Mahābhārata · Adhyāya 12.329
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.329.1
कथं निर्वेदमापन्नः शुको वैयासकिः पुरा ।
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं परं कौतूहलं हि मे ॥ १२.३२९.१ ॥
Como Śuka, filho de Vyāsa, alcançou o desapego outrora? Desejo ouvi-lo, pois minha curiosidade é grande.
12.329.2
प्राकृतेनैव वृत्तेन चरन्तमकुतोभयम् ।
अध्याप्य कृत्स्नं स्वाध्यायमन्वशाद्वै पिता सुतम् ॥ १२.३२९.२ ॥
O pai, tendo ensinado todo o estudo védico ao filho, que vagava em conduta comum e sem temor de nenhum lado, instruiu-o.
12.329.3
धर्मं पुत्र निपेवस्व सुतीक्ष्णौ च हिमातपौ ।
क्षुत्पिपासे च वायुं च जय नित्यं जितेन्द्रियः ॥ १२.३२९.३ ॥
Filho, pratica o dharma; suporta o frio e o calor cortantes, a fome e a sede, e o vento. Vence sempre, com os sentidos dominados.
12.329.4
सत्यमार्जवमक्रोधमनसूयां दमं तपः ।
अहिंसां चानृशंस्यं च विधिवत्परिपालय ॥ १२.३२९.४ ॥
Veracidade, retidão, ausência de ira e de inveja, domínio de si, austeridade, não violência e bondade: observa-os plenamente, segundo a regra.
12.329.5
सत्ये तिष्ठ रतो धर्मे हित्वा सर्वमनार्जवम् ।
देवतातिथिशेषेण यात्रां प्राणस्य संलिह ॥ १२.३२९.५ ॥
Permanece firme na verdade, deleita-te no dharma, abandonando toda perversidade; sustenta a jornada da vida somente com o que resta depois dos deuses e dos hóspedes.
12.329.6
फेनमात्रोपमे देहे जीवे शकुनिवत्स्थिते ।
अनित्ये प्रियसंवासे कथं स्वपिषि पुत्रक ॥ १२.३२९.६ ॥
O corpo não é mais que espuma, e o ser vivo habita nele como um pássaro; a união com os amados é impermanente. Como podes dormir, meu filho?
12.329.7
अप्रमत्तेषु जाग्रत्सु नित्ययुक्तेषु शत्रुषु ।
अन्तरं लिप्यमानेषु बालस्त्वं नावबुध्यसे ॥ १२.३२९.७ ॥
Entre inimigos atentos, despertos e sempre prontos, enquanto marcam a brecha, tu, como uma criança, não percebes.
12.329.8
अहःसु गण्यमानेषु क्षीयमाणे तथाऽऽयुषि ।
जीविते लिख्यमाने च किमुत्थाय न धावसि ॥ १२.३२९.८ ॥
Enquanto os dias são contados, a vida diminui e a existência é registrada, por que não te levantas e corres?
12.329.9
ऐहलौकिकनीहन्ते मांसशोणितवर्धनम् ।
पारलौकिककार्येषु प्रसुप्ता भृशनास्तिकाः ॥ १२.३२९.९ ॥
Os que se esforçam por este mundo, pelo que aumenta a carne e o sangue, e dormem diante dos deveres do outro mundo, são totalmente descrentes.
12.329.10
धर्माय येऽभ्यसूयन्ति बुद्धिमोहान्विता नराः ।
अपथा गच्छतां तेषामनुयाताऽपि पीड्यते ॥ १२.३२९.१० ॥
Os homens tomados pela ilusão da mente que difamam o dharma seguem por caminhos errados; até quem os segue é afligido.
12.329.11
ये तु तुष्टाः श्रुतिपरा महात्मानो महाबलाः ।
धर्म्यं पन्थानमारूढास्तानुपास्स्व च पृच्छ च ॥ १२.३२९.११ ॥
Mas serve e interroga os que estão contentes, devotados à revelação, magnânimos e poderosos, que subiram ao caminho justo.
12.329.12
उपधार्य मतं तेषां बुधानां धर्मदर्शिनाम् ।
नियच्छ परया बुद्ध्या चित्तमुत्पथगामि वै ॥ १२.३२९.१२ ॥
Ponderando a opinião dos sábios que veem o dharma, refreia com suprema inteligência a mente que tende a se desviar.
12.329.13
आद्यकालिकया बुद्ध्या दूरेश्च इति निर्भयाः ।
सर्वभक्ष्या न पश्यन्ति कर्मभूमिमचेतसः ॥ १२.३२९.१३ ॥
Os que, por um intelecto primordial que olha longe, tornam-se destemidos e devoram tudo, não veem a terra da ação; estão inconscientes.
12.329.14
धर्मं निःश्रेणिमास्थाय किंचित्किंचित्समारुह ।
कोशकारवदात्मानं वेष्टयन्नावबुध्यसे ॥ १२.३२९.१४ ॥
Sobe a escada do dharma, pouco a pouco; envolvendo-te como o bicho-da-seda, não percebes.
12.329.15
नास्तिकं भिन्नमर्यादं कूलपातमिव स्थितम् ।
वामतः कुरु विस्रब्धो नरं वेणुमिवोद्धृतम् ॥ १२.३२९.१५ ॥
Afasta-te com confiança para a esquerda do ateu, cujos limites estão rompidos, que se mantém como margem de rio desabando, como de um bambu arrancado.
12.329.16
कामक्रोधग्राहवतीं पञ्चेन्द्रियजलां नदीम् ।
नावं धृतिमयीं कृत्वा जन्मदुर्गाणि संतर ॥ १२.३२९.१६ ॥
Fazendo da firmeza uma barca, atravessa o rio cheio de crocodilos de desejo e ira, com as águas dos cinco sentidos, e cruza as fortalezas do nascimento.
12.329.17
मृत्युनाऽभ्याहते लोके जरया परिपीडिते ।
अमोघासु पतन्तीषु धर्मयानेन संतर ॥ १२.३२९.१७ ॥
Neste mundo atingido pela morte e afligido pela velhice, enquanto caem flechas infalíveis, atravessa pelo veículo do dharma.
12.329.18
तिष्ठन्तं च शयानं च मृत्युरन्वेषते यदा ।
निर्वृत्तिं लभते कस्मादकस्मान्मृत्युनाऽशितः ॥ १२.३२९.१८ ॥
Quando a morte procura o que está de pé e o que jaz, como pode o homem encontrar repouso? Como pode quem é subitamente devorado pela morte ter paz?
12.329.19
संचिन्वानकमेवैनं कामानामवितृप्तकम् ।
वृकीवोरणमासाद्य मृत्युरादायं गच्छति ॥ १२.३२९.१९ ॥
Acumulando desejos, jamais saciado, este homem é levado pela morte como a loba leva a ovelha que alcançou.
12.329.20
क्रमशः संचितशिखो धर्मबुद्धिमयो महान् ।
अन्धकारे प्रवेष्टव्ये दीपो यत्नेन धार्यताम् ॥ १२.३२९.२० ॥
Uma grande lâmpada, cuja chama se acumula pouco a pouco e feita de inteligência reta: quando for preciso entrar na escuridão, que seja mantida com esforço.
12.329.21
संपतन्देहजालानि कदाचिदिह मानुषे ।
ब्राह्मण्यं लभते जन्तुस्तत्पुत्र परिपालय ॥ १२.३२९.२१ ॥
Caindo pelas redes de corpos, um ser vivo, em algum momento neste estado humano, alcança a condição de brâmane; por isso, filho, protege-a.
12.329.22
ब्राह्मणस्य तु देहोऽयं न कामार्थाय जायते ।
इह क्लेशाय तपसे प्रेत्य त्वनुपमं सुखम् ॥ १२.३२९.२२ ॥
O corpo de um brâmane não nasce para o desejo nem para a riqueza; aqui é para a aflição e a austeridade, e após a morte para uma felicidade incomparável.
12.329.23
ब्राह्मण्यं बहुभिरवाप्यते तपोभि ।
स्तल्लब्ध्वा न रतिपरेण हेलितव्यम्।
स्वाध्याये तपसि दमे च नित्ययुक्तः ।
मोक्षार्थी कुशलपरः सदा यतस्व ॥ १२.३२९.२३ ॥
A condição de brâmane se obtém por muitas austeridades. Tendo-a alcançado, quem está voltado para o prazer não deve desprezá-la. Sempre dedicado ao estudo, à austeridade e ao domínio de si, buscando a libertação e atento ao bem, esforça-te sempre.
12.329.24
अव्यक्तप्रकृतिरयं कलाशरीरः ।
सूक्ष्मात्मा क्षणत्रुटिका निमेषरोमा।
यानेतत्समबलशुक्लकृष्णनेत्रो ।
मासाङ्गो द्रवति वयोहयो नराणाम् ॥ १२.३२९.२४ ॥
De natureza não manifesta, com corpo feito de partes do tempo, de eu sutil, cujos membros são momentos e instantes, cujos pelos são os piscares, com dois olhos brancos e negros de igual força e membros de meses: este cavalo dos anos foge dos homens.
12.329.25
तं दृष्ट्वा प्रसृतमजस्रमुग्रवेगं ।
गच्छन्तं सततमिहान्ववेक्षमाणम्।
यक्षुस्ते यदि न परप्रणेतृनेयं ।
धर्मे ते रमतु मनः परं निशाम्य ॥ १२.३२९.२५ ॥
Ao ver aquilo que se espalha sem cessar, de velocidade feroz, sempre em movimento e observado aqui, se desejas saber o que não é conduzido por outro guia, que a tua mente, tendo compreendido o supremo, se deleite no dharma.
12.329.26
येऽमी तु प्रचलितधर्मकामवृत्ताः ।
क्रोशन्तः सततमनिष्टसंप्रयोगात्।
क्लिश्यन्तः परिगतवेदनाशरीरा ।
बह्वीभिः सुभृशमधर्मवागुराभिः ॥ १२.३२९.२६ ॥
Mas aqueles cuja conduta se desviou do dharma e do desejo, gritando sem cessar pela união com o indesejado, sofrendo com corpos tomados pela dor, ficam muito presos pelas muitas armadilhas do adharma.
12.329.27
राजा सदा धर्मपरः शुभाशुभस्य गोप्ता ।
समीक्ष्य सुकृतिनां दधाति लोकान्।
बहुविधमपि चरति प्रविशति ।
सुखमनुपगतं निरवद्यम् ॥ १२.३२९.२७ ॥
O rei, sempre devotado ao dharma, é o protetor do bem e do mal; tendo observado os virtuosos, concede-lhes mundos. Movendo-se de muitas maneiras, entra na felicidade irrepreensível ainda não alcançada.
12.329.28
श्वानो भीषणकाया अयोमुखानि वयांसि ।
बलगृध्रकुररपक्षिणां च संघातम्।
नरकदने रुधिरपा गुरुवचन ।
नुदमुपरतं विशन्त्यसन्तः ॥ १२.३२९.२८ ॥
Cães de corpos terríveis, aves de bicos de ferro, fortes abutres, águias-pescadoras e bandos de aves, bebedores de sangue no tormento do inferno, afastados da palavra do mestre: nisto entram os malvados.
12.329.29
मर्यादा नियताः स्वयम्भुवा य इहेमाः ।
प्रभिनत्ति दश गुणा मनोऽनुगत्वात्।
निवसति भृशमसुखं पितृविषय ।
विपिनमवगाह्य स पापः ॥ १२.३२९.२९ ॥
Quem quebra estes limites fixados aqui pelo Autoexistente, por seguir a mente suas dez qualidades são destruídas; esse pecador, tendo mergulhado numa floresta do reino dos ancestrais, habita em grande miséria.
12.329.30
यो लुब्ध सुभृशं प्रियानृतश्च मनुष्यः ।
सततनिकृतिवञ्चनाभिरतिः स्यात्।
उपनिधिभिरसुखकृत्स परमनिरयगो ।
भृशमसुखमनुभवति दुष्कृतकर्मा ॥ १२.३२९.३० ॥
O homem muito ganancioso, apegado à mentira agradável, que constantemente se deleita no engano e na trapaça, que causa sofrimento aos outros por meio de depósitos confiados, esse malfeitor vai ao inferno supremo e sofre grande dor.
12.329.31
उष्णां वैतरणीं महानदीमव ।
गाढोऽसिपत्रवनभिन्नगात्रः।
परशुवनशयोनिपतितो ।
वसति च महानिरये भृशार्तः ॥ १२.३२९.३१ ॥
Ele mergulha no grande rio quente Vaitaraṇī, com o corpo perfurado na floresta de folhas de espada; caído e deitado na floresta de machados, habita o grande inferno, profundamente atormentado.
12.329.32
महापादनि कत्थसे न चाप्यवेक्षसे परम् ।
चिरस्य मृत्युकारिकामनागतां न बुध्यसे ॥ १२.३२९.३२ ॥
Você se gaba dos seus grandes pés, mas não olha além; a causa da morte, que há muito vem a caminho, você não compreende.
12.329.33
प्रयस्यतां किमास्यते समुत्थितं महद्भयम् ।
अतिप्रमार्थि दारुणं सुखस्य संविधीयताम् ॥ १२.३२९.३३ ॥
Esforça-te! Por que estás sentado? Surgiu um grande medo, terrível, que destrói por completo a felicidade; providencie-se o necessário para a felicidade.
12.329.34
पुरा मृतः प्रणीयसे यमस्य राजशासनात् ।
त्वमन्तकाय दारुणैः प्रयत्नमार्जवे कुरु ॥ १२.३२९.३४ ॥
Como se já estivesses morto, és levado pelo comando real de Yama; faze um esforço terrível, com retidão, para o Ceifador, Antaka.
12.329.35
पुरा समूलबान्धवं प्रभुर्हरत्यदुःखवित् ।
कियत्तवेह जीवितं यमे न चास्ति वारकः ॥ १२.३२९.३५ ॥
Antes, o Senhor, que não conhece a dor, arrebata os parentes até a raiz; quanta vida te resta aqui? E diante de Yama não há quem detenha.
12.329.36
पुरा विवाति मारुतो यमस्य यः पुरःसरः ।
पुरैक एव नीयसे कुरुष्व सांपरायिकम् ॥ १२.३२९.३६ ॥
O vento que precede Yama já sopra. Somente tu serás levado; portanto, faze o que é necessário para o além.
12.329.37
पुरा स एक एव ते प्रवाति मारुतोऽन्तकः ।
पुरा च विभ्रमन्ति ते दिशो महाभयागमे ॥ १२.३२९.३७ ॥
Esse vento do Ceifador já sopra para ti, e quando chega o grande temor as tuas direções já vacilam.
12.329.38
श्रुतिश्च सन्निरुध्यते पुरा तवेह पुत्रक ।
समाकुलस्य गच्छतः समाधिमुत्तमं कुरु ॥ १२.३२९.३८ ॥
Filho, a tua audição já se fecha aqui; enquanto avanças agitado, alcança a concentração suprema.
12.329.39
शुभाशुभे पुरा कृते प्रमादकर्मविप्लुते ।
स्मरन्पुराऽनुतप्यसे निधत्स्व केवलं निधिम् ॥ १२.३२९.३९ ॥
As ações boas e más feitas antes, confundidas por obras descuidadas, tu as recordarás e já te arrependerás; deposita apenas um tesouro.
12.329.40
पुरा जरा कलेवरं विजर्झरीकरोति ते ।
बलाङ्गरूपहारिणी निधत्स्व केवलं निधिम् ॥ १२.३२९.४० ॥
A velhice já torna o teu corpo podre e gasto, roubando força, membros e beleza; deposita apenas um tesouro.
12.329.41
पुरा शरीरमन्तको भिनत्ति रोगसायकैः ।
प्रसह्य जीवितक्षये तपो महत्समारभ ॥ १२.३२९.४१ ॥
O Destruidor já trespassa o teu corpo com flechas de doença; antes que a vida se acabe, empreende com força uma grande austeridade.
12.329.42
पुरा वृका भयंकरा मनुष्यदेहगोचराः ।
अभिद्रवन्ति सर्वतो यतस्व पुण्यशीलने ॥ १२.३२९.४२ ॥
Outrora, lobos terríveis que vagueiam ao alcance dos corpos humanos atacam de todos os lados. Ó tu, de conduta virtuosa, esforça-te.
12.329.43
पुरान्धकारमेककोऽनुपश्यसि त्वरस्व वै ।
पुरा हिरण्मयान्नगान्निरीक्षसेऽद्रिमूर्धनि ॥ १२.३२९.४३ ॥
Outrora contemplas sozinho a escuridão; apressa-te, de fato. Outrora, no cume da montanha, contemplas montanhas douradas.
12.329.44
पुरा कुसङ्गतानि ते सुहृन्मुखाश्च शत्रवः ।
विचालयन्ति दर्शनाद्धटस्व पुत्र यत्परम् ॥ १२.३२९.४४ ॥
Outrora, teus maus companheiros e inimigos de rosto amigo te afastam da visão. Ó filho, esforça-te pelo supremo.
12.329.45
धनस्य यस्य राजतो भयं न चास्ति चोरतः ।
मृतं च यन्न मुञ्चति समार्जयस्व तद्धनम् ॥ १२.३२९.४५ ॥
Adquire bem aquela riqueza da qual não há temor do rei nem dos ladrões, e que nem na morte abandona.
12.329.46
न तत्र संविभज्यते स्वकर्मभिः परस्परम् ।
यदेव यस्य यौतकं तदेव तत्र सोऽश्नृते ॥ १२.३२९.४६ ॥
Lá, nada se reparte entre si pelas próprias obras; o que pertence a cada um, isso mesmo ele desfruta ali.
12.329.47
परत्र तेन जीव्यते तदेव पुत्र जीयताम् ।
धनं यदक्षरं ध्रुवं समार्जयस्व तत्स्वयम् ॥ १२.३२९.४७ ॥
No outro mundo vive-se somente disso; portanto, ó filho, que isso seja conquistado. Adquire tu mesmo bem aquela riqueza que é imperecível e firme.
12.329.48
न यावदेव पच्यते महाजनस्य यावकम् ।
अपक्व एव यावके पुरा प्रलीयते त्वरम् ॥ १२.३२९.४८ ॥
Antes que a papa de cevada de um grande homem esteja cozida, ela se dissolve depressa, ainda crua, na própria papa.
12.329.49
न मातृपुत्रबान्धवा न संस्तुतः प्रियो जनः ।
अनुव्रजन्ति संकटे व्रजन्तमेकपातिनम् ॥ १२.३२९.४९ ॥
Nem mãe, filhos, parentes, conhecidos ou entes queridos seguem, em apuros, aquele que parte sozinho.
12.329.50
यदेव कर्म केवलं पुराकृतं शुभाशुभम् ।
तदेव पुत्र यौतकं भवत्यमुत्र गच्छतः ॥ १२.३२९.५० ॥
Filho, só a ação boa ou má feita antes é o que acompanha aquele que vai para o outro mundo.
12.329.51
हिरण्यरत्नसंचयाः शुभाशुभेन संचिताः ।
न तस्य देहसंक्षये भवन्ति कार्यसाधकाः ॥ १२.३२९.५१ ॥
Montes de ouro e joias acumulados por ações boas e más não lhe servem para realizar seus fins quando o corpo se desfaz.
12.329.52
न पुत्र शान्तिरस्ति ते कृताकृतस्य कर्मणः ।
न साक्षिकोऽऽत्मना समो नृणामिहास्ति कश्चन ॥ १२.३२९.५२ ॥
Filho, não há paz para ti quanto às ações feitas e não feitas; para os homens, aqui, não há testemunha igual ao próprio eu.
12.329.53
मनुष्यदेहशून्यकं भवत्यमुत्र गच्छतः ।
प्रविश्य बुद्धिचक्षुषा प्रदृश्यते हि सर्वशः ॥ १२.३२९.५३ ॥
Para quem parte para o outro mundo, vazio do corpo humano, aquilo se revela; entrando com o olho do discernimento, vê-se por inteiro.
12.329.54
इहाग्निसूर्यवायवः शरीरमाश्रितास्त्रयः ।
त एव तस्य साक्षिणो भवन्ति धर्मदर्शिनः ॥ १२.३२९.५४ ॥
Aqui, os três — fogo, sol e vento — que habitam o corpo são suas testemunhas; são videntes do dharma.
12.329.55
अहनिंशेषु सर्वतः स्पृशत्सु सर्वचारिषु ।
प्रकाशगूढवृत्तिषु स्वधर्ममेव पालय ॥ १२.३२९.५५ ॥
De dia e de noite, penetrando por toda parte, entre todos os seres que se movem, entre os que agem às claras ou às ocultas, guarda o teu próprio dharma.
12.329.56
अनेकपारिपान्थके विरूपरौद्रमक्षिके ।
स्वमेव कर्म रक्ष्यतां स्वकर्म तत्र गच्छति ॥ १२.३२९.५६ ॥
Naquele lugar de muitos caminhos, cheio de moscas terríveis e disformes, guarda a tua própria ação; ali, a própria ação segue junto.
12.329.57
न तत्र संविभज्यते स्वकर्मभिः परस्परम् ।
तथा कृतं स्वकर्मजं तदेव भुज्यते फलम् ॥ १२.३२९.५७ ॥
Ali o fruto não é repartido entre eles por suas ações; o próprio fruto nascido da própria ação, como foi feita, é o que se desfruta.
12.329.58
यथाऽप्सरोगणाः फलं सुखं महर्षिभिः सह ।
तथाऽऽप्नुवन्ति कर्मजं विमानकामगामिनः ॥ १२.३२९.५८ ॥
Assim como os bandos de apsaras, junto com os grandes sábios, obtêm o fruto e a felicidade nascidos das ações, assim também obtêm o nascido da ação aqueles que vão em veículos celestes para onde desejam.
12.329.59
यथेह यत्कृतं शुभं विपाप्मभिः कृतात्मभिः ।
तदाप्नुवन्ति मानवास्तथा विशुद्धयोनयः ॥ १२.३२९.५९ ॥
Assim como aqui se obtém a boa ação feita pelos isentos de pecado e de mente dominada, assim a obtêm os homens de nascimento puro.
12.329.60
प्रजापतेः सलोकतां बृहस्पतेः शतक्रतोः ।
व्रजन्ति ते परां गतिं गृहस्थधर्मसेतुभिः ॥ १२.३२९.६० ॥
Alcançam a companhia de Prajāpati, Bṛhaspati e Śatakratu (Indra), e pelas pontes do dever do chefe de família chegam à meta suprema.
12.329.61
सहस्रशोऽप्यनेकशः प्रवक्तुमुत्सहामहे ।
अबुद्धिमोहनं पुनः प्रभुस्तु तेन पावकः ॥ १२.३२९.६१ ॥
Estamos ansiosos por explicá-lo de mil maneiras e em muitas formas; o senhor que confunde os insensatos é novamente Ele, e por Ele o fogo (se acende).
12.329.62
गता त्रिरष्टवर्षता ध्रुवोऽसि पञ्चविंशकः ।
कुरष्व धर्मसंचयं वयो हि तेऽतिवर्तते ॥ १२.३२९.६२ ॥
Três vezes oito anos se passaram; certamente tens vinte e cinco. Acumula o tesouro do dharma, pois a tua idade certamente se esvai.
12.329.63
पुरा करोति सोऽन्तकः प्रमादगोमुखां चमूम् ।
यथागृहीतमुत्थितस्त्वरस्व धर्मपालने ॥ १२.३२९.६३ ॥
Antes disso, o Ender (a Morte) prepara seu exército cujo rosto é a negligência; levanta-te como quem tomou as armas e apressa-te a guardar o dharma.
12.329.64
यथा त्वमेव पृष्ठतस्त्वमग्रतो गमिष्यसि ।
तथा गतिं गमिष्यतः किमात्मना परेण वा ॥ १२.३२९.६४ ॥
Assim como agora vais atrás, depois irás à frente; para o destino dos que hão de partir, o que se deve fazer — por si mesmo ou por outrem?
12.329.65
यदेकपातिनां सतां भवत्यमुत्र गच्छताम् ।
भयेषु सांपरायिकं निधत्स्व केवलं निधिम् ॥ १२.३२९.६५ ॥
Visto que para os bons que caem sozinhos há (amparo) no outro mundo, para os que lá vão a riqueza pertencente ao outro mundo, que serve nos tempos de medo, é o único tesouro; acumula-o.
12.329.66
सतूलमूलबान्धवं प्रभुर्हरत्यसङ्गवान् ।
न सन्ति यस्य वारकाः कुरष्व धर्मसंनिधिम् ॥ १२.३२९.६६ ॥
O senhor, a quem ninguém se opõe, leva tudo, raiz e parentes, sem apego; por isso faz do dharma a tua morada.
12.329.67
इदं निदर्शनं मया तवेह पुत्र संमतम् ।
स्वदर्शनानुपानतः प्रवर्णितं कुरुष्व तत् ॥ १२.३२९.६७ ॥
Filho, este exemplo que aqui te expus é aprovado; o que foi descrito por inferência da tua própria visão interior, isso pratica.
12.329.68
ददाति यः स्वकर्मणा धनानि यस्यकस्यचित् ।
अबुद्धिमोहजैर्गुणैः स एक एव युज्यते ॥ १२.३२९.६८ ॥
Quem dá riquezas a quem quer que seja por suas próprias obras fica ligado a elas sozinho, pelas qualidades nascidas da ignorância e da ilusão.
12.329.69
शुभं समस्तमश्नुते प्रकुर्वतः शुभाः क्रियाः ।
तदेतदर्थदर्शनं कृतज्ञमर्थसंहितम् ॥ १२.३२९.६९ ॥
Quem pratica boas ações desfruta de todo bom fruto; este ensinamento do sentido é agradecido e cheio de significado.
12.329.70
निबन्धनी रज्जुरेषा या ग्रामे वसतो रतिः ।
छित्त्वैतां सुकृतो यान्ति नैनां छिदन्ति दुष्कृतः ॥ १२.३२९.७० ॥
Esta corda que liga é o prazer de quem habita na aldeia; tendo-a cortado, vão os virtuosos, mas os malvados não a conseguem cortar.
12.329.71
किं ते धनेन किं बन्धुभिस्ते ।
किं ते पुत्रैः पुत्रक यो मरिष्यसि।
आत्मानमन्विच्छ गुहां प्रविष्टं ।
पितामहास्ते क्व गताश्च सर्वे ॥ १२.३२९.७१ ॥
De que te servem a riqueza, os parentes, os filhos, querido filho, quando morreres? Busca o eu que entrou na caverna; para onde foram todos os teus antepassados?
12.329.72
श्वः कार्यमद्ये कुर्वीत पूर्वाह्णे चापराह्णिकम् ।
न हि प्रतीक्षते मृत्युः कृतं वाऽस्य न वाऽकृतम् ॥ १२.३२९.७२ ॥
O que se deve fazer amanhã faça-se hoje, e a tarefa da tarde pela manhã; pois a morte não espera para ver se a obra de alguém foi feita ou não.
12.329.73
अनुगम्य विनाशान्ते निवर्तन्ते ह बान्धवाः ।
अग्नौ प्रक्षिप्य पुरुषं ज्ञातयः सुहृदस्तथा ॥ १२.३२९.७३ ॥
Acompanhando-o até o fim de sua destruição, os parentes retornam; depois de lançar o homem ao fogo, os familiares e amigos igualmente voltam.
12.329.74
नास्तिकान्निरनुक्रोशान्नरान्पापमते स्थितान् ।
वामतः कुरु विस्रब्धं परं प्रेप्सुरतन्द्रितः ॥ १२.३२९.७४ ॥
Mantenha à sua esquerda os ateus, os impiedosos e os de mente perversa; desejando o bem supremo, age com confiança e sem preguiça.
12.329.75
एवमभ्याहते लोके कालेनोपनिपीडिते ।
सुमहद्धैर्यमालम्ब्य धर्मं सर्वात्मना कुरु ॥ १२.३२९.७५ ॥
Quando o mundo está assim atingido e oprimido pelo tempo, agarra-te à maior firmeza e pratica o dharma com todo o teu ser.
12.329.76
अथेमं दर्शनोपायं सम्यग्यो वेत्ति मानवः ।
सम्यक् स्वधर्मं कृत्वेह परत्र सुखमश्नुते ॥ १२.३२९.७६ ॥
Ora, o homem que conhece bem este meio de ver, e que cumpre bem o seu próprio dharma aqui, alcança a felicidade também no outro mundo.
12.329.77
न देहभेदे मरणं विजानतां ।
न च प्रणाशः स्वनुपालिते पथि।
धर्मं हि यो बर्धयते स पण्डितो ।
य एव धर्माच्च्यवते स दह्यते ॥ १२.३२९.७७ ॥
Para os que sabem, não há morte na ruptura do corpo, nem destruição para quem percorre o caminho bem guardado. Quem faz crescer o dharma é o sábio; quem cai do dharma arde.
12.329.78
प्रयुक्तयोः कर्मपथि स्वकर्मणोः ।
फलं प्रयोक्ता लभते यथाविधि।
निहीनकर्मा निरयं प्रपद्यते ।
त्रिविष्टपं गच्छति धर्मपारगः ॥ १२.३२९.७८ ॥
Daqueles dois, cada um aplicado às suas próprias ações no caminho da ação, o agente obtém o fruto segundo a regra. O de ações vis vai ao inferno; o que atravessou ao outro lado do dharma vai ao céu.
12.329.79
सोपानभूतं स्वर्गस्य मानुष्यं प्राप्य दुर्लभम् ।
तथाऽऽत्मानं समादध्याद्धश्यते न पुनर्यथा ॥ १२.३२९.७९ ॥
Tendo obtido o nascimento humano, raro e degrau para o céu, deve-se firmar de modo a não ser novamente derrubado.
12.329.80
यस्य नोत्क्रामति मतिः स्वर्गमार्गानुसारिणी ।
तमाहुः पुण्यकर्माणमशोच्यं मित्रबान्धवैः ॥ १२.३२९.८० ॥
Daquele cuja mente, seguindo o caminho do céu, não se desvia, dizem que é um homem de obras meritórias, por quem amigos e parentes não devem lamentar.
12.329.81
यस्य नोपहता बुद्धिर्निश्चये ह्यवलम्बते ।
स्वर्गे कृतावकाशस्य नास्ति तस्य महद्भयम् ॥ १२.३२९.८१ ॥
Aquele cujo intelecto não é perturbado e se sustenta firme na certeza, e que abriu espaço no céu, não tem grande temor.
12.329.82
तपोवनेषु ये जातास्तत्रैव निधनं गताः ।
तेषामल्पतरो धर्मः कामभोगानजानताम् ॥ १२.३२९.८२ ॥
Para os que nasceram nos eremitérios de austeridade e ali morreram, seu dharma é muito menor que o daqueles que não conhecem os prazeres do desejo.
12.329.83
यस्तु भोगान्परित्यज्य शरीरेण तपश्चरेत् ।
न तेन किंचिन्न प्राप्तं तन्मे बहुमतं फलम् ॥ १२.३२९.८३ ॥
Mas aquele que, abandonando os prazeres, pratica a austeridade com o corpo, ainda que nada obtenha disso, esse fruto eu tenho em alta estima.
12.329.84
मातापितृसहस्राणि पुत्रदारशतानि च ।
अनागतान्यतीतानि कस्य ते कस्य वा वयम् ॥ १२.३२९.८४ ॥
Milhares de mães e pais, e centenas de filhos e esposas, os que ainda não vieram e os que já se foram: de quem são? Teus, ou de quem, ou nossos?
12.329.85
अहमेको न मे कश्चिन्नाहमन्यस्य कस्यचित् ।
न तं पश्यामि यस्याहं तन्न पश्यामि यो मम ॥ १२.३२९.८५ ॥
Estou só; ninguém é meu, e não pertenço a nenhum outro. Não vejo aquele a quem pertenço, nem vejo aquele que é meu.
12.329.86
न तेषां भवता कार्यं न कार्यं तव तैरपि ।
स्वकृतैस्तानि जातानि भवांश्चैव गमिष्यति ॥ १२.३२९.८६ ॥
Não tens dever algum para com eles, nem eles para contigo. Nasceram por seus próprios atos, e tu também certamente partirás.
12.329.87
इह लोके हि धनिना परोऽपि स्वजनायते ।
स्वजनस्तु दरिद्राणां जीवतामपि नश्यति ॥ १२.३२९.८७ ॥
Neste mundo, até um estranho torna-se como um parente para o rico; mas para os pobres, até um parente vivo perece.
12.329.88
संचिनोत्यशुभं कर्म कलत्रापेक्षया नरः ।
ततः क्लेशमवाप्नोति परत्रेह तथैव च ॥ १२.३२९.८८ ॥
O homem acumula ações inauspiciosas por causa da esposa, e depois obtém sofrimento neste mundo e igualmente no outro.
12.329.89
पश्यति च्छिन्नभूतं हि जीवलोकं स्वकर्मणा ।
तत्कुरुष्व तथा पुत्र कृत्स्नं यत्समुदाहृतम् ॥ १२.३२९.८९ ॥
Pois ele vê o mundo dos vivos como um mundo de seres cortados por seus próprios atos. Portanto, ó filho, faz inteiramente o que foi exposto.
12.329.90
तदेतत्संप्रदृश्यैव कर्म भूमिं प्रपश्यतः ।
शुभान्याचरितव्यानि परलोकमभीप्सता ॥ १२.३२९.९० ॥
Tendo visto isto claramente, aquele que contempla a ação sobre a terra e deseja o mundo além deve praticar boas ações.
12.329.91
मासर्तुसंज्ञापरिवर्तकेन ।
सूर्याग्निना रात्रिदिवेन्धनेन।
स्वकर्मनिष्ठाफलसाक्षिकेण ।
भूतानि कालः पचति प्रसह्य ॥ १२.३२९.९१ ॥
O Tempo, que muda os nomes dos meses e das estações, cujo fogo é o sol, cujo combustível são a noite e o dia, testemunha dos frutos das próprias ações, cozinha à força todos os seres.
12.329.92
धनेन किं यन्न ददाति नाश्नुते ।
बलेन किं येन रिपुं न बाधते।
श्रुतेन किं येन न धर्ममाचरे ।
त्किमात्मना यो न जितेन्द्रियो वशी ॥ १२.३२९.९२ ॥
De que serve a riqueza que não se dá nem se desfruta? De que serve a força com que não se oprime o inimigo? De que serve o saber com que não se pratica o dharma? De que serve um eu que não venceu os sentidos e não se domina?
12.329.93
इदं द्वैपायनवचो हितमुक्तं निशम्य तु ।
शुको गतः परित्यज्य पितरं मोक्षदैशिकम् ॥ १२.३२९.९३ ॥
Tendo ouvido estas palavras benéficas de Dvaipāyana, Śuka partiu, abandonando o pai, o mestre da libertação.