Mahābhārata · Adhyāya 12.342
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.342.1
गृहस्थो ब्रह्मचारी वा वानप्रस्थोऽथ भिक्षुकः ।
य इच्छेत्सिद्धिमास्थातुं देवतां कां यजेत सः ॥ १२.३४२.१ ॥
Welche Gottheit soll verehren, wer Vollkommenheit erlangen will — ob Hausvater, zölibatärer Schüler, Waldbewohner oder Bettelmönch?
12.342.2
कुतो ह्यस्य ध्रुवः स्वर्गः कुतो नैःश्रेयसं परम् ।
विधिना केन जुहुयाद्दैवं पित्र्यं तथैव च ॥ १२.३४२.२ ॥
Wie erlangt man den beständigen Himmel und das höchste Heil? Nach welchem Ritus soll man den Göttern und den Ahnen opfern?
12.342.3
मुक्तश्च कां गतिं गच्छेन्मोक्षश्चैव किमात्मकः ।
स्वर्गतश्चैव किं कुर्याद्येन न च्यवते दिवः ॥ १२.३४२.३ ॥
In welchen Zustand geht der Befreite ein, und was ist das Wesen der Erlösung? Was soll man im Himmel tun, damit man nicht vom Himmel fällt?
12.342.4
देवतानां च को देवः पितॄणां च पिता तथा ।
तस्मात्परतरं यच्च तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.३४२.४ ॥
Wer ist der Gott unter den Göttern und der Vater der Ahnen? Sag mir, was noch höher ist als diese, o Großvater.
12.342.5
गूढं मां प्रश्नवित्प्रश्नं पृच्छसे त्वमिहानघ ।
न ह्येतत्तर्कया शक्यं वक्तुं वर्षशतैरपि ॥ १२.३४२.५ ॥
O Makelloser, der du die Fragen kennst, du stellst mir hier eine verborgene Frage. Sie lässt sich nicht durch Vernunft aussprechen, nicht einmal in hundert Jahren.
12.342.6
ऋते देवप्रसादाद्वा राजञ्ज्ञानागमेन वा ।
गहनं ह्येतदाख्यानं व्याख्यातव्यं तवारिहन् ॥ १२.३४२.६ ॥
Ohne die Gnade der Götter oder ohne den Erwerb von Erkenntnis, o König — diese Lehre ist tiefgründig. O Feindbezwinger, es ist an dir, sie darzulegen.
12.342.7
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
नारदस्य च संवादमृषेर्नारायणस्य च ॥ १२.३४२.७ ॥
Auch hier führt man diese alte Erzählung an, den Dialog zwischen Nārada und dem Weisen Nārāyaṇa.
12.342.8
नारायणो हि विश्वात्मा चतुर्मूर्तिः सनातनः ।
धर्मात्मजः संबभूव पितैवं मेऽभ्यभाषत ॥ १२.३४२.८ ॥
Nārāyaṇa ist die Seele des Weltalls, vierförmig und ewig; aus dem Sohn von Dharmas Natur entstanden — so sprach mein Vater zu mir.
12.342.9
कृते युगे महाराज पुरा स्वायंभुवेऽन्तरे ।
नरो नारायणश्चैव हरिः कृष्णस्तथैव च ॥ १२.३४२.९ ॥
O großer König, im Kṛta-Zeitalter, in früherer Zeit, während des Svāyambhuva-Intervalls: Nara und Nārāyaṇa, und ebenso Hari und Kṛṣṇa.
12.342.10
तेषां नारायणनरौ तपस्तेपतुरव्ययौ ।
बदर्याश्रममासाद्य शकटे कनकामये ॥ १२.३४२.१० ॥
Von ihnen übten Nārāyaṇa und Nara, die beiden Unvergänglichen, die Askese, nachdem sie die Einsiedelei von Badarī erreicht hatten, auf einem goldenen Wagen.
12.342.11
अष्टचक्रं हि तद्यानं भूतयुक्तं मनोरमम् ।
तत्राद्यौ लोकनाथौ तौ कृशौ धमनिसंततौ ॥ १२.३४२.११ ॥
Dieses Gefährt hatte acht Räder, war mit den Elementen bespannt und überaus lieblich; dort waren die beiden urzeitlichen Herren der Welten hager, von Adern überzogen.
12.342.12
तपसा तेजसा चैव दुर्निरीक्ष्यौ सुरैरपि ।
यस्य प्रसादं कुर्वाते स देवौ द्रष्टुमर्हति ॥ १२.३४२.१२ ॥
Durch Askese und Glanz sind jene beiden selbst für die Götter schwer zu schauen; wem sie Gnade erweisen, der vermag jene Götter zu sehen.
12.342.13
नूनं तयोरनुमते हृदि हृच्छपचोदितः ।
महामेरोगिंरेः शृङ्गात्प्रत्युतो गन्धमादनम् ॥ १२.३४२.१३ ॥
Gewiss, mit ihrer Zustimmung, getrieben vom Herzensfluch im Herzen, zurückkehrend vom Gipfel des großen Meru zum Gandhamādana.
12.342.14
नारदः सुमहद्भूतं सर्वलोकानचीचरत् ।
तं देशमगमद्राजन्वदर्याश्रममाशुगः ॥ १२.३४२.१४ ॥
Nārada, das überaus große Wesen, durchwanderte alle Welten; o König, eilend gelangte er in jene Gegend zur Einsiedelei von Badarī.
12.342.15
तयोराह्निकवेलायां तस्य कौतूहलं त्वभूत् ।
इदं तदास्पदं कृत्स्नं यस्मिँल्लोकाः प्रतिष्ठिताः ॥ १२.३४२.१५ ॥
Zur Zeit ihres täglichen Ritus erwachte in ihm die Neugier: Dies ist der ganze Wohnsitz, in dem die Welten gegründet sind.
12.342.16
सदेवासुरगन्धर्वाः सकिन्नरमहोरगाः ।
एका मूर्तिरियं पूर्वं जाता भूयश्चतुर्विधा ॥ १२.३४२.१६ ॥
Mit Göttern, Asuras, Gandharvas, Kinnaras und großen Schlangen — diese eine Gestalt wurde zuerst geboren und wurde dann wieder vierfach.
12.342.17
धर्मस्य कुलसंताने धर्मादेभिर्विवर्धितः ।
अहो ह्यनुगृहीतोऽद्य धर्म एभिः सुरैरिह ॥ १२.३४२.१७ ॥
In der Nachkommenschaft des Dharma, von diesen aus Dharma genährt — oh! Heute ist der Dharma hier wahrlich durch diese Götter begünstigt worden.
12.342.18
नरनारायणाभ्यां च कृष्णेन हरिणा तथा ।
अत्र कृष्णो हरिश्चैव कस्मिंश्चित्कारणान्तरे ॥ १२.३४२.१८ ॥
Durch Nara und Nārāyaṇa, und ebenso durch Kṛṣṇa und Hari — hier Kṛṣṇa und Hari ebenfalls, aus einem anderen Grund.
12.342.19
स्थितौ धर्मसुतावेतौ तथा तपसि धिष्ठितौ ।
एतौ हि परमं धाम काऽनयोराह्निकक्रिया ॥ १२.३४२.१९ ॥
Diese beiden Söhne Dharmas verweilen, in Askese gegründet. Diese beiden sind die höchste Wohnstätte. Was ist das tägliche Ritual dieser beiden?
12.342.20
पितरौ सर्वभूतानां दैवतं च यशस्विनौ ।
कां देवतां तु यजतः पितॄन्वा कान्महामती ॥ १२.३४२.२० ॥
Diese beiden Ruhmreichen sind die Eltern und die Gottheit aller Wesen. Welche Gottheit soll der Opfernde verehren, oder die Ahnen, o Großgesinnter?
12.342.21
इति संचिन्त्य मनसा भक्त्या नारायणस्य तु ।
सहसा प्रादुरभवत्समीपे देवयोस्तदा ॥ १२.३४२.२१ ॥
So in Gedanken erwogen, in Hingabe an Nārāyaṇa, da erschien er plötzlich nahe bei jenen beiden Göttern.
12.342.22
कृते दैवे च पित्र्ये च ततस्ताभ्यां निरीक्षितः ।
पूजितश्चैव विधिना यथाप्रोक्तेन शास्त्रतः ॥ १२.३४२.२२ ॥
Als die göttlichen und die ahnenbezogenen Riten vollzogen waren, da schauten jene beiden ihn und verehrten ihn gebührend, wie es die Schriften vorschreiben.
12.342.23
तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यमपूर्वं विधिविस्तरम् ।
उपोपविष्टः सुप्रीतो नारदो भगवानृषिः ॥ १२.३४२.२३ ॥
Als er jenes große Wunder und den noch nie dagewesenen Umfang des Ritus sah, setzte sich der erhabene Seher Nārada, hocherfreut, in der Nähe nieder.
12.342.24
नारायणं संनिरीक्ष्य प्रसन्नेनान्तरात्मना ।
नमस्कृत्य महादेवमिदं वचनमब्रवीत् ॥ १२.३४२.२४ ॥
Nārāyaṇa mit heiterem Innern wohl betrachtend und Mahādeva verneigend, sprach er diese Worte.
12.342.25
वेदेषु सपुराणेषु साङ्गोपाङ्गेषु गीयसे ।
त्वमजः शाश्वतो धाता माता मृतमनुत्तमम् ॥ १२.३४२.२५ ॥
Du wirst in den Veden und Purāṇas gepriesen, mit ihren Gliedern und Untergliedern. Du bist ungeboren, ewig, der Erhalter, die Mutter und das höchste Unsterbliche.
12.342.26
प्रतिष्ठितं भूतभव्यं त्वयि सर्वमिदं जगत् ।
चत्वारो ह्याश्रमा देव सर्वे गार्हस्थ्यमूलकाः ॥ १२.३४२.२६ ॥
Diese ganze Welt, was war und was sein wird, ist in dir gegründet. O Gott, alle vier Lebensstufen wurzeln im Leben des Hausvaters.
12.342.27
यजन्ते त्वामहरहर्नानामूर्तिसमास्थितम् ।
पिता माता च सर्वस्य देवतानां च शाश्वतम्।
कं त्वद्य यजसे देवं पितरं कं न विद्महे ॥ १२.३४२.२७ ॥
Sie verehren dich Tag für Tag, der du in vielen Gestalten wohnst. Du bist der ewige Vater und die Mutter aller, auch der Götter. Welchen Gott verehrst du heute? Welchen Vater kennen wir nicht?
12.342.28
कमर्चसि महाभाग तन्मे प्रब्रूहि पृच्छतः ॥ १२.३४२.२८ ॥
O du Hochbegnadeter, wen verehrst du? Sag mir das, der ich frage.
12.342.29
अवाच्यमेतद्वक्तव्यमात्मगुह्यं सनातनम् ।
तव भक्तिमतो ब्रह्मन्वक्ष्यामि तु यथातथम् ॥ १२.३४२.२९ ॥
Dies darf nicht ausgesprochen werden, und doch muss es gesagt werden: das ewige Geheimnis des Selbst. O Brahmane, da du hingegeben bist, werde ich es dir so sagen, wie es wirklich ist.
12.342.30
यत्तत्सूक्ष्ममविज्ञेयमव्यक्तमचलं ध्रुवम् ।
इन्द्रियैन्द्रियार्थैश्च सर्वभूतैश्च वर्जितम् ॥ १२.३४२.३० ॥
Jenes, das fein, unerkennbar, unoffenbar, unbewegt und fest ist, getrennt von den Sinnen, ihren Objekten und allen Wesen.
12.342.31
स ह्यन्तरात्मा भूतानां क्षेत्रज्ञश्चेति कथ्यते ।
त्रिगुणव्यतिरिक्तो वै पुरुषश्चेति कल्पितः ॥ १२.३४२.३१ ॥
Er ist das innere Selbst der Wesen und wird der Kenner des Feldes genannt. Er wird als der Puruṣa gedacht, der jenseits der drei Guṇas steht.
12.342.32
तस्मादव्यक्तमुत्पन्नं त्रिगुणं द्विजसत्तम ।
अव्यक्ताव्यक्तभावस्था या सा प्रकृतिरव्यया ॥ १२.३४२.३२ ॥
Daher, Bester der Zweimalgeborenen, ist aus dem Unmanifesten das Manifeste entstanden, das aus den drei Guṇas besteht. Was in den Zuständen des Unmanifesten und des Manifesten besteht, ist die unvergängliche Prakṛti.
12.342.33
तां योनिमावयोर्विद्धि योसौ सदसदात्मकः ।
आवाभ्यां पूज्यते यो हि दैवे पित्र्ये च कल्प्यते ॥ १२.३४२.३३ ॥
Erkenne sie als den Ursprung von uns beiden. Sie ist von der Natur des Seins und Nichtseins; sie ist das, was wir beide verehren und was in den Riten für die Götter und die Ahnen vorgeschrieben ist.
12.342.34
नास्ति तस्मात्परोऽन्यो हि पिता देवोऽथवा द्विज ।
आत्मा हि नौ स विज्ञेयस्ततस्तं पूजयावहे ॥ १२.३४२.३४ ॥
O Zweimalgeborener, es gibt keinen höheren Vater oder Gott als sie. Er ist als unser beider Selbst zu erkennen; darum wollen wir beide ihn verehren.
12.342.35
तेनैषा प्रथिता ब्रह्मन्मर्यादा लोकमाविनी ।
दैवं पित्र्यं च कर्तव्यमिति तस्यानुशासनम् ॥ १२.३४२.३५ ॥
Durch ihn ist diese Ordnung begründet worden, o Brahmane, die die Welten durchdringt: die Riten für die Götter und für die Ahnen sind zu vollziehen. Das ist seine Weisung.
12.342.36
ब्रह्मा स्थाणुर्मनुर्दक्षो भृगुर्धर्मस्तथा यमः ।
मरीचिरङ्गिराश्चात्रिः पुलस्त्यः पुलहः क्रतुः ॥ १२.३४२.३६ ॥
Brahmā, Sthāṇu, Manu, Dakṣa, Bhṛgu, Dharma, ebenso Yama, Marīci, Aṅgiras, Atri, Pulastya, Pulaha und Kratu.
12.342.37
वसिष्ठः परमेष्ठी च विवस्वान्सोम एव च ।
कर्दमश्चापि यः प्रोक्तः क्रोधो विक्रीत एव च ॥ १२.३४२.३७ ॥
Vasiṣṭha, Parameṣṭhin, Vivasvān, Soma, Kardama, und jener, der auch Krodha und Vikrīta genannt wird.
12.342.38
एकविंशतिरुत्पन्नास्ते प्रजापतयः स्मृताः ।
तस्य देवस्य मर्यादां पूजयन्तः सनातनीम् ॥ १२.३४२.३८ ॥
Diese einundzwanzig Herren der Geschöpfe gelten als geboren und ehren die ewige Ordnung jenes Gottes.
12.342.39
दैवं पित्र्यं च सततं तस्य विज्ञाय तत्त्वतः ।
आत्मप्राप्तानि च ततो जानन्ति द्विजसत्तमाः ॥ १२.३४२.३९ ॥
Ihn wahrhaft erkennend und unablässig die Riten der Götter und Ahnen vollziehend, erkennen auch die Besten der Zweimalgeborenen, was durch das Selbst erlangt wird.
12.342.40
स्वर्गस्था अपि ये केचित्तान्नमस्यन्ति देहिनः ।
ते तत्प्रसादाद्गच्छन्ति तेनादिष्टफलां गतिम् ॥ १२.३४२.४० ॥
Die verkörperten Wesen, die sich vor manchen im Himmel Wohnenden verneigen, gehen durch seine Gnade zu einem Geschick, dessen Frucht von ihm bestimmt ist.
12.342.41
ये हीनाः सप्तदशभिर्गुणैः कर्मभिरेव च ।
कलाः पञ्चदश त्यक्त्वा ते मुक्ता इति निश्चयः ॥ १२.३४२.४१ ॥
Jene, die frei sind von den siebzehn Eigenschaften und den Handlungen und die fünfzehn Teile abgelegt haben, sind befreit — das ist die Gewissheit.
12.342.42
मुक्तानां तु गतिर्ब्रह्मन्क्षेत्रज्ञ इति कल्पिता ।
स हि सर्वगतिश्चैव निर्गुणश्चैव कथ्यते ॥ १२.३४२.४२ ॥
O Brahmane, das Ziel der Befreiten wird als der Kenner des Feldes gedacht; er wird als allgegenwärtig und zugleich eigenschaftslos bezeichnet.
12.342.43
दृश्यते ज्ञानयोगेन आवां च प्रसृतौ ततः ।
एवं ज्ञात्वा तमात्मानं पूजयावः सनातनम् ॥ १२.३४२.४३ ॥
Durch den Yoga der Erkenntnis wird er gesehen, und von dort gingen wir beide hervor. So den ewigen Ātman erkennend, wollen wir ihn verehren.
12.342.44
तं वेदाश्चाश्रमाश्चैव नानातनुसमाश्रितम् ।
भक्त्या संपूजयन्त्यद्य गतिं चैषां ददाति सः ॥ १२.३४२.४४ ॥
Ihn, der in vielen Leibern wohnt, verehren heute die Veden und die Lebensstufen mit Hingabe; und er gewährt ihnen ihr Ziel.
12.342.45
ये तु तद्भाविता लोके ह्येकान्तित्वं समास्थिताः ।
एतदभ्यधिकं तेषां यत्ते तं प्रविशन्त्युत ॥ १२.३४२.४५ ॥
Doch für jene in der Welt, die, in ihn versenkt, in ausschließlicher Hingabe verharren, ist dies noch größer: Sie gehen wahrlich in ihn ein.
12.342.46
इति गुह्यसमुद्देशस्तव नारद कीर्तितः ।
भक्त्या प्रेम्णा च विप्रर्षे अस्मद्भक्त्या च ते श्रुतः ॥ १२.३४२.४६ ॥
So, o Nārada, wurde dir die Darlegung des Geheimnisses verkündet. O Weiser unter den Brahmanen, durch Hingabe und Liebe, und durch deine Hingabe an uns, hast du es gehört.