மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.325
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.325.1
अपरित्यज्य गार्हस्थ्यं कुरुराजर्षिसत्तम ।
कः प्राप्तो भूपतिः सिद्धिं मोक्षतत्त्वं वदस्व मे ॥ १२.३२५.१ ॥
குருக்களில் சிறந்த ராஜரிஷியே, இல்லறத்தைத் துறக்காமல் எந்த அரசன் சித்தியை அடைந்தான்? மோட்சத்தின் உண்மையை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
12.325.2
संन्यस्यते यथाऽत्माऽयं व्यक्तस्यात्मा यथा च यत् ।
परं मोक्षस्य यच्चापि तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.३२५.२ ॥
இந்த ஆன்மா எவ்வாறு துறக்கப்படுகிறது, வெளிப்பட்டதின் ஆன்மா எவ்வாறு உள்ளது? மோட்சத்தின் உயர்ந்த தத்துவத்தையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள், பிதாமகரே.
12.325.3
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
जनकस्य च संवादं सुलभायाश्च भारत ॥ १२.३२५.३ ॥
இங்கும் மக்கள் இந்தப் பழங்கதையைச் சொல்கிறார்கள் — ஜனகருக்கும் சுலபைக்கும் இடையிலான உரையாடல், பாரதரே.
12.325.4
संन्यासफलिकः कश्चिद्बभूव नृपतिः पुरा ।
मैथिलो जनको नाम धर्मध्वज इति श्रुतः ॥ १२.३२५.४ ॥
முன்பு சந்நியாசத்தின் பலனை விரும்பிய ஒரு அரசன் இருந்தான் — மிதிலையின் ஜனகன், தர்மத்வஜன் என்று அறியப்பட்டவன்.
12.325.5
स वेदे मोक्षशास्त्रे च स्वे च शास्त्रे कृतश्रमः ।
इन्द्रियाणि समाधाय शशास वसुधामिमाम् ॥ १२.३२५.५ ॥
அவன் வேதத்திலும் மோட்ச சாஸ்திரத்திலும் தன் சொந்த சாஸ்திரத்திலும் முயற்சி செய்தவன்; புலன்களை அடக்கி இந்தப் பூமியை ஆண்டான்.
12.325.6
तस्य वेदविदः प्राज्ञाः श्रुत्वा तां साधुवृत्तताम् ।
लोकेषु स्पृहयन्त्यन्ये पुरुषाः पुरुषेश्वरम् ॥ १२.३२५.६ ॥
அவனுடைய நல்ல நடத்தையைக் கேட்ட வேதவித்துக்களும் ஞானிகளும், மற்ற மனிதர்களும், உலகங்களில் அந்த மனிதர்களின் தலைவனை விரும்பினர்.
12.325.7
अथ धर्मयुगे तस्मिन्योगधर्ममनुष्ठिता ।
महीमनुचचारैका सुलभा नाम भिक्षुकी ॥ १२.३२५.७ ॥
அப்போது அறம் நிலவிய அக்காலத்தில், யோக தர்மத்தைக் கடைப்பிடித்த சுலபா என்ற பெயருடைய ஒரு பிக்ஷுணி தனியாக பூமியில் சுற்றித் திரிந்தாள்.
12.325.8
तया जगदिदं कृत्स्नमटन्त्या मिथिलेश्वरः ।
तत्रतत्र श्रुतो मोक्षे कथ्यमानस्त्रिदण्डिभिः ॥ १२.३२५.८ ॥
இவ்வுலகம் முழுவதும் சுற்றித் திரிந்தபோது, மிதிலையின் அரசனான ஜனகனைப் பற்றி, இடமெங்கும் திரிதண்டி சந்நியாசிகள் மோக்ஷத்தைக் குறித்து எடுத்துரைப்பதை அவள் கேட்டாள்.
12.325.9
साऽतिसूक्ष्मां कथां श्रुत्वा तथ्यं नेति ससंशया ।
दर्शने जातसंकल्पा जनकस्य बभूव ह ॥ १२.३२५.९ ॥
மிக நுட்பமான அந்தக் கதையைக் கேட்டு, அது உண்மையா இல்லையா என்று ஐயம் கொண்டவளாய், அவள் ஜனகனைக் காணும் உறுதியை மனதில் கொண்டாள்.
12.325.10
तत्र सा विप्रहायाऽथ पूर्वरूपं हि योगतः ।
अबिभ्रदनवद्याङ्गी रूपमन्यदनुत्तमम् ॥ १२.३२५.१० ॥
அப்போது அவள் பிக்ஷுணி வடிவை விட்டுவிட்டு, யோக சக்தியால் தன் முன்னைய உருவை அடைந்தாள்; குறையற்ற அங்கங்களுடைய அவள் வேறொரு மிக உயர்ந்த வடிவை ஏற்றாள்.
12.325.11
चक्षुनिंमेषमात्रेण लध्वस्त्रगतिगामिनी ।
विदेहानां पुरीं सुभ्रूर्जगाम कमलेक्षणा ॥ १२.३२५.११ ॥
கண் இமைக்கும் நேரத்தில், அம்பு செல்லும் வேகத்தில் விரைந்து சென்ற, அழகிய புருவமும் தாமரைக் கண்களுமுடைய அவள் விதேஹர்களின் நகரை அடைந்தாள்.
12.325.12
सा प्राप्य मिथिलां रम्यां समृद्धजनसंकुलाम् ।
भैक्ष्यचर्यापदेशेन ददर्श मिथिलेश्वरम् ॥ १२.३२५.१२ ॥
அவள் செழிப்புமிக்க மக்களால் நிறைந்த இனிய மிதிலையை அடைந்தாள்; பிச்சை எடுக்கும் சாக்கில் மிதிலையின் அரசனைக் கண்டாள்.
12.325.13
राजा तस्याः परं दृष्ट्वा सौकुमार्यं पुनस्तदा ।
केयं कस्य कुतो वेति बभूवागतविस्मयः ॥ १२.३२५.१३ ॥
அரசன் அவளின் மிக்க மென்மையை மீண்டும் கண்டு, இவள் யார், யாருடையவள், எங்கிருந்து வந்தாள் என்று வியப்படைந்தான்.
12.325.14
ततोस्याः स्वागतं कृत्वा व्यादिश्य च वरासनम् ।
पूजितां पादशौचेन वरान्नेनाप्यतर्पयत् ॥ १२.३२५.१४ ॥
பின்னர் அவளை வரவேற்று, சிறந்த ஆசனத்தை அமைத்து, பாதங்களைக் கழுவி மதித்து, சிறந்த உணவால் அவளை திருப்தி செய்தான்.
12.325.15
अथ भुक्तवतीं प्रीतां राजा तां मन्त्रिभिर्वृतः ।
सर्वभाष्यविदां मध्ये चोदयामास भिक्षुकीम् ॥ १२.३२५.१५ ॥
பின்னர் உண்டு மகிழ்ந்த அந்தப் பிக்ஷுணியை, அமைச்சர்களால் சூழப்பட்ட அரசன், எல்லா உரையாடல்களிலும் வல்லவர்களின் நடுவே பேச ஊக்குவித்தான்.
12.325.16
सुलभा त्वस्य धर्मेषु मुक्तो नेति ससंशया ।
सत्वं सत्वेन योगज्ञा प्रविष्टाऽभून्महीपते ॥ १२.३२५.१६ ॥
அவனது தர்மங்களில் எளிதில் அணுகக்கூடியவளாய், 'இவன் விடுதலை பெறவில்லை' என்று ஐயத்துடன், ஓ மன்னா, யோக அறிவுடையவள் தன் சத்துவத்தால் அவனுள் புகுந்தாள்.
12.325.17
नेत्राभ्यां नेत्रयोरस्य रश्मीन्संयोज्य रश्मिभिः ।
सा स्म तं चोदयिष्यन्ती योगबन्धैर्बबन्ध ह ॥ १२.३२५.१७ ॥
தன் கண்களால் அவனுடைய கண்களின் கதிர்களை கதிர்களுடன் இணைத்து, அவனைத் தூண்டும் நோக்கில் அவள் யோகப் பிணைப்புகளால் அவனை உண்மையாகப் பிணைத்தாள்.
12.325.18
जनकोप्युत्स्मयन्राजा भावमस्या विशेषयन् ।
प्रतिजग्राह भावेन भावमस्या नृपोत्तम ॥ १२.३२५.१८ ॥
ஜனக அரசனும் புன்னகைத்து, அவளுடைய உள்நிலையை அறிந்து, ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே, தன் உள்நிலையால் அவளுடைய உள்நிலையை ஏற்றுக்கொண்டான்.
12.325.19
तदेकस्मिन्नधिष्ठाने संवादः श्रूतयामयम् ।
छत्रादिषु विमुक्तस्य मुक्तायाश्च त्रिदण्डकैः ॥ १२.३२५.१९ ॥
ஒரே இடத்தில் நடந்த இந்த உரையாடலைக் கேளுங்கள் — குடை முதலியவற்றிலிருந்து விடுபட்டவருக்கும் முக்கோல் ஏந்திய விடுபட்டவளுக்கும் இடையே.
12.325.20
भगवत्याः क्व चर्येयं कृता क्व च गमिष्यसि ।
कस्य च त्वं कुतो वेति पप्रच्छैनां महिपतिः ॥ १२.३२५.२० ॥
"பகவதியே, உங்கள் இந்த அலைதல் எங்கே நடந்தது, எங்கே போவீர்கள்? நீ யாருடையவள், எங்கிருந்து வந்தாய்?" என்று மன்னன் அவளிடம் கேட்டான்.
12.325.21
श्रुते वयसि जातौ च सद्भावो नाधिगम्यते ।
एष्वर्थेषूत्तरं तस्मात्प्रवेद्यं मत्समागमे ॥ १२.३२५.२१ ॥
கல்வி, வயது, பிறப்பு ஆகியவற்றால் ஒருவரின் உண்மை இயல்பு அறியப்படுவதில்லை. ஆகவே இவற்றுக்கான பதில் என் சந்திப்பிலேயே சொல்லப்பட வேண்டும்.
12.325.22
छत्रादिषु विशेषेषु मुक्तं मां विद्धि तत्त्वतः ।
सत्वां संवेत्तुमिच्छामि मानार्हा हि मताऽसिमे ॥ १२.३२५.२२ ॥
குடை முதலிய சிறப்புச் சின்னங்களிலிருந்து நான் உண்மையில் விடுபட்டவன் என்று அறிவாயாக. உன்னை முழுமையாக அறிய விரும்புகிறேன், ஏனெனில் நீ மதிப்புக்குரியவள், என்னால் மதிக்கப்படுகிறாய்.
12.325.23
यस्माच्चैतन्मया प्राप्तं ज्ञानं वैशेषिकं पुरा ।
यस्य नान्यः प्रवक्ताऽस्ति मोक्षे तमपि मे शृणु ॥ १२.३२५.२३ ॥
ஏனெனில் இந்த தனித்துவமான ஞானம் முன்பு எனக்குக் கிடைத்தது; விடுதலை பற்றி இதைச் சொல்பவர் வேறு எவரும் இல்லை. அவரைப் பற்றியும் என்னிடமிருந்து கேள்.
12.325.24
पराशरसगोत्रस्य वृद्धस्य सुमहात्मनः ।
भिक्षोः पञ्चशिखस्याहं शिष्यः परमसंमतः ॥ १२.३२५.२४ ॥
பராசர கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த, முதியவரும் மிக்க பெருந்தன்மையுள்ளவருமான பிக்ஷு பஞ்சசிகரின் சீடன் நான், அவர் எனக்கு மிகவும் போற்றத்தக்கவர்.
12.325.25
साङ्ख्यज्ञाने च योगे च महीपालविधौ तथा ।
त्रिविधे मोक्षधर्मोस्मिन्गताध्वा छिन्नसंशयः ॥ १२.३२५.२५ ॥
சாங்கிய ஞானத்திலும், யோகத்திலும், அரசாட்சி விதியிலும், இந்த மூவகை மோட்ச தர்மத்திலும் நான் பாதையைக் கடந்தவன்; சந்தேகங்கள் அறுந்துவிட்டன.
12.325.26
स यथा शास्त्रदृष्टेन मार्गेणेह परिभ्रमन् ।
वार्षिकांश्चतुरो मासान्पुरा मयि सुखोषितः ॥ १२.३२५.२६ ॥
சாஸ்திரத்தில் காணப்பட்ட வழியில் இங்கு அலைந்து திரிந்து, முன்பு மழைக்கால நான்கு மாதங்கள் என்னுடன் இன்பமாகத் தங்கியிருந்தவர் அவர்.
12.325.27
तेनाहं साङ्ख्यमुख्येन सुदृष्टार्थेन तत्त्वतः ।
श्रावितस्त्रिविधं मोक्षं न च राज्याद्धि चालितः ॥ १२.३२५.२७ ॥
சாங்கியத்தில் முதன்மையானவரும், பொருளை நன்கு கண்டவருமான அவர் உண்மையில் எனக்கு மூவகை மோட்சத்தைக் கேட்பித்தார்; அரசிலிருந்து என்னை அவர் அசைக்கவில்லை.
12.325.28
सोहं तामखिलां वृत्तिं त्रिविधां मोक्षसंहिताम् ।
मुक्तरागश्चराम्येकः पदे परमके स्थितः ॥ १२.३२५.२८ ॥
அந்த முழு மூவகை மோட்ச சம்ஹிதையின் நடைமுறையை நான் கொண்டவன்; பற்றற்றவனாக, தனியே சஞ்சரிக்கிறேன், பரம நிலையில் நிலைபெற்று.
12.325.29
वैराग्यं पुनरेतस्य मोक्षस्य परमो विधिः ।
ज्ञानादेव च वैराग्यं जायते येन मुच्यते ॥ १२.३२५.२९ ॥
மீண்டும், இந்த மோட்சத்தின் உயர் விதி வைராக்கியம்; ஞானத்திலிருந்தே வைராக்கியம் பிறக்கிறது, அதனால் விடுபடுகிறான்.
12.325.30
ज्ञानेन कुरुते यत्नं यत्नेन प्राप्यते महत् ।
महद्द्वन्द्वप्रमोक्षाय सा सिद्धिर्या वयोतिगा ॥ १२.३२५.३० ॥
ஞானத்தால் முயற்சி செய்கிறான்; முயற்சியால் அந்த மகத்தான சித்தி அடையப்படுகிறது — பெரும் இருமைகளிலிருந்து விடுபடுவதற்காக; அந்த சித்தி வயதைக் கடந்தது.
12.325.31
सेयं परमिका सिद्धिः प्राप्ता निर्द्वन्द्वता मया ।
इहैव गतमोहेन चरता मुक्तसङ्गिना ॥ १२.३२५.३१ ॥
இதுவே உயர்ந்த சித்தி; இருமைகளிலிருந்து விடுதலையை நான் அடைந்தேன். இங்கேயே, மோகம் நீங்கி, பற்றற்றவனாகச் செல்லும்போது.
12.325.32
यथा क्षेत्रं मृदुभूतमद्भिराप्लावितं तथा ।
जनयत्यङ्कुरं कर्म नृणां तद्वत्पुनर्भवम् ॥ १२.३२५.३२ ॥
நீரால் நனைக்கப்பட்டு மென்மையாக்கப்பட்ட வயல் முளையை உண்டாக்குவது போல, மனிதர்களின் கர்மம் மறுபிறப்பை உண்டாக்கும்.
12.325.33
यथा चोत्तापितं बीजं कपाले यत्रतत्र वा ।
प्राप्याप्यङ्कुरहेतुत्वमबीजत्वान्न जायते ॥ १२.३२५.३३ ॥
வறுக்கப்பட்ட விதை, ஓட்டுத் துண்டிலோ வேறெங்கோ இருந்தாலும், முளைக்கும் ஆற்றல் இருந்தும் விதைத் தன்மை இல்லாததால் முளைப்பதில்லை.
12.325.34
तद्वद्भगवताऽनेन शिखाप्रोक्तेन भिक्षुणा ।
ज्ञानं कृतमबीजं मे विषयेषु न जायते ॥ १२.३२५.३४ ॥
அதுபோல, சிகையால் உபதேசிக்கப்பட்ட இந்தப் பூஜ்ய பிக்ஷுவினால் என்னுள் ஞானம் விதையற்றதாகச் செய்யப்பட்டது; ஆகவே அது புலன்பொருட்களில் முளைப்பதில்லை.
12.325.35
नामिरज्यति कस्मिंश्चिन्नानर्थे न परिग्रहे ।
नाभिरज्यति चैतेषु व्यर्थत्वाद्रागरोषयोः ॥ १२.३२५.३५ ॥
எதன் மீதும் என் மனம் பற்றுவதில்லை; பயனற்றதிலும் இல்லை, உடைமையிலும் இல்லை. இவ்விரண்டிலும் மனம் பற்றுவதில்லை; ஏனெனில் விருப்பும் வெறுப்பும் பயனற்றவை.
12.325.36
यश्च मे दक्षिणं बाहुं चन्दनेन समुक्षयेत् ।
सव्यं वाऽस्यापि यस्तक्षेत्समावेतावुभौ मम ॥ १२.३२५.३६ ॥
என் வலது கையில் சந்தனம் பூசுபவனும், அல்லது இடது கையை வெட்டுபவனும் ஆகிய இவ்விருவரும் எனக்கு சமமானவர்கள்.
12.325.37
सुखी सोऽहमवाप्तार्थः समलोष्टाश्मकाञ्चनः ।
मुक्तसङ्गः स्थितो राज्ये विशिष्टोऽन्यैस्त्रिदण्डिभिः ॥ १२.३२५.३७ ॥
நான் மகிழ்ச்சியுடன் இருக்கிறேன்; என் குறிக்கோளை அடைந்துவிட்டேன். மண்கட்டி, கல், பொன் ஆகியவற்றை ஒன்றாகக் கருதி, பற்றின்றி அரசில் நிலைத்திருக்கிறேன்; மற்ற திரிதண்டி துறவிகளிலிருந்து வேறுபட்டவனாக.
12.325.38
मोक्षे हि त्रिविधा निष्ठा दृष्टाऽन्यैर्मोक्षवित्तमैः ।
ज्ञानं लोकोत्तरं यच्च सर्वत्यागश्च कर्मणाम् ॥ १२.३२५.३८ ॥
விடுதலையில் மூன்று வகையான நிலைகள் உள்ளன என்று விடுதலை அறிந்த சிறந்தோர் கண்டனர்: உலகைக் கடந்த ஞானம், அனைத்துச் செயல்களின் துறப்பு.
12.325.39
ज्ञाननिष्ठां वदन्त्येके मोक्षशास्त्रविदो जनाः ।
कर्मनिष्ठां तथैवान्ये यतयः सूक्ष्मदर्शिनः ॥ १२.३२५.३९ ॥
விடுதலை நூல்களை அறிந்த சிலர் ஞான நிலையைப் பற்றிக் கூறுகின்றனர்; அதுபோலவே, நுண்ணறிவுடைய வேறு துறவிகள் கர்ம நிலையைப் பற்றிக் கூறுகின்றனர்.
12.325.40
प्रहायोभयमप्येव ज्ञानं कर्म च केवलम् ।
तृतीयेयं समाख्याता निष्ठा तेन महात्मना ॥ १२.३२५.४० ॥
ஞானமும் கர்மமும் இரண்டையும், அல்லது அவற்றில் ஒன்றை மட்டுமும், துறந்து, இந்த மூன்றாம் நிலை அந்த மகாத்மாவால் கூறப்பட்டது.
12.325.41
यमे च नियमे चैव कामे द्वेषे परिग्रहे ।
माने दम्भे तथा स्नेहे सदृशास्ते कुटुम्बिभिः ॥ १२.३२५.४१ ॥
யமத்திலும் நியமத்திலும், காமத்திலும் வெறுப்பிலும், பற்றுக்கொள்வதிலும், மானத்திலும் ஆடம்பரத்திலும், அதுபோல் பாசத்திலும், அவர்கள் குடும்பஸ்தர்களுக்கு ஒத்தவர்களே.
12.325.42
त्रिदण्डादिषु यद्यस्ति मोक्षो ज्ञानेन केनचित् ।
छत्रादिषु कथं न स्यात्तुल्यहेतौ परिग्रहे ॥ १२.३२५.४२ ॥
திரிதண்டம் போன்றவற்றில் ஏதோ ஒரு ஞானத்தால் விடுதலை உண்டெனில், சமமான காரணமுள்ள உடைமையான குடை போன்றவற்றில் ஏன் விடுதலை இருக்காது?
12.325.43
येनयेन हि यस्यार्थः कारणेनेह कर्मणि ।
तत्तदालम्बते सर्वद्रव्ये स्वार्थपरिग्रहे ॥ १२.३२५.४३ ॥
இங்கு எவனுக்கு எந்தக் காரணத்தால் செயலில் பயன் இருக்கிறதோ, அவன் தன் பயனுக்காக எல்லாப் பொருள்களிலும் அதையே பற்றுகிறான்.
12.325.44
दोषदर्शी तु गार्हस्थ्ये यो व्रजत्याश्रमान्तरे ।
उत्सृजन्परिगृह्णंश्च सोऽपि सङ्गान्न मुच्यते ॥ १२.३२५.४४ ॥
இல்வாழ்க்கையில் குற்றம் கண்டு வேறு ஆசிரமத்திற்குச் செல்பவனும், விடுவதும் பற்றுவதுமாக இருந்தால் பற்றுகளிலிருந்து விடுபடுவதில்லை.
12.325.45
आधिपत्ये तथा तुल्ये निग्रहानुग्रहात्मके ।
राजभिर्भिक्षुकास्तुल्या मुच्यन्ते केन हेतुना ॥ १२.३२५.४५ ॥
தண்டிப்பும் அருளுமாகிய சம அதிகாரத்தில் அரசர்களால் பிக்ஷுக்களும் சமமானவர்களே; அப்படியானால் எந்தக் காரணத்தால் அவர்கள் விடுபடுகிறார்கள்?
12.325.46
अथ सत्याधिपत्येऽपि ज्ञानेनैवेह केवलम् ।
मुच्यन्ते किं न मुच्यन्ते पदे परमके स्थिताः ॥ १२.३२५.४६ ॥
இங்கு உண்மையான அதிகாரத்திலும் அறிவினால் மட்டுமே விடுபடுகிறார்கள் என்றால், உயர்ந்த நிலையில் நிற்கும் அவர்கள் ஏன் விடுபடுவதில்லை?
12.325.47
काषायधारणं मौण्ड्यं त्रिविष्टब्धं कमण्डलुम् ।
लिङ्गान्युत्पथभूतानि न मोक्षायेति मे मतिः ॥ १२.३२५.४७ ॥
காவி உடுத்துதல், மொட்டையடித்தல், மூன்று தண்டம், கமண்டலம் ஆகிய வெளி அடையாளங்கள் நேர்வழியிலிருந்து விலகியவை; அவை விடுதலைக்காக அல்ல என்பது என் கருத்து.
12.325.48
यदि सत्यपि लिङ्गेऽस्मिञ्ज्ञानमेवात्र कारणम् ।
निर्मोक्षायेह दुःखस्य लिङ्गमात्रं निरर्थकम् ॥ १२.३२५.४८ ॥
இந்த அடையாளம் இருந்தாலும் இங்கு அறிவே காரணம் என்றால், துன்பத்திலிருந்து முழு விடுதலைக்கு வெறும் வெளி அடையாளம் பயனற்றது.
12.325.49
अथवा दुःखशैथिल्यं वीक्ष्य लिङ्गे कृता मतिः ।
किं तदेवार्थसामान्यं छत्रादिषु न लक्ष्यते ॥ १२.३२५.४९ ॥
அல்லது துன்பத்தின் தளர்ச்சியைக் கண்டு அடையாளத்தில் மனம் வைத்தாயா? குடை முதலியவற்றில் அதே பொது நோக்கம் ஏன் காணப்படவில்லை?
12.325.50
आकिञ्चन्ये न मोक्षोस्ति कैञ्चन्ये नास्ति बन्धनम् ।
कैञ्चन्ये चेतरे चैव जन्तुर्ज्ञानेन मुच्यते ॥ १२.३२५.५० ॥
ஒன்றுமின்மையில் விடுதலை இல்லை; ஏதோ ஒன்றை உடைமையாகக் கொள்வதில் பந்தம் இல்லை. உடைமையுடன் உள்ள மற்ற நிலையிலும்கூட உயிரினம் ஞானத்தால் விடுதலை பெறுகிறது.
12.325.51
तस्माद्धर्मार्थकामेषु तथा राज्यपरिग्रहे ।
बन्धनायतनेष्वेषु विद्ध्यबन्धे पदे स्थितम् ॥ १२.३२५.५१ ॥
ஆகவே தர்மம், பொருள், இன்பம் ஆகியவற்றிலும், அரசாட்சியை ஏற்பதிலும், பந்தத்தின் இடங்களாகிய இவற்றிலும், பந்தமற்ற நிலையில் நிலைபெற்றிருப்பதை அறிவாயாக.
12.325.52
राज्यैश्वर्यमयः पाशः स्नेहायतनबन्धनः ।
मोक्षाश्मनिशितेनेह च्छिन्नस्त्यागासिना मया ॥ १२.३२५.५२ ॥
அரசாட்சியும் செல்வமும் ஆகிய கயிறு, அன்பின் இடமாகிய பிணைப்பால் கட்டுவது; விடுதலை என்னும் கல்லில் கூர்மையாக்கப்பட்ட துறவு என்னும் வாளால் நான் இங்கே அதை வெட்டிவிட்டேன்.
12.325.53
सोहमेवं गतो मुक्तो जातास्थस्त्वयि भिक्षुकि ।
अयथार्थं हि ते वर्णं वक्ष्यामि शृणु तन्मम ॥ १२.३२५.५३ ॥
நான் இவ்வாறு சென்று விடுதலை பெற்றவன்; பிக்ஷுணியே, உன்மீது நம்பிக்கை கொண்டுள்ளேன். உன் நிறம் உண்மையில் அவ்வாறல்ல; அதை நான் சொல்வேன், என் சொல்லைக் கேள்.
12.325.54
सौकुमार्यं तथा रूपं वपुरग्र्यं तथा वयः ।
तवैतानि समस्तानि नियमश्चेति संशयः ॥ १२.३२५.५४ ॥
உன் மென்மை, அழகு, சிறந்த உடல், இளமை ஆகியவை எல்லாம் உன் ஒழுக்கக் கட்டுப்பாட்டைப் பற்றி ஐயத்தை எழுப்புகின்றன.
12.325.55
यच्चाप्यननुरूपं ते लिङ्गस्यास्य विचेष्टितम् ।
मुक्तोऽयं स्यान्न वेति स्याद्धर्षितो मत्परिग्रहः ॥ १२.३२५.५५ ॥
உன் இந்த துறவு அடையாளத்திற்கு ஏற்றதல்லாத இந்த நடத்தையும் உண்டு — இவன் விடுதலை பெற்றவனா இல்லையா என்ற சந்தேகம்; என் ஏற்பு மகிழ்ச்சியைத் தரும்.
12.325.56
न च कामसमायुक्ते युक्तेऽप्यस्ति त्रिदण्डके ।
न रक्ष्यते त्वया चेदं न मुक्तस्यास्ति गोपना ॥ १२.३२५.५६ ॥
ஆசையோடு கூடியிருந்தாலும், மும்மடங்கு தண்டத்தைத் தாங்கியிருந்தாலும், நீ இதைக் காக்காவிட்டால், விடுதலை பெற்றவனுக்கு மறைக்கும் வழியில்லை.
12.325.57
मत्पक्षसंश्रयाच्चायं शृणु यस्ते व्यतिक्रमः ।
आश्रयन्त्याः स्वभावेन मम पूर्वपरिग्रहम् ॥ १२.३२५.५७ ॥
என் பக்கத்தில் அடைக்கலம் பெற்றதால் உண்டான உன் இந்த மீறலைக் கேள் — இயல்பாக அடைக்கலம் புகுந்த உன்னுடைய, என் முந்தைய ஏற்பைப் பற்றியது.
12.325.58
प्रवेशस्ते कृतः केन मम राष्ट्रे पुरेपि वा ।
कस्य वा सन्निकर्षात्त्वं प्रविष्टा हृदयं मम ॥ १२.३२५.५८ ॥
உன் நுழைவு என் நாட்டிலோ நகரிலோ யாரால் ஏற்படுத்தப்பட்டது? அல்லது யாருடைய அருகாமையால் நீ என் இதயத்தில் நுழைந்தாய்?
12.325.59
वर्णप्रवरमुख्याऽसि ब्राह्मणी क्षत्रियस्त्वहम् ।
नावयोरेकयोगोऽस्ति मा कृथा वर्णसंकरम् ॥ १२.३२५.५९ ॥
நீ வர்ணங்களில் சிறந்தவர்களுள் முதன்மையான பிராமணப் பெண்; நானோ க்ஷத்திரியன். எங்கள் இருவருக்கும் ஒரே சேர்க்கை இல்லை — வர்ணக் கலப்பைச் செய்யாதே.
12.325.60
वर्तसे मोक्षधर्मेण त्वं गार्हस्थ्येऽहमाश्रमे ।
अयं चापि सुकष्टस्ते द्वितीयाश्रमसंकरः ॥ १२.३२५.६० ॥
நீ மோக்ஷ தர்மத்தின்படி நடக்கிறாய்; நானோ இல்வாழ்க்கை நிலையில் இருக்கிறேன். இரண்டாம் ஆசிரமக் கலப்பு உனக்கு மிகவும் துன்பமானதும் கூட.
12.325.61
सगोत्रां वाऽसगोत्रां वा न वेद त्वां न वेत्थ माम् ।
सगोत्रमाविशन्त्यास्ते तृतीयो गोत्रसंकरः ॥ १२.३२५.६१ ॥
நீ சகோத்திரியா அசகோத்திரியா என்பது உனக்குத் தெரியாது, என்னையும் நீ அறியாய். சகோத்திரனுக்குள் நுழைவது மூன்றாவது கோத்திர-சங்கரம்.
12.325.62
अथ जीवति ते भर्ता प्रोषितोप्यथवा क्वचित् ।
अगम्या परभार्येति चतुर्थो धर्मसंकरः ॥ १२.३२५.६२ ॥
உன் கணவன் உயிருடன் இருந்தாலும், அல்லது எங்கேயோ வெளியூர் சென்றிருந்தாலும், பிறன் மனைவி அணுகத்தகாதவள் — இது நான்காவது தர்ம-சங்கரம்.
12.325.63
सा त्वमेतान्यकार्याणि कार्यापेक्षा व्यवस्यसि ।
अविज्ञानेन वा युक्ता मिथ्याज्ञानेन वा पुनः ॥ १२.३२५.६३ ॥
நீ உன் நோக்கத்தை நாடி இந்த தகாத செயல்களைச் செய்ய முடிவெடுக்கிறாய் — அறியாமையால், அல்லது மீண்டும் தவறான அறிவால் இணைந்து.
12.325.64
अथवापि स्वतन्त्राऽसि स्वदोषेणेह केनचित् ।
यदि किंचिच्छ्रुतं तेऽस्ति सर्वं कृतमनर्थकम् ॥ १२.३२५.६४ ॥
அல்லது நீ சுதந்திரமானவள், உன் சொந்தக் குற்றத்தால் இங்கு எவ்வகையிலோ. நீ எதையேனும் கேட்டிருந்தாலும், எல்லாம் பயனற்றதாக செய்யப்பட்டது.
12.325.65
इदमन्यत्तृतीयं ये भावस्पर्शविघातकम् ।
दुष्टायाऽलक्ष्यते लिङ्गं विवृण्वत्या प्रकाशितम् ॥ १२.३२५.६५ ॥
இது மற்றொரு மூன்றாவது அடையாளம், உணர்வின் தொடுதலை அழிப்பது. தீய பெண்ணின் இந்தக் குறி தன்னை வெளிப்படுத்தும் போது தெரிகிறது.
12.325.66
न मय्येवाभिसन्धिस्ते जयैषिण्या जये कृतः ।
येयं मत्परिषत्कृत्स्ना चेतुमिच्छसि तामपि ॥ १२.३२५.६६ ॥
வெற்றியை விரும்பும் உன்னுடைய நோக்கம் என்னிடம் இல்லை. என் முழு சபையையும் நீ அறிய விரும்புகிறாய்.
12.325.67
तथाऽर्हतस्ततश्च त्वं दृष्टिं स्वां प्रतिमुञ्चसि ।
मत्पक्षप्रतिघाताय स्वपक्षोद्भवनाय च ॥ १२.३२५.६७ ॥
இவ்வாறு தகுதியுடன், பின்னர் நீ உன் பார்வையை என் தரப்பை வீழ்த்தவும் உன் தரப்பை உயர்த்தவும் செலுத்துகிறாய்.
12.325.68
सा स्वेनामर्षजेन त्वमृद्धिमोहेन मोहिता ।
भूयः सृजसि योगांस्त्वं विषामृतमिवैकताम् ॥ १२.३२५.६८ ॥
உன் சொந்தக் கோபத்தில் பிறந்த, செல்வ மயக்கத்தால் மயங்கிய நீ மீண்டும் உபாயங்களைப் படைக்கிறாய்; விஷத்தையும் அமிர்தத்தையும் ஒன்றாக்குவது போல்.
12.325.69
इच्छतोरत्र यो लाभः स्त्रीपुंसोरमृतोपमः ।
अलाभश्चापि रक्तस्य सोपि दोषो विषोषमः ॥ १२.३२५.६९ ॥
இங்கு விரும்பும் ஆணும் பெண்ணும் அடையும் பயன் அமிர்தம் போன்றது; பற்றுள்ளவனுக்கு ஏற்படும் இழப்பும் அந்தக் குற்றமும் விஷம் போன்றது.
12.325.70
मा त्याक्षीः साधु जानीष्व स्वशास्त्रमनुपालय ।
कृतेयं हि विजिज्ञासा मुक्तो नेति त्वया मम ॥ १२.३२५.७० ॥
விடாதே; நன்கு அறிந்துகொள், உன் சாஸ்திரத்தைக் காத்துக்கொள். இது என் சோதனையாக நடந்தது; நீ என்னை விடுவித்தாய் என்பது அல்ல.
12.325.71
एतत्सर्वं प्रतिच्छन्नं मयि नार्हसि गूहितम् ।
सा यदि त्वं स्वकार्येण यद्यन्यस्य महीपतेः।
तत्त्वमत्र प्रतिच्छन्ना मयि नार्हसि गूहितम् ॥ १२.३२५.७१ ॥
இவை அனைத்தும் மறைந்திருப்பதை என்னிடமிருந்து மறைப்பது உனக்குத் தகாது. உன் காரியத்தாலோ, வேறொரு அரசனின் காரியத்தாலோ, அது இங்கே மறைந்திருந்தால், என்னிடமிருந்து அதை மறைப்பது உனக்குத் தகாது.
12.325.72
न राजानं मृषा गच्छेन्न द्विजातिं कथंचन ।
न स्त्रियं स्त्रीगुणोपेतां हन्युर्ह्येते मृषागताः ॥ १२.३२५.७२ ॥
ஒருவன் அரசனிடம் பொய்யாகப் போகக்கூடாது; எவ்வகையிலும் பிராமணனிடமும் போகக்கூடாது; பெண்மை குணங்களுடன் கூடிய பெண்ணிடமும் போகக்கூடாது; பொய்யுடன் சென்றவர்கள் அவர்களைக் கொல்வார்கள்.
12.325.73
राज्ञां हि बलमैश्वर्यं ब्रह्म ब्रह्मविदां बलम् ।
रूपयौवनसौभाग्यं स्त्रीणां बलमनुत्तमम् ॥ १२.३२५.७३ ॥
அரசர்களின் பலம் ஐசுவரியம்; பிரம்மஞானிகளின் பலம் பிரம்மமே; பெண்களின் மிகச் சிறந்த பலம் அழகு, இளமை, நற்பேறு.
12.325.74
अत एतैर्बलैरेव बलिनः स्वार्थमिच्छता ।
आर्जवेनाभिगन्तव्या विनाशाय ह्यनार्जवम् ॥ १२.३२५.७४ ॥
ஆகையால், தன் நோக்கத்தை விரும்புபவன் இந்த பலங்களுடனேயே பலவான்களை நேர்மையுடன் அணுக வேண்டும்; வஞ்சகம் அழிவுக்கே வழிவகுக்கும்.
12.325.75
सा त्वं जातिं श्रुतं वृत्तं भावं प्रकृतिमात्मनः ।
कृत्यमागमने चैव वक्तुमर्हसि तत्त्वतः ॥ १२.३२५.७५ ॥
அவளே, நீ உன் குலம், கல்வி, நடத்தை, இயல்பு, உன் இயற்கைத் தன்மை, இங்கு வந்ததன் நோக்கம் ஆகியவற்றை உண்மையாகச் சொல்லத் தகுந்தவள்.
12.325.76
इत्येतैरसुखैर्वाक्यैरयुक्तैरसमञ्जसैः ।
प्रत्यादिष्टा नरेन्द्रेण सुलभा न व्यकम्पत ॥ १२.३२५.७६ ॥
மன்னனால் இத்தகைய விரும்பத்தகாத, பொருத்தமற்ற, ஒழுங்கற்ற சொற்களால் புறக்கணிக்கப்பட்ட சுலபா நடுங்கவில்லை.
12.325.77
उक्तवाक्ये तु नृपतौ सुलभा चारुदर्शना ।
ततश्चारुतरं वाक्यं प्रचक्रामाथ भाषितुम् ॥ १२.३२५.७७ ॥
மன்னன் அவ்வாறு சொல்லி முடித்ததும், அழகிய முகம் கொண்ட சுலபா மேலும் இனிய சொற்களைப் பேசத் தொடங்கினாள்.
12.325.78
सुलभोवाच ।
नवभिर्नवभिश्चैव दोषैर्वाग्बुद्धिदूषणैः।
अपेतमुपपन्नार्थमष्टादशगुणान्वितम् ॥ १२.३२५.७८ ॥
சுலபா கூறினாள்: ஒன்பது ஒன்பது குற்றங்களும், சொல் மற்றும் புத்தியின் குறைகளும் இல்லாத, பொருளுள்ள, பதினெட்டு நற்குணங்கள் கொண்ட சொற்கள்.
12.325.79
सौक्ष्म्यं साङ्ख्यक्रमौ चोभौ निर्णयः सप्रयोजनः ।
पञ्चैतान्यर्थजातानि वाक्यमित्युच्यते नृप ॥ १२.३२५.७९ ॥
நுட்பம், சாங்கிய வரிசை இரண்டும், பயனுடன் கூடிய முடிவு — இவை ஐந்து பொருள்-வகைகள்; அரசே, இவை 'வாக்கியம்' எனப்படும்.
12.325.80
एषामेकैकशोऽर्थानां सौक्ष्म्यादीनां स्वलक्षणम् ।
शृणु संसार्यमाणानां पदार्थपदवाक्यतः ॥ १२.३२५.८० ॥
இவற்றில் ஒவ்வொன்றின் — நுட்பம் முதலியவற்றின் — தனிக் குறியீட்டைக் கேள்; பதார்த்தம், பதம், வாக்கியம் வழியாக அவை ஆராயப்படுகின்றன.
12.325.81
ज्ञानं ज्ञेयेषु भिन्नेषु यदा भेदेन वर्तते ।
तत्रातिशयिनी बुद्धिस्तत्सौक्ष्म्यमिति वर्तते ॥ १२.३२५.८१ ॥
அறிவு வேறுபட்ட அறியப்படுபொருட்களில் வேறுபாட்டுடன் செயல்படும்போது, அங்கு புத்தி மிகுந்ததாக இருந்தால், அதுவே நுட்பம் எனப்படும்.
12.325.82
दोषाणां च गुणानां च प्रमाणं प्रविभागतः ।
कंचिदर्थमभिप्रेत्य सा सङ्ख्येत्युपधार्यताम् ॥ १२.३२५.८२ ॥
குற்றங்களுக்கும் நற்பண்புகளுக்கும் உரிய அளவு, பகுப்புடன் — ஏதேனும் ஒரு பொருளைக் கருதி — அது 'சங்கியா' (எண்ணிக்கை) என்று அறிக.
12.325.83
इदं पूर्वमिदं पश्चाद्वक्तव्यं यद्विवक्षितम् ।
क्रमयोगं तमप्याहुर्वाक्यं वाक्यविदो जनाः ॥ १२.३२५.८३ ॥
'இது முதலில், இது பின்னர்' — சொல்ல விரும்பியது சொல்லப்பட வேண்டும்; வாக்கிய அறிஞர்கள் அந்த வரிசைச் சேர்க்கையையும் 'வாக்கியம்' என்கின்றனர்.
12.325.84
धर्मकामार्थमोक्षेषु प्रतिज्ञाय विशेषतः ।
इदं तदिति वाक्यान्ते प्रोच्यते स विनिर्णयः ॥ १२.३२५.८४ ॥
தர்மம், காமம், அர்த்தம், மோட்சம் ஆகியவற்றில் சிறப்பாக உறுதி கூறி, வாக்கியத்தின் இறுதியில் 'இதுவே அது' என்று சொல்லப்படுவதே அந்த முடிவு.
12.325.85
इच्छाद्वेषभवैर्दुःखैः प्रकर्षो यत्र जायते ।
तत्र या नृपते वृत्तिस्तत्प्रयोजनमिष्यते ॥ १२.३२५.८५ ॥
ஆசை வெறுப்பால் பிறக்கும் துன்பங்கள் எங்கே மிகுதியாகின்றனவோ, ஓ அரசே, அங்கே கடைப்பிடிக்கும் நடத்தையே அதன் நோக்கம் எனக் கருதப்படுகிறது.
12.325.86
तान्येतानि यथोक्तानि सौक्ष्म्यादीनि जनाधिप ।
एकार्थसमवेतानि वाक्यं मम निशामय ॥ १२.३२५.८६ ॥
ஓ மக்களின் தலைவரே, நுண்மை முதலானவை எனச் சொல்லப்பட்ட இவையனைத்தும் ஒரே பொருளில் ஒன்றுசேர்ந்தவை; இனி என் சொல்லைக் கேளுங்கள்.
12.325.87
उपेतार्थमभिन्नार्थं न्यायवृत्तं न चाधिकम् ।
नाश्लक्ष्णं न च संदिग्धं वक्ष्यामि परमं ततः ॥ १२.३२५.८७ ॥
தெளிவான பொருளுடையதும், பொருள் பிளவுபடாததும், நியாயமான நடைமுறையுடையதும், மிகையற்றதும், அழகற்றதல்லாததும், ஐயமற்றதுமான சொல்லையே நான் அதன் பின் மிக உயர்ந்ததாகக் கூறுவேன்.
12.325.88
न गुर्वक्षरसंयुक्तं पराङ्युखपदं न च ।
नानृतं न त्रिवर्गेण विरुद्धं नाप्यसंस्कृतम् ॥ १२.३२५.८८ ॥
கனமான எழுத்துகளால் நிரம்பாததும், பின்வாங்கும் சொற்களைக் கொண்டிராததும், பொய்யற்றதும், மூன்று புருஷார்த்தங்களுக்கு எதிராகாததும், செம்மைப்படுத்தப்படாததாக இல்லாததுமான சொல்லையே.
12.325.89
न न्यूनं नष्टशब्दं वा व्युत्क्रमाभिहितं न च ।
सदोषमभिकल्पेन निष्कारणमहेतुकम् ॥ १२.३२५.८९ ॥
குறைவற்றதும், சொற்கள் சிதையாததும், முறைமாறிச் சொல்லப்படாததும், குற்றமுள்ளதல்லாததும், கற்பனையால் புனையப்படாததும், காரணமற்றதும் காரணமில்லாததும் அல்லாததுமான.
12.325.90
कामात्क्रोधाद्भयाल्लोभाद्दैन्याच्चानार्थकात्तथा ।
ह्रीतोऽनुक्रोशतो मानान्न वक्ष्यामि कथंचन ॥ १२.३२५.९० ॥
ஆசையால், கோபத்தால், பயத்தால், பேராசையால், தாழ்மையால், பயனற்ற காரணத்தால், அதுபோல் நாணத்தால், இரக்கத்தால், மானத்தால் — எந்த வகையிலும் நான் சொல்லமாட்டேன்.
12.325.91
वक्ता श्रोता च वाक्यं च यदा त्वविकलं नृप ।
स ममेति विवक्षायां तदा सोर्थः प्रकाशते ॥ १२.३२५.९१ ॥
அரசே, பேசுபவர், கேட்பவர், சொல் ஆகிய மூன்றும் குறையின்றி இருந்து, 'இது என்னுடையது' என்ற எண்ணத்துடன் பேச விரும்பும்போது, அப்போது அதன் பொருள் வெளிப்படும்.
12.325.92
वक्तव्ये तु यदा वक्ता श्रोतारमवमन्यते ।
स्वार्थमाह परार्थं तत्तदा वाक्यं न रोहति ॥ १२.३२५.९२ ॥
பேசப்பட வேண்டிய விஷயத்தில், பேசுபவர் கேட்பவரை இகழ்ந்து தன் சொந்த நலனைப் பேசுகிறாரோ, பிறர் நலனை அல்ல, அப்போது அந்த சொல் வேரூன்றாது.
12.325.93
अथ यः स्वार्थमुत्सृज्य परार्थं प्राह मानवः ।
विशङ्का जायते तस्मिन्वाक्यं तदपि दोषवत् ॥ १२.३२५.९३ ॥
தன் நலனைக் கைவிட்டு பிறர் நலனைப் பேசும் மனிதனிடமும் சந்தேகம் எழுகிறது; ஆகையால் அவனுடைய சொல்லும் குற்றமுடையதாகிறது.
12.325.94
यस्तु वक्ता द्वयोरर्थमविरुद्धं प्रभाषते ।
श्रोतुश्चैवात्मनश्चैव स वक्ता नेतरो नृप ॥ १२.३२५.९४ ॥
ஆனால் கேட்பவருக்கும் தனக்கும் ஆகிய இருவரின் நலனையும், முரணின்றிப் பேசுபவனே உண்மையான பேச்சாளன்; மற்றவன் அல்ல, அரசே.
12.325.95
तदर्थवदिदं वाक्यमुपेतं वाक्यसंपदा ।
अविक्षिप्तमना राजन्नेकाग्रः श्रोतुमर्हसि ॥ १२.३२५.९५ ॥
அரசே, இந்த சொல் பொருள் நிறைந்தது, நல்ல பேச்சின் செழுமை கொண்டது; சிதறாத மனதுடன், ஒருமுகமாக இதைக் கேட்க வேண்டும்.
12.325.96
काऽसि कस्य कुतो वेति त्वयाऽहमिति चोदिता ।
तत्रोत्तरमिदं वाक्यं राजन्नेकमनाः शृणु ॥ १२.३२५.९६ ॥
'நீ யார், யாருடையவன், எங்கிருந்து வந்தாய்?' என்று நீ கேட்கப்பட்டால், அதற்கான பதில் இதுவே; அரசே, ஒருமனதுடன் கேள்.
12.325.97
यथा जतु च काष्ठं च पांसवश्चोदबिन्दवः ।
सुश्लिष्टानि तथा राजन्प्राणिनामिह संभवः ॥ १२.३२५.९७ ॥
அரக்கு, மரம், தூசி, நீர்த்துளிகள் ஒன்றோடொன்று இணைவது போல, ஓ அரசே, இங்கு உயிர்களின் தோற்றம் நிகழ்கிறது.
12.325.98
शब्दः स्पर्शो रसो रूपं गन्धः पञ्चेन्द्रियाणि च ।
पृथगात्मा दशात्मानं संश्लिष्टा जतुकाष्ठवत्।
न चैषां चोदना काचिदस्तीत्येष विनिश्चयः ॥ १२.३२५.९८ ॥
ஒலி, தொடுதல், சுவை, உருவம், மணம் ஆகிய ஐம்புலன்களும், தனித்தனி ஆன்மாவும், பத்தாவது ஆன்மாவும், அரக்கு மரம் போல ஒன்றிணைந்துள்ளன. இவற்றுக்கு எந்த தூண்டுதலும் தேவையில்லை என்பதே இதன் முடிவு.
12.325.99
एकैकस्येह विज्ञानं नास्त्यात्मनि तथा परे ।
न वेद चक्षुश्चक्षुष्ट्वं श्रोत्रं नात्मनि वर्तते ॥ १२.३२५.९९ ॥
இங்கு ஒவ்வொன்றின் அறிவும் ஆன்மாவில் இல்லை; அவ்வாறே பிறவற்றிலும் இல்லை. கண் தன் பார்க்கும் தன்மையை அறியாது; செவி ஆன்மாவில் நிலைத்திருப்பதில்லை.
12.325.100
तथैव व्यभिचारेण न वर्तन्ते परस्परम् ।
प्रश्लिष्टं च न जानन्ति यथाऽऽप इव पांवसः ॥ १२.३२५.१०० ॥
அதுபோலவே, விலகலால் அவை ஒன்றோடொன்று இயங்குவதில்லை; நெருக்கமாக இணைந்திருந்தும் அறிவதில்லை, தூசித் துகள்கள் நீருடன் இருப்பது போல.
12.325.101
वाह्यानन्यानपेक्षन्ते गुणांस्तानपि मे शृणु ।
रूपं चक्षुः प्रकाशश्च दर्शने हेतवस्त्रयः ॥ १२.३२५.१०१ ॥
வெளிப்புறமும் பிறவுமான குணங்களைச் சார்ந்திருக்கின்றன; அந்தக் குணங்களையும் என்னிடமிருந்து கேள். உருவம், கண், ஒளி ஆகிய மூன்றும் பார்வைக்குக் காரணங்கள்.
12.325.102
यथैवात्र तथाऽन्येषु ज्ञानज्ञेयेषु हेतवः ।
ज्ञानज्ञेयांतरेतस्मिन्मनो नामापरो गुणः ॥ १२.३२५.१०२ ॥
இங்கு போலவே, பிறவற்றிலும் அறிபவை மற்றும் அறியப்படுபவற்றில் காரணங்கள் உள்ளன. அறிவுக்கும் அறியப்படுவதற்கும் இடையில் இதில் மனம் எனப்படும் மற்றொரு குணம் உண்டு.
12.325.103
विचारयति येनायं निश्चये साध्वसाधुनी ।
द्वादशस्त्वपरस्तत्र बुद्धिर्नाम गुणः स्मृतः।
येंन संशयपूर्वेषु बोद्धव्येषु व्यवस्यति ॥ १२.३२५.१०३ ॥
எதனால் இவன் முடிவெடுக்கும்போது நல்லது கெட்டது என்று ஆராய்கிறானோ, அங்கே பன்னிரண்டாவதாக புத்தி என்ற மற்றொரு குணம் நினைவுகூரப்படுகிறது. எதனால் ஐயம் முன்னிருக்கும் அறியத்தக்கவற்றில் இவன் தீர்மானிக்கிறானோ.
12.325.104
अथ द्वादशके तस्मिन्सत्वं नामापरो गुणः ।
महासत्वोऽल्पसत्वो वा जन्तुयेनानुमीयते ॥ १२.३२५.१०४ ॥
இப்போது அந்த பன்னிரண்டாவதில் சத்துவம் என்ற மற்றொரு குணம் உள்ளது; அதனால் உயிரினம் பெரிய வலிமை உடையதா சிறிய வலிமை உடையதா என்று அனுமானிக்கப்படுகிறது.
12.325.105
क्षेत्रज्ञ इति चाप्यन्यो गुणस्तत चतुर्दशः ।
ममायमिति येनायं मन्यते न ममेति च ॥ १२.३२५.१०५ ॥
க்ஷேத்ரஞ்ஞன் என்ற மற்றொரு குணம் உண்டு; பிறகு பதினான்காவது. அதனால் இவன் 'இது என்னுடையது' என்றும், 'இது என்னுடையது அல்ல' என்றும் நினைக்கிறான்.
12.325.106
अथ पञ्चदशो राजन्गुणस्तत्रापरः स्मृतः ।
पृथक्कालसमूहस्य सामग्र्यं तदिहोच्यते ॥ १२.३२५.१०६ ॥
இப்போது அரசே, அங்கே பதினைந்தாவது மற்றொரு குணம் நினைவுகூரப்படுகிறது. தனித்தனி காலத் தொகுதிகளின் முழுமை என்று அது இங்கே சொல்லப்படுகிறது.
12.325.107
गुणस्त्वेकोऽपरस्तत्र संघात इति षोडशः ।
आकृतिर्व्यक्तिरित्येतौ गुणो यस्मिन्समाश्रितौ ॥ १२.३२५.१०७ ॥
அங்கே மற்றொரு குணம் உண்டு; அது பதினாறாவது 'சங்காதம்' எனப்படுகிறது. அதில் ஆகிருதியும் வியக்தியும் ஆதரவு பெற்றிருக்கின்றன.
12.325.108
सुखासुखे जन्ममृत्यू लाभालाभौ प्रियाप्रिये ।
इति चैकोनर्विशोऽयं द्वन्द्वयोग इति स्मृतः ॥ १२.३२५.१०८ ॥
இன்பம்-துன்பம், பிறப்பு-இறப்பு, இலாபம்-நஷ்டம், விருப்பு-வெறுப்பு, இவ்வாறு இது பத்தொன்பதாவது 'த்வந்த்வயோகம்' என்று நினைவுகூரப்படுகிறது.
12.325.109
ऊर्ध्वमेकोनर्विशत्या कालो नामापरो गुणः ।
इतीमं विद्धि विंशत्या भूतानां प्रभवाप्ययम् ॥ १२.३२५.१०९ ॥
இருபதுக்கு மேல் இருபத்தொன்பதால் காலம் என்ற மற்றொரு குணம் உண்டு. இதை அறிக: இருபதால் உயிர்களின் தோற்றமும் ஒடுக்கமும் நிகழ்கின்றன.
12.325.110
विंशकश्चैव संघातो महाभूतानि पञ्च च ।
सदसद्भवायोगौ तु गुणावन्यौ प्रकाशकौ ॥ १२.३२५.११० ॥
இருபதாவதும் ஒரு தொகுப்பே, ஐந்து மகாபூதங்களும் அவ்வாறே. ஆனால் இருப்பு, இன்மை ஆகியவற்றின் தோற்றமும் சேர்க்கையும் பிரகாசிக்கும் வேறு இரண்டு குணங்கள்.
12.325.111
इत्येवं विंशतिश्चैव गुणाः सप्त च ये स्मृताः ।
विधिः शुक्रं बलं चेति त्रय एते गुणाः परे ॥ १२.३२५.१११ ॥
இவ்வாறு இருபதும் ஏழும் குணங்களாகக் கூறப்படுகின்றன; விதி, சுக்கிலம், பலம் ஆகிய இம்மூன்றும் உயர்ந்த குணங்கள்.
12.325.112
एवं विंशच्च दश च कलाः संख्यानतः स्मृताः ।
समग्रा यत्र वर्तन्ते तच्छरीरमिति स्मृतम् ॥ १२.३२५.११२ ॥
இவ்வாறு இருபதும் பத்தும் கலைகளாக எண்ணிக்கையால் கூறப்படுகின்றன. இவை அனைத்தும் எங்கு ஒன்றாக இருக்கின்றனவோ அதுவே உடல் எனப்படுகிறது.
12.325.113
अव्यक्तं प्रकृतिं त्वासां कलानां कश्चिदिच्छति ।
व्यक्तं चासां तथैवान्यः स्थूलदर्शी प्रपश्यति ॥ १२.३२५.११३ ॥
இக்கலைகளின் அவ்யக்த மூலப்பிரகிருதியை ஒருவன் விரும்புகிறான்; இவற்றின் வ்யக்த வடிவத்தை வேறொருவன், பருப்பொருளைக் காணும் அறிவுடையவன், காண்கிறான்.
12.325.114
अव्यक्तं यदि वा व्यक्तं द्वयं वाऽथ चतुष्टयम् ।
प्रकृतिं सर्वभूतानां पश्यन्त्यध्यात्मचिन्तकाः ॥ १२.३२५.११४ ॥
அவ்யக்தமோ, வ்யக்தமோ, இரண்டோ, அல்லது நான்கோ—ஆன்மிக சிந்தனையாளர்கள் எல்லா உயிர்களின் பிரகிருதியைக் காண்கின்றனர்.
12.325.115
सेयं प्रकृतिरव्यक्ता कलाभिर्व्यक्ततां गता ।
ततोऽहं त्वं च राजेन्द्र चे चाप्यन्ये शरीरिणः। ॥ १२.३२५.११५ ॥
இந்த அவ்யக்த இயற்கை தன் கூறுகளால் வெளிப்பட்டது. அதிலிருந்தே நானும், நீயும், ராஜேந்திரா, மற்ற உடலுடையவர்களும் உள்ளோம்.
12.325.116
विन्दुन्यासादयोऽवस्थाः शुक्रशोणितसंभवाः ।
यासामेव निपातेन कललं नाम जायते ॥ १२.३२५.११६ ॥
விந்துநியாசம் முதலிய நிலைகள் விந்துவிலும் இரத்தத்திலும் பிறக்கின்றன. அவை விழுவதால் கலலம் என்னும் நிலை உண்டாகிறது.
12.325.117
कललाद्बुद्बुदोत्पत्तिः पेशी वा बुद्बुदात्स्मृता ।
पेश्यास्त्वङ्गाभिनिर्वृत्तिर्नखरोमाणि चाङ्गतः ॥ १२.३२५.११७ ॥
கலலத்திலிருந்து குமிழ் தோன்றும்; அல்லது குமிழிலிருந்து தசைப்பிண்டம் என நினைவுகூரப்படுகிறது. தசைப்பிண்டத்திலிருந்து அங்கங்கள் உருவாகின்றன; அங்கங்களிலிருந்து நகங்களும் மயிர்களும்.
12.325.118
संपूर्णे नवमे मासि जन्तोर्जातस्य मैथिल ।
जायते नामरूपत्वं स्त्रीपुमान्वेति लिङ्गतः ॥ १२.३२५.११८ ॥
ஒன்பதாம் மாதம் நிறைவடையும்போது, ஓ மைதிலா, பிறந்த உயிரினம் பெயர் உருவம் பெறுகிறது; அதன் பாலடையாளத்தால் பெண்ணோ ஆணோ ஆகிறது.
12.325.119
जातमात्रं तु तद्रूपं दृष्ट्वा ताम्रनखाङ्गुलि ।
कौमारं रूपमापन्नं रूपवानुपलभ्यते ॥ १२.३२५.११९ ॥
பிறந்த உடனேயே அந்த உருவத்தைக் கண்டால், செம்பு நிற நகங்களும் விரல்களும் கொண்ட அது குழந்தைப் பருவ உருவை அடைந்ததாக அழகுடன் காணப்படுகிறது.
12.325.120
कौमाराद्यौवनं चापि स्थावीर्यं चापि यौवनात् ।
अनेन क्रमयोगेन पूर्वं पूर्वं न लभ्यते ॥ १२.३२५.१२० ॥
குழந்தைப் பருவத்திலிருந்து இளமையும், இளமையிலிருந்து நிலையான வீரியமும் கிடைக்கின்றன. இந்த முறைவரிசையால், முந்தைய நிலை மீண்டும் பெறப்படுவதில்லை.
12.325.121
कलानां पृथगर्थानां प्रतिभेदः क्षणे क्षणे ।
वर्तते सर्वभूतेषु सौक्ष्म्यात्तु न विभाव्यते ॥ १२.३२५.१२१ ॥
காலத்தின் வெவ்வேறு கூறுகளில் ஒவ்வொரு கணமும் அனைத்து உயிரினங்களிலும் மாற்றம் நிகழ்கிறது; ஆனால் நுண்மையால் அது உணரப்படுவதில்லை.
12.325.122
न चैषामप्ययो राजँल्लक्ष्यते प्रभवो न च ।
अवस्थायामवस्थायां दीपस्येवार्चिषो गतिः ॥ १२.३२५.१२२ ॥
ராஜனே, இவற்றின் போக்கும் தோற்றமும் காணப்படுவதில்லை; விளக்கின் சுடரின் இயக்கம் போல் ஒவ்வொரு நிலையிலும் அது மாறுகிறது.
12.325.123
तस्याप्येवंप्रभावस्य सदश्वस्येव धावतः ।
अजस्रं सर्वलोकस्य कः कुतो वा न वा कुतः ॥ १२.३२५.१२३ ॥
நல்ல குதிரை போல் இடையறாது ஓடும், இத்தகைய வல்லமை கொண்ட அதற்கும், அனைத்து உலகிற்கும், யார், எங்கிருந்து, அல்லது எங்கிருந்து இல்லை?
12.325.124
कस्येदं कस्य वा नेदं कुतो वेदं न वा कुतः ।
संबन्धः कोऽस्ति भूतानां स्वैरप्यवयवैरिह ॥ १२.३२५.१२४ ॥
இது யாருடையது, அல்லது யாருடையதல்ல; இது எங்கிருந்து, அல்லது எங்கிருந்து இல்லை? இங்கு உயிர்களுக்கு தங்கள் சொந்த உறுப்புகளுடன் கூட என்ன தொடர்பு உள்ளது?
12.325.125
यथाऽऽदित्यान्मणेश्चापि वीरुद्भ्यश्चैव पावकः ।
जायन्त्येवं समुदयात्कलानामिह जन्तवः ॥ १२.३२५.१२५ ॥
சூரியனிடமிருந்தும், மணியிடமிருந்தும், செடிகொடிகளிலிருந்தும் நெருப்பு தோன்றுவது போல, இங்கு காலத்தின் கூறுகளின் எழுச்சியால் உயிரினங்கள் தோன்றுகின்றன.
12.325.126
आत्मन्येवात्मनाऽऽत्मानं यथा त्वमनुपश्यसि ।
एवमेवात्मनाऽऽत्मानमन्यस्मिन्किं न पश्यसि ॥ १२.३२५.१२६ ॥
நீ உன்னுள்ளே உன் ஆன்மாவை உன்னாலேயே காண்பது போல, பிறரிடத்தில் உன் ஆன்மாவை ஏன் காண்பதில்லை?
12.325.127
यद्यात्मनि परस्मिंश्च समतामध्यवस्यसि ।
अथ मां काऽसि कस्येति किमर्थमनुपृच्छसि ॥ १२.३२५.१२७ ॥
நீ உன்னிலும் பிறரிலும் சமநிலையை உறுதி செய்திருந்தால், நான் யார், யாருடையவன் என்று ஏன் கேட்கிறாய்?
12.325.128
इदं मे स्यादिदं नेति द्वन्द्वैर्मुक्तस्य मैथिल ।
काऽसि कस्य कुतो वेति वचनैः किं प्रयोजनम् ॥ १२.३२५.१२८ ॥
மைதிலனே, இருமைகளிலிருந்து விடுபட்டவனுக்கு 'இது என்னுடையது', 'இது அல்ல' என்பது எப்படி? 'நீ யார், யாருடையவள், எங்கிருந்து' என்ற சொற்களால் என்ன பயன்?
12.325.129
रिपौ मित्रेऽथ मध्यस्थे विजये सन्धिविग्रहे ।
कृतवान्यो महीपालः किं तस्मिन्मुक्तलक्षणम् ॥ १२.३२५.१२९ ॥
எதிரியிடமும், நண்பனிடமும், நடுநிலையாளனிடமும், வெற்றியிலும், சமாதானத்திலும் போரிலும் சமமாக நடக்கும் அரசனிடம் விடுதலையின் அடையாளம் என்ன?
12.325.130
त्रिवर्गं सप्तधा न्यस्तं यो न वेदेह कर्मसु ।
सङ्गवान्यस्त्रिवर्गे च किं तस्मिन्मुक्तलक्षणम् ॥ १२.३२५.१३० ॥
அறம், பொருள், இன்பம் என்ற மும்முறையை ஏழு வகையாக அமைத்து, செயல்களில் அதை அறியாமல், மும்முறையிலேயே பற்றுள்ளவனிடம் விடுதலையின் அடையாளம் என்ன?
12.325.131
प्रिये वाऽप्यप्रिये वाऽपि दुर्बले बलवत्यपि ।
यस्य नास्ति समं चक्षुः किं तस्मिन्मक्तलक्षणम् ॥ १२.३२५.१३१ ॥
விருப்பமானதிலும் விருப்பமற்றதிலும், பலவீனனிலும் பலவானிலும் யாருக்கு சம நோக்கு இல்லையோ, அவனிடம் விடுதலையின் அடையாளம் என்ன?
12.325.132
तदयुक्तस्य ते मोक्षे योऽभिमानो भवेन्नृप ।
सुहृद्भिः सन्निवार्यस्तेऽविरक्तस्येव भेषजम् ॥ १२.३२५.१३२ ॥
ஆகவே அரசே, நீ இன்னும் யோகத்தில் நிலைபெறாத நிலையில் விடுதலையைப் பற்றி உனக்குள் எழும் செருக்கை நண்பர்கள் தடுக்க வேண்டும்; பற்றற்றவனுக்கு மருந்து போல.
12.325.133
तानि तान्यनुसंदृश्य सङ्गस्थानान्यरिंदम् ।
आत्मनाऽऽत्मनि संपश्य किमन्यन्मुक्तलक्षणम् ॥ १२.३२५.१३३ ॥
எதிரிகளை அடக்குபவனே, அந்தந்த பற்றுதலின் இடங்களை நன்கு ஆராய்ந்து, உன்னிலேயே உன்னைக் காண். விடுதலையின் அடையாளம் வேறு என்ன?
12.325.134
इमान्यन्यानि सूक्ष्माणि मोक्षमाश्रित्य केनचित् ।
चतुरङ्गप्रवृत्तानि सङ्गस्थानानि मे शृणु ॥ १२.३२५.१३४ ॥
விடுதலையை நாடும் ஒருவரால் இவையும் வேறுபல நுட்பமான பற்றுதலின் இடங்களும், நான்கு அங்கங்களின் வழியாக இயங்குகின்றன; என்னைக் கேள்.
12.325.135
य इमां पृथिवीं कृत्स्नामेकच्छत्रां प्रशास्ति ह ।
एकमेव स वै राजा पुरमध्यावसत्युत ॥ १२.३२५.१३५ ॥
இந்த முழு பூமியையும் ஒற்றைக் குடையின் கீழ் ஆளும் அரசன், ஒரே நகரத்திலேயே வாழ்கிறான்.
12.325.136
तत्पुरे चैकमेवास्य गृहं यदधितिष्ठति ।
गृहे शयनमप्येकं निशायां यत्र लीयते ॥ १२.३२५.१३६ ॥
அந்த நகரத்தில் அவனுக்கு அவன் தங்கும் ஒரே வீடுதான் உண்டு; அந்த வீட்டில் இரவில் அவன் ஓய்வு கொள்ளும் ஒரே படுக்கைதான் உண்டு.
12.325.137
शय्यार्धं तस्य चाप्यत्र स्त्रीपूर्वमधितिष्ठति ।
तदनेन प्रसङ्गेन फलेनाल्पेन युज्यते ॥ १२.३२५.१३७ ॥
அவனுடைய படுக்கையின் பாதியையும் இங்கே பெண்களுக்கு முன்னிடம் வகிக்கின்றனர்; அந்தப் பற்றின் வழியாக அவன் சிறிய பலனோடு இணைகிறான்.
12.325.138
एवमेवोपभोगेषु भोजनाच्छादनेषु च ।
गुणेष्वपरिमेयेषु निग्रहानुग्रहं प्रति ॥ १२.३२५.१३८ ॥
இவ்வாறே நுகர்வுகளிலும், உணவு உடைகளிலும், அளவற்ற குணங்களிலும், தண்டிப்பிலும் அருளிலும் (பற்றுதல் உண்டு).
12.325.139
परतन्त्रः सदा राजा स्वल्पे सोऽपि प्रसज्जते ।
सन्धिविग्रहयोगे च कुतो राज्ञः स्वतन्त्रता ॥ १२.३२५.१३९ ॥
அரசன் எப்போதும் பிறரைச் சார்ந்தவனே; சிறு விஷயத்திலும் அவன் கட்டுப்படுகிறான். அப்படியிருக்க சமாதானம் மற்றும் போர் விஷயத்தில் அரசனுக்கு சுதந்திரம் எங்கே?
12.325.140
स्त्रीषु क्रीडाविहारेषु नित्यमस्यास्वतन्त्रता ।
मन्त्रे चामात्यसहिते कुतस्तस्य स्वतन्त्रता ॥ १२.३२५.१४० ॥
பெண்களுடன் விளையாட்டிலும் இன்பத்திலும் எப்போதும் அவனுக்குச் சுதந்திரமில்லை; அமைச்சர்களுடன் ஆலோசனையில் அவனுக்கு எங்கிருந்து சுதந்திரம்?
12.325.141
यदा ह्याज्ञापयत्यन्यांस्तत्रास्योक्ता स्वतन्त्रता ।
अवशः कार्यते तत्र तस्मिंस्तस्मिन्गुणे स्थितः ॥ १२.३२५.१४१ ॥
அவன் பிறருக்குக் கட்டளையிடும்போதுதான் அங்கே அவனுக்குச் சுதந்திரம் சொல்லப்படுகிறது; ஆனால் அந்தந்த குணத்தில் நிலைத்து அவன் வசமற்றவனாக வேலை செய்ய வைக்கப்படுகிறான்.
12.325.142
स्वप्नकामो न लभते स्वप्तुं कार्यार्थिभिर्जनैः ।
शयने चाप्यनुज्ञातः सुप्त उत्थाप्यतेऽवशः ॥ १२.३२५.१४२ ॥
உறங்க விரும்பினாலும் அவனால் உறங்க முடிவதில்லை; தங்கள் காரியத்தை நாடுவோர் அவனை உறங்க விடுவதில்லை. படுக்கையில் அனுமதி பெற்றாலும், உறங்கும் அவன் வசமற்றவனாக எழுப்பப்படுகிறான்.
12.325.143
स्नाह्यालभ पिब प्राश जुहुध्यगीन्यजेत्यपि ।
वदस्व शृणु चापीति विवशः कार्यते परैः ॥ १२.३२५.१४३ ॥
'குளி, தொடு, குடி, உண், அக்கினிகளில் ஹோமம் செய், யாகம் செய்', 'பேசு, கேள்' — இவ்வாறு அவன் வசமற்றவனாகப் பிறரால் வேலை வாங்கப்படுகிறான்.
12.325.144
अभिगम्याभिगम्यैवं याचन्ते सततं नराः ।
न चाप्युत्सहते दातुं वित्तरक्षी महाजनान् ॥ १२.३२५.१४४ ॥
இவ்வாறு மக்கள் பலமுறை அணுகி இடைவிடாது யாசிக்கின்றனர்; ஆனால் செல்வத்தின் காவலன் பெருமக்களுக்கு கொடுக்கக்கூட துணிவதில்லை.
12.325.145
दाने कोशक्षयोऽप्यस्य वैरं चास्य प्रयच्छतः ।
क्षणेनास्योऽपवर्तन्ते दोषा वैराग्यकारकाः ॥ १२.३२५.१४५ ॥
கொடையால் அவனுடைய கருவூலம் குறைகிறது, கொடுப்பவனிடம் பகையும் உண்டாகிறது; ஒரு கணத்தில் அவனிடமிருந்து வைராக்கியத்தை உண்டாக்கும் குறைகள் விலகிவிடுகின்றன.
12.325.146
प्राज्ञाञ्शूरांस्तथा वैद्यानेकस्थानपि शङ्कते ।
भयमप्यनये राज्ञो यैश्च नित्यमुपास्यते ॥ १२.३२५.१४६ ॥
அரசன் அறிஞர்களையும் வீரர்களையும் மருத்துவர்களையும், ஒரே பதவியில் இருப்பவர்களையும்கூட சந்தேகிக்கிறான்; எவர்களால் அவன் எப்போதும் சேவிக்கப்படுகிறானோ அவர்களிடமிருந்தும் தீங்குக்கு அஞ்சுகிறான்.
12.325.147
तथा चैते प्रदुष्यन्ति राजन्ये कीर्तिता मया ।
तथैवास्य भयं तेभ्यो जायते पश्य यादृशम् ॥ १२.३२५.१४७ ॥
நான் அரசர்களைப் பற்றிக் கூறியதைப் போலவே இவர்களும் கெட்டுப்போகிறார்கள்; அவர்களிடமிருந்து அவனுக்கு அதே போன்ற அச்சம் உண்டாகிறது — எத்தகைய அச்சம் என்று பார்.
12.325.148
सर्वः स्वेस्वे गृहे राजा सर्वः स्वेस्वे गृहे गृही ।
निग्रहानुग्रहौ कुर्वंस्तुल्यो जनक राजभिः ॥ १२.३२५.१४८ ॥
ஒவ்வொரு இல்வாழ்வானும் தன் வீட்டில் அரசன்; ஒவ்வொரு குடும்பத்தலைவனும் தன் வீட்டில் அரசன்; தண்டிப்பும் அருளும் செய்யும் அவன், ஜனகனே, அரசர்களுக்குச் சமமானவன்.
12.325.149
पुत्रा दारास्तथैवात्मा कोशो मित्राणि संचयाः ।
परैः साधारणा ह्येते तैस्तैरेवास्य हेतुभिः ॥ १२.३२५.१४९ ॥
மகன்கள், மனைவியர், அவ்வாறே தன்னுயிர், கருவூலம், நண்பர்கள், சேமிப்புகள் — இவையெல்லாம் பிறருடனும் பொதுவானவையே; அந்த அந்தக் காரணங்களாலேயே இவை அவனுக்கும் உள்ளன.
12.325.150
हतो देशः पुरं दग्धं प्रधानः कुञ्जरो मृतः ।
लोकसाधारणेष्वेषु मिथ्याज्ञानेन तप्यते ॥ १२.३२५.१५० ॥
நாடு அழிந்தது, நகரம் எரிந்தது, தலைமை யானை இறந்தது — உலகப் பொதுவான இவற்றைப் பற்றிய தவறான அறிவால் அவன் துன்புறுகிறான்.
12.325.151
अमुक्तो मानसैर्दुःखैरिच्छाद्वेषप्रियोद्भवैः ।
शिरोरोगादिभी रोगैस्तथैव विनिपातिभिः ॥ १२.३२५.१५१ ॥
ஆசை, வெறுப்பு, பிரியம் ஆகியவற்றிலிருந்து எழும் மன துக்கங்களிலும், தலைவலி முதலான நோய்களிலும், அதுபோலவே வீழ்த்தும் பேரிடர்களிலும் (அரசன்) விடுபடுவதில்லை.
12.325.152
द्वन्द्वैस्तैस्तैरुपहतः सर्वतः परिशङ्कितः ।
बहुभिः प्रार्थितं राज्यमुपास्ते गणयन्निशाः ॥ १२.३२५.१५२ ॥
இருமைகளாலும், இவை அவை என்ற பல துன்பங்களாலும் பாதிக்கப்பட்டு, எல்லாப் பக்கமும் அஞ்சியவனாக, பலரால் விரும்பப்பட்ட அரசை வணங்கி, இரவுகளை எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறான்.
12.325.153
तदल्पसुखमत्यर्थं बहुदुःखमसारवत् ।
तृणाग्निज्वलनप्रख्यं फेनबुद्बुदसंनिभम् ॥ १२.३२५.१५३ ॥
அந்த (அரசு) மிகக் குறைந்த இன்பமும் மிகுந்த துன்பமும் சாரமற்றதும் ஆகும்; புல் நெருப்பின் சுடருக்கும், நுரை குமிழிக்கும் ஒப்பானது.
12.325.154
को राज्यमभिपद्येत प्राप्य चोपशमं लभेत् ।
ममेदमिति यच्चेदं पुरं राष्ट्रं च मन्यसे ॥ १२.३२५.१५४ ॥
யார் அரசைப் பெற்று அமைதியை அடைவான்? 'இது என்னுடையது', 'இந்த நகரமும் நாடும் என்னுடையவை' என்று நீ நினைக்கிறாயே.
12.325.155
बलं कोशममात्यांश्च कस्यैतानि न वा नृप ।
मित्रामात्यपुरं राष्ट्रं दण्डः कोशो महीपतिः ॥ १२.३२५.१५५ ॥
படை, கருவூலம், அமைச்சர்கள் — இவை யாருடையவை, அரசே, அல்லது இல்லையா? நண்பர்கள், அமைச்சர்கள், நகரம், நாடு, தண்டம், கருவூலம், நிலத்தலைவன் (அரசன்) யாருடையவர்கள்?
12.325.156
सप्ताङ्गश्चैष सङ्घातो राज्यमित्युच्यते नृप ।
सप्ताङ्गस्यास्य राज्यस्य त्रिदण्डस्येव तिष्ठतः।
अन्योन्यगुणयुक्तस्य कः केन गुणतोऽधिकः ॥ १२.३२५.१५६ ॥
அரசே, இந்த ஏழங்க அமைப்பே அரசு எனப்படுகிறது. முக்கோல் போல நிற்கும், ஒன்றுக்கொன்று குணங்களைக் கொண்ட இந்த ஏழங்க அரசில், எது எதனினும் உயர்ந்தது?
12.325.157
तेषुतेषु हि कालेषु तत्तदङ्गं विशिष्यते ।
येन यत्सिध्यते कार्यं तत्प्राधान्याय कल्पते ॥ १२.३२५.१५७ ॥
அந்தந்த காலங்களில் அந்தந்த அங்கமே சிறப்படைகிறது. எதனால் எந்தச் செயல் நிறைவேறுகிறதோ, அதுவே முதன்மைக்குத் தகுதியுடையதாகிறது.
12.325.158
सप्ताङ्गश्चैव संघातस्त्रयश्चान्ये नृपोत्तम ।
संभूय दशवर्गोऽयं भुङ्क्ते राज्यं हि राजवत् ॥ १२.३२५.१५८ ॥
அரசர்களில் சிறந்தவனே, ஏழு அங்கங்களும் வேறு மூன்றும் சேர்ந்து இந்தப் பத்துப் பிரிவுக் கூட்டமாகிறது; அது அரசனைப் போல அரசாட்சியை அனுபவிக்கிறது.
12.325.159
यश्च राजा महोत्साहः क्षत्रधर्मे रतो भवेत् ।
स तुष्येद्दशभागेन ततस्त्वन्यो दशावरैः ॥ १२.३२५.१५९ ॥
மகா உற்சாகமுடையவனாகவும் க்ஷத்ர தர்மத்தில் ஈடுபட்டவனாகவும் இருக்கும் அரசன் பத்தில் ஒரு பங்கால் திருப்தியடைவான்; பின்னர் மற்றவன் அதற்கும் குறைந்த பத்திலொரு பங்குகளால் திருப்தியடைவான்.
12.325.160
नास्त्यसाधारणो राजा नास्ति राज्यमराजकम् ।
राज्येऽसति कुतो धर्मो धर्मेऽसति कुतः परम् ॥ १२.३२५.१६० ॥
அசாதாரணமான அரசன் என்று யாரும் இல்லை; அரசன் இல்லாத அரசாட்சியும் இல்லை. அரசாட்சி இல்லையென்றால் தர்மம் எங்கிருந்து? தர்மம் இல்லையென்றால் பரம நன்மை எங்கிருந்து?
12.325.161
योप्यत्र परमो धर्मः पवित्रं राजराज्ययोः ।
पृथिवी दक्षिणा यस्य सोऽश्वमेधो न विद्यते ॥ १२.३२५.१६१ ॥
இங்கு எது பரம தர்மமோ, அது அரசனையும் அரசாட்சியையும் தூய்மைப்படுத்துவது. தட்சிணையாக பூமியைத் தருபவனுக்கு அசுவமேதத்தைப் போன்ற வேறொன்று இல்லை.
12.325.162
साऽहमेतानि कर्माणि राजदुःखानि मैथिल ।
समर्था शतशो वक्तुमथवाऽपि सहस्रशः ॥ १२.३२५.१६२ ॥
மைதிலனே, அரசர்களின் துன்பங்களைத் தருகின்ற இந்தச் செயல்களை நூறு வகையாகவும், ஆயிரம் வகையாகவும் சொல்ல நான் வல்லவள்.
12.325.163
स्वदेहे नाभिषङ्गो मे कुतः परपरिग्रहे ।
न मामेवंविधां युक्तामीदृशं वक्तुमर्हसि ॥ १२.३२५.१६३ ॥
என் உடலில் பற்று எனக்கு இல்லை; பிறருடைய உடைமையில் எங்கிருந்து வரும்? இத்தகைய நிலையில் உள்ள என்னிடம் இப்படிச் சொல்வது உனக்குத் தகாது.
12.325.164
ननु नाम त्वया मोक्षः कृत्स्नः पञ्चशिखाच्छ्रुतः ।
सोपायः सोपनिषदः सोपसङ्गः सनिश्चयः ॥ १२.३२५.१६४ ॥
நிச்சயமாக நீ பஞ்சசிகரிடமிருந்து முழுமையான மோட்சத்தைக் கேட்டிருக்கிறாய்; அதன் வழிகளும், உபநிஷதமும், அணுகுமுறையும், உறுதியும் சேர்ந்து.
12.325.165
तस्य ते मुक्तसङ्गस्य पाशानाक्रम्य तिष्ठतः ।
छत्रादिषु विशेषेषु पुनः सङ्गः कथं नृप ॥ १२.३२५.१६५ ॥
அரசே, நீ பற்றிலிருந்து விடுபட்டு, பந்தங்களைக் கடந்து நிற்கிறாய்; அப்படியிருக்க குடைபோன்ற அரச அடையாளங்களில் மீண்டும் பற்று எப்படி?
12.325.166
श्रुतं ते न श्रुतं मन्ये मृषा वाऽपि श्रुतं श्रुतम् ।
अथवा श्रुतसंकाशं श्रुतमन्यच्छ्रुतं त्वया ॥ १२.३२५.१६६ ॥
நீ கேட்டதை நான் கேட்கவில்லை என்றே எண்ணுகிறேன்; அல்லது பொய்யாகக் கேட்டிருக்கலாம், அல்லது கேட்டதைப் போன்ற வேறு ஏதோ கேட்டிருக்கலாம்—நீ கேட்டது எதுவோ அது.
12.325.167
अथापीमासु संज्ञासु लौकिकीषु प्रतिष्ठसे ।
अभिषङ्गावरोधाभ्यां बद्धस्त्वं प्राकृतो यथा ॥ १२.३२५.१६७ ॥
ஆயினும் நீ இந்த உலகப் பெயர்களில் நிலைத்திருக்கிறாய்; பற்றாலும் தடையாலும் பிணிக்கப்பட்ட நீ சாதாரண மனிதனைப் போல் இருக்கிறாய்.
12.325.168
सत्वेनानुप्रवेशो हि योऽयं त्वयि कृतो मया ।
किं तवापकृतं तत्र यदि मुक्तोऽसि सर्वशः ॥ १२.३२५.१६८ ॥
நான் உன்னுள் சத்துவத்தின் வழியாக செலுத்திய இந்த நுழைவினால் உனக்கு என்ன தீங்கு நேர்ந்தது? நீ எல்லாவிதத்திலும் விடுபட்டிருந்தால்.
12.325.169
नियमो ह्येषु धर्मेषु यतीनां शून्यवासिता ।
शून्यमावासयन्त्या च मया किं कस्य दूषितम् ॥ १२.३२५.१६९ ॥
இந்த தர்மங்களில் யதிகளின் நியமம் வெற்றிடத்தில் வசிப்பதாகும். வெற்றிடத்தில் வசிக்க வைத்த என்னால் யாருக்கு என்ன கெடுக்கப்பட்டது?
12.325.170
न पाणिभ्यां न बाहुभ्यां पादोरुभ्यां न चानघ ।
न गात्राक्यवैरन्यैः स्पृशामि त्वां नराधिप ॥ १२.३२५.१७० ॥
பாவமற்றவனே, மனிதர்களின் அதிபதியே, கைகளாலோ, புஜங்களாலோ, கால்களாலோ, தொடைகளாலோ, அல்லது உறுப்புகளாலோ, கண்களாலோ, வேறு எதனாலும் உன்னைத் தொடுவதில்லை.
12.325.171
कुले महति जातेन ह्रीमता दीर्घदर्शिना ।
नैतत्सदसि वक्तव्यं सद्वाऽसद्वा मिथः कृतम् ॥ १२.३२५.१७१ ॥
உயர்ந்த குலத்தில் பிறந்த, நாணமுள்ள, தொலைநோக்குடைய ஒருவன் நல்லதோ கெட்டதோ, தங்களுக்குள் செய்யப்பட்டதை சபையில் சொல்லக்கூடாது.
12.325.172
ब्राह्मणा गुरवश्चेमे तथा मान्या गुरूत्तमाः ।
त्वं चाथ गुरुरप्येषामेवमन्योन्यगौरवम् ॥ १२.३२५.१७२ ॥
இந்த பிராமணர்களும் குருக்களும், அவ்வாறே மதிக்கத்தக்க சிறந்த குருக்களும்; நீயும் இவர்களுக்கு குருவாக இருக்கிறாய். இவ்வாறே ஒருவருக்கொருவர் மரியாதை உண்டு.
12.325.173
तदेवमनुसंदृश्य वाच्यावाच्यं परीक्षता ।
स्त्रीपुंसोः समवायोऽयं त्वया वाच्यो न संसदि ॥ १२.३२५.१७३ ॥
ஆகவே இவ்வாறு ஆராய்ந்து, சொல்லத்தக்கதையும் சொல்லத்தகாததையும் பரிசீலிப்பவனாக, நீ ஆண்-பெண் இந்த இணைவை சபையில் சொல்லக்கூடாது.
12.325.174
यथा पुष्करपर्णस्थं जलं तत्पर्णसंस्थितम् ।
तिष्ठत्यस्पृशती तद्वत्त्वपि वत्स्यामि मैथिल ॥ १२.३२५.१७४ ॥
தாமரை இலையில் உள்ள நீர் அந்த இலையைத் தொடாமல் நிற்பது போல், ஹே மைதிலனே, நானும் அப்படியே வசிப்பேன்.
12.325.175
यदि चाद्य स्पृशन्त्या मे स्पर्शं जानासि कंचन ।
ज्ञानं कृतमबीजं ते कथं तेनेह भिक्षुणा ॥ १२.३२५.१७५ ॥
நான் தொடுவதை இன்று நீ ஏதேனும் அறிந்திருந்தால், உன் அந்த அறிவு விதையற்றது; அப்படியானால் இங்கே இந்த பிக்ஷுவுடன் எப்படி (இருப்பாய்)?
12.325.176
स गार्हस्थ्याच्च्युतश्च त्वं मोक्षं चानाप्य दुर्विदम् ।
उभयोरन्तराले वै वर्तसे मोक्षवादिकः ॥ १२.३२५.१७६ ॥
நீ இல்லறத்திலிருந்தும் விழுந்தவன்; கடினமான மோட்சத்தையும் அடையாமல், இரண்டுக்கும் நடுவில் நின்று மோட்சம் பேசுபவனாக இருக்கிறாய்.
12.325.177
न हि मुक्तस्य मुक्तेन ज्ञस्यैकत्वपृथक्त्वयोः ।
भावाभावसमायोगे जायते वर्णसंकरः ॥ १२.३२५.१७७ ॥
விடுதலை பெற்றவனுக்கும் விடுதலை பெற்றவனுக்கும், அறிந்தவனுக்கு ஒற்றுமை மற்றும் வேற்றுமையில், இருப்பும் இன்மையும் இணையும்போது, வர்ணக்கலப்பு பிறப்பதில்லை.
12.325.178
वर्णाश्रमाः पृथक्त्वेन दृष्टार्थस्यापृथक्त्वतः ।
नान्यदन्यदिति ज्ञात्वा नान्यदन्यत्र वर्तते ॥ १२.३२५.१७८ ॥
வர்ணங்களும் ஆசிரமங்களும் வேறுபட்டவையாகத் தோன்றும்; ஆனால் பொருளைக் கண்டவனுக்கு அவை வேறற்றவை; 'இது வேறு, அது வேறு' என்றறிந்து, வேறொன்று வேறிடத்தில் இருப்பதில்லை.
12.325.179
पापौ कुण्डं तथा कुण्डे पयः पयसि मक्षिका ।
आश्रिताश्रययोगेन पृथक्त्वेनाश्रिताः पुनः ॥ १२.३२५.१७९ ॥
பாத்திரத்தில் பால், பாலில் ஈ — அதுபோல்; ஆதாரமும் ஆதாரிதமும் இணைவதால் அவை வேறாகத் திரும்பவும் சார்ந்திருக்கின்றன.
12.325.180
न तु कुण्डे पयोभावः पयश्चापि न मक्षिका ।
स्वयमेवाश्रयन्त्येते भावा न तु पराश्रयम् ॥ १२.३२५.१८० ॥
ஆனால் பாத்திரத்தில் பாலின் நிலை இல்லை; பாலும் இல்லை, ஈயும் இல்லை; இந்த நிலைகள் தாமாகவே சார்ந்திருக்கின்றன, பிறரைச் சார்ந்து அல்ல.
12.325.181
पृथक्त्वादाश्रमाणां च वर्णान्यत्वे तथैव च ।
परस्परपृथक्त्वाच्च कथं ते वर्णसंकरः ॥ १२.३२५.१८१ ॥
ஆசிரமங்களின் தனித்தன்மையாலும், வர்ணங்களின் வேறுபாட்டாலும், அதுபோலவே ஒருவருக்கொருவர் வேறுபட்டிருப்பதாலும், அவர்களுக்குள் வர்ணசங்கரம் எவ்வாறு ஏற்படும்?
12.325.182
नास्मि पर्णोत्तमा जात्या न वैश्या नावरा तथा ।
तव राजन्सवर्णाऽस्मि शुद्धयोनिरविप्लुता ॥ १२.३२५.१८२ ॥
நான் உயர்ந்த குலத்தவளும் அல்ல, வைசிய பெண்ணும் அல்ல, தாழ்ந்த பிறப்பினளும் அல்ல. ஓ அரசே, நான் உங்களுடன் ஒரே வர்ணத்தவள்; தூய பிறப்பும் களங்கமற்றவளுமாவேன்.
12.325.183
प्रधानो नाम राजर्षिर्व्यक्तं ते श्रोत्रमागतः ।
कुले तस्य समुत्पन्नां सुलभां नाम विद्धि माम् ॥ १२.३२५.१८३ ॥
பிரதானர் என்ற ராஜரிஷி பற்றி நீங்கள் நிச்சயமாகக் கேள்விப்பட்டிருப்பீர்கள். அவருடைய குலத்தில் பிறந்த, சுலபா என்ற பெயருடையவள் என்னை அறிவீராக.
12.325.184
द्रोणश्च शतशृङ्गश्च वक्रद्धारश्च पर्वतः ।
मम सत्रेषु पूर्वेषां चिता मघवता सह ॥ १२.३२५.१८४ ॥
துரோணம், சதசிருங்கம், வக்ரத்வாரம் ஆகிய மலைகளில், என் முன்னோர்களின் யாகசத்திரங்களில் இந்திரனுடன் சேர்ந்து யாகப் பீடம் அமைக்கப்பட்டது.
12.325.185
साहं तस्मिन्कुले जाता भर्तर्यसति मद्विधे ।
विनीता मोक्षधर्मेषु चराम्येका मुनिव्रतम् ॥ १२.३२५.१८५ ॥
அந்தக் குலத்தில் பிறந்த நான், கணவன் இல்லாத என்போன்ற பெண், மோக்ஷதர்மங்களில் பயிற்றுவிக்கப்பட்டு, தனியாக முனிவிரதம் கடைப்பிடிக்கிறேன்.
12.325.186
नास्मि सत्रप्रतिच्छन्ना न परस्वाभिमानिनी ।
न धर्मसंकरकरी स्वधर्मेऽस्मि दृढव्रता ॥ १२.३२५.१८६ ॥
நான் யாகசத்திரத்தில் மறைந்து வந்தவள் அல்ல; பிறர் சொத்தை விரும்புபவளும் அல்ல; தர்மத்தில் கலப்பை உண்டாக்குபவளும் அல்ல. நான் என் தர்மத்தில் உறுதிப்பட்ட விரதம் கொண்டவள்.
12.325.187
नास्थिरा स्वप्रतिज्ञायां नासमीक्ष्य प्रवादिनी ।
नासमीक्ष्यागता चेह त्वत्सकाशं जनाधिप ॥ १२.३२५.१८७ ॥
மக்களின் அதிபதியே, நான் என் சபதத்தில் நிலையற்றவளல்ல; ஆராயாமல் பேசுபவளும் அல்லேன்; ஆராயாமல் இங்கு உங்கள் முன்னிலைக்கு வந்தவளும் அல்லேன்.
12.325.188
मोक्षे ते भावितां बुद्धिं श्रुत्वाऽहं कुशलैषिणी ।
तव मोक्षस्य चाप्यस्य जिज्ञासार्थमिहागता ॥ १२.३२५.१८८ ॥
விடுதலையில் நீங்கள் வளர்த்த அறிவைக் கேட்டு, நலம் விரும்பும் நான் உங்கள் இந்த விடுதலையையும் அறியும் நோக்கில் இங்கு வந்தேன்.
12.325.189
न वर्गस्था ब्रवीम्येतत्स्वपक्षपरपक्षयोः ।
मुक्तो विमुच्यते यश्च शान्तौ यश्च न शाम्यति ॥ १२.३२५.१८९ ॥
நான் இதை எந்தக் குழுவிலும் நின்று சொல்லவில்லை — நம் பக்கமோ எதிர்ப் பக்கமோ என்ற நிலையிலிருந்து அல்ல. விடுபட்டவன் விடுதலை பெறுகிறான்; அமைதியில் இருப்பவன் அமைதியடையாமல் இருக்கிறான்.
12.325.190
यथा शून्ये पुराऽगारे भिक्षुरेकां निशां वसेत् ।
तथाऽहं त्वच्छरीरेऽस्मिन्निमां वत्स्यामि शर्वरीम् ॥ १२.३२५.१९० ॥
ஒரு பிச்சைக்காரன் வெறுமையான பழைய வீட்டில் ஓர் இரவு தங்குவது போல, உங்கள் இந்த உடலில் இந்த இரவை நான் கழிப்பேன்.
12.325.191
साऽहं मानप्रदानेन वागातिथ्येन चार्चिता ।
सुप्ता सुशरणं प्रीता श्वो गमिष्यामि मैथिल ॥ १२.३२५.१९१ ॥
மரியாதை அளித்தும், சொல்லின் விருந்தோம்பலாலும் நான் பூஜிக்கப்பட்டு, நல்ல புகலிடத்தில் உறங்கி மகிழ்ந்தேன்; மைதிலரே, நாளை நான் செல்வேன்.
12.325.192
इत्येतानि स वाक्यानि हेतुमन्त्यर्थवन्ति च ।
श्रुत्वा नाधिजगौ राजा किंचिदन्यदतः परं ॥ १२.३२५.१९२ ॥
இவ்வாறு காரணமும் பொருளும் உடைய இந்த வாக்கியங்களைக் கேட்ட அரசர், இதற்குப் பிறகு வேறெதுவும் பேசவில்லை.