Mahābhārata · Adhyāya 12.325
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.325.1
अपरित्यज्य गार्हस्थ्यं कुरुराजर्षिसत्तम ।
कः प्राप्तो भूपतिः सिद्धिं मोक्षतत्त्वं वदस्व मे ॥ १२.३२५.१ ॥
Bester der königlichen Weisen der Kuru, welcher König erlangte Vollendung, ohne das Hausherrenleben aufzugeben? Lehre mich die Wahrheit der Befreiung (mokṣa).
12.325.2
संन्यस्यते यथाऽत्माऽयं व्यक्तस्यात्मा यथा च यत् ।
परं मोक्षस्य यच्चापि तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.३२५.२ ॥
Wie wird dieses Selbst aufgegeben, und was ist das Selbst des Manifesten? Lehre mich auch die höchste Wahrheit der Befreiung, Großvater.
12.325.3
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
जनकस्य च संवादं सुलभायाश्च भारत ॥ १२.३२५.३ ॥
Auch hier erzählt man diese alte Geschichte: den Dialog zwischen Janaka und Sulabhā, o Bhārata.
12.325.4
संन्यासफलिकः कश्चिद्बभूव नृपतिः पुरा ।
मैथिलो जनको नाम धर्मध्वज इति श्रुतः ॥ १२.३२५.४ ॥
In alter Zeit lebte ein König, der die Frucht der Entsagung suchte: Janaka von Mithilā, bekannt als Dharmadhvaja.
12.325.5
स वेदे मोक्षशास्त्रे च स्वे च शास्त्रे कृतश्रमः ।
इन्द्रियाणि समाधाय शशास वसुधामिमाम् ॥ १२.३२५.५ ॥
Er hatte sich im Veda, in der Lehre der Befreiung und in seiner eigenen Schrift gemüht; nachdem er seine Sinne gebändigt hatte, regierte er diese Erde.
12.325.6
तस्य वेदविदः प्राज्ञाः श्रुत्वा तां साधुवृत्तताम् ।
लोकेषु स्पृहयन्त्यन्ये पुरुषाः पुरुषेश्वरम् ॥ १२.३२५.६ ॥
Als die Kenner des Veda, die Weisen und andere Menschen von seinem tugendhaften Wandel hörten, sehnten sie sich in den Welten nach jenem Herrn der Menschen.
12.325.7
अथ धर्मयुगे तस्मिन्योगधर्ममनुष्ठिता ।
महीमनुचचारैका सुलभा नाम भिक्षुकी ॥ १२.३२५.७ ॥
In jenem Zeitalter des Dharma wanderte eine einzelne Bettelnonne namens Sulabhā, die die Disziplin des Yoga übte, allein über die Erde.
12.325.8
तया जगदिदं कृत्स्नमटन्त्या मिथिलेश्वरः ।
तत्रतत्र श्रुतो मोक्षे कथ्यमानस्त्रिदण्डिभिः ॥ १२.३२५.८ ॥
Auf ihren Wanderungen durch die ganze Welt hörte sie überall, wie dreistabige Asketen über die Befreiung sprachen und dabei vom Herrn von Mithilā berichteten.
12.325.9
साऽतिसूक्ष्मां कथां श्रुत्वा तथ्यं नेति ससंशया ।
दर्शने जातसंकल्पा जनकस्य बभूव ह ॥ १२.३२५.९ ॥
Als sie jene überaus feine Lehre hörte, zweifelte sie, ob sie wahr sei, und in ihr entstand der Entschluss, Janaka zu sehen.
12.325.10
तत्र सा विप्रहायाऽथ पूर्वरूपं हि योगतः ।
अबिभ्रदनवद्याङ्गी रूपमन्यदनुत्तमम् ॥ १२.३२५.१० ॥
Dort legte sie die Gestalt der Bettlerin ab und nahm durch Yoga ihre frühere Gestalt an; die Makellosgliedrige nahm eine andere, höchste Gestalt an.
12.325.11
चक्षुनिंमेषमात्रेण लध्वस्त्रगतिगामिनी ।
विदेहानां पुरीं सुभ्रूर्जगाम कमलेक्षणा ॥ १२.३२५.११ ॥
In einem Augenblick, schnell wie ein fliegender Pfeil, ging die schönbrauige, lotusäugige Frau in die Stadt der Videhas.
12.325.12
सा प्राप्य मिथिलां रम्यां समृद्धजनसंकुलाम् ।
भैक्ष्यचर्यापदेशेन ददर्श मिथिलेश्वरम् ॥ १२.३२५.१२ ॥
Als sie das liebliche, von wohlhabenden Menschen erfüllte Mithilā erreichte, erblickte sie unter dem Vorwand des Bettelns den Herrn von Mithilā.
12.325.13
राजा तस्याः परं दृष्ट्वा सौकुमार्यं पुनस्तदा ।
केयं कस्य कुतो वेति बभूवागतविस्मयः ॥ १२.३२५.१३ ॥
Als der König abermals ihre höchste Zartheit sah, geriet er in Staunen: Wer ist sie, wessen ist sie, woher ist sie gekommen?
12.325.14
ततोस्याः स्वागतं कृत्वा व्यादिश्य च वरासनम् ।
पूजितां पादशौचेन वरान्नेनाप्यतर्पयत् ॥ १२.३२५.१४ ॥
Dann hieß er sie willkommen, wies ihr einen vorzüglichen Sitz an, ehrte sie durch das Waschen ihrer Füße und stillte sie mit ausgezeichneter Speise.
12.325.15
अथ भुक्तवतीं प्रीतां राजा तां मन्त्रिभिर्वृतः ।
सर्वभाष्यविदां मध्ये चोदयामास भिक्षुकीम् ॥ १२.३२५.१५ ॥
Dann forderte der König, von seinen Ministern umgeben, die nun nach dem Essen zufriedene Bettelnonne auf, inmitten aller Kundigen der Rede zu sprechen.
12.325.16
सुलभा त्वस्य धर्मेषु मुक्तो नेति ससंशया ।
सत्वं सत्वेन योगज्ञा प्रविष्टाऽभून्महीपते ॥ १२.३२५.१६ ॥
Da sie ihn in Fragen des Dharma leicht zugänglich fand, aber zweifelte, ob er befreit sei, o Herr der Erde, drang sie, die Kundige des Yoga, durch ihr eigenes Wesen in ihn ein.
12.325.17
नेत्राभ्यां नेत्रयोरस्य रश्मीन्संयोज्य रश्मिभिः ।
सा स्म तं चोदयिष्यन्ती योगबन्धैर्बबन्ध ह ॥ १२.३२५.१७ ॥
Indem sie durch ihre Augen die Strahlen seiner Augen mit den Strahlen verband, in der Absicht, ihn anzuregen, band sie ihn fürwahr mit den Fesseln des Yoga.
12.325.18
जनकोप्युत्स्मयन्राजा भावमस्या विशेषयन् ।
प्रतिजग्राह भावेन भावमस्या नृपोत्तम ॥ १२.३२५.१८ ॥
Auch König Janaka lächelte und erkannte ihre innere Verfassung; o Bester der Könige, er nahm ihre innere Verfassung mit der seinen auf.
12.325.19
तदेकस्मिन्नधिष्ठाने संवादः श्रूतयामयम् ।
छत्रादिषु विमुक्तस्य मुक्तायाश्च त्रिदण्डकैः ॥ १२.३२५.१९ ॥
Höre diesen Dialog, der an einem einzigen Ort geführt wurde, zwischen dem vom Schirm und den Insignien Befreiten und der befreiten Frau, die den dreifachen Stab trägt.
12.325.20
भगवत्याः क्व चर्येयं कृता क्व च गमिष्यसि ।
कस्य च त्वं कुतो वेति पप्रच्छैनां महिपतिः ॥ १२.३२५.२० ॥
"Ehrwürdige, wo hat dein Umherziehen stattgefunden, und wohin wirst du gehen? Wessen bist du, und woher kommst du?" So fragte der Herrscher der Erde sie.
12.325.21
श्रुते वयसि जातौ च सद्भावो नाधिगम्यते ।
एष्वर्थेषूत्तरं तस्मात्प्रवेद्यं मत्समागमे ॥ १२.३२५.२१ ॥
Das wahre Wesen eines Menschen erkennt man weder an seiner Gelehrsamkeit, seinem Alter noch seiner Geburt. Daher soll die Antwort auf diese Fragen bei unserer Begegnung verkündet werden.
12.325.22
छत्रादिषु विशेषेषु मुक्तं मां विद्धि तत्त्वतः ।
सत्वां संवेत्तुमिच्छामि मानार्हा हि मताऽसिमे ॥ १२.३२५.२२ ॥
Wisse, dass ich wahrhaftig vom Schirm und den übrigen Zeichen befreit bin. Ich möchte dich vollständig kennenlernen, denn du bist der Ehre würdig und von mir geachtet.
12.325.23
यस्माच्चैतन्मया प्राप्तं ज्ञानं वैशेषिकं पुरा ।
यस्य नान्यः प्रवक्ताऽस्ति मोक्षे तमपि मे शृणु ॥ १२.३२५.२३ ॥
Denn dieses besondere Wissen habe ich einst erlangt, und es gibt niemanden sonst, der es über die Befreiung lehrt; höre nun auch von mir über ihn.
12.325.24
पराशरसगोत्रस्य वृद्धस्य सुमहात्मनः ।
भिक्षोः पञ्चशिखस्याहं शिष्यः परमसंमतः ॥ १२.३२५.२४ ॥
Ich bin der Schüler des alten, hochherzigen Bettelmönchs Pañcaśikha aus dem Geschlecht des Parāśara, der von mir am höchsten geachtet wird.
12.325.25
साङ्ख्यज्ञाने च योगे च महीपालविधौ तथा ।
त्रिविधे मोक्षधर्मोस्मिन्गताध्वा छिन्नसंशयः ॥ १२.३२५.२५ ॥
In der Erkenntnis des Sāṅkhya, im Yoga und ebenso in der Regel der Könige, in dieser dreifachen Lehre der Befreiung, bin ich den Weg gegangen, und meine Zweifel sind abgeschnitten.
12.325.26
स यथा शास्त्रदृष्टेन मार्गेणेह परिभ्रमन् ।
वार्षिकांश्चतुरो मासान्पुरा मयि सुखोषितः ॥ १२.३२५.२६ ॥
Er, hier umherziehend auf dem in den Schriften gesehenen Pfad, verweilte einst glücklich bei mir die vier Monate der Regenzeit.
12.325.27
तेनाहं साङ्ख्यमुख्येन सुदृष्टार्थेन तत्त्वतः ।
श्रावितस्त्रिविधं मोक्षं न च राज्याद्धि चालितः ॥ १२.३२५.२७ ॥
Von ihm, dem Ersten im Sāṅkhya, der den Sinn wohl erkannt hatte, wurde ich in Wahrheit in der dreifachen Befreiung unterwiesen, und doch hat er mich nicht aus dem Königreich verdrängt.
12.325.28
सोहं तामखिलां वृत्तिं त्रिविधां मोक्षसंहिताम् ।
मुक्तरागश्चराम्येकः पदे परमके स्थितः ॥ १२.३२५.२८ ॥
Ich folge jener ganzen Sammlung der dreifachen Befreiung, frei von Anhaftung, allein wandernd, im höchsten Zustand gegründet.
12.325.29
वैराग्यं पुनरेतस्य मोक्षस्य परमो विधिः ।
ज्ञानादेव च वैराग्यं जायते येन मुच्यते ॥ १२.३२५.२९ ॥
Wiederum ist die höchste Regel dieser Befreiung die Leidenschaftslosigkeit; und die Leidenschaftslosigkeit entsteht allein aus Erkenntnis, durch die man befreit wird.
12.325.30
ज्ञानेन कुरुते यत्नं यत्नेन प्राप्यते महत् ।
महद्द्वन्द्वप्रमोक्षाय सा सिद्धिर्या वयोतिगा ॥ १२.३२५.३० ॥
Durch Erkenntnis bemüht man sich, und durch die Mühe wird jene große Vollendung erlangt, zur großen Befreiung von den Gegensatzpaaren; jene Vollendung liegt jenseits des Alters.
12.325.31
सेयं परमिका सिद्धिः प्राप्ता निर्द्वन्द्वता मया ।
इहैव गतमोहेन चरता मुक्तसङ्गिना ॥ १२.३२५.३१ ॥
Dies ist die höchste Vollendung: Ich habe die Freiheit von den Gegensatzpaaren erlangt, hier selbst, die Verblendung geschwunden, frei von Anhaftung umherwandelnd.
12.325.32
यथा क्षेत्रं मृदुभूतमद्भिराप्लावितं तथा ।
जनयत्यङ्कुरं कर्म नृणां तद्वत्पुनर्भवम् ॥ १२.३२५.३२ ॥
So wie ein vom Wasser durchtränktes, weich gewordenes Feld einen Keim hervorbringt, so bringen die Taten der Menschen die Wiedergeburt hervor.
12.325.33
यथा चोत्तापितं बीजं कपाले यत्रतत्र वा ।
प्राप्याप्यङ्कुरहेतुत्वमबीजत्वान्न जायते ॥ १२.३२५.३३ ॥
Und wie ein geröstetes Samenkorn, auf eine Scherbe oder sonstwo gelegt, nicht keimt, obwohl es die Kraft hat, einen Keim hervorzubringen, weil es nicht mehr die Natur eines Samens hat.
12.325.34
तद्वद्भगवताऽनेन शिखाप्रोक्तेन भिक्षुणा ।
ज्ञानं कृतमबीजं मे विषयेषु न जायते ॥ १२.३२५.३४ ॥
Ebenso hat dieser ehrwürdige, von Śikhā unterwiesene Bettelmönch mein Wissen samenlos gemacht, so dass es sich nicht an den Sinnesobjekten erhebt.
12.325.35
नामिरज्यति कस्मिंश्चिन्नानर्थे न परिग्रहे ।
नाभिरज्यति चैतेषु व्यर्थत्वाद्रागरोषयोः ॥ १२.३२५.३५ ॥
Mein Geist haftet an nichts, weder an Wertlosem noch an Besitz; er haftet auch nicht an diesen beiden, da Leidenschaft und Abneigung nutzlos sind.
12.325.36
यश्च मे दक्षिणं बाहुं चन्दनेन समुक्षयेत् ।
सव्यं वाऽस्यापि यस्तक्षेत्समावेतावुभौ मम ॥ १२.३२५.३६ ॥
Wer meinen rechten Arm mit Sandelpaste salbt, und wer meinen linken Arm verletzt – diese beiden sind mir gleich.
12.325.37
सुखी सोऽहमवाप्तार्थः समलोष्टाश्मकाञ्चनः ।
मुक्तसङ्गः स्थितो राज्ये विशिष्टोऽन्यैस्त्रिदण्डिभिः ॥ १२.३२५.३७ ॥
Ich bin glücklich, da ich mein Ziel erreicht habe; Erdklumpen, Stein und Gold gleich achtend, frei von Anhaftung, verweile ich im Reich, ausgezeichnet vor anderen Asketen des Dreistabs.
12.325.38
मोक्षे हि त्रिविधा निष्ठा दृष्टाऽन्यैर्मोक्षवित्तमैः ।
ज्ञानं लोकोत्तरं यच्च सर्वत्यागश्च कर्मणाम् ॥ १२.३२५.३८ ॥
Bei der Befreiung wurden drei Arten der Hingabe von den besten Kennern der Befreiung gesehen: das überweltliche Wissen und der Verzicht auf alle Handlungen.
12.325.39
ज्ञाननिष्ठां वदन्त्येके मोक्षशास्त्रविदो जनाः ।
कर्मनिष्ठां तथैवान्ये यतयः सूक्ष्मदर्शिनः ॥ १२.३२५.३९ ॥
Manche Kenner der Schriften über die Befreiung sprechen vom Weg des Wissens; ebenso sprechen andere, feinsinnige Asketen vom Weg des Handelns.
12.325.40
प्रहायोभयमप्येव ज्ञानं कर्म च केवलम् ।
तृतीयेयं समाख्याता निष्ठा तेन महात्मना ॥ १२.३२५.४० ॥
Indem man sowohl Wissen als auch Handeln aufgibt, oder auch jedes für sich allein, ist dieser dritte Weg von jenem Großgesinnten verkündet worden.
12.325.41
यमे च नियमे चैव कामे द्वेषे परिग्रहे ।
माने दम्भे तथा स्नेहे सदृशास्ते कुटुम्बिभिः ॥ १२.३२५.४१ ॥
In Zügelung und Observanz, in Begierde und Abneigung, im Besitz, in Stolz und Heuchelei und ebenso in Zuneigung sind sie den Hausherren gleich.
12.325.42
त्रिदण्डादिषु यद्यस्ति मोक्षो ज्ञानेन केनचित् ।
छत्रादिषु कथं न स्यात्तुल्यहेतौ परिग्रहे ॥ १२.३२५.४२ ॥
Wenn es Befreiung durch irgendein Wissen im Dreistab und ähnlichem gibt, warum sollte es dann nicht Befreiung im Besitz wie dem Sonnenschirm geben, der dieselbe Ursache hat?
12.325.43
येनयेन हि यस्यार्थः कारणेनेह कर्मणि ।
तत्तदालम्बते सर्वद्रव्ये स्वार्थपरिग्रहे ॥ १२.३२५.४३ ॥
Welches Ziel jemand hier im Handeln verfolgt und durch welches Mittel, dasselbe ergreift er unter allen Dingen, um sich zu seinem eigenen Zweck etwas anzueignen.
12.325.44
दोषदर्शी तु गार्हस्थ्ये यो व्रजत्याश्रमान्तरे ।
उत्सृजन्परिगृह्णंश्च सोऽपि सङ्गान्न मुच्यते ॥ १२.३२५.४४ ॥
Wer aber in der Hausherrschaft Fehler sieht und in eine andere Lebensstufe übergeht, der wird, indem er aufgibt und annimmt, ebenfalls nicht von den Anhaftungen befreit.
12.325.45
आधिपत्ये तथा तुल्ये निग्रहानुग्रहात्मके ।
राजभिर्भिक्षुकास्तुल्या मुच्यन्ते केन हेतुना ॥ १२.३२५.४५ ॥
In der gleichen Herrschaft, die aus Strafe und Gunst besteht, sind die Bettelmönche den Königen gleich; durch welche Ursache werden sie dann befreit?
12.325.46
अथ सत्याधिपत्येऽपि ज्ञानेनैवेह केवलम् ।
मुच्यन्ते किं न मुच्यन्ते पदे परमके स्थिताः ॥ १२.३२५.४६ ॥
Wenn nun auch in der wahren Herrschaft hier allein durch Erkenntnis befreit wird, warum werden dann jene, die im höchsten Zustand verweilen, nicht befreit?
12.325.47
काषायधारणं मौण्ड्यं त्रिविष्टब्धं कमण्डलुम् ।
लिङ्गान्युत्पथभूतानि न मोक्षायेति मे मतिः ॥ १२.३२५.४७ ॥
Das Tragen ockerfarbener Gewänder, der geschorene Kopf, der dreifache Stab und das Wasserkrüglein — diese äußeren Zeichen, vom rechten Pfad abgekommen, führen nicht zur Befreiung, so ist meine Ansicht.
12.325.48
यदि सत्यपि लिङ्गेऽस्मिञ्ज्ञानमेवात्र कारणम् ।
निर्मोक्षायेह दुःखस्य लिङ्गमात्रं निरर्थकम् ॥ १२.३२५.४८ ॥
Wenn hier selbst bei vorhandenem Zeichen allein die Erkenntnis die Ursache ist, dann ist das bloße äußere Zeichen für die vollständige Befreiung vom Leid nutzlos.
12.325.49
अथवा दुःखशैथिल्यं वीक्ष्य लिङ्गे कृता मतिः ।
किं तदेवार्थसामान्यं छत्रादिषु न लक्ष्यते ॥ १२.३२५.४९ ॥
Oder hast du, weil du das Nachlassen des Leidens gesehen hast, deinen Sinn auf das äußere Zeichen gerichtet? Warum ist dieser gemeinsame Zweck bei Schirmen und dergleichen nicht zu erkennen?
12.325.50
आकिञ्चन्ये न मोक्षोस्ति कैञ्चन्ये नास्ति बन्धनम् ।
कैञ्चन्ये चेतरे चैव जन्तुर्ज्ञानेन मुच्यते ॥ १२.३२५.५० ॥
In der Besitzlosigkeit gibt es keine Befreiung, und im Besitz gibt es keine Fesselung. Im Besitz und ebenso im anderen Zustand wird das Lebewesen durch Erkenntnis befreit.
12.325.51
तस्माद्धर्मार्थकामेषु तथा राज्यपरिग्रहे ।
बन्धनायतनेष्वेषु विद्ध्यबन्धे पदे स्थितम् ॥ १२.३२५.५१ ॥
Darum wisse: In Dharma, Reichtum und Begierde, und ebenso in der Annahme der Königsherrschaft, an diesen Orten der Fesselung, stehe man fest im Zustand ohne Bindung.
12.325.52
राज्यैश्वर्यमयः पाशः स्नेहायतनबन्धनः ।
मोक्षाश्मनिशितेनेह च्छिन्नस्त्यागासिना मया ॥ १२.३२५.५२ ॥
Die Schlinge aus Königtum und Herrschaft, die mit der Fessel des Sitzes der Zuneigung bindet, habe ich hier mit dem Schwert der Entsagung, geschärft am Stein der Befreiung, durchtrennt.
12.325.53
सोहमेवं गतो मुक्तो जातास्थस्त्वयि भिक्षुकि ।
अयथार्थं हि ते वर्णं वक्ष्यामि शृणु तन्मम ॥ १२.३२५.५३ ॥
So gegangen, bin ich befreit; o Bettelnonne, Vertrauen zu dir ist in mir erwacht. Dein Erscheinungsbild ist in Wahrheit nicht so, wie es scheint; das will ich dir sagen, höre meine Worte.
12.325.54
सौकुमार्यं तथा रूपं वपुरग्र्यं तथा वयः ।
तवैतानि समस्तानि नियमश्चेति संशयः ॥ १२.३२५.५४ ॥
Deine Zartheit, deine Schönheit, dein vortrefflicher Körper und deine Jugend — all das zusammen erweckt Zweifel an deiner Einhaltung der Disziplin.
12.325.55
यच्चाप्यननुरूपं ते लिङ्गस्यास्य विचेष्टितम् ।
मुक्तोऽयं स्यान्न वेति स्याद्धर्षितो मत्परिग्रहः ॥ १२.३२५.५५ ॥
Und dieses dein Verhalten passt nicht zum Zeichen des Asketen — es ist zweifelhaft, ob er befreit ist oder nicht; meine Annahme aber erfreut.
12.325.56
न च कामसमायुक्ते युक्तेऽप्यस्ति त्रिदण्डके ।
न रक्ष्यते त्वया चेदं न मुक्तस्यास्ति गोपना ॥ १२.३२५.५६ ॥
Auch wenn er vom Verlangen erfüllt ist oder den Dreistab trägt — wenn du dies nicht bewahrst, gibt es für den Befreiten kein Verbergen.
12.325.57
मत्पक्षसंश्रयाच्चायं शृणु यस्ते व्यतिक्रमः ।
आश्रयन्त्याः स्वभावेन मम पूर्वपरिग्रहम् ॥ १२.३२५.५७ ॥
Höre diese deine Übertretung, die aus der Zuflucht auf meiner Seite entstand: du, die du von Natur aus Zuflucht suchtest, in Bezug auf meine frühere Annahme (einer Gattin).
12.325.58
प्रवेशस्ते कृतः केन मम राष्ट्रे पुरेपि वा ।
कस्य वा सन्निकर्षात्त्वं प्रविष्टा हृदयं मम ॥ १२.३२५.५८ ॥
Durch wen wurde dein Eintritt in mein Reich oder in die Stadt bewirkt? Oder durch wessen Nähe bist du in mein Herz eingetreten?
12.325.59
वर्णप्रवरमुख्याऽसि ब्राह्मणी क्षत्रियस्त्वहम् ।
नावयोरेकयोगोऽस्ति मा कृथा वर्णसंकरम् ॥ १२.३२५.५९ ॥
Du bist eine Brahmanin, die vornehmste unter den besten der Stände, und ich bin ein Kṣatriya. Zwischen uns beiden gibt es keine gemeinsame Verbindung; bewirke keine Vermischung der Stände.
12.325.60
वर्तसे मोक्षधर्मेण त्वं गार्हस्थ्येऽहमाश्रमे ।
अयं चापि सुकष्टस्ते द्वितीयाश्रमसंकरः ॥ १२.३२५.६० ॥
Du lebst nach dem Dharma der Befreiung, ich aber bin im Stand des Hausvaters. Und diese Vermischung der zweiten Lebensstufe wäre auch für dich sehr schmerzlich.
12.325.61
सगोत्रां वाऽसगोत्रां वा न वेद त्वां न वेत्थ माम् ।
सगोत्रमाविशन्त्यास्ते तृतीयो गोत्रसंकरः ॥ १२.३२५.६१ ॥
Du weißt nicht, ob du vom selben Geschlecht (sagotrā) bist oder nicht, und du kennst mich nicht. Sich einem vom selben Geschlecht zu nähern ist die dritte Vermischung der Geschlechter (gotra-saṃkara).
12.325.62
अथ जीवति ते भर्ता प्रोषितोप्यथवा क्वचित् ।
अगम्या परभार्येति चतुर्थो धर्मसंकरः ॥ १२.३२५.६२ ॥
Ob dein Gatte lebt oder fern verreist ist, die Frau eines anderen ist unnahbar (agamyā). Dies ist die vierte Vermischung der Pflicht (dharma-saṃkara).
12.325.63
सा त्वमेतान्यकार्याणि कार्यापेक्षा व्यवस्यसि ।
अविज्ञानेन वा युक्ता मिथ्याज्ञानेन वा पुनः ॥ १२.३२५.६३ ॥
Auf deinen eigenen Zweck bedacht, entschließt du dich zu diesen unziemlichen Taten, sei es aus Unwissenheit oder wieder, verbunden mit falschem Wissen.
12.325.64
अथवापि स्वतन्त्राऽसि स्वदोषेणेह केनचित् ।
यदि किंचिच्छ्रुतं तेऽस्ति सर्वं कृतमनर्थकम् ॥ १२.३२५.६४ ॥
Oder du bist frei, durch deine eigene Schuld, hier aus irgendeinem Grund. Hast du etwas gehört, so ist alles vergeblich getan.
12.325.65
इदमन्यत्तृतीयं ये भावस्पर्शविघातकम् ।
दुष्टायाऽलक्ष्यते लिङ्गं विवृण्वत्या प्रकाशितम् ॥ १२.३२५.६५ ॥
Dies ist ein weiteres drittes Zeichen, das die Berührung des Gefühls zerstört. Es zeigt sich als Merkmal einer bösen Frau, die sich offenbart.
12.325.66
न मय्येवाभिसन्धिस्ते जयैषिण्या जये कृतः ।
येयं मत्परिषत्कृत्स्ना चेतुमिच्छसि तामपि ॥ १२.३२५.६६ ॥
Deine Absicht gilt nicht mir, die du den Sieg im Sieg suchst. Du willst sogar meine ganze Versammlung kennenlernen.
12.325.67
तथाऽर्हतस्ततश्च त्वं दृष्टिं स्वां प्रतिमुञ्चसि ।
मत्पक्षप्रतिघाताय स्वपक्षोद्भवनाय च ॥ १२.३२५.६७ ॥
So, wie es sich gebührt, und dann richtest du deinen eigenen Blick gegen meine Seite, um sie niederzuschlagen, und um deine eigene Seite zu erheben.
12.325.68
सा स्वेनामर्षजेन त्वमृद्धिमोहेन मोहिता ।
भूयः सृजसि योगांस्त्वं विषामृतमिवैकताम् ॥ १२.३२५.६८ ॥
Von dem Wahn des Wohlstands verblendet, der aus deinem eigenen Zorn geboren ist, ersinnst du wieder Kunstgriffe, als machtest du Gift und Nektar eins.
12.325.69
इच्छतोरत्र यो लाभः स्त्रीपुंसोरमृतोपमः ।
अलाभश्चापि रक्तस्य सोपि दोषो विषोषमः ॥ १२.३२५.६९ ॥
Der Gewinn hier für die begehrende Frau und den begehrenden Mann ist wie Nektar; und der Verlust für den Anhaftenden, dieser Fehler ist ebenfalls wie Gift.
12.325.70
मा त्याक्षीः साधु जानीष्व स्वशास्त्रमनुपालय ।
कृतेयं हि विजिज्ञासा मुक्तो नेति त्वया मम ॥ १२.३२५.७० ॥
Gib es nicht auf; wisse es gut, und halte dich an deine eigene Lehre. Dies wurde als meine Prüfung getan; nicht, dass du mich davon befreit hättest.
12.325.71
एतत्सर्वं प्रतिच्छन्नं मयि नार्हसि गूहितम् ।
सा यदि त्वं स्वकार्येण यद्यन्यस्य महीपतेः।
तत्त्वमत्र प्रतिच्छन्ना मयि नार्हसि गूहितम् ॥ १२.३२५.७१ ॥
Es geziemt dir nicht, mir all das zu verbergen, was hier verborgen ist. Ist es hier durch deine eigene Angelegenheit oder durch die eines anderen Herrschers der Erde verborgen, so solltest du es mir nicht verheimlichen.
12.325.72
न राजानं मृषा गच्छेन्न द्विजातिं कथंचन ।
न स्त्रियं स्त्रीगुणोपेतां हन्युर्ह्येते मृषागताः ॥ १२.३२५.७२ ॥
Man soll einem König nicht mit Lüge nahen, auch nicht einem Brahmanen auf irgendeine Weise, noch einer Frau, die mit weiblichen Eigenschaften begabt ist; wer mit Lüge zu ihnen geht, würde sie fürwahr vernichten.
12.325.73
राज्ञां हि बलमैश्वर्यं ब्रह्म ब्रह्मविदां बलम् ।
रूपयौवनसौभाग्यं स्त्रीणां बलमनुत्तमम् ॥ १२.३२५.७३ ॥
Die Stärke der Könige ist die Herrschermacht, die Stärke der Brahman-Kundigen ist Brahman, und die unübertroffene Stärke der Frauen sind Schönheit, Jugend und Glück.
12.325.74
अत एतैर्बलैरेव बलिनः स्वार्थमिच्छता ।
आर्जवेनाभिगन्तव्या विनाशाय ह्यनार्जवम् ॥ १२.३२५.७४ ॥
Darum soll, wer sein eigenes Ziel will, den Mächtigen mit eben diesen Kräften und in Aufrichtigkeit nahen, denn Falschheit führt nur ins Verderben.
12.325.75
सा त्वं जातिं श्रुतं वृत्तं भावं प्रकृतिमात्मनः ।
कृत्यमागमने चैव वक्तुमर्हसि तत्त्वतः ॥ १२.३२५.७५ ॥
Du, Frau, sollst in Wahrheit deine Herkunft, dein Wissen, dein Betragen, dein Wesen und deine Natur sowie den Zweck deines Kommens nennen.
12.325.76
इत्येतैरसुखैर्वाक्यैरयुक्तैरसमञ्जसैः ।
प्रत्यादिष्टा नरेन्द्रेण सुलभा न व्यकम्पत ॥ १२.३२५.७६ ॥
Obwohl der Herr der Menschen sie mit diesen unangenehmen, unpassenden und unzusammenhängenden Worten abwies, zitterte Sulabhā nicht.
12.325.77
उक्तवाक्ये तु नृपतौ सुलभा चारुदर्शना ।
ततश्चारुतरं वाक्यं प्रचक्रामाथ भाषितुम् ॥ १२.३२५.७७ ॥
Als der König diese Worte beendet hatte, begann die schönantlitzige Sulabhā, noch anmutigere Worte zu sprechen.
12.325.78
सुलभोवाच ।
नवभिर्नवभिश्चैव दोषैर्वाग्बुद्धिदूषणैः।
अपेतमुपपन्नार्थमष्टादशगुणान्वितम् ॥ १२.३२५.७८ ॥
Sulabhā sprach: Eine Rede, frei von neun und neun Fehlern und von den Mängeln von Sprache und Verstand, sinnvoll und mit achtzehn Vorzügen begabt.
12.325.79
सौक्ष्म्यं साङ्ख्यक्रमौ चोभौ निर्णयः सप्रयोजनः ।
पञ्चैतान्यर्थजातानि वाक्यमित्युच्यते नृप ॥ १२.३२५.७९ ॥
Feinheit, beide Ordnungen der Aufzählung und die Entscheidung mit ihrem Zweck — diese fünf sind die Kategorien der Bedeutung; o König, sie heißen »Satz« (vākya).
12.325.80
एषामेकैकशोऽर्थानां सौक्ष्म्यादीनां स्वलक्षणम् ।
शृणु संसार्यमाणानां पदार्थपदवाक्यतः ॥ १२.३२५.८० ॥
Höre das Eigenmerkmal jedes dieser — der Feinheit und der übrigen — wie sie durch Wortbedeutung, Wort und Satz durchschritten werden.
12.325.81
ज्ञानं ज्ञेयेषु भिन्नेषु यदा भेदेन वर्तते ।
तत्रातिशयिनी बुद्धिस्तत्सौक्ष्म्यमिति वर्तते ॥ १२.३२५.८१ ॥
Wenn das Wissen unter verschiedenen Erkenntnisgegenständen mit Unterscheidung wirkt und der Verstand dabei überragend ist, heißt das Feinheit.
12.325.82
दोषाणां च गुणानां च प्रमाणं प्रविभागतः ।
कंचिदर्थमभिप्रेत्य सा सङ्ख्येत्युपधार्यताम् ॥ १२.३२५.८२ ॥
Das Maß der Fehler und Vorzüge, sorgfältig geteilt, im Blick auf einen bestimmten Zweck — verstehe, dass dies »Aufzählung« (saṅkhyā) ist.
12.325.83
इदं पूर्वमिदं पश्चाद्वक्तव्यं यद्विवक्षितम् ।
क्रमयोगं तमप्याहुर्वाक्यं वाक्यविदो जनाः ॥ १२.३२५.८३ ॥
»Dies zuerst, dies danach« — was gesagt werden soll, muss gesagt werden; die Kenner der Sätze nennen auch jene Ordnungsverbindung »Satz« (vākya).
12.325.84
धर्मकामार्थमोक्षेषु प्रतिज्ञाय विशेषतः ।
इदं तदिति वाक्यान्ते प्रोच्यते स विनिर्णयः ॥ १२.३२५.८४ ॥
Nachdem man sich besonders über Dharma, Begierde, Reichtum und Befreiung verpflichtet hat, erklärt man am Ende des Satzes »dies ist jenes« — das ist die feste Entscheidung.
12.325.85
इच्छाद्वेषभवैर्दुःखैः प्रकर्षो यत्र जायते ।
तत्र या नृपते वृत्तिस्तत्प्रयोजनमिष्यते ॥ १२.३२५.८५ ॥
Wo das aus Begierde und Abneigung entstehende Leid überhandnimmt, o König, da gilt das dort eingehaltene Verhalten als dessen Zweck.
12.325.86
तान्येतानि यथोक्तानि सौक्ष्म्यादीनि जनाधिप ।
एकार्थसमवेतानि वाक्यं मम निशामय ॥ १२.३२५.८६ ॥
O Herr der Völker, diese Eigenschaften — Feinheit und das Übrige, wie dargelegt — vereinen sich alle in einer Bedeutung. Nun höre meine Rede.
12.325.87
उपेतार्थमभिन्नार्थं न्यायवृत्तं न चाधिकम् ।
नाश्लक्ष्णं न च संदिग्धं वक्ष्यामि परमं ततः ॥ १२.३२५.८७ ॥
Dann werde ich das höchste Wort sprechen: das, das klaren, ungeteilten Sinn hat, rechtmäßig in seiner Art ist, weder übermäßig noch grob und frei von Zweifel ist.
12.325.88
न गुर्वक्षरसंयुक्तं पराङ्युखपदं न च ।
नानृतं न त्रिवर्गेण विरुद्धं नाप्यसंस्कृतम् ॥ १२.३२५.८८ ॥
Nicht mit schweren Silben verbunden, nicht mit abgewandten Wörtern, nicht falsch, nicht den drei Lebenszielen zuwider und auch nicht ungeschliffen.
12.325.89
न न्यूनं नष्टशब्दं वा व्युत्क्रमाभिहितं न च ।
सदोषमभिकल्पेन निष्कारणमहेतुकम् ॥ १२.३२५.८९ ॥
Nicht mangelhaft, nicht mit verlorenen Wörtern, nicht in verkehrter Reihenfolge gesagt, nicht fehlerhaft, nicht durch Annahme erdichtet, nicht ohne Ursache und ohne Grund.
12.325.90
कामात्क्रोधाद्भयाल्लोभाद्दैन्याच्चानार्थकात्तथा ।
ह्रीतोऽनुक्रोशतो मानान्न वक्ष्यामि कथंचन ॥ १२.३२५.९० ॥
Aus Begierde, Zorn, Furcht, Gier, aus Demut oder Not und aus Zwecklosigkeit; ebenso aus Scham, Mitleid oder Stolz — auf keine Weise werde ich sprechen.
12.325.91
वक्ता श्रोता च वाक्यं च यदा त्वविकलं नृप ।
स ममेति विवक्षायां तदा सोर्थः प्रकाशते ॥ १२.३२५.९१ ॥
O König, wenn Sprecher, Hörer und Rede vollständig sind und der Wunsch zu sprechen mit dem Gedanken »dies ist mein« besteht, dann wird ihr Sinn offenbar.
12.325.92
वक्तव्ये तु यदा वक्ता श्रोतारमवमन्यते ।
स्वार्थमाह परार्थं तत्तदा वाक्यं न रोहति ॥ १२.३२५.९२ ॥
Wenn der Sprecher bei dem, was gesagt werden soll, den Hörer verachtet und sein eigenes Interesse statt das eines anderen ausspricht, dann schlägt diese Rede keine Wurzeln.
12.325.93
अथ यः स्वार्थमुत्सृज्य परार्थं प्राह मानवः ।
विशङ्का जायते तस्मिन्वाक्यं तदपि दोषवत् ॥ १२.३२५.९३ ॥
Auch gegen den Mann, der sein eigenes Interesse aufgibt und vom Interesse anderer spricht, entsteht Argwohn; daher ist auch seine Rede fehlerhaft.
12.325.94
यस्तु वक्ता द्वयोरर्थमविरुद्धं प्रभाषते ।
श्रोतुश्चैवात्मनश्चैव स वक्ता नेतरो नृप ॥ १२.३२५.९४ ॥
Doch wer ohne Widerspruch Worte spricht, die dem Hörer und ihm selbst dienen, o König, der ist der wahre Sprecher, kein anderer.
12.325.95
तदर्थवदिदं वाक्यमुपेतं वाक्यसंपदा ।
अविक्षिप्तमना राजन्नेकाग्रः श्रोतुमर्हसि ॥ १२.३२५.९५ ॥
Diese Rede, o König, ist sinnvoll und mit der Vortrefflichkeit guter Worte ausgestattet; mit ungestörtem Geist und gesammelter Aufmerksamkeit sollt Ihr sie hören.
12.325.96
काऽसि कस्य कुतो वेति त्वयाऽहमिति चोदिता ।
तत्रोत्तरमिदं वाक्यं राजन्नेकमनाः शृणु ॥ १२.३२५.९६ ॥
Wenn du gefragt wirst: »Wer bist du, wessen bist du, und woher kommst du?«, so ist dies die Antwort; höre mit ungeteiltem Geist zu, o König.
12.325.97
यथा जतु च काष्ठं च पांसवश्चोदबिन्दवः ।
सुश्लिष्टानि तथा राजन्प्राणिनामिह संभवः ॥ १२.३२५.९७ ॥
Wie Lack, Holz, Staub und Wassertropfen fest zusammenhalten, so entsteht hier, o König, der Ursprung der Lebewesen.
12.325.98
शब्दः स्पर्शो रसो रूपं गन्धः पञ्चेन्द्रियाणि च ।
पृथगात्मा दशात्मानं संश्लिष्टा जतुकाष्ठवत्।
न चैषां चोदना काचिदस्तीत्येष विनिश्चयः ॥ १२.३२५.९८ ॥
Klang, Berührung, Geschmack, Form, Geruch und die fünf Sinne, das getrennte Selbst und das zehnfache Selbst, sind verbunden wie Lack und Holz. Für sie gibt es keinen Antrieb; dies ist die sichere Schlussfolgerung.
12.325.99
एकैकस्येह विज्ञानं नास्त्यात्मनि तथा परे ।
न वेद चक्षुश्चक्षुष्ट्वं श्रोत्रं नात्मनि वर्तते ॥ १२.३२५.९९ ॥
Hier ist das Wissen eines jeden nicht im Selbst, ebenso wenig in einem anderen. Das Auge kennt nicht seine eigene Sehkraft; das Ohr wohnt nicht im Selbst.
12.325.100
तथैव व्यभिचारेण न वर्तन्ते परस्परम् ।
प्रश्लिष्टं च न जानन्ति यथाऽऽप इव पांवसः ॥ १२.३२५.१०० ॥
Ebenso wirken sie durch Abweichung nicht aufeinander; obwohl eng verbunden, erkennen sie einander nicht, wie Staubteilchen das Wasser nicht kennen, mit dem sie sind.
12.325.101
वाह्यानन्यानपेक्षन्ते गुणांस्तानपि मे शृणु ।
रूपं चक्षुः प्रकाशश्च दर्शने हेतवस्त्रयः ॥ १२.३२५.१०१ ॥
Sie hängen von äußeren und anderen Eigenschaften ab; höre auch diese Eigenschaften von mir. Form, Auge und Licht sind die drei Ursachen des Sehens.
12.325.102
यथैवात्र तथाऽन्येषु ज्ञानज्ञेयेषु हेतवः ।
ज्ञानज्ञेयांतरेतस्मिन्मनो नामापरो गुणः ॥ १२.३२५.१०२ ॥
Wie hier, so auch bei anderen: Die Ursachen liegen zwischen dem Erkennenden und dem Erkannten. Zwischen Erkenntnis und Erkennbarem gibt es eine weitere Eigenschaft, Geist genannt.
12.325.103
विचारयति येनायं निश्चये साध्वसाधुनी ।
द्वादशस्त्वपरस्तत्र बुद्धिर्नाम गुणः स्मृतः।
येंन संशयपूर्वेषु बोद्धव्येषु व्यवस्यति ॥ १२.३२५.१०३ ॥
Womit man im Entscheiden das Gute und das Nicht-Gute abwägt, dort wird als zwölfte eine andere Eigenschaft namens Intellekt (buddhi) erinnert. Womit man bei zweifelhaften, zu erkennenden Dingen entscheidet.
12.325.104
अथ द्वादशके तस्मिन्सत्वं नामापरो गुणः ।
महासत्वोऽल्पसत्वो वा जन्तुयेनानुमीयते ॥ १२.३२५.१०४ ॥
Nun gibt es in jener zwölften eine andere Eigenschaft namens sattva (innere Stärke), durch die man erschließt, ob ein Lebewesen von großer oder geringer Stärke ist.
12.325.105
क्षेत्रज्ञ इति चाप्यन्यो गुणस्तत चतुर्दशः ।
ममायमिति येनायं मन्यते न ममेति च ॥ १२.३२५.१०५ ॥
Eine andere Eigenschaft heißt kṣetrajña (Kenner des Feldes), und dann die vierzehnte. Womit man denkt: 'Dies ist mein' und 'Dies ist nicht mein'.
12.325.106
अथ पञ्चदशो राजन्गुणस्तत्रापरः स्मृतः ।
पृथक्कालसमूहस्य सामग्र्यं तदिहोच्यते ॥ १२.३२५.१०६ ॥
Nun, o König, wird dort eine andere fünfzehnte Eigenschaft erinnert: das, was hier die Gesamtheit der getrennten Zeitgruppen genannt wird.
12.325.107
गुणस्त्वेकोऽपरस्तत्र संघात इति षोडशः ।
आकृतिर्व्यक्तिरित्येतौ गुणो यस्मिन्समाश्रितौ ॥ १२.३२५.१०७ ॥
Es gibt eine andere Eigenschaft, die sechzehnte, saṃghāta (Zusammenfügung) genannt, in der Gestalt und Erscheinung beide ihren Halt finden.
12.325.108
सुखासुखे जन्ममृत्यू लाभालाभौ प्रियाप्रिये ।
इति चैकोनर्विशोऽयं द्वन्द्वयोग इति स्मृतः ॥ १२.३२५.१०८ ॥
Lust und Leid, Geburt und Tod, Gewinn und Verlust, das Liebe und das Unliebe: so wird dieses neunzehnte, die Verbindung der Paare, erinnert.
12.325.109
ऊर्ध्वमेकोनर्विशत्या कालो नामापरो गुणः ।
इतीमं विद्धि विंशत्या भूतानां प्रभवाप्ययम् ॥ १२.३२५.१०९ ॥
Jenseits der Zwanzig gibt es, nach der Zählung von neunundzwanzig, eine weitere Qualität namens Kāla. Wisse dies: durch die Zwanzig geschehen Ursprung und Auflösung der Wesen.
12.325.110
विंशकश्चैव संघातो महाभूतानि पञ्च च ।
सदसद्भवायोगौ तु गुणावन्यौ प्रकाशकौ ॥ १२.३२५.११० ॥
Auch das Zwanzigste ist ein Aggregat, ebenso die fünf großen Elemente. Doch Entstehung und Verbindung von Sein und Nicht-Sein sind zwei weitere erhellende Qualitäten.
12.325.111
इत्येवं विंशतिश्चैव गुणाः सप्त च ये स्मृताः ।
विधिः शुक्रं बलं चेति त्रय एते गुणाः परे ॥ १२.३२५.१११ ॥
So werden zwanzig und sieben Qualitäten überliefert; Schicksal, Lebenssamen und Kraft — diese drei sind die höchsten Qualitäten.
12.325.112
एवं विंशच्च दश च कलाः संख्यानतः स्मृताः ।
समग्रा यत्र वर्तन्ते तच्छरीरमिति स्मृतम् ॥ १२.३२५.११२ ॥
So werden durch Aufzählung zwanzig und zehn Teile überliefert. Wo alle zusammen bestehen, das heißt Körper.
12.325.113
अव्यक्तं प्रकृतिं त्वासां कलानां कश्चिदिच्छति ।
व्यक्तं चासां तथैवान्यः स्थूलदर्शी प्रपश्यति ॥ १२.३२५.११३ ॥
Der eine begehrt die unoffenbarte Urnatur dieser Teile zu erkennen; ein anderer, grobsichtig, sieht ihre offenbare Gestalt.
12.325.114
अव्यक्तं यदि वा व्यक्तं द्वयं वाऽथ चतुष्टयम् ।
प्रकृतिं सर्वभूतानां पश्यन्त्यध्यात्मचिन्तकाः ॥ १२.३२५.११४ ॥
Ob unoffenbar oder offenbar, ob zwei oder vier — die Betrachter des Selbst sehen die Urnatur aller Wesen.
12.325.115
सेयं प्रकृतिरव्यक्ता कलाभिर्व्यक्ततां गता ।
ततोऽहं त्वं च राजेन्द्र चे चाप्यन्ये शरीरिणः। ॥ १२.३२५.११५ ॥
Diese unoffenbarte Prakṛti ist durch ihre Teile zur Offenbarung gelangt. Aus ihr entstehen ich, du, o Herr der Könige, und die übrigen verkörperten Wesen.
12.325.116
विन्दुन्यासादयोऽवस्थाः शुक्रशोणितसंभवाः ।
यासामेव निपातेन कललं नाम जायते ॥ १२.३२५.११६ ॥
Die Stadien, beginnend mit dem Tropfenabsatz, entstanden aus Samen und Blut; durch deren Fallen entsteht der Zustand namens Kalala.
12.325.117
कललाद्बुद्बुदोत्पत्तिः पेशी वा बुद्बुदात्स्मृता ।
पेश्यास्त्वङ्गाभिनिर्वृत्तिर्नखरोमाणि चाङ्गतः ॥ १२.३२५.११७ ॥
Aus Kalala entsteht die Blase; oder aus der Blase wird der Fleischklumpen genannt. Aus dem Klumpen entstehen die Glieder, aus den Gliedern Nägel und Haare.
12.325.118
संपूर्णे नवमे मासि जन्तोर्जातस्य मैथिल ।
जायते नामरूपत्वं स्त्रीपुमान्वेति लिङ्गतः ॥ १२.३२५.११८ ॥
Wenn der neunte Monat vollendet ist, o Maithila, erhält das geborene Wesen Name und Gestalt; nach seinen Geschlechtsmerkmalen wird es weiblich oder männlich.
12.325.119
जातमात्रं तु तद्रूपं दृष्ट्वा ताम्रनखाङ्गुलि ।
कौमारं रूपमापन्नं रूपवानुपलभ्यते ॥ १२.३२५.११९ ॥
Hat man diese eben geborene Gestalt mit kupferroten Nägeln und Fingern gesehen, erscheint das gestaltete Wesen als in die Gestalt der Kindheit gelangt.
12.325.120
कौमाराद्यौवनं चापि स्थावीर्यं चापि यौवनात् ।
अनेन क्रमयोगेन पूर्वं पूर्वं न लभ्यते ॥ १२.३२५.१२० ॥
Aus der Kindheit entsteht die Jugend, und aus der Jugend auch feste Kraft; durch diesen fortschreitenden Vorgang werden die früheren Zustände nicht wiedererlangt.
12.325.121
कलानां पृथगर्थानां प्रतिभेदः क्षणे क्षणे ।
वर्तते सर्वभूतेषु सौक्ष्म्यात्तु न विभाव्यते ॥ १२.३२५.१२१ ॥
In den einzelnen Phasen der Zeit geschieht in jedem Augenblick Wandel in allen Wesen, doch er wird wegen seiner Feinheit nicht wahrgenommen.
12.325.122
न चैषामप्ययो राजँल्लक्ष्यते प्रभवो न च ।
अवस्थायामवस्थायां दीपस्येवार्चिषो गतिः ॥ १२.३२५.१२२ ॥
O König, weder ihr Verlauf noch ihr Ursprung ist sichtbar; wie die Bewegung der Flamme einer Lampe wandeln sie sich in jedem Zustand.
12.325.123
तस्याप्येवंप्रभावस्य सदश्वस्येव धावतः ।
अजस्रं सर्वलोकस्य कः कुतो वा न वा कुतः ॥ १२.३२५.१२३ ॥
Auch für jenes Wesen von solcher Macht, das unablässig wie ein gutes Ross läuft, für die ganze Welt: wer ist es, woher ist es, oder woher ist es nicht?
12.325.124
कस्येदं कस्य वा नेदं कुतो वेदं न वा कुतः ।
संबन्धः कोऽस्ति भूतानां स्वैरप्यवयवैरिह ॥ १२.३२५.१२४ ॥
Wem gehört dies, oder wem gehört es nicht? Woher ist dies, oder woher ist es nicht? Welche Verbindung haben hier die Wesen selbst mit ihren eigenen Gliedern?
12.325.125
यथाऽऽदित्यान्मणेश्चापि वीरुद्भ्यश्चैव पावकः ।
जायन्त्येवं समुदयात्कलानामिह जन्तवः ॥ १२.३२५.१२५ ॥
Wie aus der Sonne, aus einem Edelstein und auch aus Pflanzen Feuer entsteht, so entstehen hier die Lebewesen aus dem Aufgang der Zeitabschnitte.
12.325.126
आत्मन्येवात्मनाऽऽत्मानं यथा त्वमनुपश्यसि ।
एवमेवात्मनाऽऽत्मानमन्यस्मिन्किं न पश्यसि ॥ १२.३२५.१२६ ॥
So wie du das Selbst im Selbst durch das Selbst erkennst, warum siehst du das Selbst nicht ebenso im anderen?
12.325.127
यद्यात्मनि परस्मिंश्च समतामध्यवस्यसि ।
अथ मां काऽसि कस्येति किमर्थमनुपृच्छसि ॥ १२.३२५.१२७ ॥
Wenn du Gleichmut gegen dich selbst und gegen andere festgelegt hast, warum fragst du, wer ich bin und wessen ich bin?
12.325.128
इदं मे स्यादिदं नेति द्वन्द्वैर्मुक्तस्य मैथिल ।
काऽसि कस्य कुतो वेति वचनैः किं प्रयोजनम् ॥ १२.३२५.१२८ ॥
O Maithila, was bedeutet für den von den Gegensätzen Befreiten: 'Dies mag mein sein' oder 'dies ist nicht mein'? Welchen Zweck haben Worte wie 'Wer bist du, wessen bist du, woher?'
12.325.129
रिपौ मित्रेऽथ मध्यस्थे विजये सन्धिविग्रहे ।
कृतवान्यो महीपालः किं तस्मिन्मुक्तलक्षणम् ॥ १२.३२५.१२९ ॥
Welches Merkmal der Befreiung zeigt sich bei einem König, der gegenüber Feind, Freund, Neutralem, im Sieg sowie in Frieden und Krieg gleichmütig handelt?
12.325.130
त्रिवर्गं सप्तधा न्यस्तं यो न वेदेह कर्मसु ।
सङ्गवान्यस्त्रिवर्गे च किं तस्मिन्मुक्तलक्षणम् ॥ १२.३२५.१३० ॥
Welches Merkmal der Befreiung zeigt sich bei einem, der die dreifachen Ziele, siebenfach gegliedert, in den Handlungen nicht erkennt und an den dreifachen Zielen haftet?
12.325.131
प्रिये वाऽप्यप्रिये वाऽपि दुर्बले बलवत्यपि ।
यस्य नास्ति समं चक्षुः किं तस्मिन्मक्तलक्षणम् ॥ १२.३२५.१३१ ॥
Welches Merkmal der Befreiung zeigt sich bei einem, dessen Blick nicht gleichmütig ist gegenüber Liebem oder Verhasstem, Schwachem oder Starkem?
12.325.132
तदयुक्तस्य ते मोक्षे योऽभिमानो भवेन्नृप ।
सुहृद्भिः सन्निवार्यस्तेऽविरक्तस्येव भेषजम् ॥ १२.३२५.१३२ ॥
Daher, o König, da du noch nicht im Yoga gefestigt bist, sollten deine Freunde den Stolz zurückhalten, der sich in dir hinsichtlich der Befreiung regt, wie Medizin für den Ungelösten.
12.325.133
तानि तान्यनुसंदृश्य सङ्गस्थानान्यरिंदम् ।
आत्मनाऽऽत्मनि संपश्य किमन्यन्मुक्तलक्षणम् ॥ १२.३२५.१३३ ॥
Nachdem du jene Orte der Anhaftung sorgfältig geprüft hast, o Bezwinger der Feinde, sieh dich selbst in dir selbst durch dich selbst; welches andere Zeichen der Befreiung gibt es?
12.325.134
इमान्यन्यानि सूक्ष्माणि मोक्षमाश्रित्य केनचित् ।
चतुरङ्गप्रवृत्तानि सङ्गस्थानानि मे शृणु ॥ १२.३२५.१३४ ॥
Wer sich auf die Befreiung stützt, erkennt diese und andere feine Orte der Anhaftung, die durch vier Glieder wirken; höre mir zu.
12.325.135
य इमां पृथिवीं कृत्स्नामेकच्छत्रां प्रशास्ति ह ।
एकमेव स वै राजा पुरमध्यावसत्युत ॥ १२.३२५.१३५ ॥
Der König, der diese ganze Erde unter einem einzigen Schirm regiert, wohnt in nur einer Stadt.
12.325.136
तत्पुरे चैकमेवास्य गृहं यदधितिष्ठति ।
गृहे शयनमप्येकं निशायां यत्र लीयते ॥ १२.३२५.१३६ ॥
In jener Stadt hat er nur ein Haus, das er bewohnt, und in diesem Haus ein einziges Bett, in dem er nachts ruht.
12.325.137
शय्यार्धं तस्य चाप्यत्र स्त्रीपूर्वमधितिष्ठति ।
तदनेन प्रसङ्गेन फलेनाल्पेन युज्यते ॥ १२.३२५.१३७ ॥
Die Hälfte seines Bettes wird hier ebenfalls zuerst von Frauen eingenommen; durch diese Anhaftung ist er an eine geringe Frucht gebunden.
12.325.138
एवमेवोपभोगेषु भोजनाच्छादनेषु च ।
गुणेष्वपरिमेयेषु निग्रहानुग्रहं प्रति ॥ १२.३२५.१३८ ॥
Ebenso gibt es Anhaftung an Genüsse, an Speise und Kleidung, an unermessliche Eigenschaften sowie an Strafe und Gunst.
12.325.139
परतन्त्रः सदा राजा स्वल्पे सोऽपि प्रसज्जते ।
सन्धिविग्रहयोगे च कुतो राज्ञः स्वतन्त्रता ॥ १२.३२५.१३९ ॥
Der König ist stets abhängig; schon in einer kleinen Sache wird er gebunden. Wie kann der König da in Fragen von Frieden und Krieg frei sein?
12.325.140
स्त्रीषु क्रीडाविहारेषु नित्यमस्यास्वतन्त्रता ।
मन्त्रे चामात्यसहिते कुतस्तस्य स्वतन्त्रता ॥ १२.३२५.१४० ॥
Schon beim Spiel und Vergnügen mit den Frauen ist er nie frei; wie sollte er es dann bei der Beratung mit seinen Ministern sein?
12.325.141
यदा ह्याज्ञापयत्यन्यांस्तत्रास्योक्ता स्वतन्त्रता ।
अवशः कार्यते तत्र तस्मिंस्तस्मिन्गुणे स्थितः ॥ १२.३२५.१४१ ॥
Nur wenn er anderen Befehle erteilt, spricht man dort von seiner Selbstständigkeit; doch in jeder dieser Eigenschaften verharrend, wird er wider Willen zum Handeln gezwungen.
12.325.142
स्वप्नकामो न लभते स्वप्तुं कार्यार्थिभिर्जनैः ।
शयने चाप्यनुज्ञातः सुप्त उत्थाप्यतेऽवशः ॥ १२.३२५.१४२ ॥
Obwohl er schlafen möchte, kann er es nicht, denn die Leute, die etwas von ihm wollen, lassen ihn nicht schlafen; selbst wenn er im Bett die Erlaubnis dazu hat, wird der schlafende König wider Willen geweckt.
12.325.143
स्नाह्यालभ पिब प्राश जुहुध्यगीन्यजेत्यपि ।
वदस्व शृणु चापीति विवशः कार्यते परैः ॥ १२.३२५.१४३ ॥
»Bade dich, berühre, trinke, iss, opfere in den Feuern, vollziehe das Opfer«, »sprich, höre« – so wird er machtlos von anderen zum Handeln gezwungen.
12.325.144
अभिगम्याभिगम्यैवं याचन्ते सततं नराः ।
न चाप्युत्सहते दातुं वित्तरक्षी महाजनान् ॥ १२.३२५.१४४ ॥
So nähern sich die Menschen immer wieder und bitten unablässig; doch der Hüter des Reichtums wagt nicht einmal, den großen Männern zu geben.
12.325.145
दाने कोशक्षयोऽप्यस्य वैरं चास्य प्रयच्छतः ।
क्षणेनास्योऽपवर्तन्ते दोषा वैराग्यकारकाः ॥ १२.३२५.१४५ ॥
Durch das Geben schwindet sein Schatz, und Feindschaft erwächst gegen den Gebenden; doch im Nu weichen von ihm die Fehler, die Abkehr erzeugen.
12.325.146
प्राज्ञाञ्शूरांस्तथा वैद्यानेकस्थानपि शङ्कते ।
भयमप्यनये राज्ञो यैश्च नित्यमुपास्यते ॥ १२.३२५.१४६ ॥
Der König verdächtigt die Weisen, die Helden, die Ärzte, selbst jene, die nur einen einzigen Posten innehaben; und er fürchtet Unheil von denen, durch die er ständig bedient wird.
12.325.147
तथा चैते प्रदुष्यन्ति राजन्ये कीर्तिता मया ।
तथैवास्य भयं तेभ्यो जायते पश्य यादृशम् ॥ १२.३२५.१४७ ॥
So wie ich es bei den Königen geschildert habe, werden auch diese verdorben, und aus ihnen erwächst ihm eine ebensolche Furcht — sieh, was für eine Furcht das ist.
12.325.148
सर्वः स्वेस्वे गृहे राजा सर्वः स्वेस्वे गृहे गृही ।
निग्रहानुग्रहौ कुर्वंस्तुल्यो जनक राजभिः ॥ १२.३२५.१४८ ॥
Jeder Hausvater ist König in seinem eigenen Haus, und jeder Herr des Hauses ist König in seiner Heimstatt; wer Strafe und Gunst übt, ist, o Janaka, den Königen gleich.
12.325.149
पुत्रा दारास्तथैवात्मा कोशो मित्राणि संचयाः ।
परैः साधारणा ह्येते तैस्तैरेवास्य हेतुभिः ॥ १२.३२५.१४९ ॥
Söhne, Gattinnen, ebenso das eigene Selbst, der Schatz, die Freunde und die Vorräte — all dies ist auch mit anderen gemeinsam; aus eben diesen Gründen gehört es auch ihm.
12.325.150
हतो देशः पुरं दग्धं प्रधानः कुञ्जरो मृतः ।
लोकसाधारणेष्वेषु मिथ्याज्ञानेन तप्यते ॥ १२.३२५.१५० ॥
Das Land ist verwüstet, die Stadt verbrannt, der Hauptelefant tot — über diese der Welt gemeinsamen Dinge quält er sich durch falsches Wissen.
12.325.151
अमुक्तो मानसैर्दुःखैरिच्छाद्वेषप्रियोद्भवैः ।
शिरोरोगादिभी रोगैस्तथैव विनिपातिभिः ॥ १२.३२५.१५१ ॥
Er ist nicht frei von seelischem Leid, das aus Begierde, Abneigung und Zuneigung entsteht, nicht von Krankheiten wie Kopfschmerzen und ebenso wenig von niederwerfenden Unglücksfällen.
12.325.152
द्वन्द्वैस्तैस्तैरुपहतः सर्वतः परिशङ्कितः ।
बहुभिः प्रार्थितं राज्यमुपास्ते गणयन्निशाः ॥ १२.३२५.१५२ ॥
Von den Gegensätzen und diesen und jenen Leiden geplagt, auf allen Seiten ängstlich, dient er dem Reich, das viele erstreben, und zählt die Nächte.
12.325.153
तदल्पसुखमत्यर्थं बहुदुःखमसारवत् ।
तृणाग्निज्वलनप्रख्यं फेनबुद्बुदसंनिभम् ॥ १२.३२५.१५३ ॥
Jenes Reich bringt nur wenig Glück und viel Leid; es ist ohne Substanz, gleicht dem Aufflackern eines Grasfeuers, dem Schaum und der Blase.
12.325.154
को राज्यमभिपद्येत प्राप्य चोपशमं लभेत् ।
ममेदमिति यच्चेदं पुरं राष्ट्रं च मन्यसे ॥ १२.३२५.१५४ ॥
Wer würde, das Reich erlangt, Frieden finden? Du denkst: »Dies ist mein, diese Stadt und dieses Reich sind mein.«
12.325.155
बलं कोशममात्यांश्च कस्यैतानि न वा नृप ।
मित्रामात्यपुरं राष्ट्रं दण्डः कोशो महीपतिः ॥ १२.३२५.१५५ ॥
Heer, Schatzkammer, Minister: wem gehören sie, o König, oder gehören sie niemandem? Verbündete, Minister, Stadt, Reich, Gewalt, Schatz und der Herr der Erde: wem gehören sie?
12.325.156
सप्ताङ्गश्चैष सङ्घातो राज्यमित्युच्यते नृप ।
सप्ताङ्गस्यास्य राज्यस्य त्रिदण्डस्येव तिष्ठतः।
अन्योन्यगुणयुक्तस्य कः केन गुणतोऽधिकः ॥ १२.३२५.१५६ ॥
O König, dieses Ganze aus sieben Gliedern heißt Reich. In diesem siebengliedrigen Reich, das wie ein dreifacher Stab steht und in dem jeder die Eigenschaften des anderen besitzt: Wer ist an Eigenschaft dem anderen überlegen?
12.325.157
तेषुतेषु हि कालेषु तत्तदङ्गं विशिष्यते ।
येन यत्सिध्यते कार्यं तत्प्राधान्याय कल्पते ॥ १२.३२५.१५७ ॥
Zu verschiedenen Zeiten zeichnet sich jeweils dieses oder jenes Glied aus. Das, wodurch eine Aufgabe gelingt, wird des Vorrangs würdig.
12.325.158
सप्ताङ्गश्चैव संघातस्त्रयश्चान्ये नृपोत्तम ।
संभूय दशवर्गोऽयं भुङ्क्ते राज्यं हि राजवत् ॥ १२.३२५.१५८ ॥
Bester der Könige, das siebengliedrige Gefüge bildet mit drei anderen zusammen diese zehnfache Gruppe, und sie genießt das Reich wie ein König.
12.325.159
यश्च राजा महोत्साहः क्षत्रधर्मे रतो भवेत् ।
स तुष्येद्दशभागेन ततस्त्वन्यो दशावरैः ॥ १२.३२५.१५९ ॥
Ein König von großer Tatkraft, dem Kriegerdharma ergeben, soll sich mit einem Zehntel begnügen; ein anderer mit noch kleineren Zehnteln.
12.325.160
नास्त्यसाधारणो राजा नास्ति राज्यमराजकम् ।
राज्येऽसति कुतो धर्मो धर्मेऽसति कुतः परम् ॥ १२.३२५.१६० ॥
Es gibt keinen außergewöhnlichen König, und kein Reich ohne König. Ohne Reich, woher das Dharma? Ohne Dharma, woher das höchste Gut?
12.325.161
योप्यत्र परमो धर्मः पवित्रं राजराज्ययोः ।
पृथिवी दक्षिणा यस्य सोऽश्वमेधो न विद्यते ॥ १२.३२५.१६१ ॥
Das höchste Dharma hier ist das, was König und Reich gleichermaßen reinigt; für den, dessen Opfergabe die Erde ist, gibt es nichts dem Pferdeopfer Gleichkommendes.
12.325.162
साऽहमेतानि कर्माणि राजदुःखानि मैथिल ।
समर्था शतशो वक्तुमथवाऽपि सहस्रशः ॥ १२.३२५.१६२ ॥
O Maithila, ich bin imstande, von diesen Taten, die für Könige schmerzlich sind, auf hundert oder gar tausend Weisen zu sprechen.
12.325.163
स्वदेहे नाभिषङ्गो मे कुतः परपरिग्रहे ।
न मामेवंविधां युक्तामीदृशं वक्तुमर्हसि ॥ १२.३२५.१६३ ॥
Ich habe keine Anhaftung an meinen eigenen Körper; wie sollte es eine an dem Besitz eines anderen geben? Es ziemt dir nicht, so zu einem wie mir zu sprechen.
12.325.164
ननु नाम त्वया मोक्षः कृत्स्नः पञ्चशिखाच्छ्रुतः ।
सोपायः सोपनिषदः सोपसङ्गः सनिश्चयः ॥ १२.३२५.१६४ ॥
Gewiss hast du von Pañcaśikha die vollständige Lehre der Befreiung gehört, mit ihren Mitteln, ihrer Upaniṣad, ihrem Weg und ihrer Gewissheit.
12.325.165
तस्य ते मुक्तसङ्गस्य पाशानाक्रम्य तिष्ठतः ।
छत्रादिषु विशेषेषु पुनः सङ्गः कथं नृप ॥ १२.३२५.१६५ ॥
O König, der du frei von Anhaftung bist und die Fesseln überwunden hast und dastehst: wie kann es erneut Anhaftung an Auszeichnungen wie den königlichen Sonnenschirm geben?
12.325.166
श्रुतं ते न श्रुतं मन्ये मृषा वाऽपि श्रुतं श्रुतम् ।
अथवा श्रुतसंकाशं श्रुतमन्यच्छ्रुतं त्वया ॥ १२.३२५.१६६ ॥
Ich glaube, was du gehört hast, hast du nicht wirklich gehört; oder du hast es falsch gehört, oder du hast etwas anderes gehört, das dem Gehörten gleicht – was auch immer du gehört hast.
12.325.167
अथापीमासु संज्ञासु लौकिकीषु प्रतिष्ठसे ।
अभिषङ्गावरोधाभ्यां बद्धस्त्वं प्राकृतो यथा ॥ १२.३२५.१६७ ॥
Doch du verweilst in diesen weltlichen Bezeichnungen; gebunden durch Anhaftung und Hindernis bist du wie ein gewöhnlicher Mensch.
12.325.168
सत्वेनानुप्रवेशो हि योऽयं त्वयि कृतो मया ।
किं तवापकृतं तत्र यदि मुक्तोऽसि सर्वशः ॥ १२.३२५.१६८ ॥
Welchen Schaden hat dir dieses Eindringen, das ich durch das Sattva in dich bewirkt habe, zugefügt, wenn du doch gänzlich befreit bist?
12.325.169
नियमो ह्येषु धर्मेषु यतीनां शून्यवासिता ।
शून्यमावासयन्त्या च मया किं कस्य दूषितम् ॥ १२.३२५.१६९ ॥
Unter diesen Pflichten ist die Regel für Asketen das Wohnen an einem leeren Ort. Was wurde durch mich, der sie an einem leeren Ort wohnen ließ, und für wen befleckt?
12.325.170
न पाणिभ्यां न बाहुभ्यां पादोरुभ्यां न चानघ ।
न गात्राक्यवैरन्यैः स्पृशामि त्वां नराधिप ॥ १२.३२५.१७० ॥
O Makelloser, Herr der Menschen, ich berühre dich nicht mit den Händen, nicht mit den Armen, nicht mit den Füßen und Schenkeln, nicht mit den Gliedern, den Augen oder einem anderen Körperteil.
12.325.171
कुले महति जातेन ह्रीमता दीर्घदर्शिना ।
नैतत्सदसि वक्तव्यं सद्वाऽसद्वा मिथः कृतम् ॥ १२.३२५.१७१ ॥
Ein Mann aus großer Familie, bescheiden und weitblickend, sollte in einer Versammlung nicht sagen, was zwischen ihnen geschah, ob gut oder schlecht.
12.325.172
ब्राह्मणा गुरवश्चेमे तथा मान्या गुरूत्तमाः ।
त्वं चाथ गुरुरप्येषामेवमन्योन्यगौरवम् ॥ १२.३२५.१७२ ॥
Diese Brahmanen und Lehrer, ebenso die verehrten höchsten Lehrer, und auch du bist ihr Lehrer; so herrscht gegenseitige Achtung.
12.325.173
तदेवमनुसंदृश्य वाच्यावाच्यं परीक्षता ।
स्त्रीपुंसोः समवायोऽयं त्वया वाच्यो न संसदि ॥ १२.३२५.१७३ ॥
Darum solltest du, nachdem du so überlegt und abgewogen hast, was gesagt werden soll und was nicht, diese Verbindung von Mann und Frau nicht in einer Versammlung erwähnen.
12.325.174
यथा पुष्करपर्णस्थं जलं तत्पर्णसंस्थितम् ।
तिष्ठत्यस्पृशती तद्वत्त्वपि वत्स्यामि मैथिल ॥ १२.३२५.१७४ ॥
Wie das Wasser, das auf einem Lotusblatt ruht, dort bleibt, ohne das Blatt zu berühren, so werde auch ich wohnen, o Maithila.
12.325.175
यदि चाद्य स्पृशन्त्या मे स्पर्शं जानासि कंचन ।
ज्ञानं कृतमबीजं ते कथं तेनेह भिक्षुणा ॥ १२.३२५.१७५ ॥
Wenn du heute, indem du meine Berührung berührst, irgendetwas erkennst, ist dein Wissen ohne Samen; wie wirst du dann hier mit diesem Bettelmönch weilen?
12.325.176
स गार्हस्थ्याच्च्युतश्च त्वं मोक्षं चानाप्य दुर्विदम् ।
उभयोरन्तराले वै वर्तसे मोक्षवादिकः ॥ १२.३२५.१७६ ॥
Du bist vom Leben als Haushalter abgefallen, und ohne die schwer zu erkennende Befreiung erlangt zu haben, verharrst du zwischen beiden und sprichst von Befreiung.
12.325.177
न हि मुक्तस्य मुक्तेन ज्ञस्यैकत्वपृथक्त्वयोः ।
भावाभावसमायोगे जायते वर्णसंकरः ॥ १२.३२५.१७७ ॥
Denn es entsteht keine Vermischung der Stände, wenn der Befreite mit dem Befreiten ist und der Wissende in Einheit oder Getrenntheit steht, durch die Verbindung von Sein und Nichtsein.
12.325.178
वर्णाश्रमाः पृथक्त्वेन दृष्टार्थस्यापृथक्त्वतः ।
नान्यदन्यदिति ज्ञात्वा नान्यदन्यत्र वर्तते ॥ १२.३२५.१७८ ॥
Die Stände und Lebensstufen erscheinen getrennt; doch für den, der das Ziel gesehen hat, sind sie nicht getrennt. Wer weiß: 'Dies ist anders, jenes ist anders', dem existiert das Andere nicht anderswo.
12.325.179
पापौ कुण्डं तथा कुण्डे पयः पयसि मक्षिका ।
आश्रिताश्रययोगेन पृथक्त्वेनाश्रिताः पुनः ॥ १२.३२५.१७९ ॥
Ein Topf mit Milch, und eine Fliege in der Milch — ebenso; durch die Verbindung von Stützendem und Gestütztem stützen sie sich wieder, als getrennte.
12.325.180
न तु कुण्डे पयोभावः पयश्चापि न मक्षिका ।
स्वयमेवाश्रयन्त्येते भावा न तु पराश्रयम् ॥ १२.३२५.१८० ॥
Doch im Topf gibt es weder den Zustand der Milch, noch Milch, noch eine Fliege; diese Zustände nehmen Zuflucht aus sich selbst, nicht durch die Zuflucht eines anderen.
12.325.181
पृथक्त्वादाश्रमाणां च वर्णान्यत्वे तथैव च ।
परस्परपृथक्त्वाच्च कथं ते वर्णसंकरः ॥ १२.३२५.१८१ ॥
Da die Lebensstufen getrennt sind, die Stände verschieden und voneinander geschieden, wie könnte da unter ihnen eine Vermischung der Varṇas entstehen?
12.325.182
नास्मि पर्णोत्तमा जात्या न वैश्या नावरा तथा ।
तव राजन्सवर्णाऽस्मि शुद्धयोनिरविप्लुता ॥ १२.३२५.१८२ ॥
Ich bin weder von höchster Geburt noch eine Vaiśya-Frau, noch von niederer Geburt. O König, ich bin von deiner eigenen Klasse, von reiner Herkunft und makellos.
12.325.183
प्रधानो नाम राजर्षिर्व्यक्तं ते श्रोत्रमागतः ।
कुले तस्य समुत्पन्नां सुलभां नाम विद्धि माम् ॥ १२.३२५.१८३ ॥
Der königliche Weise namens Pradhāna ist dir gewiss zu Ohren gekommen. Wisse, dass ich Sulabhā bin, geboren in seinem Geschlecht.
12.325.184
द्रोणश्च शतशृङ्गश्च वक्रद्धारश्च पर्वतः ।
मम सत्रेषु पूर्वेषां चिता मघवता सह ॥ १२.३२५.१८४ ॥
Die Berge Droṇa, Śatashṛṅga und Vakradvāra — bei den Opfersitzungen meiner Vorfahren wurde dort zusammen mit Indra ein Feueraltar errichtet.
12.325.185
साहं तस्मिन्कुले जाता भर्तर्यसति मद्विधे ।
विनीता मोक्षधर्मेषु चराम्येका मुनिव्रतम् ॥ १२.३२५.१८५ ॥
In jenem Geschlecht geboren, eine Frau wie ich, ohne Gatten, in den Lehren der Befreiung unterwiesen, wandere ich allein und halte das Gelübde des Weisen.
12.325.186
नास्मि सत्रप्रतिच्छन्ना न परस्वाभिमानिनी ।
न धर्मसंकरकरी स्वधर्मेऽस्मि दृढव्रता ॥ १२.३२५.१८६ ॥
Ich bin nicht verborgen in einem Opfer gekommen, bin nicht eine, die auf fremden Besitz stolz ist, und verursache keine Vermischung des Dharma. Ich bin fest in meinem Gelübde, in meinem eigenen Dharma.
12.325.187
नास्थिरा स्वप्रतिज्ञायां नासमीक्ष्य प्रवादिनी ।
नासमीक्ष्यागता चेह त्वत्सकाशं जनाधिप ॥ १२.३२५.१८७ ॥
O Herr der Menschen, ich bin nicht wankelmütig in meinem Gelübde, ich spreche nicht ohne Überlegung, und ich bin nicht ohne Überlegung hierher in deine Nähe gekommen.
12.325.188
मोक्षे ते भावितां बुद्धिं श्रुत्वाऽहं कुशलैषिणी ।
तव मोक्षस्य चाप्यस्य जिज्ञासार्थमिहागता ॥ १२.३२५.१८८ ॥
Nachdem ich den auf Befreiung gerichteten Verstand gehört habe, den du gepflegt hast, bin ich, die dein Wohl sucht, hierher gekommen, um auch nach deiner Befreiung zu fragen.
12.325.189
न वर्गस्था ब्रवीम्येतत्स्वपक्षपरपक्षयोः ।
मुक्तो विमुच्यते यश्च शान्तौ यश्च न शाम्यति ॥ १२.३२५.१८९ ॥
Ich sage dies nicht aus der Sicht irgendeiner Partei, weder unserer noch der anderen Seite. Wer befreit ist, wird befreit; und wer im Frieden ist, wird nicht beruhigt.
12.325.190
यथा शून्ये पुराऽगारे भिक्षुरेकां निशां वसेत् ।
तथाऽहं त्वच्छरीरेऽस्मिन्निमां वत्स्यामि शर्वरीम् ॥ १२.३२५.१९० ॥
Wie ein Bettelmönch eine Nacht in einem leeren alten Haus verbringt, so werde ich diese Nacht in diesem deinem Körper verbringen.
12.325.191
साऽहं मानप्रदानेन वागातिथ्येन चार्चिता ।
सुप्ता सुशरणं प्रीता श्वो गमिष्यामि मैथिल ॥ १२.३२५.१९१ ॥
Durch die Ehrung und die Gastfreundschaft der Worte geehrt, habe ich in einem guten Zufluchtsort geschlafen und bin zufrieden. O Maithila, morgen werde ich gehen.
12.325.192
इत्येतानि स वाक्यानि हेतुमन्त्यर्थवन्ति च ।
श्रुत्वा नाधिजगौ राजा किंचिदन्यदतः परं ॥ १२.३२५.१९२ ॥
Nachdem er diese Worte gehört hatte, die so voller Vernunft und Sinn waren, erwiderte der König danach nichts mehr.