Mahābhārata · Adhyāya 12.31
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.31.1
तूष्णींभूतं तु राजानं शोचमानं युधिष्ठिरम् ।
तपस्वी धर्मतत्त्वज्ञः कृष्णद्वैपायनोऽब्रवीत् ॥ १२.३१.१ ॥
Als er den König Yudhiṣṭhira still und trauernd sah, sprach der Asket Kṛṣṇa Dvaipāyana, der das wahre Wesen des Dharma kennt.
12.31.2
प्रजानां पालनं धर्मो राज्ञां राजीवलोचन ।
धर्मः प्रमाणं लोकस्य नित्यं धर्मोऽनुवर्त्यताम् ॥ १२.३१.२ ॥
O Lotusäugiger, den Schutz der Untertanen ist das Dharma der Könige. Dharma ist das Maß der Welt; dem Dharma soll man stets folgen.
12.31.3
अनुतिष्ठस्व तद्राजन्पितृपैतामहं पदम् ।
ब्राह्मणेषु तु यो धर्मः स नित्यो वेदनिश्चितः ॥ १२.३१.३ ॥
O König, folge dem Pfad deiner Väter und Großväter. Das Dharma, das den Brahmanen gehört, ist ewig und durch die Veden festgelegt.
12.31.4
तत्प्रमाणं प्रमाणानां शाश्वतं भरतर्षभ ।
तस्य धर्मस्य कृत्स्नस्य क्षत्रियः परिरक्षिता ॥ १२.३१.४ ॥
O Stier der Bharatas, das ist die ewige Autorität unter den Autoritäten. Der Kṣatriya ist der Beschützer dieses ganzen Dharma.
12.31.5
तथा यः प्रतिहन्त्यस्य शासनं विषये नरः ।
स बाहुभ्यां विनिग्राह्यो लोकयात्राविघातकः ॥ १२.३१.५ ॥
Ebenso stört der Mensch im Reich, der ihrem Gebot trotzt, die Ordnung der Welt, und er muss mit Waffengewalt gebändigt werden.
12.31.6
प्रमाणमप्रमाणं यः कुर्यान्मोहवशं गतः ।
भृत्यो वा यदि वा पुत्रस्तपस्वी वाऽथ कश्चन ॥ १२.३१.६ ॥
Wer, von Verblendung beherrscht, die Autorität zur Nicht-Autorität macht — sei er ein Diener, ein Sohn oder irgendein Asket —
12.31.7
पापान्सर्वैरुपायैस्तान्नियच्छेच्छातयीत वा ।
अतोऽन्यथा वर्तमानो राजा प्राप्नोति किल्विषम् ॥ १२.३१.७ ॥
Er soll die Frevler mit allen Mitteln im Zaum halten oder sie töten lassen. Ein König, der anders handelt, zieht Schuld auf sich.
12.31.8
धर्मं विनश्यमानं हि यो न रक्षेत्स धर्महा ।
ते त्वया धर्महन्तारो निहताः सपदानुगाः ॥ १२.३१.८ ॥
Wer den Dharma nicht schützt, während er zugrunde geht, ist ein Vernichter des Dharma. Du hast die Vernichter des Dharma samt ihren Gefolgsleuten erschlagen.
12.31.9
स्वधर्मे वर्तमानस्त्वं किंनु शोचसि पाण्डव ।
राजा हि हन्याद्दद्याच्च प्रजा रक्षेच्च धर्मतः ॥ १२.३१.९ ॥
Pāṇḍava, du stehst in deinem eigenen Dharma; warum also trauerst du? Ein König mag töten und geben; er soll seine Untertanen gemäß dem Dharma schützen.
12.31.10
न तेऽतिशङ्के वचनं यद्ब्रवीषि तपोधन ।
अपरोक्षो हि ते धर्मः सर्वधर्मविदां वर ॥ १२.३१.१० ॥
O Schatz der Askese, ich zweifle nicht an den Worten, die du sprichst. O Bester unter allen Kennern des Dharma, dir ist der Dharma offenbar.
12.31.11
मया त्ववध्या बहवो घातिता राज्यकारणात् ।
तानि कर्माणि मे ब्रह्मन्दहन्ति च पचन्ति च ॥ १२.३१.११ ॥
Doch um des Königreichs willen habe ich viele töten lassen, die nicht hätten getötet werden dürfen. Jene Taten, o Brahmane, brennen und quälen mich.
12.31.12
ईश्वरो वा भवेत्कर्ता पुरुषो वाऽपि भारत ।
हठो वा वर्तते लोके कर्मजं वा फलं स्मृतम् ॥ १२.३१.१२ ॥
O Nachkomme des Bharata, ob der Handelnde ein Gott oder ein Mensch ist, ob in der Welt Dinge durch Gewalt geschehen, oder ob die Frucht als aus der Handlung entstanden gilt.
12.31.13
ईश्वरेण नियुक्तो हि साध्वसाधु च भारत ।
कुरुते पुरुषः कर्म फलमीश्वरगामि तत् ॥ १२.३१.१३ ॥
O Bhārata, von dem Herrn bestimmt, vollführt der Mensch gute oder schlechte Tat; ihre Frucht geht zum Herrn.
12.31.14
यथाहि पुरुषश्छिन्द्याद्वृक्षं परशुना वने ।
छेत्तुरेव भवेत्पापं परशोर्न कथंचन ॥ १२.३१.१४ ॥
Wie ein Mann im Wald einen Baum mit der Axt fällt, so fällt die Sünde allein dem Fäller zu, niemals der Axt auf irgendeine Weise.
12.31.15
अथवा तदुपादानात्प्राप्नुयात्कर्मणः फलम् ।
दण्डशस्त्रकृतं पापं पुरुषे तन्न विद्यते ॥ १२.३१.१५ ॥
Oder wenn die Frucht der Tat durch das Ergreifen erlangt würde, dann fände sich die durch Stock oder Waffe begangene Sünde nicht im Mann.
12.31.16
न चैतदिष्टं कौन्तेय यदन्येन कृतं फलम् ।
प्राप्नुयादिति तस्माच्च ईश्वरे तन्निवेशय ॥ १२.३१.१६ ॥
O Sohn der Kuntī, es ist nicht wünschenswert, dass die Frucht einer von einem anderen getanen Tat ein anderer erlangt; darum lege sie in den Herrn.
12.31.17
अथापि पुरुषः कर्ता कर्मणोः शुभपापयोः ।
न परो विद्यते तस्मादेवमप्यशुभं कुतः ॥ १२.३१.१७ ॥
Doch der Mensch allein ist der Täter guter und böser Taten; ein anderer außer ihm ist nicht zu finden. Wie könnte dann das Böse von einem anderen kommen?
12.31.18
न हि कश्चित्क्वचिद्राजन्दिष्टं प्रतिनिवर्तते ।
दण्डशस्त्रकृतं पापं पुरुषे तन्न विद्यते ॥ १२.३१.१८ ॥
O König, niemand kann irgendwo das Bestimmte zurückwenden; die durch Stock oder Waffe begangene Sünde findet sich nicht im Mann.
12.31.19
यदि वा मन्यसे राजन्हतमेकं प्रतिष्ठितम् ।
एवमप्यशुभं कर्म न भूतं न भविष्यति ॥ १२.३१.१९ ॥
O König, selbst wenn du meinst, ein standhaft stehender Mann sei erschlagen worden, so hat sich eine solch unheilvolle Tat weder ereignet noch wird sie sich ereignen.
12.31.20
अथाभिपत्तिर्लोकस्य कर्तव्या पुण्यपापयोः ।
अभिपन्नमिदं लोके राज्ञामुद्यतदण्डनम् ॥ १२.३१.२० ॥
Dann muss die Welt ein Urteil über Verdienst und Sünde fällen. In dieser Welt ist dies die erhobene Rute der Strafe durch die Könige.
12.31.21
तथापि लोके कर्माणि समावर्तन्ति भारत ।
शुभाशुभफलं चैते प्राप्नुवन्तीति मे मतिः ॥ १२.३१.२१ ॥
Dennoch, o Bhārata, kehren die Taten in der Welt immer wieder zurück, und sie empfangen die Früchte von Gutem und Bösem – so ist meine Meinung.
12.31.22
एवं पश्य शुभादेशं कर्मणस्तत्फलं ध्रुवम् ।
त्यज त्वं राजशार्दूल मैवं शोके मनः कृथा ॥ १२.३१.२२ ॥
Sieh es so: Die glückbringende Lehre vom Handeln und seine Frucht sind gewiss. Lass dies los, o Tiger unter den Königen; richte deinen Geist nicht so auf Kummer.
12.31.23
स्वधर्मे वर्तमानस्य सापवादेऽपि भारत ।
एवमात्मपरित्यागस्तव राजन्न शोभनः ॥ १२.३१.२३ ॥
O Bhārata, für den, der in seiner eigenen Pflicht verharrt, auch wenn es Tadel gibt – sich so selbst aufzugeben, o König, ziemt dir nicht.
12.31.24
विहितानि हि कौन्तेय प्रायश्चित्तानि कर्मणाम् ।
शरीरवांस्तानि कुर्यादशरीरः पराभवेत् ॥ १२.३१.२४ ॥
Denn, o Sohn der Kuntī, Sühnehandlungen für Taten sind vorgeschrieben. Wer einen Körper hat, soll sie vollziehen; wer körperlos ist, wird besiegt werden.
12.31.25
तद्राजञ्जीवमानस्त्वं प्रायश्चित्तं करिष्यसि ।
प्रायश्चित्तमकृत्वा तु प्रेत्य तप्ताऽसि भारत ॥ १२.३१.२५ ॥
Daher, o König, wirst du zu deinen Lebzeiten Buße tun. Wer aber keine Buße getan hat, wird nach dem Tod gequält, o Bhārata.
12.31.26
हताः पुत्राश्च पौत्राश्च भ्रातरः पितरस्तथा ।
श्वशुरा गुरवश्चैव मातुलाश्च पितामहाः ॥ १२.३१.२६ ॥
Söhne, Enkel, Brüder, Väter, Schwiegerväter, Lehrer, Onkel mütterlicherseits und Großväter wurden erschlagen.
12.31.27
क्षत्रियाश्च महात्मानः संबन्धिसुहृदस्तथा ।
वयस्या भागिनेयाश्च ज्ञातयश्च पितामह ॥ १२.३१.२७ ॥
Krieger, edle Seelen, Verwandte und Freunde, Gefährten, Neffen und Sippenangehörige, o Großvater.
12.31.28
बहवश्च मनुष्येन्द्रा नानादेशसमागताः ।
घातिता राज्यलुब्धेन मयैकेन पितामह ॥ १२.३१.२८ ॥
Viele Herren der Menschen, aus vielen Ländern zusammengekommen, wurden von mir allein erschlagen, gierig nach dem Reich, o Großvater.
12.31.29
तांस्तादृशानहं हत्वा धर्मनित्यान्महीक्षितः ।
असकृत्सोमपान्वीरान्क्रिं प्राप्स्यामि तपोधन ॥ १२.३१.२९ ॥
Was werde ich gewinnen, wenn ich solche heldenhaften Könige erschlage, die stets dem Dharma ergeben waren und wiederholt Soma tranken, o Schatz der Askese?
12.31.30
दह्याम्यनिशमद्यापि चिन्तयानः पुन पुनः ।
हीनां पार्थिवसिंहैस्तैः श्रीमद्भिः पृथिवीमिमाम् ॥ १२.३१.३० ॥
Noch heute brenne ich unablässig und grübele immer wieder, dass diese Erde jener glorreichen löwengleichen Herren beraubt wurde.
12.31.31
दृष्ट्वा ज्ञातिवधं घोरं हतांश्च शतशः परान् ।
कोटिशश्च नरानन्यान्परितप्ये पितामह ॥ १२.३१.३१ ॥
Da ich das schreckliche Gemetzel unter den Verwandten sah und Hunderte Feinde sowie Millionen anderer Männer erschlagen, bin ich gequält, Großvater.
12.31.32
का नु तासां वरस्त्रीणामवस्थाऽद्य भविष्यति ।
विहीनानां तु तनयैः पतिभिर्भ्रातृभिस्तथा ॥ १२.३१.३२ ॥
Wie wird nun der Zustand jener vortrefflichen Frauen sein, die ihrer Söhne, Gatten und Brüder beraubt sind?
12.31.33
अस्मानन्तकरान्घोरान्पाण्डवान्वृष्णिसंहतान् ।
आक्रोशन्त्यः कृशा दीनाः प्रपतिष्यन्ति भूतले ॥ १२.३१.३३ ॥
Jene abgemagerten, elenden Frauen werden, uns verfluchend, die schrecklichen Pāṇḍavas, Bringer des Todes, verbunden mit den Vṛṣṇis, zu Boden fallen.
12.31.34
अपश्यन्त्यः पितॄन्भ्रातॄन्पतीन्पुत्रांश्च योषितः ।
त्यक्त्वा प्राणान्स्त्रियः सर्वागमिष्यन्ति यमक्षयम् ॥ १२.३१.३४ ॥
Alle Frauen, die ihre Väter, Brüder, Gatten und Söhne nicht mehr sehen, werden ihr Leben lassen und zum Reich Yamas gehen.
12.31.35
वत्सलत्वाद्द्विजश्रेष्ठ तत्र ये नास्ति संसयः ।
व्यक्तं सौक्ष्म्याच्च धर्मस्य प्राप्स्यामः स्त्रीवधं वयम् ॥ १२.३१.३५ ॥
O Bester der Zweimalgeborenen, aus Zärtlichkeit ist daran kein Zweifel; und deutlich wird es, durch die Feinheit des Dharma, dass wir die Sünde des Frauenmordes auf uns laden.
12.31.36
ते वयं सुहृदो हत्वा कृत्वा पापमनन्तकम् ।
नकरे निपतिष्यामो ह्यधः शिरस एव ह ॥ १२.३१.३६ ॥
Nachdem wir unsere Freunde erschlagen und unendliche Sünde begangen haben, werden wir gewiss kopfüber in die Hölle stürzen.
12.31.37
शरीराणि विमोक्ष्यामस्तपसोग्रेण सत्तम ।
आश्रमाणां विशेषं त्वमथाचक्ष्व पितामह ॥ १२.३१.३७ ॥
O Bester der Guten, durch grimme Askese werden wir unsere Leiber ablegen. Nun, Großvater, erzähle uns den besonderen Unterschied der Lebensstufen.