மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.329
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.329.1
कथं निर्वेदमापन्नः शुको वैयासकिः पुरा ।
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं परं कौतूहलं हि मे ॥ १२.३२९.१ ॥
முன்பு வியாசரின் மகன் சுகர் எவ்வாறு வைராக்கியத்தை அடைந்தார்? இதை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்; எனக்கு பெரும் ஆர்வம் உள்ளது.
12.329.2
प्राकृतेनैव वृत्तेन चरन्तमकुतोभयम् ।
अध्याप्य कृत्स्नं स्वाध्यायमन्वशाद्वै पिता सुतम् ॥ १२.३२९.२ ॥
சாதாரண நடத்தையுடன் எங்கும் அஞ்சாமல் திரிந்த மகனுக்கு, தந்தை முழு சுவாத்தியாயத்தையும் கற்பித்து உபதேசித்தார்.
12.329.3
धर्मं पुत्र निपेवस्व सुतीक्ष्णौ च हिमातपौ ।
क्षुत्पिपासे च वायुं च जय नित्यं जितेन्द्रियः ॥ १२.३२९.३ ॥
மகனே, தர்மத்தைக் கடைப்பிடி; கடுமையான குளிர், வெயில், பசி, தாகம், காற்று ஆகியவற்றை வெல். எப்போதும் புலன்களை அடக்கியவனாக இரு.
12.329.4
सत्यमार्जवमक्रोधमनसूयां दमं तपः ।
अहिंसां चानृशंस्यं च विधिवत्परिपालय ॥ १२.३२९.४ ॥
உண்மை, நேர்மை, கோபமின்மை, பொறாமையின்மை, அடக்கம், தவம், அகிம்சை, கருணை ஆகியவற்றை முறைப்படி கடைப்பிடி.
12.329.5
सत्ये तिष्ठ रतो धर्मे हित्वा सर्वमनार्जवम् ।
देवतातिथिशेषेण यात्रां प्राणस्य संलिह ॥ १२.३२९.५ ॥
உண்மையில் நிலைத்திரு, தர்மத்தில் மகிழ்ந்திரு; எல்லா வக்கிரத்தையும் விடு. தேவர்களுக்கும் விருந்தினர்களுக்கும் மீதமானதைக் கொண்டே உயிர்ப் பயணத்தை நட.
12.329.6
फेनमात्रोपमे देहे जीवे शकुनिवत्स्थिते ।
अनित्ये प्रियसंवासे कथं स्वपिषि पुत्रक ॥ १२.३२९.६ ॥
உடல் வெறும் நுரையைப் போன்றது; உயிர் பறவையைப் போல் அதில் தங்கியுள்ளது. அன்பர்களுடனான வாழ்வும் நிலையற்றது; மகனே, நீ எப்படி உறங்குகிறாய்?
12.329.7
अप्रमत्तेषु जाग्रत्सु नित्ययुक्तेषु शत्रुषु ।
अन्तरं लिप्यमानेषु बालस्त्वं नावबुध्यसे ॥ १२.३२९.७ ॥
கவனமுள்ளவர்களிலும், விழித்திருப்பவர்களிலும், எப்போதும் முயற்சியில் ஈடுபட்டிருக்கும் எதிரிகளிலும், இடைவெளியைத் தேடும் அவர்கள் இருக்கும்போது, நீ குழந்தையைப் போல் அதை அறியவில்லை.
12.329.8
अहःसु गण्यमानेषु क्षीयमाणे तथाऽऽयुषि ।
जीविते लिख्यमाने च किमुत्थाय न धावसि ॥ १२.३२९.८ ॥
நாட்கள் எண்ணப்படும்போதும், ஆயுள் குறையும்போதும், வாழ்வு எழுதப்படும்போதும், நீ ஏன் எழுந்து ஓடவில்லை?
12.329.9
ऐहलौकिकनीहन्ते मांसशोणितवर्धनम् ।
पारलौकिककार्येषु प्रसुप्ता भृशनास्तिकाः ॥ १२.३२९.९ ॥
இவ்வுலகுக்காக முயல்பவர்கள், சதையையும் இரத்தத்தையும் வளர்ப்பதை நாடுபவர்கள், மறுஉலகுக்குரிய செயல்களில் உறங்கிக் கிடப்பவர்கள், மிகுந்த நாத்திகர்கள்.
12.329.10
धर्माय येऽभ्यसूयन्ति बुद्धिमोहान्विता नराः ।
अपथा गच्छतां तेषामनुयाताऽपि पीड्यते ॥ १२.३२९.१० ॥
புத்தி மயக்கம் கொண்ட மனிதர்கள் தர்மத்தை இகழ்கின்றனர். அவர்கள் தவறான வழியில் செல்கின்றனர்; அவர்களைப் பின்பற்றுபவரும் துன்புறுகிறார்.
12.329.11
ये तु तुष्टाः श्रुतिपरा महात्मानो महाबलाः ।
धर्म्यं पन्थानमारूढास्तानुपास्स्व च पृच्छ च ॥ १२.३२९.११ ॥
மனநிறைவுடையவர்கள், வேதத்தில் ஈடுபட்டவர்கள், மகாத்மாக்கள், மிக்க வலிமையுள்ளவர்கள், தர்ம வழியில் நிற்பவர்கள் — அவர்களை வழிபடு, அவர்களிடம் கேள்.
12.329.12
उपधार्य मतं तेषां बुधानां धर्मदर्शिनाम् ।
नियच्छ परया बुद्ध्या चित्तमुत्पथगामि वै ॥ १२.३२९.१२ ॥
தர்மத்தைக் காணும் அந்த ஞானிகளின் கருத்தை ஆராய்ந்து, தவறான வழியில் செல்லும் மனதை உயர்ந்த அறிவால் அடக்கு.
12.329.13
आद्यकालिकया बुद्ध्या दूरेश्च इति निर्भयाः ।
सर्वभक्ष्या न पश्यन्ति कर्मभूमिमचेतसः ॥ १२.३२९.१३ ॥
ஆதி காலத்து அறிவினால் தூரத்தை நோக்கி அச்சமற்றவர்கள், எல்லாவற்றையும் உண்பவர்கள் — அவர்கள் செயல்பூமியைக் காண்பதில்லை; அவர்கள் அறிவற்றவர்கள்.
12.329.14
धर्मं निःश्रेणिमास्थाय किंचित्किंचित्समारुह ।
कोशकारवदात्मानं वेष्टयन्नावबुध्यसे ॥ १२.३२९.१४ ॥
தர்மம் என்ற ஏணியில் ஏறி சிறிது சிறிதாக மேலேறு; பட்டுப்புழு போல உன்னைத் தானே சுற்றிக் கொண்டு நீ உணரவில்லை.
12.329.15
नास्तिकं भिन्नमर्यादं कूलपातमिव स्थितम् ।
वामतः कुरु विस्रब्धो नरं वेणुमिवोद्धृतम् ॥ १२.३२९.१५ ॥
நாத்திகனும், மரியாதை உடைந்தவனும், ஆற்றங்கரை சரிவது போல நிற்பவனுமான அவனிடமிருந்து நம்பிக்கையுடன் இடப்புறம் விலகு; வேரோடு பிடுங்கிய மூங்கில் போல.
12.329.16
कामक्रोधग्राहवतीं पञ्चेन्द्रियजलां नदीम् ।
नावं धृतिमयीं कृत्वा जन्मदुर्गाणि संतर ॥ १२.३२९.१६ ॥
காமம், கோபம் என்ற முதலைகள் நிறைந்து, ஐம்புலன் நீரைக் கொண்ட ஆற்றை, மன உறுதியாகிய படகாகக் கொண்டு, பிறப்பின் கோட்டைகளைக் கடந்துசெல்.
12.329.17
मृत्युनाऽभ्याहते लोके जरया परिपीडिते ।
अमोघासु पतन्तीषु धर्मयानेन संतर ॥ १२.३२९.१७ ॥
மரணத்தால் தாக்கப்பட்டும், முதுமையால் வருந்தப்பட்டும் உள்ள இவ்வுலகில், குறி தவறாத அம்புகள் விழும்போது, தர்மமாகிய வாகனத்தால் கடந்துசெல்.
12.329.18
तिष्ठन्तं च शयानं च मृत्युरन्वेषते यदा ।
निर्वृत्तिं लभते कस्मादकस्मान्मृत्युनाऽशितः ॥ १२.३२९.१८ ॥
நிற்பவனையும், படுத்திருப்பவனையும் மரணம் தேடும்போது, மனிதன் எப்படி நிம்மதி பெறுவான்? திடீரென மரணத்தால் விழுங்கப்பட்டவன் எங்ஙனம்?
12.329.19
संचिन्वानकमेवैनं कामानामवितृप्तकम् ।
वृकीवोरणमासाद्य मृत्युरादायं गच्छति ॥ १२.३२९.१९ ॥
ஆசைகளைச் சேர்த்துக்கொண்டும், ஒருபோதும் திருப்தி அடையாதவனாக இருக்கும் இவனை, ஓநாய் ஆட்டைப் பிடித்துச் செல்வதுபோல் மரணம் பற்றிக்கொண்டு செல்கிறது.
12.329.20
क्रमशः संचितशिखो धर्मबुद्धिमयो महान् ।
अन्धकारे प्रवेष्टव्ये दीपो यत्नेन धार्यताम् ॥ १२.३२९.२० ॥
படிப்படியாகச் சேர்ந்த சுடரை உடையதும், தர்மபுத்தியால் ஆனதும், பெரியதுமான விளக்கை, இருளுக்குள் நுழையவேண்டிய போது முயற்சியுடன் ஏந்திக்கொள்ள வேண்டும்.
12.329.21
संपतन्देहजालानि कदाचिदिह मानुषे ।
ब्राह्मण्यं लभते जन्तुस्तत्पुत्र परिपालय ॥ १२.३२९.२१ ॥
உடல் வலைகளில் விழுந்துகொண்டிருக்கும் உயிர், சில சமயம் இம்மனிதப் பிறவியில் பிராமணத்துவத்தைப் பெறுகிறது; ஆகவே, மகனே, அதைக் காத்துக்கொள்.
12.329.22
ब्राह्मणस्य तु देहोऽयं न कामार्थाय जायते ।
इह क्लेशाय तपसे प्रेत्य त्वनुपमं सुखम् ॥ १२.३२९.२२ ॥
பிராமணனின் இந்த உடல் ஆசைக்காகவும் செல்வத்திற்காகவும் பிறப்பதில்லை; இங்கே அது துன்பத்துக்கும் தவத்துக்கும் உரியது; இறந்த பின்போ ஒப்பற்ற இன்பத்துக்கு உரியது.
12.329.23
ब्राह्मण्यं बहुभिरवाप्यते तपोभि ।
स्तल्लब्ध्वा न रतिपरेण हेलितव्यम्।
स्वाध्याये तपसि दमे च नित्ययुक्तः ।
मोक्षार्थी कुशलपरः सदा यतस्व ॥ १२.३२९.२३ ॥
பிராமணத்துவம் பல தவங்களால் பெறப்படுகிறது. அதைப் பெற்றபின் இன்பத்தில் மூழ்கியவன் அதை அலட்சியம் செய்யக்கூடாது. வேத ஓதல், தவம், தமம் ஆகியவற்றில் எப்போதும் ஈடுபட்டு, மோட்சத்தை விரும்பி, நன்மையில் நிலைத்து, எப்போதும் முயற்சி செய்.
12.329.24
अव्यक्तप्रकृतिरयं कलाशरीरः ।
सूक्ष्मात्मा क्षणत्रुटिका निमेषरोमा।
यानेतत्समबलशुक्लकृष्णनेत्रो ।
मासाङ्गो द्रवति वयोहयो नराणाम् ॥ १२.३२९.२४ ॥
அவ்யக்த இயல்புடையதும், கலையால் ஆன உடலுடையதும், சூக்ஷ்ம ஆன்மாவுடையதும், க்ஷணமும் த்ருடிகையும் அங்கங்களாக உடையதும், நிமேஷமே மயிர்களாக உடையதும், சம வலிமையுள்ள வெள்ளையும் கருப்புமான கண்களுடையதும், மாதங்களை அவயவங்களாக உடையதுமான இந்த வயதாகிய குதிரை மனிதர்களுக்காக ஓடுகிறது.
12.329.25
तं दृष्ट्वा प्रसृतमजस्रमुग्रवेगं ।
गच्छन्तं सततमिहान्ववेक्षमाणम्।
यक्षुस्ते यदि न परप्रणेतृनेयं ।
धर्मे ते रमतु मनः परं निशाम्य ॥ १२.३२९.२५ ॥
இடைவிடாமல் பரவும், உக்கிர வேகமுடைய அதை இங்கே தொடர்ந்து செல்வதையும் கவனிப்பதையும் கண்டு, பிறரால் வழிநடத்தப்படாத உண்மையை நீ அறிய விரும்பினால், மேலானதை உணர்ந்து உன் மனம் தர்மத்தில் மகிழட்டும்.
12.329.26
येऽमी तु प्रचलितधर्मकामवृत्ताः ।
क्रोशन्तः सततमनिष्टसंप्रयोगात्।
क्लिश्यन्तः परिगतवेदनाशरीरा ।
बह्वीभिः सुभृशमधर्मवागुराभिः ॥ १२.३२९.२६ ॥
ஆனால் தர்மத்தையும் விருப்பத்தையும் விட்டு நடப்பவர்கள், விரும்பத்தகாதவற்றுடன் சேர்வதால் இடைவிடாது அலறி துன்புறுகின்றனர்; வேதனை சூழ்ந்த உடல்களுடன் பல அதர்மப் பொறிகளால் மிகவும் சிக்கிக் கொள்கின்றனர்.
12.329.27
राजा सदा धर्मपरः शुभाशुभस्य गोप्ता ।
समीक्ष्य सुकृतिनां दधाति लोकान्।
बहुविधमपि चरति प्रविशति ।
सुखमनुपगतं निरवद्यम् ॥ १२.३२९.२७ ॥
தர்மத்தில் எப்போதும் ஈடுபட்ட அரசன் நல்லதும் தீயதுமான செயல்களின் காவலன்; புண்ணியவான்களைக் கண்டு அவர்களுக்கு உலகங்களை அளிக்கிறான். அவன் பலவிதமாகச் சஞ்சரித்து, இதுவரை அடையப்படாத குற்றமற்ற இன்பத்தில் நுழைகிறான்.
12.329.28
श्वानो भीषणकाया अयोमुखानि वयांसि ।
बलगृध्रकुररपक्षिणां च संघातम्।
नरकदने रुधिरपा गुरुवचन ।
नुदमुपरतं विशन्त्यसन्तः ॥ १२.३२९.२८ ॥
பயங்கரமான உடல்களுடைய நாய்கள், இரும்பு அலகுகளுடைய பறவைகள், வலிய கழுகுகள், குரரங்கள் மற்றும் பிற பறவைக் கூட்டங்கள்; நரகத் துன்பத்தில் இரத்தம் குடிப்பவர்கள்; குருவின் சொற்களிலிருந்து விலக்கப்பட்டவர்கள்—தீயோர் அதில் நுழைகின்றனர்.
12.329.29
मर्यादा नियताः स्वयम्भुवा य इहेमाः ।
प्रभिनत्ति दश गुणा मनोऽनुगत्वात्।
निवसति भृशमसुखं पितृविषय ।
विपिनमवगाह्य स पापः ॥ १२.३२९.२९ ॥
சுயம்பு நிர்ணயித்த இங்குள்ள இந்த எல்லைகளை எவன் மீறுகிறானோ, மனதைப் பின்தொடர்வதால் அவனுடைய பத்து குணங்களும் அழிகின்றன. அந்தப் பாவி பித்ருலோகத்தின் பகுதியில், ஒரு காட்டில் நுழைந்து மிகுந்த துன்பத்தில் வசிக்கிறான்.
12.329.30
यो लुब्ध सुभृशं प्रियानृतश्च मनुष्यः ।
सततनिकृतिवञ्चनाभिरतिः स्यात्।
उपनिधिभिरसुखकृत्स परमनिरयगो ।
भृशमसुखमनुभवति दुष्कृतकर्मा ॥ १२.३२९.३० ॥
மிகவும் பேராசை கொண்டவனும், இனிமையை விரும்பிப் பொய் பேசுபவனும், எப்போதும் வஞ்சனையிலும் ஏமாற்றுவதிலும் மகிழ்பவனுமான மனிதன், அடைக்கலப் பொருட்களால் பிறருக்குத் துன்பம் விளைவித்து, தீய செயல் செய்தவனாய் மிகப் பெரிய நரகத்திற்குச் சென்று கடும் துன்பத்தை அனுபவிக்கிறான்.
12.329.31
उष्णां वैतरणीं महानदीमव ।
गाढोऽसिपत्रवनभिन्नगात्रः।
परशुवनशयोनिपतितो ।
वसति च महानिरये भृशार्तः ॥ १२.३२९.३१ ॥
அவன் சூடான வைதரணி என்ற பெரிய ஆற்றில் மூழ்குகிறான்; வாள்-இலை காட்டில் அவன் உடல் துளைக்கப்படுகிறது; கோடரி காட்டில் விழுந்து கிடக்கிறான்; மிகுந்த வேதனையுடன் மகா நரகத்தில் வாழ்கிறான்.
12.329.32
महापादनि कत्थसे न चाप्यवेक्षसे परम् ।
चिरस्य मृत्युकारिकामनागतां न बुध्यसे ॥ १२.३२९.३२ ॥
நீ உன் பெரிய கால்களைப் பற்றிப் பெருமை பேசுகிறாய், ஆனால் அப்பால் பார்ப்பதில்லை; நீண்ட காலமாக வரவிருக்கும் மரணத்தின் காரணத்தை நீ உணரவில்லை.
12.329.33
प्रयस्यतां किमास्यते समुत्थितं महद्भयम् ।
अतिप्रमार्थि दारुणं सुखस्य संविधीयताम् ॥ १२.३२९.३३ ॥
முயற்சி செய், ஏன் அமர்ந்திருக்கிறாய்? பெரும் பயம் எழுந்துள்ளது; அது மகிழ்ச்சியை மிகவும் அழிக்கும் கொடியது; மகிழ்ச்சிக்கான ஏற்பாடு செய்யப்படட்டும்.
12.329.34
पुरा मृतः प्रणीयसे यमस्य राजशासनात् ।
त्वमन्तकाय दारुणैः प्रयत्नमार्जवे कुरु ॥ १२.३२९.३४ ॥
முன்னமே இறந்தவனைப் போல் யமனின் அரச ஆணையால் நீ கொண்டு செல்லப்படுகிறாய்; நீ அந்தகனுக்காக (யமனுக்காக) நேர்மையுடன் கடுமையான முயற்சி செய்.
12.329.35
पुरा समूलबान्धवं प्रभुर्हरत्यदुःखवित् ।
कियत्तवेह जीवितं यमे न चास्ति वारकः ॥ १२.३२९.३५ ॥
முன்பே எஜமானன் (யமன்) துயரம் அறியாதவனாய் வேருடன் உறவினர்களை எடுத்துச் செல்கிறான்; இங்கே உன் வாழ்க்கை எவ்வளவு? யமனுக்கு முன் தடுப்பவனும் இல்லை.
12.329.36
पुरा विवाति मारुतो यमस्य यः पुरःसरः ।
पुरैक एव नीयसे कुरुष्व सांपरायिकम् ॥ १२.३२९.३६ ॥
யமனுக்கு முன்னே செல்லும் காற்று ஏற்கனவே வீசுகிறது. நீ தனியாகவே கொண்டு செல்லப்படுவாய்; எனவே மறுலோகத்திற்கான செயலைச் செய்.
12.329.37
पुरा स एक एव ते प्रवाति मारुतोऽन्तकः ।
पुरा च विभ्रमन्ति ते दिशो महाभयागमे ॥ १२.३२९.३७ ॥
அந்த முடிவுக்குரிய காற்று ஏற்கனவே உனக்காக வீசுகிறது. பெரும் பயம் வரும்போது உன் திசைகள் கலங்குகின்றன.
12.329.38
श्रुतिश्च सन्निरुध्यते पुरा तवेह पुत्रक ।
समाकुलस्य गच्छतः समाधिमुत्तमं कुरु ॥ १२.३२९.३८ ॥
மகனே, இங்கே உன் செவித்திறன் ஏற்கனவே தடைபடுகிறது. கலங்கி செல்லும் நீ உயர்ந்த சமாதியை அடை.
12.329.39
शुभाशुभे पुरा कृते प्रमादकर्मविप्लुते ।
स्मरन्पुराऽनुतप्यसे निधत्स्व केवलं निधिम् ॥ १२.३२९.३९ ॥
முன் செய்த நல்ல, தீய செயல்கள் கவனக்குறைவான செயல்களால் கலங்கியவை; அவற்றை நினைத்து நீ முன்னமே வருந்துவாய். ஒரே நிதியை மட்டும் சேமித்து வை.
12.329.40
पुरा जरा कलेवरं विजर्झरीकरोति ते ।
बलाङ्गरूपहारिणी निधत्स्व केवलं निधिम् ॥ १२.३२९.४० ॥
முதுமை உன் உடலை ஏற்கனவே சிதைத்துப் பழுதாக்குகிறது; அது வலிமை, உறுப்புகள், அழகு ஆகியவற்றைக் கவர்கிறது. ஒரே நிதியை சேமித்து வை.
12.329.41
पुरा शरीरमन्तको भिनत्ति रोगसायकैः ।
प्रसह्य जीवितक्षये तपो महत्समारभ ॥ १२.३२९.४१ ॥
முடிவுக்குரியவன் உன் உடலை நோய் அம்புகளால் ஏற்கனவே துளைக்கிறான். வாழ்வு முடிவதற்கு முன்பே வலிமையுடன் பெரிய தவத்தைத் தொடங்கு.
12.329.42
पुरा वृका भयंकरा मनुष्यदेहगोचराः ।
अभिद्रवन्ति सर्वतो यतस्व पुण्यशीलने ॥ १२.३२९.४२ ॥
முன்பு மனித உடல்களின் எல்லைக்குள் வரும் பயங்கரமான ஓநாய்கள் எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் பாய்ந்து வருகின்றன. ஓ புண்ணியசீலனே, முயற்சி செய்.
12.329.43
पुरान्धकारमेककोऽनुपश्यसि त्वरस्व वै ।
पुरा हिरण्मयान्नगान्निरीक्षसेऽद्रिमूर्धनि ॥ १२.३२९.४३ ॥
முன்பு நீ தனியாக இருளைக் காண்கிறாய், எனவே விரைந்து செய். முன்பு மலை உச்சியில் பொன்னிற மலைகளை நீ காண்கிறாய்.
12.329.44
पुरा कुसङ्गतानि ते सुहृन्मुखाश्च शत्रवः ।
विचालयन्ति दर्शनाद्धटस्व पुत्र यत्परम् ॥ १२.३२९.४४ ॥
முன்பு உன் தீய சேர்க்கைகளும், நண்பர் முகம் கொண்ட பகைவர்களும் உன்னை உண்மைக் காட்சியிலிருந்து அசைக்கின்றனர். ஓ மகனே, எது உயர்ந்ததோ அதற்காக முயற்சி செய்.
12.329.45
धनस्य यस्य राजतो भयं न चास्ति चोरतः ।
मृतं च यन्न मुञ्चति समार्जयस्व तद्धनम् ॥ १२.३२९.४५ ॥
எந்தச் செல்வத்தினால் அரசனிடமிருந்தோ திருடர்களிடமிருந்தோ பயம் இல்லையோ, மரணத்தின் போதும் எது விடாதோ, அந்தச் செல்வத்தை நன்கு ஈட்டு.
12.329.46
न तत्र संविभज्यते स्वकर्मभिः परस्परम् ।
यदेव यस्य यौतकं तदेव तत्र सोऽश्नृते ॥ १२.३२९.४६ ॥
அங்கே தங்கள் தங்கள் செயல்களால் ஒருவரோடு ஒருவர் பங்கிடப்படுவதில்லை. எது யாருடைய சொந்தமோ, அதையே அவர் அங்கே அனுபவிக்கிறார்.
12.329.47
परत्र तेन जीव्यते तदेव पुत्र जीयताम् ।
धनं यदक्षरं ध्रुवं समार्जयस्व तत्स्वयम् ॥ १२.३२९.४७ ॥
மறுமையில் அதனால்தான் வாழ்க்கை நடக்கிறது. ஓ மகனே, அதுவே வெல்லப்படட்டும். அழியாததும் நிலையானதுமான அந்தச் செல்வத்தை நீயே நன்கு ஈட்டு.
12.329.48
न यावदेव पच्यते महाजनस्य यावकम् ।
अपक्व एव यावके पुरा प्रलीयते त्वरम् ॥ १२.३२९.४८ ॥
ஒரு பெரியவரின் பார்லி கஞ்சி வேகுவதற்குள், வேகாத அந்தக் கஞ்சியிலேயே அது விரைவில் அழிந்துவிடுகிறது.
12.329.49
न मातृपुत्रबान्धवा न संस्तुतः प्रियो जनः ।
अनुव्रजन्ति संकटे व्रजन्तमेकपातिनम् ॥ १२.३२९.४९ ॥
தாயும், மகனும், உறவினரும், பழகியவர்களும், அன்புக்குரியவர்களும் யாரும், தனியே செல்பவனை இக்கட்டில் பின்தொடர்வதில்லை.
12.329.50
यदेव कर्म केवलं पुराकृतं शुभाशुभम् ।
तदेव पुत्र यौतकं भवत्यमुत्र गच्छतः ॥ १२.३२९.५० ॥
மகனே, முன்பு செய்த நல்ல, தீய செயலே மட்டுமே, மறுலகம் செல்பவனுடன் செல்லும் துணையாகிறது.
12.329.51
हिरण्यरत्नसंचयाः शुभाशुभेन संचिताः ।
न तस्य देहसंक्षये भवन्ति कार्यसाधकाः ॥ १२.३२९.५१ ॥
நல்ல, தீய செயல்களால் சேர்த்த பொன்னும் இரத்தினக் குவியல்களும், உடல் அழியும்போது அவனுக்குக் காரியம் சாதிப்பவையாக இருப்பதில்லை.
12.329.52
न पुत्र शान्तिरस्ति ते कृताकृतस्य कर्मणः ।
न साक्षिकोऽऽत्मना समो नृणामिहास्ति कश्चन ॥ १२.३२९.५२ ॥
மகனே, செய்த, செய்யாத செயல்களுக்கு உனக்கு அமைதி இல்லை; மனிதர்களுக்கு இங்கு தன் ஆத்மாவுக்கு நிகரான சாட்சி வேறெவரும் இல்லை.
12.329.53
मनुष्यदेहशून्यकं भवत्यमुत्र गच्छतः ।
प्रविश्य बुद्धिचक्षुषा प्रदृश्यते हि सर्वशः ॥ १२.३२९.५३ ॥
மனித உடலை இழந்து மறுலகம் செல்பவனுக்கு அது வெளிப்படுகிறது; அறிவுக்கண்ணால் உட்புகுந்து அது முழுவதுமாகக் காணப்படுகிறது.
12.329.54
इहाग्निसूर्यवायवः शरीरमाश्रितास्त्रयः ।
त एव तस्य साक्षिणो भवन्ति धर्मदर्शिनः ॥ १२.३२९.५४ ॥
இங்கே உடலில் தங்கியுள்ள அக்னி, சூரியன், வாயு ஆகிய மூவரும் அவனுக்குச் சாட்சிகளாகின்றனர்; அவர்களே தர்மத்தைக் காண்பவர்கள்.
12.329.55
अहनिंशेषु सर्वतः स्पृशत्सु सर्वचारिषु ।
प्रकाशगूढवृत्तिषु स्वधर्ममेव पालय ॥ १२.३२९.५५ ॥
பகலிலும் இரவிலும், எங்கும் பரவியிருந்து, எல்லா நடமாடும் உயிர்களிடையேயும், வெளிப்படையாகவோ மறைவாகவோ நடப்பவர்களிடையேயும், உன் சொந்த தர்மத்தையே காத்துக்கொள்.
12.329.56
अनेकपारिपान्थके विरूपरौद्रमक्षिके ।
स्वमेव कर्म रक्ष्यतां स्वकर्म तत्र गच्छति ॥ १२.३२९.५६ ॥
பல வழிகள் உள்ளதும், கோரமான அசிங்கமான ஈக்கள் நிறைந்ததுமான அந்த இடத்தில், உன் சொந்தக் கர்மத்தைக் காத்துக்கொள்; அங்கே தன் கர்மமே உடன் செல்கிறது.
12.329.57
न तत्र संविभज्यते स्वकर्मभिः परस्परम् ।
तथा कृतं स्वकर्मजं तदेव भुज्यते फलम् ॥ १२.३२९.५७ ॥
அங்கே தங்கள் கர்மங்களால் பலன் ஒருவரோடு ஒருவர் பகிர்ந்துகொள்ளப்படுவதில்லை; செய்த, தன் கர்மத்தில் பிறந்த அதே பலனே அனுபவிக்கப்படுகிறது.
12.329.58
यथाऽप्सरोगणाः फलं सुखं महर्षिभिः सह ।
तथाऽऽप्नुवन्ति कर्मजं विमानकामगामिनः ॥ १२.३२९.५८ ॥
அப்சரஸ் கூட்டங்கள் மகரிஷிகளோடு கர்மத்தினால் பிறந்த பலனையும் சுகத்தையும் அடைவது போல, விரும்பிய விமானங்களில் செல்பவர்கள் கர்மத்தினால் விளைந்ததை அடைகிறார்கள்.
12.329.59
यथेह यत्कृतं शुभं विपाप्मभिः कृतात्मभिः ।
तदाप्नुवन्ति मानवास्तथा विशुद्धयोनयः ॥ १२.३२९.५९ ॥
இங்கே பாவமற்றவர்களும் தன்னடக்கமுள்ளவர்களும் செய்த நற்கர்மம் எதுவோ, அதையே தூய பிறப்புடைய மனிதர்கள் அடைகிறார்கள்.
12.329.60
प्रजापतेः सलोकतां बृहस्पतेः शतक्रतोः ।
व्रजन्ति ते परां गतिं गृहस्थधर्मसेतुभिः ॥ १२.३२९.६० ॥
அவர்கள் பிரஜாபதி, பிருஹஸ்பதி, சதக்ரது (இந்திரன்) ஆகியோரின் உலகத்தின் நிலையை அடைகிறார்கள்; கிருஹஸ்த தர்மமாகிய பாலங்களின் வழியாக அவர்கள் உயர்ந்த நிலையை நோக்கிச் செல்கிறார்கள்.
12.329.61
सहस्रशोऽप्यनेकशः प्रवक्तुमुत्सहामहे ।
अबुद्धिमोहनं पुनः प्रभुस्तु तेन पावकः ॥ १२.३२९.६१ ॥
ஆயிரக்கணக்கான வகைகளிலும், பல விதங்களிலும் இதைச் சொல்ல நாங்கள் ஆவலாக இருக்கிறோம்; அறிவற்றவர்களை மயக்கும் அந்தப் பிரபுவே, அதனால் அக்கினியாகும்.
12.329.62
गता त्रिरष्टवर्षता ध्रुवोऽसि पञ्चविंशकः ।
कुरष्व धर्मसंचयं वयो हि तेऽतिवर्तते ॥ १२.३२९.६२ ॥
மூன்று முறை எட்டு ஆண்டுகள் கழிந்துவிட்டன; நீ நிச்சயமாக இருபத்தைந்து வயதினன்; தர்மத்தின் சேமிப்பைச் செய், ஏனெனில் உன் வயது நிச்சயமாகக் கடந்து செல்கிறது.
12.329.63
पुरा करोति सोऽन्तकः प्रमादगोमुखां चमूम् ।
यथागृहीतमुत्थितस्त्वरस्व धर्मपालने ॥ १२.३२९.६३ ॥
முன்பே அந்த அந்தகன் (மரணம்) பிரமாத முகம் கொண்ட சேனையைத் தயார் செய்கிறான்; ஆயுதம் எடுத்தவனைப் போல எழுந்து தர்மத்தைக் காப்பதில் விரைந்திடு.
12.329.64
यथा त्वमेव पृष्ठतस्त्वमग्रतो गमिष्यसि ।
तथा गतिं गमिष्यतः किमात्मना परेण वा ॥ १२.३२९.६४ ॥
நீ இப்போது பின்னால் இருப்பது போல, பின்னர் முன்னால் போவாய்; அவ்வாறே போகவிருப்பவர்களின் கதிக்கு—தனக்காகவா, பிறருக்காகவா—என்ன (செய்வது)?
12.329.65
यदेकपातिनां सतां भवत्यमुत्र गच्छताम् ।
भयेषु सांपरायिकं निधत्स्व केवलं निधिम् ॥ १२.३२९.६५ ॥
ஒற்றையாக வீழும் நல்லோருக்கு மறுலகில் (துணை) இருப்பதால், அங்கே செல்பவர்களுக்கு அபாய வேளையில் பயன்படும் மறுமைக்குரிய செல்வமே ஒரே பொக்கிஷம்; அதைச் சேமி.
12.329.66
सतूलमूलबान्धवं प्रभुर्हरत्यसङ्गवान् ।
न सन्ति यस्य वारकाः कुरष्व धर्मसंनिधिम् ॥ १२.३२९.६६ ॥
யாருக்கு தடுப்பவர்கள் இல்லையோ, அந்தப் பிரபு வேர் மற்றும் உறவினர்களுடன் அனைத்தையும் பற்றின்றி கொண்டு செல்கிறான்; ஆகவே தர்மத்தில் உறைவிடம் கொள்.
12.329.67
इदं निदर्शनं मया तवेह पुत्र संमतम् ।
स्वदर्शनानुपानतः प्रवर्णितं कुरुष्व तत् ॥ १२.३२९.६७ ॥
மகனே, இங்கு உனக்காக நான் கூறிய இந்த உதாரணம் ஏற்புடையது; உன் உள்நோக்கின் அனுமானத்தால் விவரிக்கப்பட்ட அதை நீ பின்பற்று.
12.329.68
ददाति यः स्वकर्मणा धनानि यस्यकस्यचित् ।
अबुद्धिमोहजैर्गुणैः स एक एव युज्यते ॥ १२.३२९.६८ ॥
தன் கர்மத்தால் யாருக்கேனும் செல்வம் கொடுப்பவன், அறியாமையும் மோகமும் பிறந்த குணங்களால் தனியாகவே அதனுடன் பிணைக்கப்படுகிறான்.
12.329.69
शुभं समस्तमश्नुते प्रकुर्वतः शुभाः क्रियाः ।
तदेतदर्थदर्शनं कृतज्ञमर्थसंहितम् ॥ १२.३२९.६९ ॥
நல்ல செயல்களைச் செய்பவன் முழு நற்பலனையும் அனுபவிக்கிறான்; இந்த அர்த்த-தரிசனம் நன்றியுள்ளதும் பொருளுள்ளதும் ஆகும்.
12.329.70
निबन्धनी रज्जुरेषा या ग्रामे वसतो रतिः ।
छित्त्वैतां सुकृतो यान्ति नैनां छिदन्ति दुष्कृतः ॥ १२.३२९.७० ॥
ஊரில் வசிப்பவனின் பற்றுதான் இந்தக் கட்டும் கயிறு; இதை வெட்டி நல்லோர் செல்கின்றனர், தீயோர் இதை வெட்ட முடிவதில்லை.
12.329.71
किं ते धनेन किं बन्धुभिस्ते ।
किं ते पुत्रैः पुत्रक यो मरिष्यसि।
आत्मानमन्विच्छ गुहां प्रविष्टं ।
पितामहास्ते क्व गताश्च सर्वे ॥ १२.३२९.७१ ॥
செல்வத்தால் உனக்கென்ன, உறவினர்களால் உனக்கென்ன, மகனே, நீ இறக்கும் போது மகன்களால் உனக்கென்ன? குகையில் நுழைந்த ஆன்மாவைத் தேடு; உன் பாட்டன்கள் அனைவரும் எங்கு சென்றனர்?
12.329.72
श्वः कार्यमद्ये कुर्वीत पूर्वाह्णे चापराह्णिकम् ।
न हि प्रतीक्षते मृत्युः कृतं वाऽस्य न वाऽकृतम् ॥ १२.३२९.७२ ॥
நாளைய வேலையை இன்றே செய்ய வேண்டும்; பிற்பகல் வேலையை முற்பகலில். மரணம் அவனுடைய செயல் முடிந்ததா இல்லையா என்று காத்திருப்பதில்லை.
12.329.73
अनुगम्य विनाशान्ते निवर्तन्ते ह बान्धवाः ।
अग्नौ प्रक्षिप्य पुरुषं ज्ञातयः सुहृदस्तथा ॥ १२.३२९.७३ ॥
அழிவின் முடிவுவரை பின்தொடர்ந்து சென்ற பின் உறவினர்கள் திரும்புகின்றனர்; மனிதனை நெருப்பில் இட்ட பின் சுற்றத்தாரும் நண்பர்களும் அவ்வாறே திரும்புகின்றனர்.
12.329.74
नास्तिकान्निरनुक्रोशान्नरान्पापमते स्थितान् ।
वामतः कुरु विस्रब्धं परं प्रेप्सुरतन्द्रितः ॥ १२.३२९.७४ ॥
நாத்திகர்களையும் இரக்கமற்றவர்களையும் தீய எண்ணமுடையவர்களையும் இடப்புறம் விலக்கு; உயர்ந்ததை விரும்பி, சோம்பலின்றி நம்பிக்கையுடன் செய்.
12.329.75
एवमभ्याहते लोके कालेनोपनिपीडिते ।
सुमहद्धैर्यमालम्ब्य धर्मं सर्वात्मना कुरु ॥ १२.३२९.७५ ॥
இவ்வாறு உலகம் காலத்தால் தாக்கப்பட்டு நசுக்கப்படும்போது, மிகுந்த உறுதியைப் பற்றிக்கொண்டு முழு உள்ளத்தோடு தர்மத்தைக் கடைப்பிடி.
12.329.76
अथेमं दर्शनोपायं सम्यग्यो वेत्ति मानवः ।
सम्यक् स्वधर्मं कृत्वेह परत्र सुखमश्नुते ॥ १२.३२९.७६ ॥
இந்த தரிசனத்தின் உபாயத்தை நன்கு அறியும் மனிதன், இங்கே தன் தர்மத்தை முறையாகச் செய்து, மறுலோகத்திலும் இன்பம் அடைகிறான்.
12.329.77
न देहभेदे मरणं विजानतां ।
न च प्रणाशः स्वनुपालिते पथि।
धर्मं हि यो बर्धयते स पण्डितो ।
य एव धर्माच्च्यवते स दह्यते ॥ १२.३२९.७७ ॥
அறிந்தவர்களுக்கு உடல் அழிவில் மரணம் இல்லை; நன்கு காக்கப்பட்ட பாதையில் நடப்பவருக்கு அழிவும் இல்லை. தர்மத்தை வளர்ப்பவனே ஞானி; தர்மத்தினின்று விலகுபவன் எரிகிறான்.
12.329.78
प्रयुक्तयोः कर्मपथि स्वकर्मणोः ।
फलं प्रयोक्ता लभते यथाविधि।
निहीनकर्मा निरयं प्रपद्यते ।
त्रिविष्टपं गच्छति धर्मपारगः ॥ १२.३२९.७८ ॥
கர்மப் பாதையில் தங்கள் தங்கள் கர்மங்களில் ஈடுபட்ட அவ்விருவரில், செய்பவன் விதிப்படி பலனைப் பெறுகிறான். இழிந்த கர்மம் உடையவன் நரகத்தை அடைகிறான்; தர்மத்தில் தேர்ந்தவன் சுவர்க்கத்திற்குச் செல்கிறான்.
12.329.79
सोपानभूतं स्वर्गस्य मानुष्यं प्राप्य दुर्लभम् ।
तथाऽऽत्मानं समादध्याद्धश्यते न पुनर्यथा ॥ १२.३२९.७९ ॥
சுவர்க்கத்தின் படிக்கட்டாகிய, அரிதான மனிதப் பிறவியைப் பெற்று, மீண்டும் வீழாதவாறு தன்னை நிலைநிறுத்த வேண்டும்.
12.329.80
यस्य नोत्क्रामति मतिः स्वर्गमार्गानुसारिणी ।
तमाहुः पुण्यकर्माणमशोच्यं मित्रबान्धवैः ॥ १२.३२९.८० ॥
சுவர்க்கப் பாதையைப் பின்பற்றும் யாருடைய புத்தி விலகுவதில்லையோ, அவனை புண்ணிய கர்மம் செய்தவன் என்பர்; நண்பர்களும் உறவினர்களும் அவனுக்காகத் துக்கப்பட வேண்டியதில்லை.
12.329.81
यस्य नोपहता बुद्धिर्निश्चये ह्यवलम्बते ।
स्वर्गे कृतावकाशस्य नास्ति तस्य महद्भयम् ॥ १२.३२९.८१ ॥
யாருடைய புத்தி நிச்சயத்தில் கெடாமல் உறுதியாக நிலைக்கிறதோ, சுவர்க்கத்தில் இடம் பெற்றவனுக்கு பெரிய பயம் இல்லை.
12.329.82
तपोवनेषु ये जातास्तत्रैव निधनं गताः ।
तेषामल्पतरो धर्मः कामभोगानजानताम् ॥ १२.३२९.८२ ॥
தவவனங்களில் பிறந்து அங்கேயே இறந்தவர்களின் தர்மம், காமபோகங்களை அறியாதவர்களின் தர்மத்தைவிட மிகக் குறைவு.
12.329.83
यस्तु भोगान्परित्यज्य शरीरेण तपश्चरेत् ।
न तेन किंचिन्न प्राप्तं तन्मे बहुमतं फलम् ॥ १२.३२९.८३ ॥
ஆனால் போகங்களைத் துறந்து உடலால் தவம் செய்பவனுக்கு எதுவும் கிடைக்கவில்லை எனில் — அந்தப் பலனை நான் மிகவும் மதிக்கிறேன்.
12.329.84
मातापितृसहस्राणि पुत्रदारशतानि च ।
अनागतान्यतीतानि कस्य ते कस्य वा वयम् ॥ १२.३२९.८४ ॥
ஆயிரக்கணக்கான தாய்களும் தந்தையரும், நூற்றுக்கணக்கான மக்களும் மனைவியரும் — வந்தவர்களும் வரவிருப்பவர்களும் — அவர்கள் யாருடையவர்கள்? உன்னுடையவர்களா, அல்லது யாருடையவர்களா, அல்லது எங்களுடையவர்களா?
12.329.85
अहमेको न मे कश्चिन्नाहमन्यस्य कस्यचित् ।
न तं पश्यामि यस्याहं तन्न पश्यामि यो मम ॥ १२.३२९.८५ ॥
நான் தனியானவன்; எனக்கு யாருமில்லை, நானும் வேறு யாருக்கும் சொந்தமில்லை. நான் யாருடையவனோ அவரை நான் காண்பதில்லை, எனக்குரியவர் யாரோ அவரையும் காண்பதில்லை.
12.329.86
न तेषां भवता कार्यं न कार्यं तव तैरपि ।
स्वकृतैस्तानि जातानि भवांश्चैव गमिष्यति ॥ १२.३२९.८६ ॥
அவர்களுக்காக நீ எதுவும் செய்யத் தேவையில்லை; உனக்காக அவர்களும் எதுவும் செய்ய வேண்டியதில்லை. அவர்கள் தம் சொந்த கர்மங்களால் பிறந்தவர்கள்; நீயும் நிச்சயமாகப் போவாய்.
12.329.87
इह लोके हि धनिना परोऽपि स्वजनायते ।
स्वजनस्तु दरिद्राणां जीवतामपि नश्यति ॥ १२.३२९.८७ ॥
இவ்வுலகில் செல்வந்தனுக்கு அந்நியனும் சொந்தக்காரனைப் போல் ஆகிறான்; ஆனால் ஏழைகளுக்கோ உயிரோடிருக்கும் சொந்தக்காரரும் அழிந்துபோகிறார்.
12.329.88
संचिनोत्यशुभं कर्म कलत्रापेक्षया नरः ।
ततः क्लेशमवाप्नोति परत्रेह तथैव च ॥ १२.३२९.८८ ॥
மனிதன் மனைவியின் பொருட்டு அசுப கர்மங்களைச் சேர்க்கிறான்; அதனால் இவ்வுலகிலும் மறுஉலகிலும் துன்பத்தை அடைகிறான்.
12.329.89
पश्यति च्छिन्नभूतं हि जीवलोकं स्वकर्मणा ।
तत्कुरुष्व तथा पुत्र कृत्स्नं यत्समुदाहृतम् ॥ १२.३२९.८९ ॥
ஏனெனில், உயிருலகம் தன் கர்மத்தால் உயிர்கள் துண்டிக்கப்பட்டதாகக் காண்கிறான். ஆகையால், மகனே, இங்கே முழுமையாகக் கூறப்பட்டதைச் செய்.
12.329.90
तदेतत्संप्रदृश्यैव कर्म भूमिं प्रपश्यतः ।
शुभान्याचरितव्यानि परलोकमभीप्सता ॥ १२.३२९.९० ॥
இதையெல்லாம் நன்கு கண்டு, பூமியில் செயலைப் பார்ப்பவன், மறுஉலகை விரும்புபவன் நல்ல செயல்களைச் செய்ய வேண்டும்.
12.329.91
मासर्तुसंज्ञापरिवर्तकेन ।
सूर्याग्निना रात्रिदिवेन्धनेन।
स्वकर्मनिष्ठाफलसाक्षिकेण ।
भूतानि कालः पचति प्रसह्य ॥ १२.३२९.९१ ॥
மாதங்கள், பருவங்களின் பெயர்களை மாற்றுபவனும், சூரியனை நெருப்பாகக் கொண்டவனும், இரவையும் பகலையும் விறகாகக் கொண்டவனும், தன் செயல்களின் பலனுக்குச் சாட்சியானவனுமான காலம் உயிர்களை வலுவாகச் சமைக்கிறது.
12.329.92
धनेन किं यन्न ददाति नाश्नुते ।
बलेन किं येन रिपुं न बाधते।
श्रुतेन किं येन न धर्ममाचरे ।
त्किमात्मना यो न जितेन्द्रियो वशी ॥ १२.३२९.९२ ॥
கொடுக்காமலும் அனுபவிக்காமலும் இருக்கும் செல்வத்தால் என்ன பயன்? எதிரியை வருத்த முடியாத வலிமையால் என்ன பயன்? தர்மத்தை கடைப்பிடிக்க வைக்காத கல்வியால் என்ன பயன்? புலன்களை வென்று தன்னடக்கம் கொள்ளாத ஆன்மாவால் என்ன பயன்?
12.329.93
इदं द्वैपायनवचो हितमुक्तं निशम्य तु ।
शुको गतः परित्यज्य पितरं मोक्षदैशिकम् ॥ १२.३२९.९३ ॥
துவைபாயனரின் இந்த நலம் தரும் வார்த்தைகளைக் கேட்ட சுகர், மோட்சம் உபதேசிக்கும் தந்தையை விட்டுவிட்டுச் சென்றார்.