Mahābhārata · Adhyāya 12.342
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.342.1
गृहस्थो ब्रह्मचारी वा वानप्रस्थोऽथ भिक्षुकः ।
य इच्छेत्सिद्धिमास्थातुं देवतां कां यजेत सः ॥ १२.३४२.१ ॥
Qual deidade deve venerar aquele que deseja alcançar a perfeição, seja chefe de família, estudante celibatário, morador da floresta ou mendicante?
12.342.2
कुतो ह्यस्य ध्रुवः स्वर्गः कुतो नैःश्रेयसं परम् ।
विधिना केन जुहुयाद्दैवं पित्र्यं तथैव च ॥ १२.३४२.२ ॥
Como se alcança o céu duradouro e o bem supremo? Segundo que rito se deve oferecer aos deuses e aos antepassados?
12.342.3
मुक्तश्च कां गतिं गच्छेन्मोक्षश्चैव किमात्मकः ।
स्वर्गतश्चैव किं कुर्याद्येन न च्यवते दिवः ॥ १२.३४२.३ ॥
Para que estado vai o homem libertado, e qual é a natureza da libertação? Alcançado o céu, o que deve fazer para não cair do céu?
12.342.4
देवतानां च को देवः पितॄणां च पिता तथा ।
तस्मात्परतरं यच्च तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.३४२.४ ॥
Quem é o deus entre os deuses e o pai dos antepassados? Diz-me o que é superior a estes, ó avô.
12.342.5
गूढं मां प्रश्नवित्प्रश्नं पृच्छसे त्वमिहानघ ।
न ह्येतत्तर्कया शक्यं वक्तुं वर्षशतैरपि ॥ १२.३४२.५ ॥
Ó tu, sem mácula, conhecedor das perguntas, fazes-me aqui uma questão oculta. Não pode ser dita pelo raciocínio, nem em centenas de anos.
12.342.6
ऋते देवप्रसादाद्वा राजञ्ज्ञानागमेन वा ।
गहनं ह्येतदाख्यानं व्याख्यातव्यं तवारिहन् ॥ १२.३४२.६ ॥
Sem a graça dos deuses ou sem a aquisição do conhecimento, ó rei — este ensinamento é profundo. Ó destruidor de inimigos, cabe a ti expô-lo.
12.342.7
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
नारदस्य च संवादमृषेर्नारायणस्य च ॥ १२.३४२.७ ॥
Aqui também citam esta antiga história, o diálogo entre Nārada e o sábio Nārāyaṇa.
12.342.8
नारायणो हि विश्वात्मा चतुर्मूर्तिः सनातनः ।
धर्मात्मजः संबभूव पितैवं मेऽभ्यभाषत ॥ १२.३४२.८ ॥
Nārāyaṇa é a alma do universo, de quatro formas e eterno; nasceu do filho da natureza do Dharma, assim me falou meu pai.
12.342.9
कृते युगे महाराज पुरा स्वायंभुवेऽन्तरे ।
नरो नारायणश्चैव हरिः कृष्णस्तथैव च ॥ १२.३४२.९ ॥
Ó grande rei, na era Kṛta, outrora, durante o intervalo de Svāyambhuva: Nara e Nārāyaṇa, e igualmente Hari e Kṛṣṇa.
12.342.10
तेषां नारायणनरौ तपस्तेपतुरव्ययौ ।
बदर्याश्रममासाद्य शकटे कनकामये ॥ १२.३४२.१० ॥
Deles, Nārāyaṇa e Nara, os dois imperecíveis, chegaram ao eremitério de Badarī e praticaram austeridades num carro dourado.
12.342.11
अष्टचक्रं हि तद्यानं भूतयुक्तं मनोरमम् ।
तत्राद्यौ लोकनाथौ तौ कृशौ धमनिसंततौ ॥ १२.३४२.११ ॥
Aquele veículo tinha oito rodas, era atrelado aos elementos e era encantador; ali os dois senhores primordiais dos mundos estavam magros, cobertos de veias.
12.342.12
तपसा तेजसा चैव दुर्निरीक्ष्यौ सुरैरपि ।
यस्य प्रसादं कुर्वाते स देवौ द्रष्टुमर्हति ॥ १२.३४२.१२ ॥
Pela austeridade e pelo esplendor, esses dois são difíceis de contemplar, mesmo para os deuses; aquele a quem concedem a graça é capaz de ver esses deuses.
12.342.13
नूनं तयोरनुमते हृदि हृच्छपचोदितः ।
महामेरोगिंरेः शृङ्गात्प्रत्युतो गन्धमादनम् ॥ १२.३४२.१३ ॥
Certamente, com o consentimento deles, impelido pela maldição do coração no coração, voltando do cume do grande Meru em direção a Gandhamādana.
12.342.14
नारदः सुमहद्भूतं सर्वलोकानचीचरत् ।
तं देशमगमद्राजन्वदर्याश्रममाशुगः ॥ १२.३४२.१४ ॥
Nārada, o grandioso ser, percorreu todos os mundos; ó rei, rapidamente chegou àquela região, o eremitério de Badarī.
12.342.15
तयोराह्निकवेलायां तस्य कौतूहलं त्वभूत् ।
इदं तदास्पदं कृत्स्नं यस्मिँल्लोकाः प्रतिष्ठिताः ॥ १२.३४२.१५ ॥
No momento do seu rito diário, surgiu nele a curiosidade: esta é a morada inteira em que os mundos estão estabelecidos.
12.342.16
सदेवासुरगन्धर्वाः सकिन्नरमहोरगाः ।
एका मूर्तिरियं पूर्वं जाता भूयश्चतुर्विधा ॥ १२.३४२.१६ ॥
Com deuses, asuras, gandharvas, kinnaras e grandes serpentes — esta única forma nasceu primeiro e de novo tornou-se quádrupla.
12.342.17
धर्मस्य कुलसंताने धर्मादेभिर्विवर्धितः ।
अहो ह्यनुगृहीतोऽद्य धर्म एभिः सुरैरिह ॥ १२.३४२.१७ ॥
Na linhagem de Dharma, nutrido por estes a partir de Dharma — oh! Hoje Dharma foi verdadeiramente favorecido aqui por estes deuses.
12.342.18
नरनारायणाभ्यां च कृष्णेन हरिणा तथा ।
अत्र कृष्णो हरिश्चैव कस्मिंश्चित्कारणान्तरे ॥ १२.३४२.१८ ॥
Por Nara e Nārāyaṇa, e igualmente por Kṛṣṇa e Hari — aqui Kṛṣṇa e Hari também, por alguma outra causa.
12.342.19
स्थितौ धर्मसुतावेतौ तथा तपसि धिष्ठितौ ।
एतौ हि परमं धाम काऽनयोराह्निकक्रिया ॥ १२.३४२.१९ ॥
Estes dois, filhos de Dharma, permanecem firmes na austeridade. Estes dois são a morada suprema. Qual é o rito diário destes dois?
12.342.20
पितरौ सर्वभूतानां दैवतं च यशस्विनौ ।
कां देवतां तु यजतः पितॄन्वा कान्महामती ॥ १२.३४२.२० ॥
Estes dois gloriosos são os pais e a divindade de todos os seres. Qual divindade deve adorar quem sacrifica, ou os ancestrais, ó grande de mente?
12.342.21
इति संचिन्त्य मनसा भक्त्या नारायणस्य तु ।
सहसा प्रादुरभवत्समीपे देवयोस्तदा ॥ १२.३४२.२१ ॥
Tendo assim refletido em sua mente, com devoção a Nārāyaṇa, então subitamente apareceu perto daqueles dois deuses.
12.342.22
कृते दैवे च पित्र्ये च ततस्ताभ्यां निरीक्षितः ।
पूजितश्चैव विधिना यथाप्रोक्तेन शास्त्रतः ॥ १२.३४२.२२ ॥
Realizados os ritos divinos e ancestrais, então aqueles dois o contemplaram e o veneraram devidamente, conforme prescrito pelas escrituras.
12.342.23
तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यमपूर्वं विधिविस्तरम् ।
उपोपविष्टः सुप्रीतो नारदो भगवानृषिः ॥ १२.३४२.२३ ॥
Vendo aquela grande maravilha e a extensão sem precedentes do rito, o bendito sábio Nārada, muito satisfeito, sentou-se por perto.
12.342.24
नारायणं संनिरीक्ष्य प्रसन्नेनान्तरात्मना ।
नमस्कृत्य महादेवमिदं वचनमब्रवीत् ॥ १२.३४२.२४ ॥
Contemplando bem Nārāyaṇa com a alma serena, e prostrando-se diante de Mahādeva, proferiu estas palavras.
12.342.25
वेदेषु सपुराणेषु साङ्गोपाङ्गेषु गीयसे ।
त्वमजः शाश्वतो धाता माता मृतमनुत्तमम् ॥ १२.३४२.२५ ॥
És cantado nos Vedas e nos Purāṇas, com seus membros e subordinados. És não nascido, eterno, o sustentador, a mãe e o supremo imortal.
12.342.26
प्रतिष्ठितं भूतभव्यं त्वयि सर्वमिदं जगत् ।
चत्वारो ह्याश्रमा देव सर्वे गार्हस्थ्यमूलकाः ॥ १२.३४२.२६ ॥
Todo este mundo, o que foi e o que será, está estabelecido em ti. Ó deus, as quatro etapas da vida têm raiz na vida do chefe de família.
12.342.27
यजन्ते त्वामहरहर्नानामूर्तिसमास्थितम् ।
पिता माता च सर्वस्य देवतानां च शाश्वतम्।
कं त्वद्य यजसे देवं पितरं कं न विद्महे ॥ १२.३४२.२७ ॥
Adoram-te dia após dia, tu que habitas em muitas formas. És o pai e a mãe eternos de todos, também dos deuses. Qual deus adoras hoje? Qual pai não conhecemos?
12.342.28
कमर्चसि महाभाग तन्मे प्रब्रूहि पृच्छतः ॥ १२.३४२.२८ ॥
Ó tu, de grande fortuna, a quem adoras? Diz-me isto, eu que pergunto.
12.342.29
अवाच्यमेतद्वक्तव्यमात्मगुह्यं सनातनम् ।
तव भक्तिमतो ब्रह्मन्वक्ष्यामि तु यथातथम् ॥ १२.३४२.२९ ॥
Isto não pode ser dito, e no entanto deve ser dito: o segredo eterno do eu. Ó brâmane, visto que és devoto, dir-te-ei como é de fato.
12.342.30
यत्तत्सूक्ष्ममविज्ञेयमव्यक्तमचलं ध्रुवम् ।
इन्द्रियैन्द्रियार्थैश्च सर्वभूतैश्च वर्जितम् ॥ १२.३४२.३० ॥
Aquilo que é sutil, incognoscível, não manifesto, imóvel e firme, separado dos sentidos, de seus objetos e de todos os seres.
12.342.31
स ह्यन्तरात्मा भूतानां क्षेत्रज्ञश्चेति कथ्यते ।
त्रिगुणव्यतिरिक्तो वै पुरुषश्चेति कल्पितः ॥ १२.३४२.३१ ॥
Ele é o eu interior dos seres e é chamado de conhecedor do campo. É concebido como o Puruṣa que está além dos três guṇas.
12.342.32
तस्मादव्यक्तमुत्पन्नं त्रिगुणं द्विजसत्तम ।
अव्यक्ताव्यक्तभावस्था या सा प्रकृतिरव्यया ॥ १२.३४२.३२ ॥
Portanto, o melhor dos dvijas, do não manifesto surgiu o manifesto, composto dos três guṇas. Aquilo que subsiste nos estados do não manifesto e do manifesto é a Prakṛti imperecível.
12.342.33
तां योनिमावयोर्विद्धि योसौ सदसदात्मकः ।
आवाभ्यां पूज्यते यो हि दैवे पित्र्ये च कल्प्यते ॥ १२.३४२.३३ ॥
Saiba que ela é a origem de nós dois. É de natureza sat e asat; é o que nós dois veneramos, e o que é prescrito nos ritos aos deuses e aos ancestrais.
12.342.34
नास्ति तस्मात्परोऽन्यो हि पिता देवोऽथवा द्विज ।
आत्मा हि नौ स विज्ञेयस्ततस्तं पूजयावहे ॥ १२.३४२.३४ ॥
Ó duas vezes nascido, não há outro pai ou deus superior a ela. Deve ser conhecida como o eu de nós dois; portanto, adoremos nós dois a ele.
12.342.35
तेनैषा प्रथिता ब्रह्मन्मर्यादा लोकमाविनी ।
दैवं पित्र्यं च कर्तव्यमिति तस्यानुशासनम् ॥ १२.३४२.३५ ॥
Por meio dele foi estabelecida esta norma, ó brâmane, que permeia os mundos: os ritos aos deuses e aos ancestrais devem ser cumpridos. Tal é o seu ensinamento.
12.342.36
ब्रह्मा स्थाणुर्मनुर्दक्षो भृगुर्धर्मस्तथा यमः ।
मरीचिरङ्गिराश्चात्रिः पुलस्त्यः पुलहः क्रतुः ॥ १२.३४२.३६ ॥
Brahmā, Sthāṇu, Manu, Dakṣa, Bhṛgu, Dharma, assim como Yama, Marīci, Aṅgiras, Atri, Pulastya, Pulaha e Kratu.
12.342.37
वसिष्ठः परमेष्ठी च विवस्वान्सोम एव च ।
कर्दमश्चापि यः प्रोक्तः क्रोधो विक्रीत एव च ॥ १२.३४२.३७ ॥
Vasiṣṭha, Parameṣṭhin, Vivasvān, Soma, Kardama, e aquele que também é chamado Krodha e Vikrīta.
12.342.38
एकविंशतिरुत्पन्नास्ते प्रजापतयः स्मृताः ।
तस्य देवस्य मर्यादां पूजयन्तः सनातनीम् ॥ १२.३४२.३८ ॥
Estes vinte e um senhores das criaturas são lembrados como nascidos, honrando a ordem eterna daquele deus.
12.342.39
दैवं पित्र्यं च सततं तस्य विज्ञाय तत्त्वतः ।
आत्मप्राप्तानि च ततो जानन्ति द्विजसत्तमाः ॥ १२.३४२.३९ ॥
Conhecendo-o verdadeiramente e realizando sem cessar os ritos dos deuses e dos ancestrais, os melhores dos duas vezes nascidos também conhecem o que é alcançado pelo eu.
12.342.40
स्वर्गस्था अपि ये केचित्तान्नमस्यन्ति देहिनः ।
ते तत्प्रसादाद्गच्छन्ति तेनादिष्टफलां गतिम् ॥ १२.३४२.४० ॥
Os seres encarnados que se curvam diante de alguns dos que habitam o céu vão, por sua graça, a um destino cujo fruto foi por ele ordenado.
12.342.41
ये हीनाः सप्तदशभिर्गुणैः कर्मभिरेव च ।
कलाः पञ्चदश त्यक्त्वा ते मुक्ता इति निश्चयः ॥ १२.३४२.४१ ॥
Aqueles que estão livres das dezessete qualidades e das ações, e que abandonaram as quinze partes, estão libertados — esta é a certeza.
12.342.42
मुक्तानां तु गतिर्ब्रह्मन्क्षेत्रज्ञ इति कल्पिता ।
स हि सर्वगतिश्चैव निर्गुणश्चैव कथ्यते ॥ १२.३४२.४२ ॥
Ó brâmane, o destino dos libertados é concebido como o conhecedor do campo; diz-se que ele é onipresente e também sem qualidades.
12.342.43
दृश्यते ज्ञानयोगेन आवां च प्रसृतौ ततः ।
एवं ज्ञात्वा तमात्मानं पूजयावः सनातनम् ॥ १२.३४२.४३ ॥
Pelo yoga do conhecimento ele é visto, e de lá nós dois surgimos. Conhecendo assim o Ātman eterno, adoremos a ele.
12.342.44
तं वेदाश्चाश्रमाश्चैव नानातनुसमाश्रितम् ।
भक्त्या संपूजयन्त्यद्य गतिं चैषां ददाति सः ॥ १२.३४२.४४ ॥
A Ele, que habita em muitos corpos, os Vedas e os estágios da vida hoje adoram com devoção, e Ele concede-lhes a meta.
12.342.45
ये तु तद्भाविता लोके ह्येकान्तित्वं समास्थिताः ।
एतदभ्यधिकं तेषां यत्ते तं प्रविशन्त्युत ॥ १२.३४२.४५ ॥
Mas, para aqueles no mundo que, absorvidos nele, permanecem na devoção exclusiva, isto é ainda maior: de fato entram nele.
12.342.46
इति गुह्यसमुद्देशस्तव नारद कीर्तितः ।
भक्त्या प्रेम्णा च विप्रर्षे अस्मद्भक्त्या च ते श्रुतः ॥ १२.३४२.४६ ॥
Assim, ó Nārada, a exposição do segredo foi-te declarada. Ó sábio entre os brâmanes, por devoção e amor, e pela tua devoção a nós, tu a ouviste.