Mahābhārata · Adhyāya 12.322
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.322.1
तथैवोत्क्रमतां स्थानं शृणुष्वावहितो नृप ।
पद्भ्यामुत्क्रममाणस्य वैष्णवं स्थानमुच्यते ॥ १२.३२२.१ ॥
Igualmente, ó rei, ouve com atenção a morada dos que partem. Para quem parte pelos pés, diz-se que a morada é a vaiṣṇava.
12.322.2
जङ्घाभ्यां तु वसून्देवानाप्नुयादिति नः श्रुतम् ।
जानुभ्यां च महाभागान्साध्यान्देवानवाप्नुयात् ॥ १२.३२२.२ ॥
Pelas canelas, ouvimos dizer, alcança-se os deuses Vasu; e pelos joelhos alcança-se os deuses Sādhya, de grande fortuna.
12.322.3
पायुनोत्क्रममाणस्तु मैत्रं स्थानमवाप्नुयात् ।
पृथिवीं जघनेनाथ ऊरुभ्यां च प्रजापतिम् ॥ १२.३२२.३ ॥
Quem parte pelo ânus alcança a morada de Mitra; pelos quadris, a terra; e pelas coxas, Prajāpati.
12.322.4
पार्श्वाभ्यां मरुतो देवान्नासाभ्यामिन्दुमेव च ।
बाहुभ्यामिन्द्रमित्याहुरुरसा रुद्रमेव च ॥ १२.३२२.४ ॥
Pelos flancos alcança-se os deuses Marut, e pelas narinas a própria lua. Pelos braços, dizem, alcança-se Indra; e pelo peito, Rudra.
12.322.5
ग्रीवया तु मुनिश्रेष्ठं नरमाप्नोत्यनुत्तमम् ।
विश्वेदेवान्मुखेनाथ दिशः श्रोत्रेण चाप्नुयात् ॥ १२.३२२.५ ॥
Pelo pescoço alcança-se Nara, o melhor dos sábios, o supremo; pela boca, os Viśvedeva; e pelo ouvido, as direções.
12.322.6
घ्राणेन गन्धवहनं नेत्राभ्यां सूर्यमेव च ।
भ्रूभ्यां चैवाश्विनौ देवौ ललाटेन पितृनथ ॥ १२.३२२.६ ॥
Pelo nariz alcança-se o vento portador de perfumes; pelos olhos, o sol; pelas sobrancelhas, os dois deuses Aśvin; e pela testa, os antepassados.
12.322.7
ब्रह्माणमाप्नोति विभुं मूर्ध्ना देवाग्रजं तथा ।
एतान्युत्क्रमणस्थानान्युक्तानि मिथिलेश्वर ॥ १२.३२२.७ ॥
Pelo alto da cabeça alcança Brahmā, o onipresente, e igualmente o primogênito dos deuses. Estes, ó senhor de Mithilā, são os lugares de saída do sopro vital, tal como foram declarados.
12.322.8
अरिगनि प्रवक्ष्यामि विहितानि मनीषिभिः ।
संवत्सराद्धिमोक्षस्तु संभवेत शरीरिणः ॥ १२.३२२.८ ॥
Proclamarei os sinais da morte prescritos pelos sábios. Para o ser encarnado, a libertação da vida pode ocorrer dentro de um ano.
12.322.9
योऽरुन्धतीं न पश्येत दृष्टपूर्वा कदाचन ।
तथैव ध्रुवमतित्याहुः पूर्णेन्दुं दीपमेव च ॥ १२.३२२.९ ॥
Quem nunca vê Arundhatī, embora a tenha visto antes, diz-se que do mesmo modo ultrapassa Dhruva; também não vê a lua cheia nem a lâmpada.
12.322.10
खण्डाभासं दक्षिणतस्तेऽपि संवत्सरायुषः ।
परचक्षुषि चात्मानं ये न पश्यन्ति पार्थिवः ॥ १२.३२२.१० ॥
Uma luz quebrada e fragmentária que aparece à direita marca os que têm um ano de vida restante; igualmente, ó rei, os que não veem a própria imagem no olho de outro.
12.322.11
आत्मच्छायाकृतीभूतं तेऽपि संवत्सरायुषः ।
अतिद्युतिरतिप्रज्ञा अप्रज्ञा चाद्युतिस्तथा ॥ १२.३२२.११ ॥
Os que assumem a forma da própria sombra também têm um ano de vida restante. O brilho excessivo, a sabedoria excessiva, a falta de sabedoria e a falta de brilho são sinais semelhantes.
12.322.12
प्रकृतेर्विक्रियापत्तिः षण्मासान्मृत्युलक्षणम् ।
दैवतान्यवजानाति ब्राह्मणैश्च विरुध्यते ॥ १२.३२२.१२ ॥
Uma alteração que sobrevém ao próprio estado natural é sinal de morte em seis meses. Quem despreza os deuses e se opõe aos brâmanes também o é.
12.322.13
कृष्णश्यावच्छविच्छायः षण्मासान्मृत्युलक्षणम् ।
शीर्णनाभिं यथा चक्रं छिद्रं सोमं प्रपश्यति ॥ १२.३२२.१३ ॥
Quem tem tez escura, azulada e enegrecida vê um sinal de morte em seis meses; como uma roda de cubo partido mostra um buraco, assim ele vê um buraco na lua.
12.322.14
तथैव च सहस्रांशुं सप्तरात्रेण मृत्युभाक् ।
शवगन्धमुपाघ्राति सप्तरात्रेण मृत्युभाक्। ॥ १२.३२२.१४ ॥
Do mesmo modo, quem vê o sol de mil raios encontra a morte em sete noites; e quem sente o cheiro de um cadáver encontra a morte em sete noites.
12.322.15
कर्णनासावनमनं दन्तदृष्टिविरागितां ।
कर्णनासावनमनं दन्तदृष्टिविरागिता ॥ १२.३२२.१५ ॥
O pender das orelhas e do nariz, e a perda do brilho dos dentes e do olhar.
12.322.16
संज्ञालोपो निरूष्मत्वं सद्योमृत्युनिदर्शनम् ।
अकस्माच्च स्रवेद्यस्य वाममक्षि नराधिप ॥ १२.३२२.१६ ॥
A perda da consciência e a ausência de calor corporal são sinais imediatos de morte; e quando o olho esquerdo de alguém verte de repente, ó senhor dos homens, também isso é tal sinal.
12.322.17
मूर्ध्रतश्चोत्पतेद्धूमः सद्योमृत्युनिदर्शनम् ।
एतावन्ति त्वरिष्टानि विदित्वा मानवोऽऽत्मवान् ॥ १२.३२२.१७ ॥
Se fumaça se eleva da cabeça, isso também é um sinal imediato de morte. Tendo conhecido esses muitos presságios de morte, o homem senhor de si (…).
12.322.18
निशि चाहनि चात्मानं योजयेत्परमात्मनि ।
प्रतीक्षमाणस्तत्कालं यः कालः प्रकृतो भवेत् ॥ १२.३२२.१८ ॥
De noite e de dia deve-se unir o eu ao Eu supremo, aguardando aquele tempo que foi determinado (para a morte).
12.322.19
अथास्य नेष्टं मरणं स्थातुमिच्छेदिमां क्रियाम् ।
सर्वगन्धान्रसांश्चैव धारयीत समाहितः ॥ १२.३२२.१९ ॥
Então, quem deseja permanecer nesta prática não deve desejar a morte; com a mente recolhida, que se abstenha de todos os odores e sabores.
12.322.20
तथा मृत्युमुपादाय तत्परेणान्दरात्मना ।
स साङ्ख्यधारणं चैव विदित्वा मनुजर्षभ।
जयेच्च मृत्युं योगेन तत्परेणान्तरात्मना ॥ १२.३२२.२० ॥
Assim, tendo abraçado a morte, com o eu interior voltado para ela, e tendo compreendido a sustentação do Sāṅkhya, ó touro dos homens, vença a morte pelo yoga, com o eu interior voltado para ela.
12.322.21
गच्छेत्प्राप्याक्षयं कृत्स्नमजन्म शिवमव्ययम् ।
शाश्वतं स्थानमचलं दुष्प्रापमकृतात्मभिः ॥ १२.३२२.२१ ॥
Tendo alcançado o estado completo, imperecível, não nascido, auspicioso, imutável, eterno e imóvel, que ele vá; é difícil de alcançar para aqueles cujo eu não está disciplinado.