهن وأبناءهن، أرواحهن ويذهبن إلى مسكن ياما.
12.31.35
वत्सलत्वाद्द्विजश्रेष्ठ तत्र ये नास्ति संसयः ।
व्यक्तं सौक्ष्म्याच्च धर्मस्य प्राप्स्यामः स्त्रीवधं वयम् ॥ १२.३१.३५ ॥
يا أفضل المولودين مرتين، لشفقتنا لا شك في ذلك؛ ومن الواضح أننا، بدقة الدارما، سننال إثم قتل النساء.
12.31.36
ते वयं सुहृदो हत्वा कृत्वा पापमनन्तकम् ।
नकरे निपतिष्यामो ह्यधः शिरस एव ह ॥ १२.३१.३६ ॥
بعد أن قتلنا أصدقاءنا وارتكبنا إثماً لا نهاية له، سنسقط حتماً رأساً على عقب في الجحيم.
12.31.37
शरीराणि विमोक्ष्यामस्तपसोग्रेण सत्तम ।
आश्रमाणां विशेषं त्वमथाचक्ष्व पितामह ॥ १२.३१.३७ ॥
يا أفضل الأخيار، بالتقشف الشديد نترك أجسادنا. والآن، أيها الجد، أخبرنا بالتمايز الخاص بمراحل الحياة.