Mahābhārata · Adhyāya 12.343
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.343.1
स एवमुक्तो द्विपदां वरिष्ठो ।
नारायणेनोत्तमपूरुषेण।
जगाद वाक्यं द्विपदां वरिष्ठं ।
नारायणं लोकहिताधिवासम् ॥ १२.३४३.१ ॥
So angesprochen von Nārāyaṇa, dem höchsten Wesen, sprach der Beste unter den Menschen diese Worte zu Nārāyaṇa, der für das Wohl der Welten weilt.
12.343.2
यदर्थमात्मप्रभवेह जन्म ।
त्वयोत्तमं धर्मगृहे चतुर्धा।
तत्साध्यतां लोकहितार्थमद्य ।
गच्छामि द्रष्टुं प्रकृतिं तवाद्याम् ॥ १२.३४३.२ ॥
Möge das, weswegen du, selbstgeboren, hier geboren wurdest und im Hause des Dharma vierfach der Höchste warst, nun zum Wohl der Welten vollendet werden. Ich gehe, um deine gegenwärtige Natur zu schauen.
12.343.3
वेदाः स्वधीता मम लोकनाथ ।
तप्तं तपो नानृतमुक्तपूर्वम्।
पूजां गुरूणां सततं करोमि ।
परस्य गुह्यं न तु भिन्नपूर्वम् ॥ १२.३४३.३ ॥
O Herr der Welten, ich habe die Veden gut studiert und Askese geübt; nie zuvor habe ich Unwahrheit gesprochen, ich ehre stets meine Lehrer, und nie zuvor habe ich das Geheimnis eines anderen verraten.
12.343.4
गुप्तानि चत्वारि यथागमं मे ।
शत्रौ च मित्रे च समोस्मि नित्यम्।
तं चादिदेवं सततं प्रपन्न ।
एकान्तभावेन वृणोभ्यजस्रम् ॥ १२.३४३.४ ॥
Gemäß der Schrift halte ich vier verborgene Gelübde; gegenüber Feind und Freund bin ich stets gleichmütig. Ich nehme beständig Zuflucht bei jenem Urgott und wähle ihn unablässig in einhelliger Hingabe.
12.343.5
एभिर्विशेषैः परिशृद्धसत्वः ।
कस्मान्न पश्येयमनन्तमीशम्।
तत्पारमेष्ठ्यस्य वचो निशम्य ।
नारायणः शाश्वतधर्मगोप्ता ॥ १२.३४३.५ ॥
Durch diese Eigenschaften rein im Wesen, warum sollte ich nicht den unendlichen Herrn schauen? Nachdem er jenes Wort der höchsten Wohnstatt gehört hatte, antwortete Nārāyaṇa, der Hüter des ewigen Dharma.
12.343.6
गच्छेति तं नारदमुक्तबान्स ।
संपूजयित्वा विधिवत्क्रियाभिः।
ततो विसृष्टः परमेष्ठिपुत्रः ।
सोऽभ्यर्चयित्वा तमृषिं पुराणम् ॥ १२.३४३.६ ॥
»Geh«, sagte er zu Nārada. Nachdem er ihn gebührend mit Riten geehrt hatte, wurde der Sohn Parameṣṭhins entlassen. Er verehrte jenen alten Weisen.
12.343.7
खमुत्पपातोत्तमयोगयुक्त ।
स्ततोऽधिमेरौ सहसा निलिल्ये।
तत्रावतस्थे च मुनिर्मुर्हुत ।
मेकान्तमासाद्य गिरेः स शृङ्क्ते ॥ १२.३४३.७ ॥
Mit höchstem Yoga begabt, erhob er sich in den Himmel; dann verschwand er plötzlich über dem Meru. Dort verweilte der Weise einen Augenblick, und nachdem er einen abgelegenen Gipfel des Berges erreicht hatte, blieb er dort.
12.343.8
आलोकयन्नुत्तरपश्चिमेन ।
ददर्श चाप्यद्भुतमुक्तरूपम्।
क्षीरोदधेर्योत्तरतो हि द्वीपः ।
श्वेतः स नाम्ना प्रथितो विशालः ॥ १२.३४३.८ ॥
Nach Nordwesten blickend sah er auch eine wunderbare Insel von beschriebener Gestalt. Nördlich des Milchozeans liegt diese Insel, weit und unter dem Namen Śveta berühmt.
12.343.9
मेरोः सहस्रैः स हि योजनानां ।
द्वात्रिंशतोर्ध्वं कविभिर्निरुक्तः।
अनिन्द्रियाश्चानशनाश्च तत्र ।
निष्पन्दहीनाः सुसुगन्धिनस्ते ॥ १२.३४३.९ ॥
Es liegt, sagen die Weisen, tausende Yojanas und zweiunddreißig Yojanas über dem Meru. Dort wohnen Wesen ohne Sinne und ohne Nahrung, frei von Bewegung und überaus duftend.
12.343.10
श्वेताः पुमांसो गतसर्वपापा ।
श्चक्षुर्मुषः पापकृतां नराणाम्।
वज्रास्थिकायाः सममानोन्माना ।
दिव्यावयवरूपाः शुभसारोपेताः ॥ १२.३४३.१० ॥
Sie sind weiße Männer, frei von allen Sünden, Räuber der Augen sündiger Menschen. Ihre Körper haben Knochen wie Diamant, von gleichem Maß und Verhältnis; ihre Glieder sind von göttlicher Gestalt, mit heilsamer Essenz begabt.
12.343.11
छत्राकृतिशीर्षा मेघौघनिनादाः ।
सममुष्कचतुष्का राजीवच्छदपादाः।
षष्ठ्या दन्तैर्युक्ताः शुक्लैरष्टाभिर्दंष्ट्राभिर्ये ।
जिह्वाभिर्ये विश्ववक्रंलेलिह्यन्ते सूर्यप्रख्यम् ॥ १२.३४३.११ ॥
Mit schirmförmigen Köpfen und einer Stimme wie das Donnern der Wolken, mit vier gleichen Gliedern und Füßen wie Lotosblätter, mit sechzig Zähnen und acht weißen Hauern, die mit ihren Zungen das sonnengleiche Antlitz lecken.
12.343.13
सर्वे तस्य निसर्ग इति ।
युधिष्ठिर उवाच।
अनिन्द्रिया निराहारा अनिष्पन्दाः सुगन्धिनः ।
कथं ते पुरुषा जाताः का तेषां गतिरुत्तमा ॥ १२.३४३.१३ ॥
Das alles ist ihre Natur. Yudhiṣṭhira sprach: Wie sind jene Männer entstanden, ohne Sinne, ohne Nahrung, regungslos und duftend? Was ist ihr höchstes Ziel?
12.343.14
ये च मुक्ता भवन्तीह नरा भरतसत्तम ।
तेषां लक्षणमेतद्धि तच्छ्वेतद्द्वीपवासिनाम् ॥ १२.३४३.१४ ॥
O Bester der Bharatas, dies ist das Zeichen der Menschen, die hier befreit werden; dies ist das Kennzeichen der Bewohner der Weißen Insel.
12.343.15
तस्मान्मे संशयं छिन्धि परं कौतूहलं हि मे ।
त्वं हि सर्वकथारामस्त्वां चैवोपाश्रिता वयम् ॥ १२.३४३.१५ ॥
Darum löse meinen Zweifel, denn meine Neugier ist groß. Du erfreust dich an allen Erzählungen, und wir haben bei dir Zuflucht gesucht.
12.343.16
विस्तीर्णैषा कथा राजञ्श्रुता मे पितृसन्निधौ ।
यैषा तव हि वक्तव्या कथासारो हि सा मता ॥ १२.३४३.१६ ॥
O König, diese ausführliche Erzählung habe ich in Gegenwart meines Vaters gehört. Sie ist würdig, dir erzählt zu werden, denn sie gilt als das Wesen der Geschichte.
12.343.17
शन्तनोः कथयामास नारदो मुनिसत्तमः ।
राज्ञा पृष्टः पुरा प्राह तत्राहं श्रुतवान्पुरा ॥ १२.३४३.१७ ॥
Nārada, der beste der Weisen, erzählte dies Śantanu. Als der König ihn einst fragte, sprach er; und dort hatte ich es zuvor gehört.
12.343.18
राजोपरिचरो नाम बभूवाधिपतिर्भुवः ।
आखण्डलसखः ख्यातो भक्तो नारायणं हरिं ॥ १२.३४३.१८ ॥
Ein König namens Uparicara wurde Herrscher der Erde; er war als Freund Indras berühmt und ein Verehrer Nārāyaṇa Haris.
12.343.19
धार्मिको नित्यभक्तश्च पितुर्नित्यमतन्द्रितः ।
साम्राज्यं तेन संप्राप्तं नारायणवरात्पुरा ॥ १२.३४३.१९ ॥
Er war rechtschaffen, stets hingegeben und seinem Vater gegenüber immer unermüdlich. Einst erlangte er durch Nārāyaṇas Gnade die Herrschaft.
12.343.20
सात्वतं विधिमास्थाय प्राक्सूर्यमुखनिःसृतम् ।
पूजयामास देवेशं तच्छेषेण पितामहान् ॥ १२.३४३.२० ॥
Dem sātvatischen Ritus folgend, der einst aus dem Mund der Sonne hervorging, verehrte er den Herrn der Götter, und mit dem Übrigen ehrte er die Ahnen.
12.343.21
पितृशेषेण विप्रांश्च संविभज्याश्रितांश्च सः ।
शेषान्नभुक्सत्यपरः सर्वभूतेष्वहिंसकः ॥ १२.३४३.२१ ॥
Vom Übrigen für die Väter teilte er den Brahmanen und Abhängigen zu und aß selbst die Reste; der Wahrheit ergeben, war er gewaltlos gegenüber allen Wesen.
12.343.22
सर्वभावेन भक्तः स देवदेवं जनार्दनम् ।
अनादिमध्यनिधनं लोककर्तारमव्ययम् ॥ १२.३४३.२२ ॥
Mit ganzem Wesen war er Janārdana ergeben, dem Gott der Götter, ohne Anfang, Mitte und Ende, dem Schöpfer der Welten, dem Unvergänglichen.
12.343.23
तस्य नारायणे भक्तिं वहतोऽमित्रकर्शिनः ।
एकशय्यासनं देवो दत्तवान्देवराट् स्वयम् ॥ १२.३४३.२३ ॥
Dem, der Hingabe an Nārāyaṇa trug und seine Feinde niederwarf, gab der Gott, König der Götter, selbst ein einziges Lager und einen einzigen Sitz.
12.343.24
आत्मराज्यं धनं चैव कलत्रं वाहनं तथा ।
यत्तद्भागवतं सर्वमिति तत्प्रेषितं सदा ॥ १२.३४३.२४ ॥
Sein eigenes Reich, Reichtum, Gattin, Fahrzeuge und alles übrige galten als dem Bhāgavata gehörig und wurden stets zu ihm gesandt.
12.343.25
काम्यनैमित्तिका राजन्यज्ञियाः परमक्रियाः ।
सर्वाः सात्वतमास्थाय विधिं चक्रे समाहितः ॥ १२.३४३.२५ ॥
O König, nachdem er den Sātvata-Pfad angenommen hatte, vollzog er mit gesammeltem Geist alle Riten: die aus Verlangen und die gelegentlichen, die Opfer der Krieger und alle höchsten Handlungen.
12.343.26
पाञ्चरात्रविदो मुख्यास्तस्य गेहे महात्मनः ।
वरान्नं भगवत्प्रोक्तं भुञ्जते वाऽग्रभोजनम् ॥ १२.३४३.२६ ॥
Die führenden Kenner des Pāñcarātra aßen im Hause jenes Großherzigen die vom Herrn verkündete erlesene Speise oder nahmen seine erste Portion des Mahles.
12.343.27
तस्य प्रशासतो राज्यं धर्मेणामित्रघातिनः ।
नानृता वाक्समभवन्मनो दुष्टं न चाभवत्।
न च कायेन कृतवान्स पापं परमण्वपि ॥ १२.३४३.२७ ॥
Während jener Feindesbezwinger das Reich nach dem Dharma regierte, kam keine Lüge aus seinem Mund, sein Geist wurde nicht verdorben, und auch mit dem Körper beging er nicht die geringste Sünde.
12.343.28
ये हि ते ऋषयः ख्याताः सप्त चित्रशिखण्डिनः ।
तैरेकमतिभिर्भूत्वा यत्प्रोक्तं शास्त्रमुत्तमम् ॥ १२.३४३.२८ ॥
Jene sieben berühmten Weisen, Citraśikhaṇḍin genannt, erklärten einmütig dieses höchste Lehrbuch.
12.343.29
वेदैश्चतुर्भिः समितं कृतं मेरौ महागिरौ ।
आस्यैः सप्तभिरुद्गीर्णं लोकधर्ममनुत्तमम् ॥ १२.३४३.२९ ॥
Auf dem großen Berg Meru verfasst, durch die vier Veden vollendet und von sieben Mündern verkündet: das höchste Gesetz der Welten.
12.343.30
मरीचिरत्र्यङ्गिरसौ पुलस्त्यः पुलहः क्रतुः ।
वसिष्ठश्च महातेजास्ते हि चित्रशिखण्डिनः ॥ १२.३४३.३० ॥
Marīci, Atri, Aṅgiras, Pulastya, Pulaha, Kratu und der überaus glänzende Vasiṣṭha – sie sind die Citraśikhaṇḍin.
12.343.31
सप्त प्रकृतयो ह्येतास्तथा स्वायंभुवोऽष्टमः ।
एताभिर्धार्यते लोकस्ताभ्याः शास्त्रं विनिःसृतं ॥ १२.३४३.३१ ॥
Dies sind die sieben Urnaturen, und der achte ist Svāyambhuva (Manu). Durch sie wird die Welt getragen, und aus ihnen ist die Lehre hervorgegangen.
12.343.32
एकाग्रमनसो दान्ता मुनयः संयमे रताः ।
भूतभव्यभविष्यज्ञाः सत्यधर्मपरायणाः ॥ १२.३४३.३२ ॥
Weise mit gesammeltem Geist, beherrscht, der Zucht hingegeben, Kenner von Vergangenheit, Zukunft und Gegenwart, ganz der Wahrheit und dem Dharma ergeben.
12.343.33
इदं श्रेय इदं ब्रह्म इदं हितमनुत्तमम् ।
लोकान्संचिन्त्य मनसा ततः शास्त्रं प्रचक्रिरे ॥ १२.३४३.३३ ॥
Dies ist das höchste Gut, dies ist Brahman, dies ist das höchste Wohl. Nachdem sie die Welten in ihrem Geist sorgfältig bedacht hatten, verfassten sie dann die Lehre.
12.343.34
तत्र धर्मार्थकामा हि मोक्षः पश्चाच्च कीर्तितः ।
मर्यादा विविधाश्चैव दिवि भूमौ च संस्थिताः ॥ १२.३४३.३४ ॥
Dort werden Dharma, Besitz und Begierde dargelegt, und zuletzt wird die Befreiung verkündet; auch die vielfältigen Ordnungen, die im Himmel und auf der Erde gelten, werden dort gelehrt.
12.343.35
आराध्य तपसा देवं हरिं नारायणं प्रभुम् ।
दिव्यं वर्षसहस्रं वै सर्वे ते ऋषिभिः सह ॥ १२.३४३.३५ ॥
Nachdem sie den Gott Hari, Nārāyaṇa, den Herrn, durch Askese verehrt hatten, verbrachten sie alle zusammen mit den Weisen tausend göttliche Jahre.
12.343.36
नारायणानुशिष्टा हि तदा देवी सरस्वती ।
विवेश तानृषीन्सर्वाल्लोँकानां हितकाम्यया ॥ १२.३४३.३६ ॥
Da drang die Göttin Sarasvatī, von Nārāyaṇa unterwiesen, aus dem Wunsch nach dem Wohl der Welten in all jene Weisen ein.
12.343.37
ततः प्रवर्तिता सम्यक्तपोविद्भिर्द्विजातिभिः ।
शब्दे चार्थे च हेतौ च एषा प्रथमसर्गजा ॥ १२.३४३.३७ ॥
Dann, von den zweimal Geborenen, die Askese kennen, recht in Gang gesetzt, diese [Wissenschaft], geboren in der ersten Schöpfung, im Laut, im Sinn und im Schließen.
12.343.38
आदावेव हि तच्छास्त्रमोंकारस्वरपूजितम् ।
ऋषिभिः श्रावितं तत्र यत्र कारुणिकोह्यसौ ॥ १२.३४३.३८ ॥
Ganz am Anfang wurde jene Abhandlung, mit dem Laut Oṃ geehrt, von den Weisen vorgetragen, dort, wo er, der Mitleidsvolle, [gegenwärtig ist].
12.343.39
ततः प्रसन्नो भगवाननिर्दिष्टशरीरगः ।
ऋषीनुवाच तान्सर्वानदृश्यः पुरुषोत्तमः ॥ १२.३४३.३९ ॥
Da sprach der erfreute, gesegnete Herr, der sich in einem unbestimmten Körper bewegt, der unsichtbare Puruṣottama, zu all jenen Weisen.
12.343.40
कृतं शतसहस्रं हि श्लोकानां हितमुत्तमम् ।
लोकतन्त्रस्य कृत्स्नस्य यस्माद्धर्मः प्रवर्तते ॥ १२.३४३.४० ॥
Hunderttausend Verse, das höchste und heilsame [Werk] ist verfasst worden, aus dem das Dharma der gesamten Weltordnung hervorgeht.
12.343.41
प्रवृत्तौ च निवृत्तौ च यस्मादेतद्भविष्यति ।
यजुर्ऋक्सामभिर्जुष्टमथर्वाङ्गिरसैस्तथा ॥ १२.३४३.४१ ॥
Im Tätigsein und im Entsagen, denn dies wird sein, gepflegt von Yajur, Ṛg und Sāman, ebenso von Atharva-Āṅgirasa.
12.343.42
यथाप्रमाणं हिं मया कृतो ब्रह्म प्रसादतः ।
रुद्रश्च क्रोधजो विप्रा यूयं प्रकृतयस्तथा। ॥ १२.३४३.४२ ॥
Wie es das Maß ist, wurde dies von mir durch die Gnade Brahmās geschaffen; Rudra entstand aus dem Zorn, und ihr Brahmanen seid ebenso Naturen (der Schöpfung).
12.343.43
सूर्याचन्द्रमसौ वायुर्भूमिरापोऽग्निरेव च ।
सर्वे च नक्षत्रगणा यच्च भूताभिशब्दितम् ॥ १२.३४३.४३ ॥
Sonne und Mond, Wind, Erde, Wasser und Feuer ebenso; alle Sternenscharen und was als Wesen benannt wird.
12.343.44
अधिकारेषु वर्तन्ते यथास्वं ब्रह्मवादिनः ।
सर्वे प्रमाणं हि यथा तथा तच्छास्त्रमुत्तमम् ॥ १२.३४३.४४ ॥
Die Verkünder des Brahman verweilen jeder in seinem Bereich; alle sind maßgeblich, und ebenso jene höchste Lehre.
12.343.45
भविष्यति प्रमाणं वै एतन्मदनुशासनम् ।
तस्मात्प्रवक्ष्यते धर्मान्मनुः स्वायंभुवः स्वयम् ॥ १२.३४३.४५ ॥
Diese meine Unterweisung wird wahrlich maßgeblich sein; daher wird Manu Svāyambhuva selbst die Dharmas verkünden.
12.343.46
उशना बृहस्पतिश्चैव यदोत्पन्नौ भविष्यतः ।
तदा प्रवक्ष्यतः शास्त्रं युष्मन्मतिभिरुद्धृतम् ॥ १२.३४३.४६ ॥
Wenn auch Uśanas und Bṛhaspati geboren sein werden, dann werden sie die von euren Verständen herausgearbeitete Lehre verkünden.
12.343.47
स्वायंभुवेषु धर्मेषु शास्त्रे चोशनसा कृते ।
बृहस्पतिमते चैव लोकेषु प्रतिचारिते ॥ १२.३४३.४७ ॥
In den Pflichten der Svāyaṃbhuva, im von Uśanas verfassten Lehrbuch und in der Lehre des Bṛhaspati, wie sie unter den Welten verbreitet wurde.
12.343.48
युष्मत्कृतमिदं शास्त्रं प्रजापालो वसुस्ततः ।
बृहस्पतिसकाशाद्वै प्राप्स्यते द्विजसत्तमाः ॥ १२.३४३.४८ ॥
Dieses von euch verfasste Lehrbuch wird der Schutzherr des Volkes, Vasu, von Bṛhaspati erhalten, o Bester der Zweimalgeborenen.
12.343.49
स हि मद्भावनिरतो मद्भक्तश्च भविष्यति ।
तेन शास्त्रेण लोकेषु क्रियाः सर्वाः करिष्यति ॥ १२.३४३.४९ ॥
Er wird in der Betrachtung meiner versunken sein und mein Verehrer sein, und durch jenes Lehrbuch wird er in den Welten alle Riten vollziehen.
12.343.50
एतद्धि युष्मच्छास्त्राणां शास्त्रमुत्तमसंज्ञितम् ।
एतदर्थ्यं च धर्म्यं च रहस्यं चैतदुत्तमम् ॥ १२.३४३.५० ॥
Dies ist das Lehrbuch, das unter euren Lehrbüchern das beste heißt; es ist zweckdienlich, dharmagemäß, geheim und das höchste.
12.343.51
अस्य प्रवर्तनाच्चैव प्रजावन्तो भविष्यथ ।
स च राजश्रिया युक्तो भविष्यति महान्वसुः ॥ १२.३४३.५१ ॥
Durch die Verbreitung dessen werdet ihr Nachkommen haben, und jener große Vasu wird mit königlichem Glanz ausgestattet sein.
12.343.52
संस्थिते तु नृपे तस्मिञ्शास्त्रमेतत्सनातनम् ।
अन्तर्धास्यति तत्सर्वमेतद्वः कथितं मया ॥ १२.३४३.५२ ॥
Wenn jener König dahingeschieden ist, wird dieses ewige Lehrbuch verschwinden; all dies habe ich euch erzählt.
12.343.53
एतावदुक्त्वा वचनमदृश्यः पुरुषोत्तमः ।
विसृज्य तानृषीन्सर्वान्कामपि प्रसृतो दिशम् ॥ १२.३४३.५३ ॥
Nachdem er dies gesagt hatte, entließ der unsichtbare Höchste Mensch alle jene Weisen und entfernte sich in eine Richtung.
12.343.54
ततस्ते लोकपितरः सर्वलोकार्थचिन्तकाः ।
प्रावर्तयन्त तच्छास्त्रं धर्मयोनिं सनातनम् ॥ १२.३४३.५४ ॥
Da verkündeten jene Väter der Welten, auf das Wohl aller Welten bedacht, jene ewige Lehre, den Ursprung des Dharma.
12.343.55
उत्पन्नेऽङ्गिरसे चैव युगे प्रथमकल्पिते ।
साङ्गोपनिषदं शास्त्रं स्थापयित्वा बृहस्पतौ ॥ १२.३४३.५५ ॥
Als im ersten bestimmten Zeitalter das Geschlecht der Aṅgiras entstanden war, und nachdem man in Bṛhaspati die Lehre mit ihren Gliedern und Upaniṣaden eingesetzt hatte—
12.343.56
जग्मुर्यथेप्सितं सर्वलोकानां सर्वधर्मप्रवर्तकाः ॥ १२.३४३.५६ ॥
Die Förderer alles Dharma zogen, wohin sie wollten, durch alle Welten.