Mahābhārata · Adhyāya 12.322
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.322.1
तथैवोत्क्रमतां स्थानं शृणुष्वावहितो नृप ।
पद्भ्यामुत्क्रममाणस्य वैष्णवं स्थानमुच्यते ॥ १२.३२२.१ ॥
Ebenso, o König, höre aufmerksam auf die Wohnstätte derer, die scheiden. Für den, der durch die Füße scheidet, heißt die Wohnstätte vaiṣṇava.
12.322.2
जङ्घाभ्यां तु वसून्देवानाप्नुयादिति नः श्रुतम् ।
जानुभ्यां च महाभागान्साध्यान्देवानवाप्नुयात् ॥ १२.३२२.२ ॥
Durch die Schienbeine, so haben wir gehört, erlangt man die Vasu-Götter; und durch die Knie erlangt man die hochbegünstigten Sādhya-Götter.
12.322.3
पायुनोत्क्रममाणस्तु मैत्रं स्थानमवाप्नुयात् ।
पृथिवीं जघनेनाथ ऊरुभ्यां च प्रजापतिम् ॥ १२.३२२.३ ॥
Wer durch den After scheidet, erlangt die Wohnstätte Mitras; durch die Hüften die Erde; und durch die Oberschenkel Prajāpati.
12.322.4
पार्श्वाभ्यां मरुतो देवान्नासाभ्यामिन्दुमेव च ।
बाहुभ्यामिन्द्रमित्याहुरुरसा रुद्रमेव च ॥ १२.३२२.४ ॥
Durch die Flanken erlangt man die Maruts, durch die Nasenlöcher den Mond selbst. Durch die Arme, so sagt man, erlangt man Indra; und durch die Brust Rudra.
12.322.5
ग्रीवया तु मुनिश्रेष्ठं नरमाप्नोत्यनुत्तमम् ।
विश्वेदेवान्मुखेनाथ दिशः श्रोत्रेण चाप्नुयात् ॥ १२.३२२.५ ॥
Durch den Hals erlangt man Nara, den besten der Weisen, den höchsten; durch den Mund die Viśvedevas; und durch das Ohr die Himmelsrichtungen.
12.322.6
घ्राणेन गन्धवहनं नेत्राभ्यां सूर्यमेव च ।
भ्रूभ्यां चैवाश्विनौ देवौ ललाटेन पितृनथ ॥ १२.३२२.६ ॥
Durch die Nase erlangt man den duftetragenden Wind; durch die Augen die Sonne; durch die Brauen die beiden Aśvin-Götter; und durch die Stirn die Ahnen.
12.322.7
ब्रह्माणमाप्नोति विभुं मूर्ध्ना देवाग्रजं तथा ।
एतान्युत्क्रमणस्थानान्युक्तानि मिथिलेश्वर ॥ १२.३२२.७ ॥
Durch den Scheitel erreicht er Brahmā, den Allgegenwärtigen, und ebenso den Erstgeborenen der Götter. Diese, o Herr von Mithilā, sind die Orte des Ausgangs des Lebenshauchs, wie sie verkündet wurden.
12.322.8
अरिगनि प्रवक्ष्यामि विहितानि मनीषिभिः ।
संवत्सराद्धिमोक्षस्तु संभवेत शरीरिणः ॥ १२.३२२.८ ॥
Ich werde die von den Weisen vorgeschriebenen Zeichen des Todes verkünden. Für das verkörperte Wesen kann die Erlösung vom Leben innerhalb eines Jahres eintreten.
12.322.9
योऽरुन्धतीं न पश्येत दृष्टपूर्वा कदाचन ।
तथैव ध्रुवमतित्याहुः पूर्णेन्दुं दीपमेव च ॥ १२.३२२.९ ॥
Wer Arundhatī, die er früher einmal gesehen hat, niemals sieht, so sagt man, überschreitet ebenso den Polarstern; auch den Vollmond und die Lampe sieht er nicht.
12.322.10
खण्डाभासं दक्षिणतस्तेऽपि संवत्सरायुषः ।
परचक्षुषि चात्मानं ये न पश्यन्ति पार्थिवः ॥ १२.३२२.१० ॥
Ein zerbrochener, fragmentarischer Schein zur rechten Seite kennzeichnet jene, denen noch ein Jahr Leben bleibt; ebenso, o König, jene, die ihr eigenes Spiegelbild im Auge eines anderen nicht sehen.
12.322.11
आत्मच्छायाकृतीभूतं तेऽपि संवत्सरायुषः ।
अतिद्युतिरतिप्रज्ञा अप्रज्ञा चाद्युतिस्तथा ॥ १२.३२२.११ ॥
Auch jene, die die Gestalt ihres eigenen Schattens annehmen, haben noch ein Jahr Leben übrig. Übermäßiger Glanz, übermäßige Weisheit, Mangel an Weisheit und Mangel an Glanz sind ähnliche Zeichen.
12.322.12
प्रकृतेर्विक्रियापत्तिः षण्मासान्मृत्युलक्षणम् ।
दैवतान्यवजानाति ब्राह्मणैश्च विरुध्यते ॥ १२.३२२.१२ ॥
Eine Veränderung seines natürlichen Zustandes ist ein Zeichen des Todes innerhalb von sechs Monaten. Wer die Götter verachtet und sich gegen die Brahmanen stellt, trägt ebenso dieses Zeichen.
12.322.13
कृष्णश्यावच्छविच्छायः षण्मासान्मृत्युलक्षणम् ।
शीर्णनाभिं यथा चक्रं छिद्रं सोमं प्रपश्यति ॥ १२.३२२.१३ ॥
Wer eine dunkle, bläulich-schwärzliche Gesichtsfarbe hat, sieht innerhalb von sechs Monaten ein Todeszeichen; wie ein Rad mit gebrochener Nabe ein Loch zeigt, so sieht er ein Loch im Mond.
12.322.14
तथैव च सहस्रांशुं सप्तरात्रेण मृत्युभाक् ।
शवगन्धमुपाघ्राति सप्तरात्रेण मृत्युभाक्। ॥ १२.३२२.१४ ॥
Ebenso verfällt der Dem Tode, wer die Sonne mit den tausend Strahlen sieht, binnen sieben Nächten; und wer den Geruch einer Leiche riecht, verfällt binnen sieben Nächten dem Tode.
12.322.15
कर्णनासावनमनं दन्तदृष्टिविरागितां ।
कर्णनासावनमनं दन्तदृष्टिविरागिता ॥ १२.३२२.१५ ॥
Das Herabhängen von Ohren und Nase und das Erlöschen des Glanzes der Zähne und des Blickes.
12.322.16
संज्ञालोपो निरूष्मत्वं सद्योमृत्युनिदर्शनम् ।
अकस्माच्च स्रवेद्यस्य वाममक्षि नराधिप ॥ १२.३२२.१६ ॥
Der Verlust des Bewusstseins und das Fehlen der Körperwärme sind unmittelbare Todeszeichen; und wenn das linke Auge eines Menschen plötzlich fließt, o Herr der Menschen, so ist auch das ein solches Zeichen.
12.322.17
मूर्ध्रतश्चोत्पतेद्धूमः सद्योमृत्युनिदर्शनम् ।
एतावन्ति त्वरिष्टानि विदित्वा मानवोऽऽत्मवान् ॥ १२.३२२.१७ ॥
Steigt Rauch vom Kopf auf, so ist auch das ein unmittelbares Todeszeichen. Nachdem der selbstbeherrschte Mensch diese vielen Vorzeichen des Todes erkannt hat (…).
12.322.18
निशि चाहनि चात्मानं योजयेत्परमात्मनि ।
प्रतीक्षमाणस्तत्कालं यः कालः प्रकृतो भवेत् ॥ १२.३२२.१८ ॥
Bei Nacht und bei Tag soll man das Selbst mit dem höchsten Selbst verbinden und jene Zeit erwarten, die (für den Tod) bestimmt ist.
12.322.19
अथास्य नेष्टं मरणं स्थातुमिच्छेदिमां क्रियाम् ।
सर्वगन्धान्रसांश्चैव धारयीत समाहितः ॥ १२.३२२.१९ ॥
Wer in dieser Übung verharren will, dem soll der Tod nicht erwünscht sein; mit gesammeltem Geist soll er sich aller Düfte und Geschmäcke enthalten.
12.322.20
तथा मृत्युमुपादाय तत्परेणान्दरात्मना ।
स साङ्ख्यधारणं चैव विदित्वा मनुजर्षभ।
जयेच्च मृत्युं योगेन तत्परेणान्तरात्मना ॥ १२.३२२.२० ॥
So soll er, den Tod annehmend, mit dem inneren Selbst darauf gerichtet, und das Festhalten an der Sāṅkhya-Lehre erkannt habend, o Stier unter den Menschen, den Tod durch Yoga besiegen, mit dem inneren Selbst darauf gerichtet.
12.322.21
गच्छेत्प्राप्याक्षयं कृत्स्नमजन्म शिवमव्ययम् ।
शाश्वतं स्थानमचलं दुष्प्रापमकृतात्मभिः ॥ १२.३२२.२१ ॥
Nachdem er den vollständigen, unvergänglichen, ungeborenen, glückverheißenden, unwandelbaren, ewigen, unbewegten Zustand erlangt hat, soll er eingehen; schwer zu erreichen ist er für jene, deren Selbst nicht gezügelt ist.