மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.31
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.31.1
तूष्णींभूतं तु राजानं शोचमानं युधिष्ठिरम् ।
तपस्वी धर्मतत्त्वज्ञः कृष्णद्वैपायनोऽब्रवीत् ॥ १२.३१.१ ॥
மௌனமாக இருந்து துக்கத்தில் ஆழ்ந்த அரசன் யுதிஷ்டிரனிடம் தவசியும் தர்மத்தின் உண்மையை அறிந்தவருமான கிருஷ்ணத்வைபாயனர் கூறினார்.
12.31.2
प्रजानां पालनं धर्मो राज्ञां राजीवलोचन ।
धर्मः प्रमाणं लोकस्य नित्यं धर्मोऽनुवर्त्यताम् ॥ १२.३१.२ ॥
தாமரைக் கண்ணனே, குடிமக்களைக் காப்பதே அரசர்களின் தர்மம். தர்மமே உலகின் அளவுகோல்; தர்மமே எப்போதும் பின்பற்றப்பட வேண்டும்.
12.31.3
अनुतिष्ठस्व तद्राजन्पितृपैतामहं पदम् ।
ब्राह्मणेषु तु यो धर्मः स नित्यो वेदनिश्चितः ॥ १२.३१.३ ॥
அரசே, உன் தந்தையரும் பாட்டனாரும் சென்ற அந்த வழியைப் பின்பற்று. பிராமணர்களிடம் உள்ள தர்மம் நித்தியமானது; அது வேதங்களால் நிச்சயிக்கப்பட்டது.
12.31.4
तत्प्रमाणं प्रमाणानां शाश्वतं भरतर्षभ ।
तस्य धर्मस्य कृत्स्नस्य क्षत्रियः परिरक्षिता ॥ १२.३१.४ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, அதுவே அளவுகோல்களின் நித்திய அளவுகோல். அந்த முழுத் தர்மத்தையும் காப்பவன் க்ஷத்திரியன்.
12.31.5
तथा यः प्रतिहन्त्यस्य शासनं विषये नरः ।
स बाहुभ्यां विनिग्राह्यो लोकयात्राविघातकः ॥ १२.३१.५ ॥
அதேபோல் தன் நாட்டில் அதன் ஆணையை எதிர்க்கும் மனிதன், உலக ஒழுங்கைக் குலைப்பவன்; அவனை புஜபலத்தால் அடக்க வேண்டும்.
12.31.6
प्रमाणमप्रमाणं यः कुर्यान्मोहवशं गतः ।
भृत्यो वा यदि वा पुत्रस्तपस्वी वाऽथ कश्चन ॥ १२.३१.६ ॥
மயக்கத்தின் வசப்பட்டு பிரமாணத்தை அப்பிரமாணமாக்குபவன், அவன் ஊழியனாக இருந்தாலும், மகனாக இருந்தாலும், அல்லது தவசியாக இருந்தாலும்—
12.31.7
पापान्सर्वैरुपायैस्तान्नियच्छेच्छातयीत वा ।
अतोऽन्यथा वर्तमानो राजा प्राप्नोति किल्विषम् ॥ १२.३१.७ ॥
பாவிகளைச் சகல உபாயங்களாலும் அடக்க வேண்டும்; அல்லது அவர்களைக் கொல்லச் செய்ய வேண்டும். இதற்கு மாறாக நடக்கும் அரசன் நிச்சயமாகப் பாவத்தை அடைகிறான்.
12.31.8
धर्मं विनश्यमानं हि यो न रक्षेत्स धर्महा ।
ते त्वया धर्महन्तारो निहताः सपदानुगाः ॥ १२.३१.८ ॥
அழிந்துகொண்டிருக்கும் தர்மத்தைக் காக்காதவனே தர்மத்தை அழிப்பவன். தர்மத்தை அழித்தவர்களை நீ அவர்களுடைய அடியாட்களுடன் கொன்றுவிட்டாய்.
12.31.9
स्वधर्मे वर्तमानस्त्वं किंनु शोचसि पाण्डव ।
राजा हि हन्याद्दद्याच्च प्रजा रक्षेच्च धर्मतः ॥ १२.३१.९ ॥
பாண்டவனே, நீ உன் சொந்த தர்மத்தில் நிலைத்திருக்கிறாய், பின் ஏன் துயரப்படுகிறாய்? அரசன் கொல்லலாம், கொடுக்கலாம்; தர்மப்படி குடிகளைக் காக்க வேண்டும்.
12.31.10
न तेऽतिशङ्के वचनं यद्ब्रवीषि तपोधन ।
अपरोक्षो हि ते धर्मः सर्वधर्मविदां वर ॥ १२.३१.१० ॥
தவச்செல்வரே, நீர் சொல்வதில் எனக்குச் சந்தேகம் இல்லை. எல்லா தர்மமறிந்தவர்களில் சிறந்தவரே, உமக்குத் தர்மம் கண்முன் தெளிவாக உள்ளது.
12.31.11
मया त्ववध्या बहवो घातिता राज्यकारणात् ।
तानि कर्माणि मे ब्रह्मन्दहन्ति च पचन्ति च ॥ १२.३१.११ ॥
ஆனால் ராஜ்ஜியத்தின் பொருட்டு கொல்லப்படக்கூடாதவர்கள் பலரை நான் கொல்லச் செய்தேன். பிராமணரே, அந்தச் செயல்கள் என்னை எரிக்கின்றன, வேதனைப்படுத்துகின்றன.
12.31.12
ईश्वरो वा भवेत्कर्ता पुरुषो वाऽपि भारत ।
हठो वा वर्तते लोके कर्मजं वा फलं स्मृतम् ॥ १२.३१.१२ ॥
பரதனின் வழித்தோன்றலே, கர்த்தா ஈசுவரனாக இருந்தாலும், மனிதனாக இருந்தாலும், அல்லது உலகில் பலவந்தமாக நிகழ்வதாக இருந்தாலும், அல்லது பலன் செயலிலிருந்து பிறப்பதாகக் கருதப்பட்டாலும்.
12.31.13
ईश्वरेण नियुक्तो हि साध्वसाधु च भारत ।
कुरुते पुरुषः कर्म फलमीश्वरगामि तत् ॥ १२.३१.१३ ॥
ஓ பாரதா, இறைவனால் நியமிக்கப்பட்ட மனிதன் நல்லதோ தீயதோ ஒரு செயலைச் செய்கிறான்; அதன் பலன் இறைவனிடம் செல்கிறது.
12.31.14
यथाहि पुरुषश्छिन्द्याद्वृक्षं परशुना वने ।
छेत्तुरेव भवेत्पापं परशोर्न कथंचन ॥ १२.३१.१४ ॥
ஒருவன் காட்டில் கோடரியால் ஒரு மரத்தை வெட்டுவது போல, பாவம் வெட்டுபவனுக்கே உரியது; கோடரிக்கு எந்த வகையிலும் இல்லை.
12.31.15
अथवा तदुपादानात्प्राप्नुयात्कर्मणः फलम् ।
दण्डशस्त्रकृतं पापं पुरुषे तन्न विद्यते ॥ १२.३१.१५ ॥
அல்லது அதை எடுத்ததால் செயலின் பலன் அடைய வேண்டுமென்றால், தடி அல்லது ஆயுதத்தால் செய்த பாவம் மனிதனில் இல்லை.
12.31.16
न चैतदिष्टं कौन्तेय यदन्येन कृतं फलम् ।
प्राप्नुयादिति तस्माच्च ईश्वरे तन्निवेशय ॥ १२.३१.१६ ॥
ஓ குந்தியின் மகனே, ஒருவர் செய்த செயலின் பலனை வேறொருவர் அடைவது விரும்பத்தக்கதல்ல; ஆகவே அதை இறைவனிடமே வை.
12.31.17
अथापि पुरुषः कर्ता कर्मणोः शुभपापयोः ।
न परो विद्यते तस्मादेवमप्यशुभं कुतः ॥ १२.३१.१७ ॥
ஆயினும் மனிதனே நல்ல மற்றும் தீய செயல்களின் செய்பவன்; அவனைத் தவிர வேறு யாரும் காணப்படுவதில்லை. அப்படியானால் தீமை எங்கிருந்து வரும்?
12.31.18
न हि कश्चित्क्वचिद्राजन्दिष्टं प्रतिनिवर्तते ।
दण्डशस्त्रकृतं पापं पुरुषे तन्न विद्यते ॥ १२.३१.१८ ॥
ஓ அரசே, எங்கும் எவரும் விதியைத் திருப்ப முடியாது; தடி அல்லது ஆயுதத்தால் செய்த பாவம் மனிதனில் இல்லை.
12.31.19
यदि वा मन्यसे राजन्हतमेकं प्रतिष्ठितम् ।
एवमप्यशुभं कर्म न भूतं न भविष्यति ॥ १२.३१.१९ ॥
ஓ அரசே, உறுதியாக நின்ற ஒருவன் கொல்லப்பட்டான் என்று நீ நினைத்தால், அப்படிப்பட்ட அசுபமான செயல் இதற்கு முன்பும் நடந்ததில்லை, இனியும் நடக்காது.
12.31.20
अथाभिपत्तिर्लोकस्य कर्तव्या पुण्यपापयोः ।
अभिपन्नमिदं लोके राज्ञामुद्यतदण्डनम् ॥ १२.३१.२० ॥
அப்படியானால் புண்ணியம் பாவம் பற்றிய தீர்ப்பை உலகம் செய்ய வேண்டும். உலகில் அரசர்கள் ஓங்கிய தண்டனையே இதுவாகும்.
12.31.21
तथापि लोके कर्माणि समावर्तन्ति भारत ।
शुभाशुभफलं चैते प्राप्नुवन्तीति मे मतिः ॥ १२.३१.२१ ॥
இருந்தாலும், பரதனின் வழித்தோன்றலே, உலகில் செயல்கள் திரும்பத் திரும்ப வருகின்றன; இவை நல்ல மற்றும் தீய பலன்களைப் பெறுகின்றன என்பது என் கருத்து.
12.31.22
एवं पश्य शुभादेशं कर्मणस्तत्फलं ध्रुवम् ।
त्यज त्वं राजशार्दूल मैवं शोके मनः कृथा ॥ १२.३१.२२ ॥
இவ்வாறு பார், செயலின் நல்ல போதனையும் அதன் பலனும் நிச்சயமானவை. ஓ அரசப் புலியே, இதை விட்டுவிடு; இவ்வாறு துயரில் மனதை வைக்காதே.
12.31.23
स्वधर्मे वर्तमानस्य सापवादेऽपि भारत ।
एवमात्मपरित्यागस्तव राजन्न शोभनः ॥ १२.३१.२३ ॥
பரதனின் வழித்தோன்றலே, தன் கடமையில் நிற்பவனுக்கு, பழி இருந்தாலும் கூட. இவ்வாறு உன்னையே கைவிடுவது, ஓ அரசே, உனக்குத் தகுதியல்ல.
12.31.24
विहितानि हि कौन्तेय प्रायश्चित्तानि कर्मणाम् ।
शरीरवांस्तानि कुर्यादशरीरः पराभवेत् ॥ १२.३१.२४ ॥
குந்தியின் மகனே, செயல்களுக்கான பிராயச்சித்தங்கள் விதிக்கப்பட்டுள்ளன. உடல் உடையவன் அவற்றைச் செய்ய வேண்டும்; உடலற்றவன் தோற்றுப்போவான்.
12.31.25
तद्राजञ्जीवमानस्त्वं प्रायश्चित्तं करिष्यसि ।
प्रायश्चित्तमकृत्वा तु प्रेत्य तप्ताऽसि भारत ॥ १२.३१.२५ ॥
ஆகையால் அரசே, நீ உயிருடன் இருக்கும்போதே பிராயச்சித்தம் செய்வாய். பிராயச்சித்தம் செய்யாதவன் இறந்த பின் வேதனைப்படுவான், பாரதா.
12.31.26
हताः पुत्राश्च पौत्राश्च भ्रातरः पितरस्तथा ।
श्वशुरा गुरवश्चैव मातुलाश्च पितामहाः ॥ १२.३१.२६ ॥
மகன்களும், பேரன்களும், சகோதரர்களும், தந்தையரும், மாமனார்களும், ஆசிரியர்களும், மாமன்களும், பாட்டன்மார்களும் கொல்லப்பட்டனர்.
12.31.27
क्षत्रियाश्च महात्मानः संबन्धिसुहृदस्तथा ।
वयस्या भागिनेयाश्च ज्ञातयश्च पितामह ॥ १२.३१.२७ ॥
க்ஷத்திரியர்களும், மகாத்மாக்களும், உறவினர்களும், நண்பர்களும், தோழர்களும், சகோதரியின் மகன்களும், உறவினர்களும், ஓ பிதாமகரே.
12.31.28
बहवश्च मनुष्येन्द्रा नानादेशसमागताः ।
घातिता राज्यलुब्धेन मयैकेन पितामह ॥ १२.३१.२८ ॥
பல்வேறு நாடுகளிலிருந்து வந்து கூடிய பல மன்னர்கள், அரசாட்சியில் பேராசை கொண்ட நான் ஒருவனால் கொல்லப்பட்டனர், ஓ பிதாமகரே.
12.31.29
तांस्तादृशानहं हत्वा धर्मनित्यान्महीक्षितः ।
असकृत्सोमपान्वीरान्क्रिं प्राप्स्यामि तपोधन ॥ १२.३१.२९ ॥
தர்மத்தில் நிலைத்தவர்களும், பலமுறை சோமம் பருகியவர்களுமான அத்தகைய வீரமன்னர்களைக் கொன்று நான் எதைப் பெறுவேன், ஓ தவச்செல்வரே?
12.31.30
दह्याम्यनिशमद्यापि चिन्तयानः पुन पुनः ।
हीनां पार्थिवसिंहैस्तैः श्रीमद्भिः पृथिवीमिमाम् ॥ १२.३१.३० ॥
இன்றும் நான் இடைவிடாது எரிகிறேன், அந்த சிங்கம் போன்ற செல்வமிகு மன்னர்களால் இந்தப் பூமி வெறுமையாக்கப்பட்டதை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்து.
12.31.31
दृष्ट्वा ज्ञातिवधं घोरं हतांश्च शतशः परान् ।
कोटिशश्च नरानन्यान्परितप्ये पितामह ॥ १२.३१.३१ ॥
உறவினர்களின் கொடிய படுகொலையையும், நூற்றுக்கணக்கான எதிரிகளும் கோடிக்கணக்கான பிற மனிதர்களும் கொல்லப்பட்டதையும் கண்டு, பிதாமகரே, நான் வேதனையடைகிறேன்.
12.31.32
का नु तासां वरस्त्रीणामवस्थाऽद्य भविष्यति ।
विहीनानां तु तनयैः पतिभिर्भ्रातृभिस्तथा ॥ १२.३१.३२ ॥
மகன்கள், கணவர்கள், சகோதரர்கள் இல்லாமல் போன அந்த உயர்ந்த பெண்களின் நிலை இப்போது என்னவாகும்?
12.31.33
अस्मानन्तकरान्घोरान्पाण्डवान्वृष्णिसंहतान् ।
आक्रोशन्त्यः कृशा दीनाः प्रपतिष्यन्ति भूतले ॥ १२.३१.३३ ॥
மெலிந்த, துயரமுற்ற அப்பெண்கள், அழிவைத் தரும் கொடிய பாண்டவர்களாகிய எங்களையும், வൃஷ்ணிகளுடன் சேர்ந்திருந்தவர்களையும் சபித்தவண்ணம் தரையில் விழுவார்கள்.
12.31.34
अपश्यन्त्यः पितॄन्भ्रातॄन्पतीन्पुत्रांश्च योषितः ।
त्यक्त्वा प्राणान्स्त्रियः सर्वागमिष्यन्ति यमक्षयम् ॥ १२.३१.३४ ॥
தந்தையர், சகோதரர்கள், கணவர்கள், மகன்களைக் காணாத பெண்கள் அனைவரும் உயிர் துறந்து யமலோகத்திற்குச் செல்வார்கள்.
12.31.35
वत्सलत्वाद्द्विजश्रेष्ठ तत्र ये नास्ति संसयः ।
व्यक्तं सौक्ष्म्याच्च धर्मस्य प्राप्स्यामः स्त्रीवधं वयम् ॥ १२.३१.३५ ॥
இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவரே, அன்பின் காரணமாக, இதில் ஐயமில்லை; தர்மத்தின் நுட்பத்தால் நாங்கள் பெண்களைக் கொன்ற பாவத்தை அடைவோம் என்பது தெளிவு.
12.31.36
ते वयं सुहृदो हत्वा कृत्वा पापमनन्तकम् ।
नकरे निपतिष्यामो ह्यधः शिरस एव ह ॥ १२.३१.३६ ॥
நண்பர்களைக் கொன்று, முடிவற்ற பாவத்தைச் செய்த நாங்கள், நரகத்தில் தலைகீழாக விழுவோம்.
12.31.37
शरीराणि विमोक्ष्यामस्तपसोग्रेण सत्तम ।
आश्रमाणां विशेषं त्वमथाचक्ष्व पितामह ॥ १२.३१.३७ ॥
சிறந்தவனே, கடுமையான தவத்தால் நாங்கள் உடல்களை விடுவோம். ஆகையால், பிதாமகரே, ஆசிரமங்களின் தனிச்சிறப்பை நீர் சொல்லுங்கள்.