Mahābhārata · Adhyāya 12.32
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.32.1
युधिष्ठिरस्य तद्वाक्यं श्रुत्वा द्वैपायनस्तदा ।
परीक्ष्य निपुणं बुद्ध्या ऋषिः प्रोवाच पाण्डवम् ॥ १२.३२.१ ॥
Nachdem der Weise Dvaipāyana Yudhiṣṭhiras Worte gehört und sie mit seinem Verstand sorgfältig geprüft hatte, sprach er zum Pāṇḍava.
12.32.2
मा विषादं कृथा राजन्क्षत्रधर्ममनुस्मरन् ।
स्वधर्मेण हता ह्येते क्षत्रियाः क्षत्रियर्षभ ॥ १२.३२.२ ॥
Gib dich nicht der Verzweiflung hin, o König; gedenke der Pflicht des Kriegers. Diese Krieger, o Stier unter den Kriegern, wurden durch ihre eigene Pflicht erschlagen.
12.32.3
काङ्क्षमाणाः श्रियं कृत्स्नां पृथिव्यां च मबद्यशः ।
कृतान्तविधिसंयुक्ताः कालेन निधनं गताः ॥ १२.३२.३ ॥
Sie begehrten den ganzen Reichtum der Erde und großen Ruhm; an den Ratschluss des Todes gebunden, sind sie durch die Zeit dem Untergang anheimgefallen.
12.32.4
नृ त्वं हन्ता न भीमोऽयं नार्जुनो न यमावपि ।
कालः पर्यायधर्मेण प्राणानादत्त देहिनाम् ॥ १२.३२.४ ॥
Weder du bist der Töter, noch dieser Bhīma, noch Arjuna, noch auch die Zwillinge; die Zeit hat nach dem Gesetz der Abfolge den verkörperten Wesen das Leben genommen.
12.32.5
न तस्य मातापितरौ नानुग्राह्यो हि कश्चन ।
कर्मसाक्षी प्रजानां यस्तेन कालेन संहृताः ॥ १२.३२.५ ॥
Er hat weder Mutter noch Vater, und niemand wird von ihm begünstigt. Er ist der Zeuge der Taten der Geschöpfe; durch eben diese Zeit wurden sie vernichtet.
12.32.6
हेतुमात्रमिदं तस्य विहितं भरतर्षभ ।
यद्धन्ति भूतैर्भूतानि तदस्मै रूपमैश्वरम् ॥ १२.३२.६ ॥
O Stier der Bharatas, dies ist nur die von ihm bestimmte Ursache; dass Wesen Wesen erschlagen, ist seine göttliche Gestalt.
12.32.7
कर्म मूर्त्यात्मकं विद्धि साक्षिणं शुभपापयोः ।
सुखदुःखगुणोदर्कं कालं कालफलप्रदम् ॥ १२.३२.७ ॥
Erkenne das Handeln, verkörpert und Zeuge von Gutem und Bösem, dessen Ausgang die Qualitäten von Freude und Leid sind; erkenne auch die Zeit, die die Früchte der Zeit gibt.
12.32.8
तेषामपि महाबाहो कर्माणि परिचिन्तय ।
विनाशहेतुकानि त्वं यैस्तै कालवशं गताः ॥ १२.३२.८ ॥
O Starkarmiger, bedenke auch ihre Handlungen, die Ursachen des Untergangs waren, durch die sie in die Gewalt der Zeit gerieten.
12.32.9
आत्मनश्च विजानीहि नियतव्रतशीलताम् ।
यदा त्वमीदृशं कर्म विधिनाऽऽक्रम्य कारितः ॥ १२.३२.९ ॥
Erkenne auch die Natur deiner festen Gelübde, als das Schicksal dich bezwang und zu einer solchen Tat zwang.
12.32.10
त्वष्ट्रेव विहितं यन्त्रं यथा चेष्टयितुर्वशे ।
कर्मणा कालयुक्तेन तथेदं भ्राम्यते जगत् ॥ १२.३२.१० ॥
Wie eine von Tvaṣṭṛ geschaffene Maschine unter der Gewalt dessen steht, der sie lenkt, so wird diese Welt durch das mit der Zeit verbundene Handeln in Bewegung gehalten.
12.32.11
पुरुषस्य हि दृष्ट्वेमामुत्पत्तिमनिमित्ततः ।
यदृच्छया विनाशं च शोकहर्षावनर्थकौ ॥ १२.३२.११ ॥
Wenn man sieht, dass diese Geburt eines Menschen ohne Ursache, durch Zufall geschieht, und auch seinen Untergang sieht, so sind Trauer und Freude beide vergeblich.
12.32.12
व्यलीकमपि यत्त्वत्र चित्तवैतंसिकं तव ।
तदर्थमिष्यते राजन्प्रायश्चित्तं तदाचर ॥ १२.३२.१२ ॥
Wenn hier ein Unrecht ist, das aus einer Täuschung deines Geistes entsprang, o König, so vollziehe die dafür vorgeschriebene Sühne.
12.32.13
इदं तु श्रूयते पार्थ युद्धे देवासुरे पुरा ।
असुरा भ्रातरो ज्येष्ठा देवाश्चापि यवीयसः ॥ १२.३२.१३ ॥
O Sohn der Pṛthā, man hört, dass in früheren Zeiten im Kampf zwischen Göttern und Asuras die Asuras die älteren Brüder und die Götter die jüngeren waren.
12.32.14
तेषामपि श्रीनिमित्तं महानासीत्समुच्छ्रयः ।
युद्धं वर्षसहस्राणि द्वात्रिंशदभवत्किल ॥ १२.३२.१४ ॥
Auch zwischen ihnen entstand um der königlichen Glückseligkeit (Śrī) willen ein großer Streit, und jener Kampf dauerte zweiunddreißigtausend Jahre.
12.32.15
एकार्णवां महीं कृत्वा रुधिरेण परिप्लुताम् ।
जघ्नुर्दैत्यांस्तथा देवास्त्रिदिवं चाभिलेभिरे ॥ १२.३२.१५ ॥
Nachdem sie die Erde zu einem einzigen, von Blut überfluteten Ozean gemacht hatten, erschlugen die Götter die Daityas und erlangten den Himmel.
12.32.16
तथैव पृथिवीं लब्ध्वा ब्राह्मणा वेदपारगाः ।
संश्रिता दानवानां वै साह्यार्थं दर्पमोहिताः ॥ १२.३२.१६ ॥
Ebenso suchten die in den Veden bewanderten Brahmanen, nachdem sie die Erde erlangt hatten, von Hochmut verblendet, Zuflucht bei den Dānavas, um ihnen zu helfen.
12.32.17
शालावृका इति ख्यातास्त्रिषु लोकेषु भारत ।
अष्टाशीतिसहस्राणि ते चापि विबुर्धैर्हताः ॥ १२.३२.१७ ॥
O Nachkomme Bhāratas, auch jene achtundachtigtausend, in den drei Welten als Śālāvṛkas bekannt, wurden von den Göttern erschlagen.
12.32.18
धर्मव्युच्छित्तिमिच्छतो येऽधर्मस्य प्रवर्तकाः ।
हन्तव्यास्ते दुरात्मानो देवैर्दैत्या इवोल्वणाः ॥ १२.३२.१८ ॥
Jene bösartigen Seelen, die den Untergang des Dharma begehren und das Adharma fördern, sind von den Göttern zu erschlagen, wie die grimmigen Daityas.
12.32.19
एकं हत्वा यदि कुले शिष्टानां स्यादनामयम् ।
कुलं हत्वा च राष्ट्रे च न तद्वृत्तोपघातकम् ॥ १२.३२.१९ ॥
Wenn durch die Tötung eines Einzigen den Edlen der Sippe Wohlergehen erwächst, so zerstört es den Wandel nicht, Sippe und Reich zu töten.
12.32.20
अधर्मरूपो धर्मो हि कश्चिदस्ति नराधिप ।
धर्मरूपो ह्यधर्मश्च तच्च ज्ञेयं विपश्चिता ॥ १२.३२.२० ॥
Es gibt wahrlich ein Dharma mit der Gestalt des Adharma, o Herr der Menschen, und Adharma mit der Gestalt des Dharma; das soll der Weise erkennen.
12.32.21
तस्मात्संस्तम्भयात्मानं श्रुतवानसि पाण्डव ।
देवैः पूर्वगतं मार्गमनुयातोऽसि भारत ॥ १२.३२.२१ ॥
Darum, Sohn des Pāṇḍu, beherrsche dich; du bist gelehrt. O Bhārata, du bist dem Pfad gefolgt, den die Götter vor dir gegangen sind.
12.32.22
न हीदृशा गमिष्यन्ति नरकं पाण्डवर्षभ ।
भ्रातॄनाश्वासयैतांस्त्वं सुहृदश्च परंतप ॥ १२.३२.२२ ॥
Solche Menschen werden nicht in die Hölle gehen, o Stier der Pāṇḍavas. O Versengender der Feinde, tröste diese Brüder und Freunde.
12.32.23
यो हि पापसमारम्भे कार्ये तद्भावभावितः ।
कुर्वन्नपि तथैव स्यात्कृत्वा च निरपत्रपः ॥ १२.३२.२३ ॥
Wer, von jener Gesinnung erfüllt, ein sündiges Werk beginnt, bleibt beim Tun derselbe und ist, nachdem er es getan hat, schamlos.
12.32.24
तस्मिंस्तत्कलुषं सर्वं समस्तमिति शब्दितम् ।
प्रायश्चित्तं न तस्यास्ति ह्रासो वा पापकर्मणः ॥ १२.३२.२४ ॥
Alle jene Befleckung wird als ganz in ihm vorhanden erklärt; für diesen Täter der Sünde gibt es weder Sühne noch Minderung seiner Sünde.
12.32.25
त्वं तु शुक्लाभिजातीयः परदोषेण कारितः ।
अनिच्छमानः कर्मेदं कृत्वा च परितप्यसे ॥ १२.३२.२५ ॥
Du aber, aus reinem Geschlecht geboren, wurdest durch die Schuld eines anderen dazu getrieben; ungewollt hast du diese Tat vollbracht und quälst dich nun.
12.32.26
अश्वमेधो महायज्ञः प्रायश्चित्तमुदाहृतम् ।
तमाहर महाराज विपाप्मैवं भविष्यसि ॥ १२.३२.२६ ॥
Das große Pferdeopfer, der Aśvamedha, wurde als Sühne erklärt. Vollziehe es, großer König; so wirst du von Sünde frei werden.
12.32.27
मरुद्भिः सह जित्वाऽरीन्भगवान्पाकशासनः ।
एकैकं क्रतुमाहृत्य शतकृत्वः शतक्रतुः ॥ १२.३२.२७ ॥
Nachdem der erhabene Indra, der Bezwinger Pakas, zusammen mit den Maruts die Feinde besiegt hatte, vollzog er die Opfer einzeln, hundertmal; so wurde er Śatakratu, der Hundertopferer.
12.32.28
धूतपाप्मा जितस्वर्गो लोकान्प्राप्य सुखोदयान् ।
मरुद्गणैर्वृतः शक्रः शुशुभे भासयन्दिशः ॥ १२.३२.२८ ॥
Von Sünde befreit, den Himmel erobert und die Welten des Glücks erreicht, glänzte Śakra, umgeben von den Scharen der Maruts, und erleuchtete die Himmelsrichtungen.
12.32.29
स्वर्गे लोके महीयन्तमप्सरोभिः शचीपतिम् ।
ऋषयः पर्युपासन्ते देवाश्च विबुधेश्वरम् ॥ १२.३२.२९ ॥
In der Himmelswelt, von den Apsaras verherrlicht, wird der Herr der Śacī von den Weisen umsorgt, und auch die Götter dienen dem Herrn der Götter.
12.32.30
सेयं त्वामनुसंप्राप्ता विक्रमेण वसुंधरा ।
निर्जिताश्च महीपाला विक्रमेण त्वयाऽनध ॥ १२.३२.३० ॥
Diese Erde ist dir durch deine Tapferkeit zugefallen, und, o Makelloser, die Herrscher der Erde wurden durch deine Tapferkeit besiegt.
12.32.31
तेषां पुराणि राष्ट्राणि गत्वा राजन्सुहृद्वॄतः ।
भ्रातॄन्पुत्रांश्च पौत्रांश्च स्वेस्वे राज्येऽभिषेचय ॥ १२.३२.३१ ॥
O König, geh in ihre Städte und Reiche, von Freunden umgeben, und salbe deine Brüder, Söhne und Enkel, jeden in seinem eigenen Reich.
12.32.32
बालानपि च गर्भस्थान्सांत्वेन समुदाचरन् ।
रञ्जयन्प्रकृतीः सर्वाः परिपाहि वसुंधराम् ॥ १२.३२.३२ ॥
Auch Kinder und noch Ungeborene mit Milde behandelnd, alle Untertanen erfreuend, beschütze die Erde.
12.32.33
कुमारो नास्ति येषां च कन्यास्तत्राभिषेचय ।
कामाशयो हि स्त्रीवर्गः शोकमेवं प्रहास्यसि ॥ १२.३२.३३ ॥
Wo es keinen jungen Prinzen gibt, salbe dort ihre Töchter; die Schar der Frauen ist vom Verlangen bestimmt, und so wirst du den Kummer ablegen.
12.32.34
एवमाश्वासनं कृत्वा सर्वराष्ट्रेषु भारत ।
यजस्व वाजिमेधेन यथेन्द्रो विजयी पुरा ॥ १२.३२.३४ ॥
O Bhārata, nachdem du so in allen Reichen Trost gespendet hast, vollziehe das Opfer mit dem Pferdeopfer, wie einst Indra, der Sieger.
12.32.35
अशोच्यास्ते महात्मानः क्षत्रियाः क्षत्रियर्षभ ।
स्वकर्मभिर्गता नाशं कृतान्तबलमोहिताः ॥ १२.३२.३५ ॥
O Stier unter den Kriegern, jene großherzigen Krieger sind nicht zu betrauern; durch ihre eigenen Taten, von der Macht des Todes verblendet, gingen sie ins Verderben.
12.32.36
अवाप्तः क्षत्रधर्मस्ते राज्यं प्राप्तमकण्टकम् ।
रक्ष स्वधर्मं कौन्तेय श्रेयान्यः प्रेत्यभाविकः ॥ १२.३२.३६ ॥
Du hast die Pflicht des Kriegers erlangt, und das Reich ist dir ohne Dornen zugefallen. O Sohn der Kuntī, schütze deine eigene Pflicht, die für das Leben nach dem Tod die bessere ist.