മഹാഭാരതം · അധ്യായം 12.31
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.31.1
तूष्णींभूतं तु राजानं शोचमानं युधिष्ठिरम् ।
तपस्वी धर्मतत्त्वज्ञः कृष्णद्वैपायनोऽब्रवीत् ॥ १२.३१.१ ॥
മൗനമായി ദുഃഖിച്ചിരുന്ന രാജാവായ യുധിഷ്ഠിരനോട് തപസ്വിയും ധർമതത്ത്വജ്ഞനുമായ കൃഷ്ണദ്വൈപായനൻ പറഞ്ഞു.
12.31.2
प्रजानां पालनं धर्मो राज्ञां राजीवलोचन ।
धर्मः प्रमाणं लोकस्य नित्यं धर्मोऽनुवर्त्यताम् ॥ १२.३१.२ ॥
താമരക്കണ്ണാ, പ്രജകളെ പാലിക്കുന്നതാണ് രാജാക്കന്മാരുടെ ധർമം. ധർമമാണ് ലോകത്തിന്റെ പ്രമാണം; ധർമം എന്നും അനുസരിക്കപ്പെടണം.
12.31.3
अनुतिष्ठस्व तद्राजन्पितृपैतामहं पदम् ।
ब्राह्मणेषु तु यो धर्मः स नित्यो वेदनिश्चितः ॥ १२.३१.३ ॥
രാജാവേ, നിന്റെ പിതാക്കന്മാരും പിതാമഹന്മാരും നടന്ന ആ വഴി പിന്തുടരുക. ബ്രാഹ്മണരിലുള്ള ധർമം നിത്യമാണ്; അത് വേദങ്ങളാൽ നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടതാണ്.
12.31.4
तत्प्रमाणं प्रमाणानां शाश्वतं भरतर्षभ ।
तस्य धर्मस्य कृत्स्नस्य क्षत्रियः परिरक्षिता ॥ १२.३१.४ ॥
ഭരതശ്രേഷ്ഠാ, അതാണ് പ്രമാണങ്ങളുടെ ശാശ്വത പ്രമാണം. ആ സമ്പൂർണ ധർമത്തിന്റെ സംരക്ഷകൻ ക്ഷത്രിയനാണ്.
12.31.5
तथा यः प्रतिहन्त्यस्य शासनं विषये नरः ।
स बाहुभ्यां विनिग्राह्यो लोकयात्राविघातकः ॥ १२.३१.५ ॥
അതുപോലെ തന്റെ രാജ്യത്ത് അതിന്റെ കല്പനയെ എതിർക്കുന്ന മനുഷ്യൻ ലോകക്രമം തകർക്കുന്നവനാണ്; അവനെ ബാഹുബലംകൊണ്ട് അടക്കണം.
12.31.6
प्रमाणमप्रमाणं यः कुर्यान्मोहवशं गतः ।
भृत्यो वा यदि वा पुत्रस्तपस्वी वाऽथ कश्चन ॥ १२.३१.६ ॥
മോഹവശനായി പ്രമാണത്തെ അപ്രമാണമാക്കുന്നവൻ—ഭൃത്യനായാലും പുത്രനായാലും, അല്ലെങ്കിൽ ഏതെങ്കിലും തപസ്വിയായാലും—
12.31.7
पापान्सर्वैरुपायैस्तान्नियच्छेच्छातयीत वा ।
अतोऽन्यथा वर्तमानो राजा प्राप्नोति किल्विषम् ॥ १२.३१.७ ॥
പാപികളെ എല്ലാ ഉപായങ്ങളാലും അടക്കണം; അല്ലെങ്കിൽ അവരെ വധിപ്പിക്കണം. ഇതിനു വിപരീതമായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന രാജാവ് പാപം പ്രാപിക്കുന്നു.
12.31.8
धर्मं विनश्यमानं हि यो न रक्षेत्स धर्महा ।
ते त्वया धर्महन्तारो निहताः सपदानुगाः ॥ १२.३१.८ ॥
നശിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ധർമ്മത്തെ രക്ഷിക്കാത്തവനാണ് ധർമ്മഹന്താവ്. ധർമ്മം നശിപ്പിച്ചവരെ നീ അവരുടെ അനുചരന്മാരോടൊപ്പം കൊന്നിരിക്കുന്നു.
12.31.9
स्वधर्मे वर्तमानस्त्वं किंनु शोचसि पाण्डव ।
राजा हि हन्याद्दद्याच्च प्रजा रक्षेच्च धर्मतः ॥ १२.३१.९ ॥
പാണ്ഡവാ, നീ നിന്റെ സ്വധർമ്മത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു; പിന്നെ എന്തിനു ശോകിക്കുന്നു? രാജാവ് വധിക്കാം, ദാനവും നൽകാം; ധർമ്മപ്രകാരം പ്രജകളെ രക്ഷിക്കണം.
12.31.10
न तेऽतिशङ्के वचनं यद्ब्रवीषि तपोधन ।
अपरोक्षो हि ते धर्मः सर्वधर्मविदां वर ॥ १२.३१.१० ॥
തപോധനാ, നീ പറയുന്ന വാക്കുകളിൽ എനിക്ക് സംശയമില്ല. സർവധർമ്മജ്ഞരിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ, നിനക്ക് ധർമ്മം പ്രത്യക്ഷമാണ്.
12.31.11
मया त्ववध्या बहवो घातिता राज्यकारणात् ।
तानि कर्माणि मे ब्रह्मन्दहन्ति च पचन्ति च ॥ १२.३१.११ ॥
എന്നാൽ രാജ്യത്തിനുവേണ്ടി വധിക്കപ്പെടരുതാത്ത പലരെയും ഞാൻ വധിപ്പിച്ചു. ബ്രഹ്മാവേ, ആ കർമ്മങ്ങൾ എന്നെ ദഹിപ്പിക്കുന്നു, വേദനിപ്പിക്കുന്നു.
12.31.12
ईश्वरो वा भवेत्कर्ता पुरुषो वाऽपि भारत ।
हठो वा वर्तते लोके कर्मजं वा फलं स्मृतम् ॥ १२.३१.१२ ॥
ഭാരതാ, കർത്താവ് ഈശ്വരനാകാം, മനുഷ്യനാകാം, അല്ലെങ്കിൽ ലോകത്തിൽ ബലാൽക്കാരമായി സംഭവിക്കുന്നതാകാം, അല്ലെങ്കിൽ ഫലം കർമ്മത്തിൽനിന്ന് ജനിക്കുന്നതെന്ന് സ്മൃതമാകാം.
12.31.13
ईश्वरेण नियुक्तो हि साध्वसाधु च भारत ।
कुरुते पुरुषः कर्म फलमीश्वरगामि तत् ॥ १२.३१.१३ ॥
ഹേ ഭാരതാ, ഈശ്വരനാൽ നിയോഗിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യൻ നല്ലതോ ചീത്തയോ ആയ കർമ്മം ചെയ്യുന്നു; അതിന്റെ ഫലം ഈശ്വരങ്കലേക്ക് പോകുന്നു.
12.31.14
यथाहि पुरुषश्छिन्द्याद्वृक्षं परशुना वने ।
छेत्तुरेव भवेत्पापं परशोर्न कथंचन ॥ १२.३१.१४ ॥
ഒരാൾ കാട്ടിൽ കോടാലികൊണ്ട് ഒരു വൃക്ഷം മുറിക്കുന്നതുപോലെ, പാപം മുറിക്കുന്നവനുതന്നെ; കോടാലിക്ക് ഒരിക്കലും അല്ല.
12.31.15
अथवा तदुपादानात्प्राप्नुयात्कर्मणः फलम् ।
दण्डशस्त्रकृतं पापं पुरुषे तन्न विद्यते ॥ १२.३१.१५ ॥
അല്ലെങ്കിൽ അത് എടുത്തതിനാൽ കർമ്മഫലം ലഭിക്കണമെങ്കിൽ, ദണ്ഡംകൊണ്ടോ ആയുധംകൊണ്ടോ ചെയ്ത പാപം മനുഷ്യനിൽ ഇല്ല.
12.31.16
न चैतदिष्टं कौन्तेय यदन्येन कृतं फलम् ।
प्राप्नुयादिति तस्माच्च ईश्वरे तन्निवेशय ॥ १२.३१.१६ ॥
ഹേ കൗന്തേയാ, മറ്റൊരാൾ ചെയ്ത കർമ്മഫലം മറ്റൊരാൾ പ്രാപിക്കുന്നത് ഇഷ്ടമല്ല; അതിനാൽ അത് ഈശ്വരനിൽ സമർപ്പിക്കുക.
12.31.17
अथापि पुरुषः कर्ता कर्मणोः शुभपापयोः ।
न परो विद्यते तस्मादेवमप्यशुभं कुतः ॥ १२.३१.१७ ॥
എന്നിട്ടും മനുഷ്യൻതന്നെയാണ് ശുഭവും അശുഭവുമായ കർമ്മങ്ങളുടെ കർത്താവ്; അവനല്ലാതെ മറ്റൊരാൾ കാണപ്പെടുന്നില്ല. എങ്കിൽ അശുഭം എങ്ങനെ ഉണ്ടാകും?
12.31.18
न हि कश्चित्क्वचिद्राजन्दिष्टं प्रतिनिवर्तते ।
दण्डशस्त्रकृतं पापं पुरुषे तन्न विद्यते ॥ १२.३१.१८ ॥
ഹേ രാജാവേ, എവിടെയും ആരും വിധിയെ തിരിച്ചുവിടുന്നില്ല; ദണ്ഡംകൊണ്ടോ ആയുധംകൊണ്ടോ ചെയ്ത പാപം മനുഷ്യനിൽ ഇല്ല.
12.31.19
यदि वा मन्यसे राजन्हतमेकं प्रतिष्ठितम् ।
एवमप्यशुभं कर्म न भूतं न भविष्यति ॥ १२.३१.१९ ॥
ഹേ രാജാവേ, ഉറച്ചു നിന്നിരുന്ന ഒരാൾ വധിക്കപ്പെട്ടു എന്നു നീ കരുതുന്നുവെങ്കിലും, അത്തരം അശുഭകർമം മുമ്പ് സംഭവിച്ചിട്ടില്ല, ഇനിയും സംഭവിക്കുകയുമില്ല.
12.31.20
अथाभिपत्तिर्लोकस्य कर्तव्या पुण्यपापयोः ।
अभिपन्नमिदं लोके राज्ञामुद्यतदण्डनम् ॥ १२.३१.२० ॥
അപ്പോൾ ലോകം പുണ്യപാപങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള തീർപ്പു കൽപ്പിക്കണം. ലോകത്തിൽ രാജാക്കന്മാർ ഉയർത്തുന്ന ദണ്ഡനമാണിത്.
12.31.21
तथापि लोके कर्माणि समावर्तन्ति भारत ।
शुभाशुभफलं चैते प्राप्नुवन्तीति मे मतिः ॥ १२.३१.२१ ॥
എങ്കിലും, ഭാരതാ, ലോകത്തിൽ കർമങ്ങൾ തിരിഞ്ഞുവരുന്നു; ഇവ ശുഭാശുഭ ഫലങ്ങൾ നേടുന്നു എന്നാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം.
12.31.22
एवं पश्य शुभादेशं कर्मणस्तत्फलं ध्रुवम् ।
त्यज त्वं राजशार्दूल मैवं शोके मनः कृथा ॥ १२.३१.२२ ॥
ഇങ്ങനെ കാണുക — കർമത്തിന്റെ ശുഭോപദേശവും അതിന്റെ ഫലവും നിശ്ചിതമാണ്. ഹേ രാജശാർദൂലാ, അതു ഉപേക്ഷിക്കുക; ഇങ്ങനെ ദുഃഖത്തിൽ മനസ്സു വെക്കരുത്.
12.31.23
स्वधर्मे वर्तमानस्य सापवादेऽपि भारत ।
एवमात्मपरित्यागस्तव राजन्न शोभनः ॥ १२.३१.२३ ॥
ഭാരതാ, സ്വധർമത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവന്, അപവാദം ഉണ്ടായാലും. ഇങ്ങനെ സ്വയം ഉപേക്ഷിക്കുന്നത്, ഹേ രാജാവേ, നിനക്കു ഉചിതമല്ല.
12.31.24
विहितानि हि कौन्तेय प्रायश्चित्तानि कर्मणाम् ।
शरीरवांस्तानि कुर्यादशरीरः पराभवेत् ॥ १२.३१.२४ ॥
കൗന്തേയാ, കർമങ്ങൾക്കുള്ള പ്രായശ്ചിത്തങ്ങൾ വിധിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ശരീരമുള്ളവൻ അവ ചെയ്യണം; ശരീരമില്ലാത്തവൻ പരാജയപ്പെടട്ടെ.
12.31.25
तद्राजञ्जीवमानस्त्वं प्रायश्चित्तं करिष्यसि ।
प्रायश्चित्तमकृत्वा तु प्रेत्य तप्ताऽसि भारत ॥ १२.३१.२५ ॥
അതിനാൽ, രാജാവേ, നീ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യും. പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യാത്തവൻ മരണശേഷം സന്താപമനുഭവിക്കും, ഭാരത.
12.31.26
हताः पुत्राश्च पौत्राश्च भ्रातरः पितरस्तथा ।
श्वशुरा गुरवश्चैव मातुलाश्च पितामहाः ॥ १२.३१.२६ ॥
പുത്രന്മാരും പൗത്രന്മാരും സഹോദരന്മാരും പിതാക്കളും ശ്വശുരന്മാരും ഗുരുക്കളും മാതുലന്മാരും പിതാമഹന്മാരും കൊല്ലപ്പെട്ടു.
12.31.27
क्षत्रियाश्च महात्मानः संबन्धिसुहृदस्तथा ।
वयस्या भागिनेयाश्च ज्ञातयश्च पितामह ॥ १२.३१.२७ ॥
ക്ഷത്രിയരും മഹാത്മാക്കളും ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളും സഖാക്കളും സഹോദരീപുത്രന്മാരും ജ്ഞാതികളും, ഹേ പിതാമഹ.
12.31.28
बहवश्च मनुष्येन्द्रा नानादेशसमागताः ।
घातिता राज्यलुब्धेन मयैकेन पितामह ॥ १२.३१.२८ ॥
നാനാ ദേശങ്ങളിൽ നിന്നെത്തിയ ബഹുവായ മനുഷ്യേന്ദ്രന്മാർ, രാജ്യലോഭിയായ എന്റെ ഒറ്റയ്ക്ക് കാരണം കൊല്ലപ്പെട്ടു, ഹേ പിതാമഹ.
12.31.29
तांस्तादृशानहं हत्वा धर्मनित्यान्महीक्षितः ।
असकृत्सोमपान्वीरान्क्रिं प्राप्स्यामि तपोधन ॥ १२.३१.२९ ॥
ധർമ്മനിരതരും പലവട്ടം സോമപാനം ചെയ്തവരുമായ അത്തരം വീരരാജാക്കന്മാരെ കൊന്ന് ഞാൻ എന്ത് നേടും, ഹേ തപോധന?
12.31.30
दह्याम्यनिशमद्यापि चिन्तयानः पुन पुनः ।
हीनां पार्थिवसिंहैस्तैः श्रीमद्भिः पृथिवीमिमाम् ॥ १२.३१.३० ॥
ഇന്നും ഞാൻ ഇടവിടാതെ ദഹിക്കുന്നു; ആ സിംഹതുല്യരും ശ്രീമാന്മാരുമായ രാജാക്കന്മാരാൽ ഈ ഭൂമി ശൂന്യമായതിനെക്കുറിച്ച് പലവട്ടം ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട്.
12.31.31
दृष्ट्वा ज्ञातिवधं घोरं हतांश्च शतशः परान् ।
कोटिशश्च नरानन्यान्परितप्ये पितामह ॥ १२.३१.३१ ॥
ബന്ധുക്കളുടെ ഭയങ്കരമായ വധവും, നൂറുകണക്കിന് ശത്രുക്കളും കോടിക്കണക്കിന് മറ്റു മനുഷ്യരും വധിക്കപ്പെട്ടതും കണ്ടിട്ട്, പിതാമഹാ, ഞാൻ വേദനിക്കുന്നു.
12.31.32
का नु तासां वरस्त्रीणामवस्थाऽद्य भविष्यति ।
विहीनानां तु तनयैः पतिभिर्भ्रातृभिस्तथा ॥ १२.३१.३२ ॥
പുത്രന്മാരും ഭർത്താക്കന്മാരും സഹോദരന്മാരും ഇല്ലാതായ ആ ശ്രേഷ്ഠ സ്ത്രീകളുടെ അവസ്ഥ ഇപ്പോൾ എന്താകും?
12.31.33
अस्मानन्तकरान्घोरान्पाण्डवान्वृष्णिसंहतान् ।
आक्रोशन्त्यः कृशा दीनाः प्रपतिष्यन्ति भूतले ॥ १२.३१.३३ ॥
മെലിഞ്ഞും ദുഃഖിതരുമായ ആ സ്ത്രീകൾ, മരണം വരുത്തുന്ന ഭയങ്കരരായ പാണ്ഡവരും വൃഷ്ണികളോട് ചേർന്നവരുമായ ഞങ്ങളെ ശപിച്ചുകൊണ്ട് നിലത്തു വീഴും.
12.31.34
अपश्यन्त्यः पितॄन्भ्रातॄन्पतीन्पुत्रांश्च योषितः ।
त्यक्त्वा प्राणान्स्त्रियः सर्वागमिष्यन्ति यमक्षयम् ॥ १२.३१.३४ ॥
പിതാക്കന്മാരെയും സഹോദരന്മാരെയും ഭർത്താക്കന്മാരെയും പുത്രന്മാരെയും കാണാതെ, സ്ത്രീകളെല്ലാം പ്രാണൻ വെടിഞ്ഞ് യമലോകത്തേക്ക് പോകും.
12.31.35
वत्सलत्वाद्द्विजश्रेष्ठ तत्र ये नास्ति संसयः ।
व्यक्तं सौक्ष्म्याच्च धर्मस्य प्राप्स्यामः स्त्रीवधं वयम् ॥ १२.३१.३५ ॥
ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, സ്നേഹം കാരണം, അതിൽ സംശയമില്ല; ധർമ്മത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മത കൊണ്ട് സ്ത്രീവധത്തിന്റെ പാപം ഞങ്ങൾക്ക് വരുമെന്ന് വ്യക്തമാണ്.
12.31.36
ते वयं सुहृदो हत्वा कृत्वा पापमनन्तकम् ।
नकरे निपतिष्यामो ह्यधः शिरस एव ह ॥ १२.३१.३६ ॥
സുഹൃത്തുക്കളെ വധിച്ച്, അനന്തമായ പാപം ചെയ്ത ഞങ്ങൾ നരകത്തിൽ തലകീഴായി വീഴും.
12.31.37
शरीराणि विमोक्ष्यामस्तपसोग्रेण सत्तम ।
आश्रमाणां विशेषं त्वमथाचक्ष्व पितामह ॥ १२.३१.३७ ॥
സത്തമാ, കഠിനമായ തപസ്സിനാൽ ഞങ്ങൾ ശരീരങ്ങളെ ഉപേക്ഷിക്കും. ഇനി, പിതാമഹാ, ആശ്രമങ്ങളുടെ വിശേഷം അങ്ങ് പറഞ്ഞാലും.