Mahābhārata · Adhyāya 12.329
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.329.1
कथं निर्वेदमापन्नः शुको वैयासकिः पुरा ।
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं परं कौतूहलं हि मे ॥ १२.३२९.१ ॥
Wie gelangte Śuka, der Sohn Vyāsas, einst zur Entsagung? Ich wünsche dies zu hören, denn meine Neugier ist groß.
12.329.2
प्राकृतेनैव वृत्तेन चरन्तमकुतोभयम् ।
अध्याप्य कृत्स्नं स्वाध्यायमन्वशाद्वै पिता सुतम् ॥ १२.३२९.२ ॥
Der Vater unterwies seinen Sohn, der in gewöhnlichem Verhalten umherzog und vor nichts Furcht kannte, nachdem er ihm das gesamte Veda-Studium gelehrt hatte.
12.329.3
धर्मं पुत्र निपेवस्व सुतीक्ष्णौ च हिमातपौ ।
क्षुत्पिपासे च वायुं च जय नित्यं जितेन्द्रियः ॥ १२.३२९.३ ॥
Mein Sohn, halte dich an das Dharma; ertrage die schneidende Kälte und Hitze, Hunger und Durst und den Wind. Siege stets, mit gezügelten Sinnen.
12.329.4
सत्यमार्जवमक्रोधमनसूयां दमं तपः ।
अहिंसां चानृशंस्यं च विधिवत्परिपालय ॥ १२.३२९.४ ॥
Wahrhaftigkeit, Aufrichtigkeit, Zornlosigkeit, Neidlosigkeit, Selbstbeherrschung, Askese, Gewaltlosigkeit und Mitgefühl – bewahre sie gemäß der Regel vollständig.
12.329.5
सत्ये तिष्ठ रतो धर्मे हित्वा सर्वमनार्जवम् ।
देवतातिथिशेषेण यात्रां प्राणस्य संलिह ॥ १२.३२९.५ ॥
Bleibe fest in der Wahrheit, erfreue dich am Dharma und lass alle Krummheit fahren; halte die Lebensreise nur mit dem aufrecht, was nach Göttern und Gästen übrig bleibt.
12.329.6
फेनमात्रोपमे देहे जीवे शकुनिवत्स्थिते ।
अनित्ये प्रियसंवासे कथं स्वपिषि पुत्रक ॥ १२.३२९.६ ॥
Der Leib ist kaum mehr als Schaum, und das Lebewesen wohnt darin wie ein Vogel; das Zusammensein mit Geliebten ist vergänglich. Wie kannst du schlafen, mein Sohn?
12.329.7
अप्रमत्तेषु जाग्रत्सु नित्ययुक्तेषु शत्रुषु ।
अन्तरं लिप्यमानेषु बालस्त्वं नावबुध्यसे ॥ १२.३२९.७ ॥
Unter wachsamen, wachen und stets bereiten Feinden, die die Lücke markieren, bemerkst du es nicht wie ein Kind.
12.329.8
अहःसु गण्यमानेषु क्षीयमाणे तथाऽऽयुषि ।
जीविते लिख्यमाने च किमुत्थाय न धावसि ॥ १२.३२९.८ ॥
Während die Tage gezählt werden, die Lebensspanne schwindet und das Leben aufgeschrieben wird, warum erhebst du dich nicht und eilst?
12.329.9
ऐहलौकिकनीहन्ते मांसशोणितवर्धनम् ।
पारलौकिककार्येषु प्रसुप्ता भृशनास्तिकाः ॥ १२.३२९.९ ॥
Die für diese Welt streben, nach dem, was Fleisch und Blut mehrt, und im Schlaf liegen gegenüber den Pflichten der jenseitigen Welt, sind durch und durch ungläubig.
12.329.10
धर्माय येऽभ्यसूयन्ति बुद्धिमोहान्विता नराः ।
अपथा गच्छतां तेषामनुयाताऽपि पीड्यते ॥ १२.३२९.१० ॥
Menschen, die vom Wahn des Verstandes umnebelt sind und das Dharma schmähen, gehen irre; auch wer ihnen folgt, leidet.
12.329.11
ये तु तुष्टाः श्रुतिपरा महात्मानो महाबलाः ।
धर्म्यं पन्थानमारूढास्तानुपास्स्व च पृच्छ च ॥ १२.३२९.११ ॥
Diene aber jenen und frage sie, die zufrieden, der Offenbarung ergeben, großmütig und mächtig sind und den rechten Pfad bestiegen haben.
12.329.12
उपधार्य मतं तेषां बुधानां धर्मदर्शिनाम् ।
नियच्छ परया बुद्ध्या चित्तमुत्पथगामि वै ॥ १२.३२९.१२ ॥
Nachdem du den Rat jener Weisen erwogen hast, die das Dharma sehen, bändige mit höchster Einsicht den Geist, der zum Irrweg neigt.
12.329.13
आद्यकालिकया बुद्ध्या दूरेश्च इति निर्भयाः ।
सर्वभक्ष्या न पश्यन्ति कर्मभूमिमचेतसः ॥ १२.३२९.१३ ॥
Die, furchtlos durch einen urzeitlichen, weitschweifenden Verstand, alles verschlingen, sehen nicht das Feld der Tat; sie sind bewusstlos.
12.329.14
धर्मं निःश्रेणिमास्थाय किंचित्किंचित्समारुह ।
कोशकारवदात्मानं वेष्टयन्नावबुध्यसे ॥ १२.३२९.१४ ॥
Besteige die Leiter des Dharma und steige allmählich empor; wie ein Seidenwurm dich selbst umhüllend, nimmst du es nicht wahr.
12.329.15
नास्तिकं भिन्नमर्यादं कूलपातमिव स्थितम् ।
वामतः कुरु विस्रब्धो नरं वेणुमिवोद्धृतम् ॥ १२.३२९.१५ ॥
Halte dich sicher zur linken Seite von dem Atheisten fern, dessen Grenzen zerbrochen sind, der dasteht wie ein einstürzendes Flussufer — wie von einem entwurzelten Bambus.
12.329.16
कामक्रोधग्राहवतीं पञ्चेन्द्रियजलां नदीम् ।
नावं धृतिमयीं कृत्वा जन्मदुर्गाणि संतर ॥ १२.३२९.१६ ॥
Mache aus der Standhaftigkeit ein Boot und überquere den Fluss voller Krokodile von Begierde und Zorn, mit den Wassern der fünf Sinne, und überwinde die Festungen der Geburt.
12.329.17
मृत्युनाऽभ्याहते लोके जरया परिपीडिते ।
अमोघासु पतन्तीषु धर्मयानेन संतर ॥ १२.३२९.१७ ॥
In dieser vom Tod getroffenen, vom Alter geplagten Welt, während unfehlbare Pfeile fallen, überquere sie mit dem Fahrzeug des Dharma.
12.329.18
तिष्ठन्तं च शयानं च मृत्युरन्वेषते यदा ।
निर्वृत्तिं लभते कस्मादकस्मान्मृत्युनाऽशितः ॥ १२.३२९.१८ ॥
Wenn der Tod den Stehenden und den Liegenden sucht, wie kann der Mensch Ruhe finden? Wie kann einer, der plötzlich vom Tod verschlungen wird, Frieden haben?
12.329.19
संचिन्वानकमेवैनं कामानामवितृप्तकम् ।
वृकीवोरणमासाद्य मृत्युरादायं गच्छति ॥ १२.३२९.१९ ॥
Während er Begierden anhäuft und nie gesättigt ist, wird dieser Mensch vom Tod davongetragen, wie die Wölfin das Schaf ergreift.
12.329.20
क्रमशः संचितशिखो धर्मबुद्धिमयो महान् ।
अन्धकारे प्रवेष्टव्ये दीपो यत्नेन धार्यताम् ॥ १२.३२९.२० ॥
Eine große Lampe, deren Flamme nach und nach gesammelt wird und die aus rechtem Verstand besteht: Wenn man ins Dunkel eintreten muss, halte man sie mit Mühe fest.
12.329.21
संपतन्देहजालानि कदाचिदिह मानुषे ।
ब्राह्मण्यं लभते जन्तुस्तत्पुत्र परिपालय ॥ १२.३२९.२१ ॥
Durch Netze von Körpern fallend, erlangt ein Lebewesen in diesem menschlichen Zustand bisweilen den Stand eines Brahmanen; darum, Sohn, bewahre ihn.
12.329.22
ब्राह्मणस्य तु देहोऽयं न कामार्थाय जायते ।
इह क्लेशाय तपसे प्रेत्य त्वनुपमं सुखम् ॥ १२.३२९.२२ ॥
Der Leib eines Brahmanen wird nicht um der Begierde oder des Reichtums willen geboren; hier dient er der Mühsal und der Askese, und nach dem Tod einem unvergleichlichen Glück.
12.329.23
ब्राह्मण्यं बहुभिरवाप्यते तपोभि ।
स्तल्लब्ध्वा न रतिपरेण हेलितव्यम्।
स्वाध्याये तपसि दमे च नित्ययुक्तः ।
मोक्षार्थी कुशलपरः सदा यतस्व ॥ १२.३२९.२३ ॥
Der Stand eines Brahmanen wird durch viele Askesen erlangt. Hat man ihn erlangt, darf ihn der Lustbegierige nicht geringschätzen. Stets dem Studium, der Askese und der Selbstbeherrschung ergeben, nach Befreiung strebend und dem Guten zugewandt, bemühe dich immer.
12.329.24
अव्यक्तप्रकृतिरयं कलाशरीरः ।
सूक्ष्मात्मा क्षणत्रुटिका निमेषरोमा।
यानेतत्समबलशुक्लकृष्णनेत्रो ।
मासाङ्गो द्रवति वयोहयो नराणाम् ॥ १२.३२९.२४ ॥
Von unsichtbarer Natur, mit einem Leib aus Zeitteilen, feinem Selbst, dessen Glieder Augenblicke und Momente sind, dessen Haare die Lidschläge sind, mit weißen und schwarzen Augen von gleicher Kraft, dessen Glieder Monate sind: dieses Pferd der Jahre läuft den Menschen davon.
12.329.25
तं दृष्ट्वा प्रसृतमजस्रमुग्रवेगं ।
गच्छन्तं सततमिहान्ववेक्षमाणम्।
यक्षुस्ते यदि न परप्रणेतृनेयं ।
धर्मे ते रमतु मनः परं निशाम्य ॥ १२.३२९.२५ ॥
Wenn du, dies ohne Unterlass sich ausbreitend, von wildem Lauf, hier beständig gehend und beobachtet sehend, wissen willst, was sich nicht von einem anderen Führer leiten lässt, so möge dein Geist, das Höchste erkannt habend, sich am Dharma erfreuen.
12.329.26
येऽमी तु प्रचलितधर्मकामवृत्ताः ।
क्रोशन्तः सततमनिष्टसंप्रयोगात्।
क्लिश्यन्तः परिगतवेदनाशरीरा ।
बह्वीभिः सुभृशमधर्मवागुराभिः ॥ १२.३२९.२६ ॥
Doch jene, deren Wandel vom Dharma und vom Verlangen abgeirrt ist, schreien beständig durch die Verbindung mit Unerwünschtem, leiden, ihre Leiber von Schmerz umfangen; sie sind sehr gebunden durch die vielen Schlingen des Adharma.
12.329.27
राजा सदा धर्मपरः शुभाशुभस्य गोप्ता ।
समीक्ष्य सुकृतिनां दधाति लोकान्।
बहुविधमपि चरति प्रविशति ।
सुखमनुपगतं निरवद्यम् ॥ १२.३२९.२७ ॥
Der König, stets dem Dharma ergeben, ist der Beschützer des Guten und des Bösen; nachdem er die Tugendhaften betrachtet hat, verleiht er ihnen Welten. Auf vielerlei Weise wandelnd, tritt er in das makellose Glück ein, das noch nicht erreicht war.
12.329.28
श्वानो भीषणकाया अयोमुखानि वयांसि ।
बलगृध्रकुररपक्षिणां च संघातम्।
नरकदने रुधिरपा गुरुवचन ।
नुदमुपरतं विशन्त्यसन्तः ॥ १२.३२९.२८ ॥
Hunde mit schrecklichen Leibern, Vögel mit eisernen Schnäbeln, starke Geier, Fischadler und Vogelschwärme, Blutsäufer in der Qual der Hölle, vom Wort des Lehrers verjagt – in dieses treten die Bösen ein.
12.329.29
मर्यादा नियताः स्वयम्भुवा य इहेमाः ।
प्रभिनत्ति दश गुणा मनोऽनुगत्वात्।
निवसति भृशमसुखं पितृविषय ।
विपिनमवगाह्य स पापः ॥ १२.३२९.२९ ॥
Wer diese vom Selbstgeborenen hier festgesetzten Grenzen durchbricht, dessen zehn Eigenschaften werden durch das Folgen des Geistes zerstört; jener Sünder, in einen Wald im Reich der Ahnen eingetaucht, wohnt in großem Elend.
12.329.30
यो लुब्ध सुभृशं प्रियानृतश्च मनुष्यः ।
सततनिकृतिवञ्चनाभिरतिः स्यात्।
उपनिधिभिरसुखकृत्स परमनिरयगो ।
भृशमसुखमनुभवति दुष्कृतकर्मा ॥ १२.३२९.३० ॥
Der Mensch, der sehr gierig ist, am angenehmen Lug Gefallen findet, der sich unablässig an Betrug und Täuschung erfreut und durch anvertraute Einlagen anderen Leid zufügt, dieser Übeltäter geht in die höchste Hölle und erleidet großes Leid.
12.329.31
उष्णां वैतरणीं महानदीमव ।
गाढोऽसिपत्रवनभिन्नगात्रः।
परशुवनशयोनिपतितो ।
वसति च महानिरये भृशार्तः ॥ १२.३२९.३१ ॥
Er taucht in den heißen großen Fluss Vaitaraṇī ein, sein Körper durchbohrt im Wald der Schwertblätter; gefallen und liegend im Axtwald, wohnt er in der großen Hölle, tief gequält.
12.329.32
महापादनि कत्थसे न चाप्यवेक्षसे परम् ।
चिरस्य मृत्युकारिकामनागतां न बुध्यसे ॥ १२.३२९.३२ ॥
Du rühmst dich deiner großen Füße, doch du blickst nicht darüber hinaus; die Ursache des Todes, die schon lange unterwegs ist, erkennst du nicht.
12.329.33
प्रयस्यतां किमास्यते समुत्थितं महद्भयम् ।
अतिप्रमार्थि दारुणं सुखस्य संविधीयताम् ॥ १२.३२९.३३ ॥
Bemühe dich! Warum sitzt du untätig? Eine große, schreckliche Furcht ist aufgestiegen, die das Glück völlig zerstört; man soll für das Glück sorgen.
12.329.34
पुरा मृतः प्रणीयसे यमस्य राजशासनात् ।
त्वमन्तकाय दारुणैः प्रयत्नमार्जवे कुरु ॥ १२.३२९.३४ ॥
Wie schon tot wirst du auf den königlichen Befehl Yamas hinweggeführt; unternimm mit Aufrichtigkeit eine schreckliche Anstrengung für den Beender, Antaka.
12.329.35
पुरा समूलबान्धवं प्रभुर्हरत्यदुःखवित् ।
कियत्तवेह जीवितं यमे न चास्ति वारकः ॥ १२.३२९.३५ ॥
Der Herr, der keinen Schmerz kennt, nimmt früher die Verwandten samt Wurzel mit; wie viel Leben bleibt dir hier? Und vor Yama gibt es keinen, der zurückhält.
12.329.36
पुरा विवाति मारुतो यमस्य यः पुरःसरः ।
पुरैक एव नीयसे कुरुष्व सांपरायिकम् ॥ १२.३२९.३६ ॥
Der Wind, der Yama vorausgeht, weht bereits. Du allein wirst fortgeführt; darum tue, was für das Jenseits nötig ist.
12.329.37
पुरा स एक एव ते प्रवाति मारुतोऽन्तकः ।
पुरा च विभ्रमन्ति ते दिशो महाभयागमे ॥ १२.३२९.३७ ॥
Jener Wind des Vernichters weht bereits für dich, und wenn die große Furcht kommt, taumeln schon deine Richtungen.
12.329.38
श्रुतिश्च सन्निरुध्यते पुरा तवेह पुत्रक ।
समाकुलस्य गच्छतः समाधिमुत्तमं कुरु ॥ १२.३२९.३८ ॥
Sohn, dein Gehör wird hier schon verschlossen; während du bewegt weitergehst, erlange die höchste Sammlung.
12.329.39
शुभाशुभे पुरा कृते प्रमादकर्मविप्लुते ।
स्मरन्पुराऽनुतप्यसे निधत्स्व केवलं निधिम् ॥ १२.३२९.३९ ॥
Die vorher getanen guten und bösen Taten, verwirrt durch nachlässige Werke, wirst du dir ins Gedächtnis rufen und schon jetzt bereuen; lege nur einen einzigen Schatz nieder.
12.329.40
पुरा जरा कलेवरं विजर्झरीकरोति ते ।
बलाङ्गरूपहारिणी निधत्स्व केवलं निधिम् ॥ १२.३२९.४० ॥
Das Alter macht deinen Körper schon morsch und verbraucht, raubt Kraft, Glieder und Schönheit; lege nur einen einzigen Schatz nieder.
12.329.41
पुरा शरीरमन्तको भिनत्ति रोगसायकैः ।
प्रसह्य जीवितक्षये तपो महत्समारभ ॥ १२.३२९.४१ ॥
Der Vernichter durchbohrt deinen Körper schon mit Krankheitspfeilen; bevor das Leben endet, unternimm mit Kraft große Askese.
12.329.42
पुरा वृका भयंकरा मनुष्यदेहगोचराः ।
अभिद्रवन्ति सर्वतो यतस्व पुण्यशीलने ॥ १२.३२९.४२ ॥
Einst stürzen schreckliche Wölfe, die sich im Bereich menschlicher Körper bewegen, von allen Seiten herbei. O du von tugendhaftem Wandel, strebe danach.
12.329.43
पुरान्धकारमेककोऽनुपश्यसि त्वरस्व वै ।
पुरा हिरण्मयान्नगान्निरीक्षसेऽद्रिमूर्धनि ॥ १२.३२९.४३ ॥
Einst siehst du die Finsternis allein; beeile dich wahrlich. Einst blickst du auf der Bergspitze auf goldene Berge.
12.329.44
पुरा कुसङ्गतानि ते सुहृन्मुखाश्च शत्रवः ।
विचालयन्ति दर्शनाद्धटस्व पुत्र यत्परम् ॥ १२.३२९.४४ ॥
Einst bringen deine schlechten Gefährten und Feinde mit freundlichem Gesicht dich vom Anblick ab. O Sohn, strebe nach dem Höchsten.
12.329.45
धनस्य यस्य राजतो भयं न चास्ति चोरतः ।
मृतं च यन्न मुञ्चति समार्जयस्व तद्धनम् ॥ १२.३२९.४५ ॥
Erwirb gründlich jenen Reichtum, vor dem man weder vom König noch von Dieben Furcht hat und der einen auch im Tod nicht verlässt.
12.329.46
न तत्र संविभज्यते स्वकर्मभिः परस्परम् ।
यदेव यस्य यौतकं तदेव तत्र सोऽश्नृते ॥ १२.३२९.४६ ॥
Dort wird nicht untereinander geteilt je nach eigenen Taten; was jedem gehört, das allein genießt er dort.
12.329.47
परत्र तेन जीव्यते तदेव पुत्र जीयताम् ।
धनं यदक्षरं ध्रुवं समार्जयस्व तत्स्वयम् ॥ १२.३२९.४७ ॥
In der jenseitigen Welt lebt man davon allein; darum, o Sohn, werde jenes gewonnen. Erwirb selbst gründlich jenen Reichtum, der unvergänglich und beständig ist.
12.329.48
न यावदेव पच्यते महाजनस्य यावकम् ।
अपक्व एव यावके पुरा प्रलीयते त्वरम् ॥ १२.३२९.४८ ॥
Noch bevor der Gerstenbrei eines großen Mannes gar ist, vergeht er schnell, noch roh, im Brei selbst.
12.329.49
न मातृपुत्रबान्धवा न संस्तुतः प्रियो जनः ।
अनुव्रजन्ति संकटे व्रजन्तमेकपातिनम् ॥ १२.३२९.४९ ॥
Weder Mutter, Söhne, Verwandte, Bekannte noch liebe Menschen folgen im Unglück dem, der allein geht.
12.329.50
यदेव कर्म केवलं पुराकृतं शुभाशुभम् ।
तदेव पुत्र यौतकं भवत्यमुत्र गच्छतः ॥ १२.३२९.५० ॥
Mein Sohn, nur die zuvor getane gute oder schlechte Tat ist es, die dem Hingehenden in jene Welt folgt.
12.329.51
हिरण्यरत्नसंचयाः शुभाशुभेन संचिताः ।
न तस्य देहसंक्षये भवन्ति कार्यसाधकाः ॥ १२.३२९.५१ ॥
Haufen von Gold und Juwelen, durch gute und böse Taten angesammelt, dienen ihm nicht mehr, wenn der Körper vergeht.
12.329.52
न पुत्र शान्तिरस्ति ते कृताकृतस्य कर्मणः ।
न साक्षिकोऽऽत्मना समो नृणामिहास्ति कश्चन ॥ १२.३२९.५२ ॥
Mein Sohn, für dich gibt es keinen Frieden wegen getaner und ungetaner Taten; für die Menschen gibt es hier keinen Zeugen, der dem eigenen Selbst gleichkommt.
12.329.53
मनुष्यदेहशून्यकं भवत्यमुत्र गच्छतः ।
प्रविश्य बुद्धिचक्षुषा प्रदृश्यते हि सर्वशः ॥ १२.३२९.५३ ॥
Für den, der, des menschlichen Leibes entledigt, in jene Welt geht, wird es offenbar; mit dem Auge der Einsicht eintretend, wird es ganz gesehen.
12.329.54
इहाग्निसूर्यवायवः शरीरमाश्रितास्त्रयः ।
त एव तस्य साक्षिणो भवन्ति धर्मदर्शिनः ॥ १२.३२९.५४ ॥
Hier sind die drei — Feuer, Sonne und Wind —, die im Körper wohnen, seine Zeugen; sie sind Seher des Dharma.
12.329.55
अहनिंशेषु सर्वतः स्पृशत्सु सर्वचारिषु ।
प्रकाशगूढवृत्तिषु स्वधर्ममेव पालय ॥ १२.३२९.५५ ॥
Bei Tag und bei Nacht, überall gegenwärtig, unter allen beweglichen Wesen, unter denen, deren Wandel offen oder verborgen ist, bewahre deinen eigenen Dharma.
12.329.56
अनेकपारिपान्थके विरूपरौद्रमक्षिके ।
स्वमेव कर्म रक्ष्यतां स्वकर्म तत्र गच्छति ॥ १२.३२९.५६ ॥
An jenem Ort vieler Pfade, voller schrecklicher, hässlicher Fliegen, bewahre deine eigene Tat; dorthin geht die eigene Tat mit.
12.329.57
न तत्र संविभज्यते स्वकर्मभिः परस्परम् ।
तथा कृतं स्वकर्मजं तदेव भुज्यते फलम् ॥ १२.३२९.५७ ॥
Dort wird die Frucht durch die Taten nicht untereinander geteilt; nur jene Frucht, die aus der eigenen Tat geboren und so getan wurde, wird genossen.
12.329.58
यथाऽप्सरोगणाः फलं सुखं महर्षिभिः सह ।
तथाऽऽप्नुवन्ति कर्मजं विमानकामगामिनः ॥ १२.३२९.५८ ॥
So wie die Scharen der Apsaras zusammen mit den großen Weisen die aus Taten geborene Frucht und das Glück erlangen, so erlangen jene, die in himmlischen Gefährten dorthin fahren, wohin sie wollen, das aus ihren Taten Entstandene.
12.329.59
यथेह यत्कृतं शुभं विपाप्मभिः कृतात्मभिः ।
तदाप्नुवन्ति मानवास्तथा विशुद्धयोनयः ॥ १२.३२९.५९ ॥
So wie hier die gute Tat, die von den Sündenfreien und Selbstbeherrschten getan wurde, erlangt wird, so erlangen sie die Menschen reiner Geburt.
12.329.60
प्रजापतेः सलोकतां बृहस्पतेः शतक्रतोः ।
व्रजन्ति ते परां गतिं गृहस्थधर्मसेतुभिः ॥ १२.३२९.६० ॥
Sie erlangen die Gemeinschaft Prajāpatis, Bṛhaspatis und Śatakratus (Indra), und über die Brücken der Pflicht des Hausvaters gelangen sie zum höchsten Ziel.
12.329.61
सहस्रशोऽप्यनेकशः प्रवक्तुमुत्सहामहे ।
अबुद्धिमोहनं पुनः प्रभुस्तु तेन पावकः ॥ १२.३२९.६१ ॥
Wir sind begierig, dies in tausendfacher und vielfacher Weise darzulegen; der Herr, der die Unverständigen verwirrt, ist wiederum Er, und durch Ihn (entflammt sich) das Feuer.
12.329.62
गता त्रिरष्टवर्षता ध्रुवोऽसि पञ्चविंशकः ।
कुरष्व धर्मसंचयं वयो हि तेऽतिवर्तते ॥ १२.३२९.६२ ॥
Dreimal acht Jahre sind vergangen; du bist gewiss fünfundzwanzig. Sammle den Schatz des Dharma, denn dein Alter vergeht gewiss.
12.329.63
पुरा करोति सोऽन्तकः प्रमादगोमुखां चमूम् ।
यथागृहीतमुत्थितस्त्वरस्व धर्मपालने ॥ १२.३२९.६३ ॥
Zuvor rüstet der Beender (der Tod) sein Heer, dessen Antlitz die Nachlässigkeit ist; erhebe dich wie einer, der die Waffen ergriffen hat, und eile, das Dharma zu wahren.
12.329.64
यथा त्वमेव पृष्ठतस्त्वमग्रतो गमिष्यसि ।
तथा गतिं गमिष्यतः किमात्मना परेण वा ॥ १२.३२९.६४ ॥
So wie du jetzt hinten gehst, wirst du später vorne gehen; was ist für den Weg derer zu tun, die gehen werden — durch sich selbst oder durch einen anderen?
12.329.65
यदेकपातिनां सतां भवत्यमुत्र गच्छताम् ।
भयेषु सांपरायिकं निधत्स्व केवलं निधिम् ॥ १२.३२९.६५ ॥
Da es für die Guten, die allein fallen, im Jenseits (Halt) gibt, ist für jene, die dorthin gehen, der jenseitige Reichtum, der in Zeiten der Furcht dient, der einzige Schatz; hüte ihn.
12.329.66
सतूलमूलबान्धवं प्रभुर्हरत्यसङ्गवान् ।
न सन्ति यस्य वारकाः कुरष्व धर्मसंनिधिम् ॥ १२.३२९.६६ ॥
Der Herr, dem niemand Einhalt gebietet, nimmt alles mit, Wurzel und Verwandte, ohne Anhaftung; darum mache das Dharma zu deiner Wohnstätte.
12.329.67
इदं निदर्शनं मया तवेह पुत्र संमतम् ।
स्वदर्शनानुपानतः प्रवर्णितं कुरुष्व तत् ॥ १२.३२९.६७ ॥
Sohn, dieses Beispiel, das ich dir hier dargelegt habe, ist anerkannt; was durch Schlussfolgerung aus deiner eigenen inneren Schau beschrieben wurde, das befolge.
12.329.68
ददाति यः स्वकर्मणा धनानि यस्यकस्यचित् ।
अबुद्धिमोहजैर्गुणैः स एक एव युज्यते ॥ १२.३२९.६८ ॥
Wer durch sein eigenes Tun jemandem Reichtum gibt, der bleibt allein daran gebunden, durch die aus Unwissenheit und Verblendung geborenen Eigenschaften.
12.329.69
शुभं समस्तमश्नुते प्रकुर्वतः शुभाः क्रियाः ।
तदेतदर्थदर्शनं कृतज्ञमर्थसंहितम् ॥ १२.३२९.६९ ॥
Wer gute Werke vollbringt, genießt jede gute Frucht; diese Darlegung des Sinnes ist dankbar und reich an Bedeutung.
12.329.70
निबन्धनी रज्जुरेषा या ग्रामे वसतो रतिः ।
छित्त्वैतां सुकृतो यान्ति नैनां छिदन्ति दुष्कृतः ॥ १२.३२९.७० ॥
Dieses fesselnde Seil ist die Lust dessen, der im Dorfe weilt; wer es durchschneidet, den Rechtschaffenen geht es voran, doch die Frevler können es nicht durchtrennen.
12.329.71
किं ते धनेन किं बन्धुभिस्ते ।
किं ते पुत्रैः पुत्रक यो मरिष्यसि।
आत्मानमन्विच्छ गुहां प्रविष्टं ।
पितामहास्ते क्व गताश्च सर्वे ॥ १२.३२९.७१ ॥
Was nützt dir Reichtum, was nützen dir Verwandte, was nützen dir Söhne, lieber Sohn, wenn du sterben wirst? Suche das Selbst, das in die Höhle eingetreten ist; wohin sind all deine Ahnen gegangen?
12.329.72
श्वः कार्यमद्ये कुर्वीत पूर्वाह्णे चापराह्णिकम् ।
न हि प्रतीक्षते मृत्युः कृतं वाऽस्य न वाऽकृतम् ॥ १२.३२९.७२ ॥
Was morgen zu tun ist, soll man heute tun, und das Nachmittagswerk am Vormittag; denn der Tod wartet nicht, ob sein Werk getan ist oder nicht.
12.329.73
अनुगम्य विनाशान्ते निवर्तन्ते ह बान्धवाः ।
अग्नौ प्रक्षिप्य पुरुषं ज्ञातयः सुहृदस्तथा ॥ १२.३२९.७३ ॥
Den Mann bis zum Ende seines Untergangs begleitend, kehren die Verwandten zurück; nachdem sie den Mann ins Feuer geworfen haben, kehren auch Angehörige und Freunde ebenso zurück.
12.329.74
नास्तिकान्निरनुक्रोशान्नरान्पापमते स्थितान् ।
वामतः कुरु विस्रब्धं परं प्रेप्सुरतन्द्रितः ॥ १२.३२९.७४ ॥
Halte die Gottlosen, die Erbarmungslosen und die böse Gesinnten zu deiner Linken; begehre das höchste Gut und handle zuversichtlich und ohne Trägheit.
12.329.75
एवमभ्याहते लोके कालेनोपनिपीडिते ।
सुमहद्धैर्यमालम्ब्य धर्मं सर्वात्मना कुरु ॥ १२.३२९.७५ ॥
Wenn die Welt so von der Zeit getroffen und bedrängt wird, ergreife die größte Standhaftigkeit und übe das Dharma mit deinem ganzen Wesen.
12.329.76
अथेमं दर्शनोपायं सम्यग्यो वेत्ति मानवः ।
सम्यक् स्वधर्मं कृत्वेह परत्र सुखमश्नुते ॥ १२.३२९.७६ ॥
Wer dieses Mittel der Einsicht recht erkennt und hier seine eigene Pflicht recht erfüllt, erlangt Glück auch in der Welt jenseits.
12.329.77
न देहभेदे मरणं विजानतां ।
न च प्रणाशः स्वनुपालिते पथि।
धर्मं हि यो बर्धयते स पण्डितो ।
य एव धर्माच्च्यवते स दह्यते ॥ १२.३२९.७७ ॥
Für die Wissenden gibt es keinen Tod im Zerbrechen des Leibes, und auch keine Vernichtung für den, der den wohlbewahrten Pfad geht. Wer das Dharma mehrt, ist der Weise; wer vom Dharma abfällt, brennt.
12.329.78
प्रयुक्तयोः कर्मपथि स्वकर्मणोः ।
फलं प्रयोक्ता लभते यथाविधि।
निहीनकर्मा निरयं प्रपद्यते ।
त्रिविष्टपं गच्छति धर्मपारगः ॥ १२.३२९.७८ ॥
Von jenen beiden, die sich auf dem Pfad des Handelns ihren eigenen Taten widmen, erhält der Handelnde die Frucht gemäß der Regel. Wer niedrige Taten begeht, gelangt in die Hölle; wer im Dharma vollendet ist, gelangt in den Himmel.
12.329.79
सोपानभूतं स्वर्गस्य मानुष्यं प्राप्य दुर्लभम् ।
तथाऽऽत्मानं समादध्याद्धश्यते न पुनर्यथा ॥ १२.३२९.७९ ॥
Wer die seltene menschliche Geburt erlangt hat, die eine Stufe zum Himmel ist, soll sich so festigen, dass er nicht wieder hinabgestoßen wird.
12.329.80
यस्य नोत्क्रामति मतिः स्वर्गमार्गानुसारिणी ।
तमाहुः पुण्यकर्माणमशोच्यं मित्रबान्धवैः ॥ १२.३२९.८० ॥
Von dem, dessen Geist dem Weg zum Himmel folgt und nicht abirrt, sagt man, er sei ein Mensch verdienstvoller Taten, um den Freunde und Verwandte nicht trauern sollen.
12.329.81
यस्य नोपहता बुद्धिर्निश्चये ह्यवलम्बते ।
स्वर्गे कृतावकाशस्य नास्ति तस्य महद्भयम् ॥ १२.३२९.८१ ॥
Wessen Verstand nicht getrübt ist und in Gewissheit feststeht, und wer sich einen Platz im Himmel bereitet hat, für den gibt es keine große Furcht.
12.329.82
तपोवनेषु ये जातास्तत्रैव निधनं गताः ।
तेषामल्पतरो धर्मः कामभोगानजानताम् ॥ १२.३२९.८२ ॥
Für jene, die in den Waldeinsiedeleien der Askese geboren wurden und dort starben, ist ihr Dharma weit geringer als das derer, die die Lüste der Begierde nicht kennen.
12.329.83
यस्तु भोगान्परित्यज्य शरीरेण तपश्चरेत् ।
न तेन किंचिन्न प्राप्तं तन्मे बहुमतं फलम् ॥ १२.३२९.८३ ॥
Wer aber die Genüsse aufgibt und mit dem Körper Askese übt, auch wenn er daraus nichts erlangt — diese Frucht halte ich für sehr hoch.
12.329.84
मातापितृसहस्राणि पुत्रदारशतानि च ।
अनागतान्यतीतानि कस्य ते कस्य वा वयम् ॥ १२.३२९.८४ ॥
Tausende Mütter und Väter und Hunderte Söhne und Ehefrauen, die noch kommen werden und die schon vergangen sind — wessen sind sie? Die deinen, oder wessen, oder die unseren?
12.329.85
अहमेको न मे कश्चिन्नाहमन्यस्य कस्यचित् ।
न तं पश्यामि यस्याहं तन्न पश्यामि यो मम ॥ १२.३२९.८५ ॥
Ich bin allein; niemand gehört mir, und ich gehöre keinem anderen. Ich sehe den nicht, dem ich gehöre, und auch den nicht, der mir gehört.
12.329.86
न तेषां भवता कार्यं न कार्यं तव तैरपि ।
स्वकृतैस्तानि जातानि भवांश्चैव गमिष्यति ॥ १२.३२९.८६ ॥
Du hast ihnen gegenüber keine Pflicht, und auch sie dir gegenüber nicht. Sie sind durch ihre eigenen Taten entstanden, und auch du wirst gewiss gehen.
12.329.87
इह लोके हि धनिना परोऽपि स्वजनायते ।
स्वजनस्तु दरिद्राणां जीवतामपि नश्यति ॥ १२.३२९.८७ ॥
In dieser Welt wird selbst ein Fremder dem Reichen wie ein Verwandter; doch dem Armen geht selbst ein lebender Verwandter zugrunde.
12.329.88
संचिनोत्यशुभं कर्म कलत्रापेक्षया नरः ।
ततः क्लेशमवाप्नोति परत्रेह तथैव च ॥ १२.३२९.८८ ॥
Ein Mensch häuft unheilvolle Taten um seiner Frau willen an, und dann erlangt er Leid in dieser Welt und ebenso in der nächsten.
12.329.89
पश्यति च्छिन्नभूतं हि जीवलोकं स्वकर्मणा ।
तत्कुरुष्व तथा पुत्र कृत्स्नं यत्समुदाहृतम् ॥ १२.३२९.८९ ॥
Denn er sieht die Welt der Lebenden als eine der durch ihre eigenen Taten abgeschnittenen Wesen. Darum, o Sohn, tue ganz so, wie es dargelegt wurde.
12.329.90
तदेतत्संप्रदृश्यैव कर्म भूमिं प्रपश्यतः ।
शुभान्याचरितव्यानि परलोकमभीप्सता ॥ १२.३२९.९० ॥
Wer dies klar erkannt hat, auf die Tat auf der Erde blickt und die jenseitige Welt begehrt, soll gute Werke vollbringen.
12.329.91
मासर्तुसंज्ञापरिवर्तकेन ।
सूर्याग्निना रात्रिदिवेन्धनेन।
स्वकर्मनिष्ठाफलसाक्षिकेण ।
भूतानि कालः पचति प्रसह्य ॥ १२.३२९.९१ ॥
Die Zeit, die die Namen der Monate und Jahreszeiten wechselt, deren Feuer die Sonne ist, deren Brennstoff Nacht und Tag sind, Zeuge der Früchte der eigenen Taten, kocht alle Wesen mit Gewalt.
12.329.92
धनेन किं यन्न ददाति नाश्नुते ।
बलेन किं येन रिपुं न बाधते।
श्रुतेन किं येन न धर्ममाचरे ।
त्किमात्मना यो न जितेन्द्रियो वशी ॥ १२.३२९.९२ ॥
Was nützt Reichtum, der weder gegeben noch genossen wird? Was nützt Kraft, mit der man den Feind nicht bedrängt? Was nützt Gelehrsamkeit, mit der man nicht Dharma übt? Was nützt ein Selbst, das die Sinne nicht bezwungen hat und nicht beherrscht ist?
12.329.93
इदं द्वैपायनवचो हितमुक्तं निशम्य तु ।
शुको गतः परित्यज्य पितरं मोक्षदैशिकम् ॥ १२.३२९.९३ ॥
Nachdem er diese heilsamen Worte Dvaipāyanas gehört hatte, ging Śuka fort und ließ seinen Vater zurück, den Lehrer der Befreiung.