Mahābhārata · Adhyāya 12.316
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.316.1
अव्यक्तस्य नरश्रेष्ठ कालसङ्ख्यां निबोध मे ।
पञ्चकल्पसहस्राणि द्विगुणान्यहरुच्यते ॥ १२.३१६.१ ॥
Bester der Menschen, vernimm von mir die Zeitrechnung des Unoffenbarten. Fünftausend Kalpas, verdoppelt, heißt es, sind sein einer Tag.
12.316.2
रात्रिरेतावती चास्य प्रतिबुद्धो नराधिप ।
सृजत्योषधिमेवाग्रे जीवनं सर्वदेहिनाम् ॥ १२.३१६.२ ॥
O Herr der Menschen, gleich lang ist seine Nacht. Erwacht, erschafft er zuerst die Kräuter, das Leben aller verkörperten Wesen.
12.316.3
ततो ब्रह्माणमसृजद्धैरण्याण्डसमुद्भवम् ।
सा मूर्तिः सर्वभूतानामित्येवमनुशुश्रुम ॥ १२.३१६.३ ॥
Dann erschuf er Brahmā, geboren aus dem goldenen Ei. Das ist die Gestalt aller Wesen, so haben wir es gehört.
12.316.4
संवत्सरमुषित्वाण्डे निष्क्रम्य च महामुनिः ।
संदधेऽर्धं महीं कृत्स्नां दिवमर्धं प्रजापतिः ॥ १२.३१६.४ ॥
Nachdem er ein Jahr im Ei geweilt und herausgetreten war, verband der große Weise Prajāpati die Hälfte der ganzen Erde und die Hälfte des Himmels.
12.316.5
द्यावापृथिव्योरिज्येष राजन्वेदेषु पठ्यते ।
तयोः शकलयोर्मध्यमाकाशमकरोत्प्रभुः ॥ १२.३१६.५ ॥
O König, dieses Opfer von Dyāvāpṛthivī wird in den Veden rezitiert. Zwischen diesen beiden Hälften machte der Herr den Raum des Himmels.
12.316.6
एतस्यापि च सङ्ख्यानं वेदवेदाङ्गपारगैः ।
दशकल्पसहस्राणि पादोनान्यहरुच्यते ॥ १२.३१६.६ ॥
Die in den Veden und ihren Gliedern Bewanderten haben auch dies berechnet: zehntausend Kalpas, weniger ein Viertel, heißt es, sind sein Tag.
12.316.7
रात्रिमेतावतीं चास्व प्राहुरध्यात्मचिन्तकाः ।
सृजत्यहंकारमृषिर्भूतं दिव्यात्मकं तथा ॥ १२.३१६.७ ॥
Die über das Selbst Nachdenkenden nennen dies eine Nacht von solcher Länge. Der Seher erschafft den ahaṃkāra und ebenso das Wesen göttlicher Natur.
12.316.8
चतुरश्चापरान्पुत्रान्देहात्पूर्वं महानृषिः ।
ते वै पितृभ्यः पितरः श्रूयन्तें राजसत्तम ॥ १२.३१६.८ ॥
Der große Seher brachte zuvor aus seinem Körper vier weitere Söhne hervor. O Bester der Könige, von ihnen hört man, dass sie die Väter der Väter sind.
12.316.9
देवाः पितॄणां च सुता देवैर्लोकाः समावृताः ।
चराचरा नरश्रेष्ठ इत्येवमनुशुश्रुम ॥ १२.३१६.९ ॥
Die Götter sind auch Söhne der Väter, und die Welten, bewegliche und unbewegliche, sind von den Göttern umhüllt. O Bester der Menschen, so haben wir es gehört.
12.316.10
परमेष्ठी त्वहंकारोऽसृजद्भूतानि पञ्चधा ।
पृथिवी वायुराकाशमापो ज्योतिश्च पञ्चमम् ॥ १२.३१६.१० ॥
Parameṣṭhin aber, der ahaṃkāra, schuf die Elemente fünffach: Erde, Luft, Raum, Wasser und, als fünftes, das Licht.
12.316.11
एतस्यापि निशामाहुस्तृतीयमथ कुर्वतः ।
पञ्च कल्पसहस्राणि तावदेवाहरुच्यते ॥ १२.३१६.११ ॥
Die Nacht von diesem nennt man ebenfalls die dritte, die des Schöpfers. Fünftausend Kalpas heißt es, seien ein ebenso langer Tag.
12.316.12
शब्दः स्पर्शश्च रूपं च रसो गन्धश्च पञ्चमः ।
एते विशेषा राजेन्द्र महाभूतेषु पञ्चसु ॥ १२.३१६.१२ ॥
Klang, Berührung, Gestalt, Geschmack und, als fünfter, Geruch: Dies sind die besonderen Eigenschaften der fünf großen Elemente, o Herr der Könige.
12.316.13
यैराविष्टानि भूतानि अहन्यहनि पार्थिव ।
अन्योन्यं स्पृहयन्त्येते अन्योन्यस्याहिते रताः ॥ १२.३१६.१३ ॥
O König, von jenen besessen, begehren die Wesen Tag für Tag einander, im Schaden des anderen sich erfreuend.
12.316.14
अन्योन्यमतिवर्तन्ते अन्योन्यस्पर्धिनस्तथा ।
ते वध्यमाना ह्यन्योन्यं गुणैर्हारिभिरव्ययाः ॥ १२.३१६.१४ ॥
Sie übertreffen einander und wetteifern miteinander; voneinander geschlagen, doch unvergänglich durch betörende Eigenschaften.
12.316.15
इहैव परिवर्तन्ते तिर्यग्योनिप्रवेशिनः ।
त्रीणि कल्पसहस्राणि एतेषामहरुच्यते ॥ १२.३१६.१५ ॥
Hier eben kreisen sie, in tierische Schöße eingehend. Ihr einziger Tag wird als dreitausend Kalpas bezeichnet.
12.316.16
रात्रिरेतावती चैव मनसश्च नराधिप ।
मनश्चरति राजेन्द्र चरितं सर्वमिन्द्रियैः ॥ १२.३१६.१६ ॥
Ebenso lang ist ihre Nacht, und ebenso (die Spanne) des Geistes. O König der Könige, der Geist schweift umher, und alles Handeln geschieht durch die Sinne.
12.316.17
न चेन्द्रियाणि पश्यन्ति मन एवात्र पश्यति ।
चक्षुः पश्यति रूपाणि मनसा तु न चक्षुषा ॥ १२.३१६.१७ ॥
Die Sinne sehen nicht; hier sieht allein der Geist. Das Auge sieht die Formen, aber durch den Geist, nicht durch das Auge.
12.316.18
मनसि व्याकुले चक्षुः पश्यन्नपि न पश्यति ।
अथेन्द्रियाणि सर्वाणि पश्यन्तीत्यभिचक्षते ॥ १२.३१६.१८ ॥
Wenn der Geist verwirrt ist, sieht das Auge, obwohl es blickt, nicht. Dann heißt es, alle Sinne sähen.
12.316.19
मनस्युपरते राजन्निन्द्रियोपरमो भवेत् ॥ १२.३१६.१९ ॥
O König, wenn der Geist zur Ruhe gekommen ist, tritt die Beruhigung der Sinne ein.
12.316.20
न चेन्द्रियव्युपरमे मनस्युपरमो भवेत् ।
एवं मनः प्रधानानि इन्द्रियाणि प्रभावयेत् ॥ १२.३१६.२० ॥
Doch die Beruhigung der Sinne bewirkt nicht notwendig die Beruhigung des Geistes. So soll man, den Geist als das Vorrangige betrachtend, die Sinne beherrschen.
12.316.21
इन्द्रियाणां तु सर्वेषामीश्वरं मन उच्यते ।
एतद्विशन्ति भूतानि सर्वाणीह महायशः ॥ १२.३१६.२१ ॥
Der Geist wird der Herr aller Sinne genannt. O du von großem Ruhm, in ihn gehen hier alle Wesen ein.