மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.322
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.322.1
तथैवोत्क्रमतां स्थानं शृणुष्वावहितो नृप ।
पद्भ्यामुत्क्रममाणस्य वैष्णवं स्थानमुच्यते ॥ १२.३२२.१ ॥
அரசே, அதுபோலவே உடலை விட்டுப் புறப்படுபவர்களின் இடத்தைக் கவனமாகக் கேள். பாதங்கள் வழியாகப் புறப்படுபவனுக்கு உரிய இடம் வைஷ்ணவம் எனப்படுகிறது.
12.322.2
जङ्घाभ्यां तु वसून्देवानाप्नुयादिति नः श्रुतम् ।
जानुभ्यां च महाभागान्साध्यान्देवानवाप्नुयात् ॥ १२.३२२.२ ॥
கால் முன்னங்கால்கள் வழியாக வசுக்களான தேவர்களை அடைகிறான் என்று நாம் கேட்டுள்ளோம். முழங்கால்கள் வழியாக மகாபாக்கியவான்களான சாத்தியர் தேவர்களை அடைகிறான்.
12.322.3
पायुनोत्क्रममाणस्तु मैत्रं स्थानमवाप्नुयात् ।
पृथिवीं जघनेनाथ ऊरुभ्यां च प्रजापतिम् ॥ १२.३२२.३ ॥
ஆசனவாய் வழியாகப் புறப்படுபவன் மைத்ர இடத்தை அடைகிறான். இடுப்பால் பூமியையும், தொடைகளால் பிரஜாபதியையும் அடைகிறான்.
12.322.4
पार्श्वाभ्यां मरुतो देवान्नासाभ्यामिन्दुमेव च ।
बाहुभ्यामिन्द्रमित्याहुरुरसा रुद्रमेव च ॥ १२.३२२.४ ॥
விலாப்புறங்கள் வழியாக மருத்துகளான தேவர்களையும், மூக்குத் துவாரங்கள் வழியாக சந்திரனையும் அடைகிறான். கைகள் வழியாக இந்திரனை என்று சொல்கிறார்கள்; மார்பால் ருத்திரனையும் அடைகிறான்.
12.322.5
ग्रीवया तु मुनिश्रेष्ठं नरमाप्नोत्यनुत्तमम् ।
विश्वेदेवान्मुखेनाथ दिशः श्रोत्रेण चाप्नुयात् ॥ १२.३२२.५ ॥
கழுத்தால் முனிவர்களில் சிறந்தவனும் மிக உயர்ந்தவனுமான நரனை அடைகிறான். வாயால் விஸ்வதேவர்களையும், காதால் திசைகளையும் அடைகிறான்.
12.322.6
घ्राणेन गन्धवहनं नेत्राभ्यां सूर्यमेव च ।
भ्रूभ्यां चैवाश्विनौ देवौ ललाटेन पितृनथ ॥ १२.३२२.६ ॥
மூக்கால் மணத்தைக் கொண்டு செல்லும் வாயுவை, கண்களால் சூரியனை. புருவங்களால் இரண்டு அஸ்வினி தேவர்களையும், நெற்றியால் முன்னோர்களையும் அடைகிறான்.
12.322.7
ब्रह्माणमाप्नोति विभुं मूर्ध्ना देवाग्रजं तथा ।
एतान्युत्क्रमणस्थानान्युक्तानि मिथिलेश्वर ॥ १२.३२२.७ ॥
தலையின் வழியாக எங்கும் வியாபித்த பிரம்மனையும், தேவர்களுக்கு முன்பிறந்தவரையும் அடைகிறான். மிதிலை அரசனே, இவையே உயிர் வெளியேறும் இடங்களாகக் கூறப்பட்டுள்ளன.
12.322.8
अरिगनि प्रवक्ष्यामि विहितानि मनीषिभिः ।
संवत्सराद्धिमोक्षस्तु संभवेत शरीरिणः ॥ १२.३२२.८ ॥
ஞானியரால் விதிக்கப்பட்ட மரண அடையாளங்களை நான் கூறுவேன். உடலுடையவனுக்கு மரணம் ஓராண்டுக்குள் நேரக்கூடும்.
12.322.9
योऽरुन्धतीं न पश्येत दृष्टपूर्वा कदाचन ।
तथैव ध्रुवमतित्याहुः पूर्णेन्दुं दीपमेव च ॥ १२.३२२.९ ॥
முன்பு ஒருமுறை பார்த்த அருந்ததியை எப்போதும் காணாதவன், அவ்வாறே துருவனையும் கடந்துவிடுகிறான் என்று கூறுவர். பூரண சந்திரனையும், விளக்கையும் கூட (அவன் காணமாட்டான்).
12.322.10
खण्डाभासं दक्षिणतस्तेऽपि संवत्सरायुषः ।
परचक्षुषि चात्मानं ये न पश्यन्ति पार्थिवः ॥ १२.३२२.१० ॥
வலப்பக்கம் துண்டிக்கப்பட்ட ஒளியாகத் தோன்றுவதும், ஓராண்டு ஆயுள் உள்ளவர்களுக்கே. அரசே, பிறர் கண்ணில் தன் பிம்பத்தைக் காணாதவர்களும் (அதே நிலையுடையவர்கள்).
12.322.11
आत्मच्छायाकृतीभूतं तेऽपि संवत्सरायुषः ।
अतिद्युतिरतिप्रज्ञा अप्रज्ञा चाद्युतिस्तथा ॥ १२.३२२.११ ॥
தன் நிழலின் வடிவமாகவே மாறுபவர்களும் ஓராண்டு ஆயுளுடையவர்களே. மிகு ஒளி, மிகு ஞானம், ஞானமின்மை, ஒளியின்மை ஆகியவையும் அவ்வாறே.
12.322.12
प्रकृतेर्विक्रियापत्तिः षण्मासान्मृत्युलक्षणम् ।
दैवतान्यवजानाति ब्राह्मणैश्च विरुध्यते ॥ १२.३२२.१२ ॥
தன் இயல்பில் மாற்றம் ஏற்படுவது — ஆறு மாதங்களில் மரணத்தின் அடையாளம். தேவர்களை அவமதித்து, பிராமணர்களுடன் முரண்படுபவனும் (அவ்வாறே).
12.322.13
कृष्णश्यावच्छविच्छायः षण्मासान्मृत्युलक्षणम् ।
शीर्णनाभिं यथा चक्रं छिद्रं सोमं प्रपश्यति ॥ १२.३२२.१३ ॥
கருமை கலந்த நீல நிறப் பொலிவுடையவன் ஆறு மாதங்களுக்குள் மரணத்தின் அடையாளத்தைக் காண்கிறான்; உடைந்த நாபியுள்ள சக்கரத்தில் துளை தெரிவது போல, அவன் சந்திரனில் ஒரு துளையைக் காண்கிறான்.
12.322.14
तथैव च सहस्रांशुं सप्तरात्रेण मृत्युभाक् ।
शवगन्धमुपाघ्राति सप्तरात्रेण मृत्युभाक्। ॥ १२.३२२.१४ ॥
அதேபோல், ஆயிரங்கதிர் சூரியனைக் காண்பவன் ஏழு இரவுகளில் மரணமடைவான்; சவத்தின் நாற்றத்தை நுகர்பவனும் ஏழு இரவுகளில் மரணமடைவான்.
12.322.15
कर्णनासावनमनं दन्तदृष्टिविरागितां ।
कर्णनासावनमनं दन्तदृष्टिविरागिता ॥ १२.३२२.१५ ॥
காதுகளும் மூக்கும் தொங்கிப் போவது; பற்களிலும் பார்வையிலும் ஒளி மங்குவது.
12.322.16
संज्ञालोपो निरूष्मत्वं सद्योमृत्युनिदर्शनम् ।
अकस्माच्च स्रवेद्यस्य वाममक्षि नराधिप ॥ १२.३२२.१६ ॥
உணர்வு இழத்தல், உடலில் வெப்பம் இல்லாமை — இவை உடனடி மரணத்தின் அடையாளம்; நரேசனே, யாருடைய இடது கண் திடீரென நீர் வடிக்கிறதோ (அதுவும் அடையாளமே).
12.322.17
मूर्ध्रतश्चोत्पतेद्धूमः सद्योमृत्युनिदर्शनम् ।
एतावन्ति त्वरिष्टानि विदित्वा मानवोऽऽत्मवान् ॥ १२.३२२.१७ ॥
தலையிலிருந்து புகை எழுந்தால் அதுவும் உடனடி மரணத்தின் அடையாளம். இத்தனை அபசகுனங்களை அறிந்து, தன்னடக்கமுள்ள மனிதன் (…).
12.322.18
निशि चाहनि चात्मानं योजयेत्परमात्मनि ।
प्रतीक्षमाणस्तत्कालं यः कालः प्रकृतो भवेत् ॥ १२.३२२.१८ ॥
இரவிலும் பகலிலும் ஆன்மாவைப் பரமாத்மாவுடன் இணைக்க வேண்டும்; எந்தக் காலம் (மரணத்திற்கு) குறிக்கப்பட்டதோ அந்தக் காலத்தை எதிர்பார்த்து.
12.322.19
अथास्य नेष्टं मरणं स्थातुमिच्छेदिमां क्रियाम् ।
सर्वगन्धान्रसांश्चैव धारयीत समाहितः ॥ १२.३२२.१९ ॥
இப்பயிற்சியில் நிலைத்திருக்க விரும்புபவனுக்கு மரணம் விருப்பமானதல்ல; ஒருமனத்துடன் அவன் எல்லா வாசனைகளையும் சுவைகளையும் விலக்கிக் கொள்ள வேண்டும்.
12.322.20
तथा मृत्युमुपादाय तत्परेणान्दरात्मना ।
स साङ्ख्यधारणं चैव विदित्वा मनुजर्षभ।
जयेच्च मृत्युं योगेन तत्परेणान्तरात्मना ॥ १२.३२२.२० ॥
இவ்வாறு மரணத்தை ஏற்று, அதில் ஈடுபட்ட உள்ளத்துடன், சாங்கிய ஞானத்தை அறிந்தவனாய், மனிதருள் காளையே, யோகத்தால் மரணத்தை வெல்ல வேண்டும்; அதில் ஈடுபட்ட உள்ளத்துடன்.
12.322.21
गच्छेत्प्राप्याक्षयं कृत्स्नमजन्म शिवमव्ययम् ।
शाश्वतं स्थानमचलं दुष्प्रापमकृतात्मभिः ॥ १२.३२२.२१ ॥
அவன் முழுமையான, அழிவற்ற, பிறப்பற்ற, மங்களகரமான, நிலையான, என்றும் உள்ள, அசையாத நிலையை அடைந்து செல்ல வேண்டும்; அடக்கப்படாத ஆன்மா உடையவர்களால் அது அடைய முடியாதது.